Ερώτηση Μια ιστορια

Στο δάσος, πάνω σε ένα λόφο υπήρχαν τρία δέντρα. Μια μέρα συζητούσαν για τα όνειρά τους, τις ελπίδες τους και το πρώτο δέντρο είπε, "Κάποια μέρα ελπίζω να γίνω ένα μπαούλο θησαυρού. Θα είμαι γεμάτο με χρυσό, ασήμι και πολύτιμους λίθους. Θα μπορούσα να είναι διακοσμημένο με περίπλοκα σχέδια γλυπτικής και όλοι θα θαυμάζουν την ομορφιά μου."
Στη συνέχεια, το δεύτερο δέντρο είπε, "Κάποια μέρα θα είμαι ένα ισχυρό πλοίο. Θα παίρνω βασιλιάδες και βασίλισσες στα βαθιά νερά και θα πλέω σε όλες τις γωνίες της γης. Όλοι θα αισθάνονται ασφαλείς σε μένα, λόγω της αντοχής του σκάφους μου."
Τέλος, το τρίτο δέντρο είπε, "Θέλω να είμαι το ψηλότερο δέντρο στο δάσος. Οι άνθρωποι θα με βλέπουν στην κορυφή του λόφου και θα κοιτάνε τα φουντωτά κλαδιά μου. Και εγώ θα είμαι τόσο ψηλό που θα φτάνω τον ουρανό και το Θεό. Εγώ θα είναι το μεγαλύτερο δέντρο όλων των εποχών και οι άνθρωποι θα με θυμούνται πάντα. "
Πέρασαν μερικά χρόνια και προσεύχονταν τα όνειρά τους να γίνουν πραγματικότητα, ώσπου μια μέρα μια ομάδα ξυλοκόπων ήρθε στο δάσος. Ο ένας από αυτούς πήγε μπροστά στο πρώτο δέντρο: «Αυτό το δέντρο, είπε, πρέπει να πωληθεί σε ένα ξυλουργό" ... και άρχισε να το κόβει προς τα κάτω. Το δέντρο ήταν ευτυχισμένο, γιατί ήξερε ότι ο ξυλουργός θα το έκανε ένα μπαούλο θησαυρού.
Στο δεύτερο δέντρο ένας ξυλοκόπος είπε: "Αυτό θα πρέπει να πουληθεί στο ναυπηγείο." Το δεύτερο δέντρο ήταν ευτυχισμένο, διότι ήξερε ότι ήταν στο δρόμο να γίνει ένα ισχυρό πλοίο.
Όταν ένας ξυλοκόπος πήγε μπροστά στο τρίτο δέντρο, αυτό ήταν φοβισμένο γιατί ήξερε ότι αν το κόψει το όνειρό του δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Ο ξυλοκόπος είπε, «εγώ δεν χρειάζομαι κάτι ιδιαίτερο από το δέντρο, θα το έχω για ώρα ανάγκης", και το κόβει.
Όταν το πρώτο δέντρο έφτασε στο ξυλουργό, έγινε μια φάτνη για τα ζώα και τοποθετήθηκε σε ένα στάβλο και το γέμισαν με σανό. Δεν ήταν καθόλου αυτό που είχε ονειρευτεί. Το δεύτερο δένδρο κόπηκε και έγινε ένα μικρό αλιευτικό σκάφος. Το όνειρό του να γίνει ένα πανίσχυρο πλοίο είχε έρθει στο τέλος του. Το τρίτο δέντρο είχε κοπεί σε μεγάλα κομμάτια και μπήκε σε μια αποθήκη μόνο μέσα στο σκοτάδι. Τα χρόνια περνούσαν, και τα δέντρα ξέχασαν τα όνειρά τους.
Τότε, μια μέρα, ένας άντρας και μια γυναίκα ήρθαν στο στάβλο. Γέννησε η γυναίκα και τοποθέτησε το μωρό στη φάτνη που έγινε από το πρώτο δέντρο. Ο άνθρωπος δεν μπορούσε να φτιάξει μια κούνια για το μωρό, αλλά αυτή η φάτνη ήταν ότι έπρεπε. Το δέντρο μπόρεσε να αισθανθεί τη σημασία της στιγμής αυτής και γνώριζε ότι είχε κρατήσει το μεγαλύτερο θησαυρό όλων των εποχών. Χρόνια αργότερα, μια ομάδα ανδρών πήρε στο αλιευτικό σκάφος κατασκευασμένο από το δεύτερο δέντρο. Ένας από αυτούς ήταν κουρασμένος και πήγε για ύπνο. Ενώ ήταν έξω στα ανοιχτά, μια μεγάλη καταιγίδα άρχισε, και το δέντρο δεν ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να κρατήσει τους άνδρες ασφαλείς. Οι άνδρες ξύπνησαν τότε τον κοιμισμένο άνθρωπο, αυτός στάθηκε και είπε: "Ειρήνη" και η καταιγίδα σταμάτησε. Το δέντρο κατάλαβε ότι είχε πάνω του το Βασιλιά των Βασιλέων.
Τέλος, κάποιος πήγε στην αποθήκη και πήρε το τρίτο δέντρο. Το έκανε ένα μεγάλο σταυρό και άνθρωποι κάρφωσαν πάνω του έναν άνθρωπο. Τον πήγαιναν στους δρόμους, και πολλοί άνθρωποι χλεύαζαν τον άνθρωπο που μετάφερε. Όταν έφτασαν σε ένα ψηλό λόφο σταμάτησαν και κάρφωσαν το δέντρο με τον σταυρωμένο για να πεθάνει στην κορυφή του λόφου. Όταν έφτασε η Κυριακή, το δέντρο συνειδητοποίησε ότι ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να στέκεται στην κορυφή του λόφου και να είναι τόσο κοντά στο Θεό, αφού ο Ιησούς είχε σταυρωθεί σε αυτό.
Το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας είναι ότι όταν τα πράγματα δεν φαίνεται να παίρνουν το δρόμο που εμείς θέλουμε και ονειρευόμαστε, πάντα να γνωρίζουμε ότι ο Θεός έχει ένα σχέδιο για μας. Αν έχουμε εμπιστοσύνη σ 'Αυτόν, εκείνος θα μας δώσει τα μεγάλα δώρα. Κάθε ένα από τα δέντρα πήρε αυτό που ήθελε, απλώς όχι με τον τρόπο που είχε φανταστεί. Εμείς δεν γνωρίζουμε πάντοτε ποια είναι τα σχέδια του Θεού για μας. Απλά να ξέρουμε ότι οι δρόμοι του δεν είναι οι δρόμοι μας, αλλά οι δρόμοι του είναι οι καλύτεροι.

Καπου υπαρχει και σε αλλο ποστ
αλλα πιστευω οτι αξιζει να την ξαναδιαβασουμε

Αφιερωμένο σε όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1943 -1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας...

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί
έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες
την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Ενώ ένας άνδρας γυάλιζε το νέο αυτοκίνητό του, ο ηλικίας 4 ετών γιος του ,
πήρε μια πέτρα και γρατσούνισε με γραμμές μέρος του αυτοκινήτου.

Στο θυμό του απάνω , ο άνδρας αυτός πήρε του παιδιού του το
χέρι και χρησιμοποιώντας ένα γαλλικό κλειδί ,το χτύπησε πολλές φορές ..

Στο νοσοκομείο, το παιδί έχασε όλα τα δάχτυλά του λόγω των πολλαπλάσιων
σπασιμάτων.

Όταν το παιδί είδε τον πατέρα του ..... με τα παραπονεμένα
μάτια γεμάτα πόνο τον ρώτησε, ' Μπαμπά.. πότε τα δάχτυλά μου
θα μεγαλώσουν πάλι ? '

Το άτομο βλάφθηκε έτσι και βουβός πήγε πίσω στο αυτοκίνητό
του και το κλώτσησε πολλές φορές .

Σκεπτόμενος αυτό που έκανε ,βρικσκόμενος
μπρόστά στο αυτοκίνητο του και βλέποντας ξανά τις γρατζουνιές ,
αντιλήφθηκε ότι το παιδί του είχε γράψει με την πέτρα 'ΜΠΑΜΠΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ".

Η επόμενη ημέρα ο ανδρας αυτος έκανε ξανά ένα μεγάλο λάθος και αυτοκτόνησε ....


Ο θυμός και η αγάπη δεν έχουν κανένα όριο
επιλέξτε τo τελευταίo για να έχετε
μία όμορφη, καλή ζωή ....

Τα πράγματα υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται ενω
οι άνθρωποι είναι για
να αγαπηθούν και δυστυχώς στους καιρούς μας οι άνθρωποι αγαπάνε αντικείμενα και χρησιμοποιούν ανθρώπους σαν αντικείμενα


Προσέξτε τις σκέψεις σας, γίνονται λέξεις.
Προσέξτε τις λέξεις σας, γίνονται ενέργειες. Προσέξτε τις ενέργειές σας, γίνονται συνήθειες.
Προσέξτε τις συνήθειές σας, γίνονται χαρακτήρας. Προσέξτε το χαρακτήρα σας, γίνεται το πεπρωμένο σας.

Από την αλληγορία της σπηλιάς του Πλάτωνα ως το Matrix, διαβαίνοντας μέσα από τους μύθους του Αισώπου και του La Fontaine, καταλήγουμε πως η χρήση του γλωσσικού συμβολισμού είναι ένας προνομιακός τρόπος, που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να σκεφτεί και να διαδώσει τις ιδέες του σε άλλους ανθρώπους.
Ο Olivier Clerc, (συγγραφέας και φιλόσοφος), μ’ αυτήν την ιστοριούλα, μέσω της αλληγορίας, εμφανίζει τα καταστροφικά αποτελέσματα της μη συνειδητοποίησης των αλλαγών, που επηρεάζουν δυσμενώς την υγεία μας, τις μεταξύ μας σχέσεις, την κοινωνική εξέλιξη και το περιβάλλον. Είναι μέσα της συμπυκνωμένες η ζωή και η γνώση, που ο καθένας μας θα πρέπει να φυτέψει στον προσωπικό του κήπο, ώστε το αύριο να μπορέσει να δρέψει τους καρπούς τους.
Το βατραχάκι που δεν ήξερε πως θα βραζόταν…Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό και μέσα να κολυμπάει ανέμελα ένα βατραχάκι…Κάτω από την κατσαρόλα ανάβει μια μικρή φωτιά και το νερό αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά.
Το νερό σιγά-σιγά γίνεται χλιαρό και το βατραχάκι, βρίσκοντάς το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπάει χαρούμενο. Η θερμοκρασία του νερού, συνεχίζει να ανεβαίνει. Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό από όσο το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο κουρασμένο, αλλά παρ’ όλα αυτά, δεν αισθάνεται φόβο.
Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Γι’ αυτόν το λόγο, υπομένει και δεν αντιδρά.
Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει ώσπου το βατραχάκι να καταλήξει να βράσει και να πεθάνει…Εάν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατευθείαν σε νερό θερμοκρασίας 50 βαθμών, με μιαν εκτίναξη των ποδιών του, θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα!
Αυτό, αποδεικνύει πως, όταν μια αλλαγή γίνει αρκετά αργά, διαφεύγει αυτή από τη συνείδηση και, τις πιο πολλές φορές, δεν προκαλεί καμιά αντίδραση, καμιά αντίσταση, καμιά επανάσταση…
Εάν παρατηρούσαμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία τώρα και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε πως δεχόμαστε μιαν αργή, σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών και των ιδανικών μας. Δεν το καταλαβαίνουμε όμως, επειδή γίνεται αργά και σιωπηλά, για να το συνηθίζουμε. Ένα μεγάλο μέρος καταστάσεων που, πριν από 20, 30 η 40 χρονιά, θα μας έκαναν να φρίξουμε και να βγούμε στους δρόμους, σιγά σιγά έγιναν κοινότυπες και σήμερα περνάνε απαρατήρητες, ή αφήνουν τελείως αδιάφορη την πλειονότητα του κόσμου…
Στο όνομα της προόδου, της επιστήμης και του κέρδους, γίνονται συνέχεια αυθαιρεσίες σε βάρος της προσωπικής ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, της ακεραιότητας της φύσης, της ομορφιάς και της χαράς της ζωής, με αργό ρυθμό, ασταμάτητα, με την αδιάκοπη συνενοχή των αδαών θυμάτων, που ίσως και στο μεταξύ να έχουν χάσει την ικανότητα και τη θέλησή τους να αμύνονται.
Τα άσχημα προγνωστικά για το μέλλον μας, αντί να προκαλούν αντιδράσεις και εξεγέρσεις, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να προετοιμάζουν ψυχολογικά τον κόσμο, ώστε να υπομένει και να αποδέχεται τις εξαθλιωτικές και δραματικές συνθήκες ζωής που μας επιβάλλουν.
Το αδιάκοπο σφυροκόπημα από τα μέσα ενημέρωσης, με την υπερπληροφόρηση, τις κακόγουστες εκπομπές και τα reality shows, που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μεταλλάσουν τον ανήσυχο ανθρώπινο νου σε παθητικό δέκτη, που απλά εκτελεί εντολές, χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του…
Όταν για πρώτη φορά μίλησα γι αυτά τα πράγματα, αναφερόμουν στο αύριο…
Τώρα, αναφέρομαι στο σήμερα!!!
Συνειδητοποίηση, η βράσιμο; Πρέπει να διαλέξετε!
Λοιπόν, αν δεν είστε σαν το βατραχάκι, μισοβρασμένοι, κάντε μια γερή εκτίναξη με τα πόδια, πριν είναι πολύ αργά!
Είμαστε ήδη μισοβρα-σμένοι;!! Ή όχι;!

Μία γυναίκα που φορούσε ένα ξεθωριασμένο καρό φουστάνι με το σύζυγό της, ντυμένο με ένα φτωχικό κοστούμι, κατέβηκαν από το τρένο στη Βοστώνη και κατευθύνθηκαν προς το γραφείο του προέδρου του Πανεπιστημίου Harvard. Δεν είχαν ραντεβού.
Η γραμματέας μπορούσε να καταλάβει από την πρώτη στιγμή ότι τέτοιοι επαρχιώτες δεν είχαν καμία δουλειά στο Harvard.

"Θα θέλαμε να δούμε να δούμε τον πρόεδρο"
είπε ο άντρας με χαμηλή φωνή.
"Θα είναι απασχολημένος όλη μέρα" απάντησε η γραμματέας κοφτά.
"Θα περιμένουμε" απήντησε η γυναίκα.
Για ώρες η γραμματέας τους αγνοούσε, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα απογοητευτούν και θα φύγουν.
Καθώς όμως είδε ότι δεν έφευγαν, η γραμματέας αποφάσισε να ενοχλήσει τον πρόεδρο, παρόλο που δεν το ήθελε με τίποτα.
"Ίσως αν τους δείτε για ένα λεπτό, να φύγουν" του είπε!
Εκείνος αναστέναξε με αγανάκτηση και έγνεψε θετικά. Κάποιος τόσο σημαντικός όσο αυτός σίγουρα δεν είχε το χρόνο να δέχεται ανθρώπους ντυμένους με ξεθωριασμένα καρό φουστάνια και φτωχικά κοστούμια. Ο πρόεδρος στράφηκε προς το ζευγάρι με ύφος βλοσυρό και αλαζονικό.
Η γυναίκα του είπε "Είχαμε ένα γιο που φοίτησε στο Πανεπιστήμιό σας για ένα χρόνο. Το αγαπούσε και ήταν πολύ ευτυχισμένος εδώ. Αλλά δυστυχώς πριν από ένα χρόνο σκοτώθηκε απρόσμενα. Ο άντρας μου και εγώ θα θέλαμε να χτίσουμε ένα μνημείο για αυτόν στο χώρο του Πανεπιστημίου."
Ο πρόεδρος δεν συγκινήθηκε καθόλου. Αντιθέτως εκνευρίστηκε.
"Κυρία μου" απάντησε με αναίδεια "δεν μπορούμε να βάζουμε αγάλματα για κάθε άνθρωπο που φοίτησε στο Harvard και πέθανε. Αν το κάναμε, τότε αυτό το μέρος θα έμοιαζε με νεκροταφείο."
"Οχι" απάντησε γρήγορα η γυναίκα, "δεν θέλουμε να στήσουμε ένα άγαλμα. Σκεφτήκαμε να δωρίσουμε ένα κτίριο στο Harvard."
Ο πρόεδρος γύρισε τα μάτια του. Έριξε μία ματιά στο ξεθωριασμένο καρό φουστάνι και το φτωχικό κοστούμι και φώναξε: "Ένα κτίριο! Έχετε ιδέα πόσο κοστίζει ένα κτίριο; Έχουμε περισσότερα από επτάμισι εκατομμύρια δολάρια σε κτίρια εδώ στο Harvard."
Για μία στιγμή η γυναίκα έμεινε σιωπηρή. Ο πρόεδρος χαμογέλασε χαιρέκακα. Ίσως ήρθε η ώρα να τους ξεφορτωθεί. Η γυναίκα στράφηκε προς τον άντρα της και είπε ήρεμα:
"Μόνο τόσα χρειάζονται για να φτιάξει κανείς ένα πανεπιστήμιο;
Γιατί δεν φτιάχνουμε το δικό μας τότε;"
Ο σύζυγος έγνεψε θετικά. Το πρόσωπο του προέδρου κιτρίνισε και καταλήφθηκε από σύγχυση.
Ο κύριος και η κυρία Leland Stanford σηκώθηκαν όρθιοι και βγήκαν έξω. Ταξίδεψαν μέχρι το Palo Alto στην Καλιφόρνια όπου ίδρυσαν το Πανεπιστήμιου που φέρει το όνομά τους, το Πανεπιστήμιο Stanford, στη μνήμη ενός γιού τον οποίο το Harvard είχε ξεχάσει.

Όταν δυο αγαπημένοι φίλοι χωρίζονται, η ζωή καταφέρνει να τους ενώσει ξανά...


Έστω και αν λίγο μετά ο ένας από τους δύο πεθάνει.

Η ιστορία του Kevin McClain και του σκυλιού του, της Yurt, αποδεικνύει πως οι «σχέσεις ζωής» δεν είναι ένας ρομαντικός μύθος και μπορούν να συμβούν στη πραγματικότητα, ακόμα και αν δημιουργούνται ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και ένα ζώο. Ίσως, κυρίως τότε.



Ο Kevin McClain ήταν ένας άστεγος άντρας που ζούσε μέσα στο αμάξι του, στο parking του εμπορικού καταστήματος Walmart, στο Cedar Rapids της Iowa. Βρήκε την Yurt, μια σκυλίτσα διασταύρωσης Sheltie με Collie, όταν αυτή ήταν μόλις 6 εβδομάδων και, έκτοτε, έγιναν αχώριστοι.



Μια μέρα στις αρχές Μαΐου, κάποιοι παραϊατρικοί βρήκαν τον McClain λιπόθυμο στο αυτοκίνητό του, με εμφανή συμπτώματα σοβαρής αρρώστιας. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου και του διαγνώστηκε καρκίνος του πνεύμονα σε τερματικό στάδιο. Η Yurt, που ήταν πλέον 8 χρονών και βρισκόταν σε άριστη κατάσταση, τόσο εξωτερικά όσο και από άποψη υγείας, μεταφέρθηκε στο καταφύγιο ζώων της περιοχής.



Όσο καιρό βρισκόταν υπό ιατρική περίθαλψη, ο McClain μιλούσε μόνο για ένα πράγμα. Για την σκυλίτσα του και για το πόσο ήθελε να τη ξαναδεί πριν πεθάνει. Η Jan Erceg, μία από τους παραϊατρικούς διασώστες που βρήκαν τον McClain και η οποία τον φρόντιζε, ήταν παράλληλα και εθελόντρια στο καταφύγιο ζώων του Cedar Rapids και, μόλις ο McClain της ανέφερε το όνομα του σκυλιού του, εκείνη κατάλαβε αμέσως για ποιο επρόκειτο.



Έτσι, κανόνισε να γίνει μια συνάντηση των δυο τους, για να ικανοποιήσει την τελευταία επιθυμία του McClain. Όταν οι άνθρωποι του καταφύγιου έφεραν την Yurt στο νοσοκομείο, εκείνη συμπεριφερόταν σαν να ήξερε ακριβώς που πηγαίνει, τρέχοντας μάλιστα μπροστά τους, κατευθυνόμενη με ακρίβεια στο δωμάτιο που βρισκόταν ο McClain.



Μπαίνοντας στο δωμάτιο, πήδηξε πάνω στο κρεβάτι και «σκέπασε» με το σώμα της τον άντρα, αρχίζοντας να γλείφει τα χέρια, το πρόσωπο και τον λαιμό του, ενώ αυτός ακόμα κοιμόταν. Η Erceg τοποθέτησε το χέρι του McClain στο κεφάλι της Yurt και άρχισε να το χαϊδεύει, μέχρι που ο άντρας ξύπνησε και, βλέποντας την αγαπημένη του φίλη μπροστά του, την πήρε αγκαλιά από τον λαιμό και δεν την άφησε για την επόμενη μιάμιση ώρα, κατά τη διάρκεια της οποίας Yurt και McClain κοιτάζονταν συνεχώς στα μάτια.



Μία μέρα μετά, ο McClain έφυγε από τη ζωή.



Όσο για την Yurt, ένα ζευγάρι από την περιοχή που πρόσφατα είχαν χάσει τον δικό τους σκύλο, την επισκέφθηκαν στο καταφύγιο και αποφάσισαν να την υιοθετήσουν. Το ζευγάρι, η Kate και ο Eric Ung, λένε πως είναι απίστευτα καλόβολη και έξυπνη, γεμάτη ενεργητικότητα και διάθεση για ζωή.



Ο Eric Ung, μάλιστα, είπε στο Abc News για τον McClain «Την αγαπούσε τόσο πολύ και της παρείχε περισσότερα και απ' όσα έκανε για τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό λέει πολλά για τον χαρακτήρα αυτού του ανθρώπου και η αφοσίωση της Yurt ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη».