Ερώτηση Μια ιστορια

"Συγνώμη πατέρα, δεν μπορώ να ζήσω άλλο" έγραψε και αυτοκτόνησε...
"ΜΙΑ ΤΡΑΓΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ακόμη και οι αστυνομικοί δήλωναν συγκλονισμένοι από την τραγική κατάληξη αυτής της συγκινητικής ανθρώπινης ιστορίας στην Κρήτη.

«Πρωταγωνιστής» του δράματος -όπως δημοσίευσε η εφημερίδα «Πατρίς»- ένας 36χρονος οικονομικός μετανάστης...



από τη Ρουμανία ο οποίος δεν άντεξε τα απανωτά κτυπήματα της μοίρας, και κυρίως το γεγονός ότι τον εγκατέλειψε η σύζυγός του παίρνοντας μαζί και τα δύο του αγγελούδια, και αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του…

Ο νεαρός αλλοδαπός είχε φθάσει στην Κρήτη πριν από έξι μήνες αλλά εγκλωβίστηκε και αυτός στη δίνη της ανεργίας και δε μπορούσε να βρει κάποια δουλειά -ό,τι να’ ναι- για να βγάλει τα προς το ζην… Κοιμόταν στα παγκάκια στην περιοχή του λιμανιού στο Ηράκλειο κι έτρωγε ό,τι έβρισκε ακόμη και στα σκουπίδια. Ήταν ήδη σε κακή ψυχολογική κατάσταση καθώς μόλις τον είχε εγκαταλείψει η σύζυγός του μαζί με τα δύο ανήλικα παιδιά του, ηλικίας 9 και 11 ετών, χωρίς να γνωρίζει που βρίσκονται.

Κάποιος Άνθρωπος (το κεφαλαίο «Α» δεν είναι ορθογραφικό λάθος) αφού τον παρατήρησε επανειλημμένα να κοιμάται στο κρύο, τον πλησίασε μία βροχερή μέρα και με συμπόνοια και πατρική αγάπη προσφέρθηκε να τον φιλοξενήσει στο σπίτι του, διαισθανόμενος προφανώς ότι πρόκειται για κάποιον χτυπημένο από τη μοίρα άνθρωπο και όχι για κακοποιό ή επικίνδυνο άτομο. Σύμφωνη ήταν και η γυναίκα του 50χρονου, η οποία δεν προέβαλε καμία αντίσταση γνωρίζοντας τον άτυχο αλλοδαπό.

Ανάμεσα στον 50χρονο Ηρακλειώτη με τη χρυσή καρδιά και τον 36χρονο Ρουμάνο αναπτύχθηκε τον επόμενο καιρό δυνατή φιλία. Το ανδρόγυνο από την Κρήτη του παραχώρησε και δωμάτιο στο σπίτι για να έχει το δικό του χώρο. Ο Ρουμάνος άρχισε να τον αποκαλεί «πατέρα», ενώ καθημερινά έδειχνε την ευγνωμοσύνη του στον μεγαλόψυχο μεσήλικα και τη σύζυγό του.

Δε μπορούσε να ησυχάσει η ψυχή του που δεν έβλεπε τα «αγγελούδια» του

Παρά την αναπάντεχα θετική εξέλιξη στη ζώη του να συναντηθεί με αυτόν τον σπάνιο άνθρωπο, ο 36χρονος έδειχνε μέρα με τη μέρα να αργοπεθαίνει από τον καημό που δε μπορούσε να δει τα μικρά του αγγελούδια. Δεν τον είχε πειράξει όταν είχε μέρες να φάει, δεν τον είχε απασχόλησει όταν κοιμόταν σε παγκάκι κάτω από το βροχερό ουρανό αλλά κάθε δευτερόλεπτο μακριά από τα παιδιά του ήταν και μια μαχαιριά στην καρδιά του…

Πριν από λίγες ημέρες ο Ρουμάνος εγκατέλειψε το κατάλυμα που του είχαν προσφέρει οι Ηρακλειώτες. Ο 50χρονος όμως ανησυχούσε για την τύχη του αλλοδαπού και τον αναζήτησε στα παλιά του «λημέρια». Τον βρήκε και του ζήτησε να επιστρέψει στο σπίτι. «Θα πιω λίγη ρακί και θα κρεμαστώ» του είπε απελπισμένος ο 36χρονος. Ο 50χρονος Ηρακλειώτης, όμως, τον αγκάλιασε και τον πήρε μαζί του στο σπίτι.

Η απόφαση του 36χρονου ήταν, όμως, οριστική. Το πρωί της επόμενης μέρας ο 50χρονος Ηρακλειώτης τον βρήκε νεκρό στο δωμάτιο του. Δεν μπορούσε να το πιστέψει αλλά κάθε φορά που σκούπιζε τα αστείρευτα δάκρυα του, έβλεπε την ίδια τραγική εικόνα μπροστά του.

Δίπλα στο άψυχο σώμα του, ο 36χρονος άνδρας είχε αφήσει ένα σημείωμα. «Συγνώμη “πατέρα”, δεν μπορώ να ζήσω άλλο» έγραφε… Ίσως από ψηλά να μπορεί να βλέπει τα δύο του παιδιά που του στέρησε η σύζυγός του, στερώντας του ταυτόχρονα και τη ζωή του…
"

tassos fotiadis έγραψε: τωρα θα ελεγα κατι για τις γυναικες αλλα ..... ας οψετε.....

πιος φταιει φιλαρακι κανεις δεν ξερει
εδω μετραει μονο η ιστορια
κριμα στον ανθρωπο

Υπήρξε κάποτε ένας πλούσιος έμπορος που είχε 4 συζύγους.
Αγάπησε την 4η γυναίκα και της πρόσφερε πάντα κοσμήματα, ρούχα, πλουσιοπάροχες λιχουδιές. Της έδινε τα καλύτερα υλικά αγαθά έστω και αν δεν είχε την δική της φροντίδα.
Αγάπησε επίσης την 3η γυναίκα του πάρα πολύ. Ήταν πάρα πολύ όμορφή με πλούσια εξωτερικά χαρίσματα και ήταν πολύ περήφανος γι’ αυτήν. Πάντα ήθελε να βγαίνει με αυτήν την πεντάμορφη γυναίκα και να την δείχνει στους φίλους του. Ωστόσο, ο έμπορος ήταν πάντα με τον μεγάλο φόβο ότι θα μπορούσε να το σκάσει με κάποιον άλλο.
Πάρα πολύ, αγαπούσε και την 2η γυναίκα του. Ήταν μια σοβαρή γυναίκα που πάντα ήταν η έμπιστη φίλη του. Κάθε φορά που ο έμπορος αντιμετώπιζε κάποια προβλήματα, στρεφόταν σε αυτή σύζυγό για να τον βοηθήσει. Πάντα είχε μια λύση στους δύσκολους καιρούς.
Τώρα, η 1η σύζυγος του εμπόρου ήταν η πιο πιστή σύντροφος. Είχε μεγάλη συμβολή στη διατήρηση της επιχείρησής του, καθώς και τη φροντίδα του νοικοκυριού. Ωστόσο, ο έμπορος δεν την αγαπούσε, παρόλο που τον αγαπούσε αυτή πολύ βαθιά.
Μια μέρα, ο έμπορος έπεσε άρρωστος. Ήξερε ότι επρόκειτο να πεθάνει σύντομα. Σκέφτηκε την πολυτελή ζωή του: «Τώρα έχω 4 συζύγους μαζί μου. Αλλά όταν πεθάνω, θα φύγω μόνος. Πόσο μοναχικός Θα είμαι!"
Έτσι, ζήτησε από τη 4η σύζυγο: "Σ 'αγάπησα πολύ, σου πρόσφερα τα καλύτερα ρούχα και είχα τη μεγαλύτερη προσοχή πάνω σου. Τώρα που θα πεθάνω, θα με ακολουθήσεις για συντροφιά;" "Δεν υπάρχει περίπτωση!" απάντησε η 4η γυναίκα του και έφυγε μακριά χωρίς άλλη λέξη. Η απάντηση της ήταν σαν ένα κοφτερό μαχαίρι στην καρδιά του.
Ο θλιμμένος έμπορος, στη συνέχεια, ζήτησε από την 3η γυναίκα, «Σε έχω αγαπήσει τόσο πολύ για όλη μου τη ζωή. Τώρα που θα πεθάνω, θα με ακολουθήσεις για συντροφιά;" "Όχι!" απάντησε η 3η γυναίκα. "Η ζωή είναι τόσο όμορφη εδώ! Πάω να ξαναπαντρευτώ όταν πεθάνεις!" Του εμπόρου η καρδιά βυθίστηκε στη θλίψη.
Ζήτησε τότε από τη 2η σύζυγο, «Εγώ πάντα ζητούσα τη βοήθεια σου και πάντα μου την έδινες. Τώρα χρειάζομαι τη βοήθειά σου και πάλι. Όταν πεθάνω, θα με ακολουθήσεις για συντροφιά;" "Λυπάμαι, δεν μπορώ να σε βοηθήσω αυτή τη φορά!" απάντησε η 2η γυναίκα. «Το πολύ που μπορώ να κάνω είναι να σε συνοδεύσω μέχρι στον τάφο σου." Η απάντηση ήρθε σαν κεραυνός και ο έμπορος ένοιωσε κατεστραμμένος.
Μια φωνή φώναξε: «Θα φύγω εγώ μαζί σου. Εγώ θα σε ακολουθήσω". Ο έμπορος κοίταξε και είδε την 1η του σύζυγο. Ήταν τόσο θλιμμένη και χλωμή σαν άρρωστη. Με πολλή θλίψη, ο έμπορος είπε, "Έπρεπε να σου δείξω πιο πολύ αγάπη και φροντίδα από ότι σου έχω δώσει!"
Στην πραγματικότητα, έχουμε όλοι και τις 4 γυναίκες στη ζωή μας
α. Η 4η γυναίκα είναι το σώμα μας. Δεν έχει σημασία πόσο πολύ χρόνο και προσπάθεια αφιερώνουμε για να το κάνουμε να δείχνει πλούσιο και να φαίνεται καλά, αυτό θα μας αφήσει όταν πεθάνουμε.
β. Η δική μας 3η σύζυγος; Τα υπάρχοντά μας, η οικονομική μας κατάσταση και ο πλούτος. Όταν πεθαίνουμε, όλα μένουν πίσω και σε άλλους.
γ. Η 2η σύζυγος είναι οι φίλοι μας, η οικογένεια μας. Δεν έχει σημασία πόσο κοντά ήταν για μας όταν είμαστε ζωντανοί, το μόνο πλέον που μπορούν να κάνουν είναι μείνουν μέχρι τον τάφο.
δ. Η 1η γυναίκα είναι στην πραγματικότητα η ψυχή μας, συχνά την παραμελούμε για χάρη της επιδίωξης μας για τα υλικά αγαθά, τον πλούτο και την αισθησιακή ευχαρίστηση.
Είναι στην πραγματικότητα το μόνο πράγμα που μας ακολουθεί όπου και αν πάμε. Ίσως είναι μια καλή ιδέα να την καλλιεργήσουμε και να την ενισχύσουμε τώρα αντί να περιμένει έως ότου είναι πολύ αργά!!!!!!!!!!

Ακριβώς πάνω από τον δρόμο μου είναι ένα χωράφι με δύο άλογα.Από μία απόσταση, κάθε άλογο φαίνεται φυσιολογικό.Αλλά εάν σταματήσεις το αυτοκίνητό σου, ή περπατήσεις κοντά, θα παρατηρήσεις κάτι καταπληκτικό...
Το κοίταγμα στα μάτια του ενός αλόγου θ' αποκαλύψει ότι είναι τυφλό.
Ο ιδιοκτήτης του διάλεξε να μην το εξαλείψει, αλλά έφτιαξε ένα καλό σπίτι γι' αυτό.Αυτό από μόνο του είναι καταπληκτικό.
Εάν σταθείς κοντά και αφουγκραστείς, θ' ακούσεις τον ήχο μιας καμπάνας.
Κοιτώντας γύρω για την πηγή του ήχου θα δεις ότι προέρχεται από το μικρότερο άλογο στο χωράφι.
Προσκολλημένο στο καπίστρι του αλόγου είναι ένα κουδουνάκι. Επιτρέπει στον τυφλό φίλο να ξέρει πού είναι το άλλο άλογο, έτσι ώστε να μπορεί ν' ακολουθεί.Καθώς στέκεσαι και παρατηρείς αυτούς τους δύο φίλους, θα δεις ότι το άλογο με το κουδούνι πάντα ελέγχει το τυφλό άλογο και ότι το τυφλό άλογο πάντα ακούει το κουδουνάκι και μετά προχωρά αργά προς το μέρος του άλλου αλόγου εμπιστευόμενο ότι δεν θα ξεστρατήσει.
Όταν το άλογο με το κουδούνι επιστρέφει στο σκέπαστρο της σιταποθήκης κάθε βράδυ, σταματά περιστασιακά και κοιτά πίσω, για να βεβαιωθεί ότι ο τυφλό φίλος δεν είναι πολύ μακριά πίσω για ν' ακούσει το κουδούνι. Όπως οι ιδιοκτήτες αυτών των δύο αλόγων, ο Θεός δεν μας πετά γιατί δεν είμαστε τέλειοι ή γιατί έχουμε προβλήματα ή προκλήσεις. Μας παρακολουθεί από πάνω και μάλιστα φέρνει άλλους στις ζωές μας για να μας βοηθήσουν όταν είμαστε σε ανάγκη…
Μερικές φορές είμαστε το τυφλό άλογο οδηγούμενοι από το κουδουνάκι αυτών που ο Θεός τοποθετεί στις ζωές μας
Άλλες φορές είμαστε το άλογο οδηγός, βοηθώντας άλλους να βρουν τον δρόμο τους…
Οι καλοί φίλοι είναι σαν αυτό...
Μπορεί να μην τους βλέπεις πάντοτε, αλλά ξέρεις ότι είναι πάντα εκεί.
Παρακαλώ άκου προσεκτικά για το δικό μου κουδούνι και θα ακούσω προσεκτικά για το δικό σου.
Και θυμήσου...
Να είσαι πιο καλός (με τους άλλους) από ότι είναι απαραίτητο
Καθένα που γνωρίζεις αγωνίζεται σε κάποιο είδος μάχης.
Ζήσε απλά,
Αγάπησε γενναιόδωρα,
Νιάξου βαθιά,
Μίλα καλοσυνάτα...

Είδα χθες βράδυ ένα όνειρο.
Ονειρεύτηκα πως περπατούσα στην αμμουδιά
με το Θεό και ψηλά στον ουρανό φωτίζονταν σκηνές απ' τη ζωή μου.
Για κάθε σκηνή στην άμμο υπήρχαν δύο χνάρια
Τα δικά μου και του Θεού.
Όταν η τελευταία σκηνή της ζωής μου φωτίστηκε μπροστά μου γύρισα πίσω και είδα πως πολλές φορές στη διαδρομή της ζωής μου δεν ήταν δύο τα χνάρια αλλά ένα και βλέποντας καλύτερα πρόσεξα ότι αυτό συνέβαινε πάντα στις πιο δύσκολες και λυπημένες στιγμές της ζωής μου.
Στενοχωρέθηκα και είπα στο Θεό:
«Κύριε, είπες πως αν έπαιρνα το δρόμο σου θα ήσουν πάντα δίπλα μου αλλά βλέπω ότι στις ποιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου υπάρχουν μόνο τα δικά μου χνάρια στην άμμο.
Τις στιγμές που σε χρειαζόμουνα περισσότερο εσύ με εγκατέλειψες».
Και ο Θεός μου απάντησε:
«Αγαπημένε μου,
σ' αγαπώ τόσο πολύ και ποτέ δε θα μπορούσα να σ' εγκαταλείψω.
Στις δύσκολες στιγμές της προσπάθειας και του πόνου…
όταν στην πορεία μας είδες πως δεν ήταν δύο τα χνάρια στην αμμουδιά
ήταν γιατί σε κρατούσα στην αγκαλιά μου». .

Ένας ευπαθής γέρος πήγε να ζήσει με τον γιο του, την νύφη του και τον τεσσάρων ετών, εγγονό του. Τα χέρια του γέρου έτρεμαν και η όραση του ήταν θολή. Η οικογένεια έτρωγε μαζί κάθε βράδυ στο δείπνο. Αλλά η θέα του παππού να τρώει με δυσκολία ήταν αρκετά δυσάρεστη. Τα φαγητά έφευγαν από το κουτάλι του και έπεφταν στο πάτωμα. Και όταν κρατούσε το ποτήρι με το γάλα αυτό χυνόταν πάνω στο τραπεζομάντιλο. Ο γιος και η νύφη του ήταν ενοχλημένοι με το χάος. "Πρέπει να κάνουμε κάτι για τον παππού», είπε ο γιος. Έχω βαρεθεί να χύνει το γάλα του, να κάνει τόσο θόρυβο όταν τρώει και να ρίχνει τα τρόφιμα στο πάτωμα. Έτσι, με τη σύζυγος του έβαλαν ένα μικρό τραπέζι στη γωνία. Εκεί, ο παππούς έτρωγε μόνος, ενώ η υπόλοιπη οικογένεια απολάμβανε το δείπνο στον κανονικό τραπέζι. Δεδομένου ότι ο παππούς είχε σπάσει ένα δύο πιάτα, του έβαζαν φαγητό σε ένα ξύλινο μπολ. Μερικές φορές, όταν η οικογένεια κοίταζε προς την κατεύθυνση του παππού, είχε ένα δάκρυ στα μάτια του καθώς έτρωγε μόνος. Παρόλα αυτά, οι μόνες λέξεις από το ζεύγος όταν απευθύνονταν σ 'αυτόν ήταν θυμωμένες παρατηρήσεις. Ο τεσσάρων-χρονών εγγονός τα έβλεπε όλα αυτά χωρίς να μιλά.
Ένα βράδυ πριν το δείπνο, ο πατέρας παρατήρησε πως παίζοντας ο γιος του έριχνε ρινίσματα ξύλου στο πάτωμα. Ζήτησε από το παιδί γλυκά, "Τι κάνεις;" Το ίδιο γλυκά, το αγόρι απάντησε: «Ω, φτιάχνω ένα μικρό μπολ για σένα και τη μαμά για να τρώτε το φαγητό σας όταν μεγαλώσω." Ο μικρός χαμογέλασε και συνέχισε τη δουλειά του. Οι γονείς έμειναν άφωνοι. Τα δάκρυα άρχισαν κυλούν στα μάγουλά τους. Αν και δεν είπαν λέξη και οι δύο ήξεραν τι πρέπει να γίνει. Εκείνο το βράδυ ο γιος πήρε από το χέρι τον παππού και απαλά τον οδήγησε πίσω στο οικογενειακό τραπέζι.
Για το υπόλοιπο της ζωής του έτρωγε κάθε βράδυ με την οικογένεια. Και για κάποιο λόγο, ούτε ο σύζυγός ούτε η γυναίκα του έδειχνε να ενδιαφέρεται πια, όταν ένα πιρούνι έπεφτε, ή το γάλα χυνόταν, ή αν το τραπεζομάντιλο ήταν λερωμένο.
Τα παιδιά είναι εξαιρετικά διορατικά. Τα μάτια τους πάντα παρατηρούν, τα αυτιά τους πάντοτε ακούνε, και τα μυαλά τους παίρνουν όλα τα μηνύματα και τα απορροφούν. Αν μας βλέπουν να παρέχουμε υπομονετικά μια χαρούμενη ατμόσφαιρα στο σπίτι για τα μέλη της οικογένειας, θα μιμούνται αυτή τη στάση για το υπόλοιπο της ζωής τους. Ο σοφός γονιός συνειδητοποιεί ότι κάθε μέρα είναι ένα μάθημα που τοποθετείται στο μέλλον του παιδιού. Ας είναι σοφός οικοδόμος και να δίνει ένα σωστό πρότυπο.
Φροντίστε τον εαυτό σας, ... και αυτούς που αγαπάτε ... Σήμερα, και κάθε μέρα!