- Δημοσιεύσεις: 1096
- Μου αρέσει που έλαβε 924
Ερώτηση Μια ιστορια
- COSTAS NIKAIA
-
- Αποσυνδεμένος
- Platinum Member
Λιγότερα
Περισσότερα
16/01/2012 00:18 #91
από COSTAS NIKAIA
Οι κοιμισμένοι είναι εργάτες και συνεργοί σε αυτά που γίνονται στον κόσμο.
'' Ηράκλειτος ''
Απαντήθηκε από COSTAS NIKAIA στο θέμα Απ: Μια ιστορια
Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;
Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του για την σχέση μεταξύ επιστήμης και πίστης στον Θεό.
Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;
Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.
Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Φυσικά.
Καθ.: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;
Φοιτ.: Ναι
Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν; Φοιτ.: ..
Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε νεαρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;
Φοιτ.: Όχι.
Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;
Φοιτ.: ο.. .. Θεός..
Καθ.: Σωστά.. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ’ αυτόν τον κόσμο;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;
Φοιτ.: … Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ’ αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;
Φοιτ.: Μάλιστα.
Καθ..: Λοιπόν, ποιος τα δημιούργησε;
Φοιτ.: …
Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;
Φοιτ.: Όχι, κύριε.
Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;
Φοιτ..: …Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.
Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;
Φοιτ.: Ναι. Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.
Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.
Φοιτ: Κύριε καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.
Στην αίθουσα επικρατεί σιγή… Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;
Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως.. Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ μου;
Φοιτ.: Κύριε, θέλω να καταλήξω ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική… Καθ..: Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;
Φοιτ.: Κύριε καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε καθηγητά, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα, αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου κάτι, κύριε καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;
Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.
Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθ.: .. Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκεται την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθ.: ..
Φοιτ.(προς την τάξη): Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του κ.καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του κ.καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου. Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε.. Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά..
ΣΧΟΛΙΟ - ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥ !! Το ονομα του ΦΟΙΤΗΤΗ είναι Αλμπερτ Αινσταιν. Για να τα λεμε ολα... και τα ΚΑΛΑ του και τα ΚΑΚΑ του .
Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του για την σχέση μεταξύ επιστήμης και πίστης στον Θεό.
Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;
Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.
Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Φυσικά.
Καθ.: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;
Φοιτ.: Ναι
Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν; Φοιτ.: ..
Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε νεαρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;
Φοιτ.: Όχι.
Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;
Φοιτ.: ο.. .. Θεός..
Καθ.: Σωστά.. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ’ αυτόν τον κόσμο;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;
Φοιτ.: … Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ’ αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;
Φοιτ.: Μάλιστα.
Καθ..: Λοιπόν, ποιος τα δημιούργησε;
Φοιτ.: …
Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;
Φοιτ.: Όχι, κύριε.
Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;
Φοιτ..: …Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.
Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;
Φοιτ.: Ναι. Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.
Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.
Φοιτ: Κύριε καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.
Στην αίθουσα επικρατεί σιγή… Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;
Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως.. Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ μου;
Φοιτ.: Κύριε, θέλω να καταλήξω ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική… Καθ..: Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;
Φοιτ.: Κύριε καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε καθηγητά, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα, αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου κάτι, κύριε καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;
Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.
Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθ.: .. Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκεται την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθ.: ..
Φοιτ.(προς την τάξη): Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του κ.καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του κ.καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου. Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε.. Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά..
ΣΧΟΛΙΟ - ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥ !! Το ονομα του ΦΟΙΤΗΤΗ είναι Αλμπερτ Αινσταιν. Για να τα λεμε ολα... και τα ΚΑΛΑ του και τα ΚΑΚΑ του .
Οι κοιμισμένοι είναι εργάτες και συνεργοί σε αυτά που γίνονται στον κόσμο.
'' Ηράκλειτος ''
Οι ακόλουθοι χρήστες είπαν "Σε Ευχαριστώ": Danton (Δημήτρης), παντελης κλωναρης, Γιωργος (Ποσειδωνας7)
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
- Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
-
- Αποσυνδεμένος
- Administrator
Λιγότερα
Περισσότερα
- Δημοσιεύσεις: 6815
- Μου αρέσει που έλαβε 5766
26/01/2012 21:02 #92
από Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
Απαντήθηκε από Παπακωστας Δημητρης (tselikas) στο θέμα Απ: Μια ιστορια
Έναν καιρό κι ένα ζαμάνι λοιπόν ήταν ένας ψαράς που ψάρεψε ένα ανθρώπινο μάτι. Άρχισε να το διαλαλεί λοιπόν σε πόλεις και χωριά. Μια μέρα πέρναγε και από το παλάτι του βασιλιά…
- «Έχω ψάρια, έχω κι ένα μάτι ανθρώπινο που το ψάρεψα με τα ίδια μου τα χέρια…».
Τον άκουσε κι ο βασιλιάς, που είχε ένα μουσείο γεμάτο με τα πιο περίεργα πράγματα στη γη, και σκέφτηκε ότι θα ‘ταν καλό να έχει κι αυτό το μάτι.
- «Έλα πάνω» του λέει. «Πόσο θες γι’ αυτό το μάτι»
- «Ε…», λέει ο ψαράς, «Ό,τι σηκώσει σε χρυσό, στη ζυγαριά…»
Πόσο να σηκώσει τώρα ένα μάτι…; Μισό γραμμάριο; Ένα-δυο γραμμάρια;Το βάζει λοιπόν ο βασιλιάς στη ζυγαριά και ρίχνει ένα νόμισμα χρυσό από τη μια μεριά, αλλά το μάτι δεν σηκώνεται, από την άλλη. Παίρνει δύο χρυσά νομίσματα… Τίποτα. Τρία, τέσσερα, πέντε… Τίποτα. Το μάτι, απ’ την άλλη μεριά της ζυγαριάς, δεν είχε κουνήσει στο ελάχιστο. Σκέφτηκαν μήπως φταίει η ζυγαριά. Την αλλάζουν. Βάζει πάλι ο βασιλιάς το μάτι απ’ τη μια μεριά, τα νομίσματα από την άλλη. Πάλι χαμηλά το μάτι. Έβαλε ένα σακουλάκι, ένα σακί, ολόκληρο τσουβάλι… Τίποτα.
Αποφασίζει λοιπόν να φωνάξει τους σοφούς του παλατιού. «Εξηγήστε μου», τους λέει, αυτό το φαινόμενο… Αυτοί έξυναν τη γενειάδα τους, το κεφάλι τους, αλλά λύση δεν έβρισκαν. Φώναξαν τελικά κάποιον γέρο σοφό από μακρινά μέρη.
Μόλις ο γέροντας είδε το παράξενο αυτό γεγονός, σκύβει στη γη, παίρνει λίγο χώμα και το ρίχνει πάνω στο μάτι. Μόλις έριξε το χώμα πάνω στο μάτι, πετάχτηκε με μιας η ζυγαριά επάνω… Και τους λέει ο γέροντας…
«…όσο το μάτι του ανθρώπου είναι ανοιχτό, δεν χορταίνει ποτέ… όσα τσουβάλια χρυσό κι αν του βάλεις…»
- «Έχω ψάρια, έχω κι ένα μάτι ανθρώπινο που το ψάρεψα με τα ίδια μου τα χέρια…».
Τον άκουσε κι ο βασιλιάς, που είχε ένα μουσείο γεμάτο με τα πιο περίεργα πράγματα στη γη, και σκέφτηκε ότι θα ‘ταν καλό να έχει κι αυτό το μάτι.
- «Έλα πάνω» του λέει. «Πόσο θες γι’ αυτό το μάτι»
- «Ε…», λέει ο ψαράς, «Ό,τι σηκώσει σε χρυσό, στη ζυγαριά…»
Πόσο να σηκώσει τώρα ένα μάτι…; Μισό γραμμάριο; Ένα-δυο γραμμάρια;Το βάζει λοιπόν ο βασιλιάς στη ζυγαριά και ρίχνει ένα νόμισμα χρυσό από τη μια μεριά, αλλά το μάτι δεν σηκώνεται, από την άλλη. Παίρνει δύο χρυσά νομίσματα… Τίποτα. Τρία, τέσσερα, πέντε… Τίποτα. Το μάτι, απ’ την άλλη μεριά της ζυγαριάς, δεν είχε κουνήσει στο ελάχιστο. Σκέφτηκαν μήπως φταίει η ζυγαριά. Την αλλάζουν. Βάζει πάλι ο βασιλιάς το μάτι απ’ τη μια μεριά, τα νομίσματα από την άλλη. Πάλι χαμηλά το μάτι. Έβαλε ένα σακουλάκι, ένα σακί, ολόκληρο τσουβάλι… Τίποτα.
Αποφασίζει λοιπόν να φωνάξει τους σοφούς του παλατιού. «Εξηγήστε μου», τους λέει, αυτό το φαινόμενο… Αυτοί έξυναν τη γενειάδα τους, το κεφάλι τους, αλλά λύση δεν έβρισκαν. Φώναξαν τελικά κάποιον γέρο σοφό από μακρινά μέρη.
Μόλις ο γέροντας είδε το παράξενο αυτό γεγονός, σκύβει στη γη, παίρνει λίγο χώμα και το ρίχνει πάνω στο μάτι. Μόλις έριξε το χώμα πάνω στο μάτι, πετάχτηκε με μιας η ζυγαριά επάνω… Και τους λέει ο γέροντας…
«…όσο το μάτι του ανθρώπου είναι ανοιχτό, δεν χορταίνει ποτέ… όσα τσουβάλια χρυσό κι αν του βάλεις…»
Οι ακόλουθοι χρήστες είπαν "Σε Ευχαριστώ": Danton (Δημήτρης), george13, Θεοφάνης συτιστης ψαριων, ΘΑΝΟΣ, Νικος-3- Θεσσαλονικη και 2 άλλοι χρήστες ευχαρίστησαν.
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
- Νικος-3- Θεσσαλονικη
-
- Αποσυνδεμένος
- New Member
Λιγότερα
Περισσότερα
- Δημοσιεύσεις: 8
- Μου αρέσει που έλαβε 5
27/01/2012 00:50 #93
από Νικος-3- Θεσσαλονικη
Απαντήθηκε από Νικος-3- Θεσσαλονικη στο θέμα Απ: Μια ιστορια
μια αληθινη ιστορια που εζησα το καλοκαιρι. αν με πιστεψετε ειναι δικο σας θεμα, εγω απλα θα τη μοιραστω μαζι σας. ξεκιναω μια μερα του Αυγουστου 2 ωρες πριν φεξει για να παω για ψαρεμα λιγο μακρια, με σκοπο να πιασω πιο πολλα ψαρια η κανα πιο μεγαλο με σχεση με εκει που ψαρευω ως συνηθως... κοτσερνω την βαρκα κ σε 1-1.30 ωρα ειμαι εκει! αμολαω την βαρκα μες την θαλασσα κ με το πλαφ που κανει.. οταν πεφτει απτο τρεηλορ στον νερο... μενω με ανοιχτο το στομα.... ενα κοπαδι σαρδελες πεταχτηκε προς την στερια εκει που σκαει το κυμα.. κ μερικες μπηκαν κ μεστην βαρκα.. καθομουν κ κοιτουσα κ γελουσα.. λεω αυτα δεν γινονται ρε φιλε... με τα πολλα λεω δεν τις μαζευω καλυτερα, παιρνω ενα ψυγειο κ μαζευω γυρω στα 2 κιλα. τα τριπλασια τα ξαναπηρε μεσα η θαλλασσα(το κυμα) ποο λεω πριν μπω στην βαρκα λεω να πεφτουν τα ψαρια απο μονα τους μεστην βαρκα θα γινει χαμος σημερα ...!!!! πηγα ψαρεψα τελεια μερα, εκτος απο μια γοπα τεραστια ενα καπονι κ ενα χανο μεγαλο τα υπολοιπα ηταν μικρα κ δεν μπηκαν ποτε στον κουβα.. το ουζο βγηκε. ηθικο διδαγμα " αν ειναι να ερθει κατι, θα ερθει κ απο μονο του αμα θελει..."
Οι ακόλουθοι χρήστες είπαν "Σε Ευχαριστώ": Danton (Δημήτρης), Παπακωστας Δημητρης (tselikas), george13, ΘΑΝΟΣ
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
- Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
-
- Αποσυνδεμένος
- Administrator
Λιγότερα
Περισσότερα
- Δημοσιεύσεις: 6815
- Μου αρέσει που έλαβε 5766
03/02/2012 22:38 #94
από Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
Απαντήθηκε από Παπακωστας Δημητρης (tselikas) στο θέμα Απ: Μια ιστορια
Δεν αγοράζεται η αγάπη ...
Ένας αγρότης πουλούσε κουταβάκια. Έφτιαξε λοιπόν μια πινακίδα κι όπως έβαζε το τελευταίο καρφί, αισθάνθηκε κάποιον να τον τραβά από το μανίκι.
Γύρισε κι είδε...ένα μικρό αγόρι.
''-Κύριε, θέλω να αγοράσω ένα κουταβάκι" είπε το αγόρι.
Ο αγρότης σκέφτηκε λίγο και απάντησε.
-"Ξέρεις, αυτά τα κουταβάκια είναι από πολύ σπουδαίους γονείς και στοιχίζουν πολλά χρήματα."
Το αγόρι χαμήλωσε το κεφάλι για ένα λεπτό. Μετά έβγαλε από τη τσέπη του μερικά κέρματα, τα έτεινε στον αγρότη και ρώτησε:
- "έχω αυτά τα χρήματα. Φτάνουν για να αγοράσω ένα κουταβάκι;"
Ο αγρότης έβγαλε ένα σφύριγμα και στη στιγμή πετάχτηκε από το σκυλόσπιτο η μαμά σκύλα κι από πίσω της τρέχοντας πέντε γούνινες μπαλίτσες. Το αγόρι τα κοιτούσε με μάτια γεμάτα ευτυχία. Ξαφνικά, είδε μια ακόμα γούνινη μπαλίτσα να έρχεται προς το μέρος τους, ακολουθώντας όμως με μεγάλη δυσκολία τα άλλα κουτάβια. Σερνόταν και αγωνιζόταν να τα φτάσει.
-"Αυτό θέλω" είπε το αγόρι...
- "Μα δεν μπορείς να πάρεις αυτό" είπε ο αγρότης.
"Δεν θα μπορέσει ποτέ να τρέξει και να παίξει όπως τα άλλα κουτάβια"...
Το αγόρι έσκυψε και σήκωσε το μπατζάκι του παντελονιού του αποκαλύπτοντας δύο ατσάλινες λάμες να συγκρατούν το πόδι του και να καταλήγουν σε ένα ειδικό παπούτσι...
- "Βλέπετε κύριε" είπε το αγόρι,ούτε κι εγώ μπορώ να τρέξω πολύ καλά και θα χρειαστεί στη ζωή του κάποιον να τον καταλαβαίνει"...
Ο αγρότης με δάκρυα στα μάτια έσκυψε, πήρε το κουτάβι και το απόθεσε στην αγκαλιά του αγοριού.
-"Πόσο κάνει;" ρώτησε ο μικρός.
-"Τίποτα δεν κάνει" είπε ο αγρότης...
Το μικρό αγόρι του είχε δώσει το μεγαλύτερο μάθημα ζωής...
Ένας αγρότης πουλούσε κουταβάκια. Έφτιαξε λοιπόν μια πινακίδα κι όπως έβαζε το τελευταίο καρφί, αισθάνθηκε κάποιον να τον τραβά από το μανίκι.
Γύρισε κι είδε...ένα μικρό αγόρι.
''-Κύριε, θέλω να αγοράσω ένα κουταβάκι" είπε το αγόρι.
Ο αγρότης σκέφτηκε λίγο και απάντησε.
-"Ξέρεις, αυτά τα κουταβάκια είναι από πολύ σπουδαίους γονείς και στοιχίζουν πολλά χρήματα."
Το αγόρι χαμήλωσε το κεφάλι για ένα λεπτό. Μετά έβγαλε από τη τσέπη του μερικά κέρματα, τα έτεινε στον αγρότη και ρώτησε:
- "έχω αυτά τα χρήματα. Φτάνουν για να αγοράσω ένα κουταβάκι;"
Ο αγρότης έβγαλε ένα σφύριγμα και στη στιγμή πετάχτηκε από το σκυλόσπιτο η μαμά σκύλα κι από πίσω της τρέχοντας πέντε γούνινες μπαλίτσες. Το αγόρι τα κοιτούσε με μάτια γεμάτα ευτυχία. Ξαφνικά, είδε μια ακόμα γούνινη μπαλίτσα να έρχεται προς το μέρος τους, ακολουθώντας όμως με μεγάλη δυσκολία τα άλλα κουτάβια. Σερνόταν και αγωνιζόταν να τα φτάσει.
-"Αυτό θέλω" είπε το αγόρι...
- "Μα δεν μπορείς να πάρεις αυτό" είπε ο αγρότης.
"Δεν θα μπορέσει ποτέ να τρέξει και να παίξει όπως τα άλλα κουτάβια"...
Το αγόρι έσκυψε και σήκωσε το μπατζάκι του παντελονιού του αποκαλύπτοντας δύο ατσάλινες λάμες να συγκρατούν το πόδι του και να καταλήγουν σε ένα ειδικό παπούτσι...
- "Βλέπετε κύριε" είπε το αγόρι,ούτε κι εγώ μπορώ να τρέξω πολύ καλά και θα χρειαστεί στη ζωή του κάποιον να τον καταλαβαίνει"...
Ο αγρότης με δάκρυα στα μάτια έσκυψε, πήρε το κουτάβι και το απόθεσε στην αγκαλιά του αγοριού.
-"Πόσο κάνει;" ρώτησε ο μικρός.
-"Τίποτα δεν κάνει" είπε ο αγρότης...
Το μικρό αγόρι του είχε δώσει το μεγαλύτερο μάθημα ζωής...
Οι ακόλουθοι χρήστες είπαν "Σε Ευχαριστώ": Danton (Δημήτρης), george13, Αμαλιαδας, ΘΑΝΟΣ, Νικος-3- Θεσσαλονικη και 1 άλλοι χρήστες ευχαρίστησαν.
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
- Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
-
- Αποσυνδεμένος
- Administrator
Λιγότερα
Περισσότερα
- Δημοσιεύσεις: 6815
- Μου αρέσει που έλαβε 5766
13/02/2012 21:31 #95
από Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
Απαντήθηκε από Παπακωστας Δημητρης (tselikas) στο θέμα Απ: Μια ιστορια
Μία διαδηλώτρια που βρέθηκε χτες στην πορεία ξεσπά
Η Κασσιανή Καραγκιουλέ γράφει για όσα έζησε στο κέντρο της Αθήνας χτες...
Μερικές φορές οι λέξεις εγκλωβίζονται στη δύναμη της εικόνας. Σε εικόνες που καταγράφει ο εγκέφαλος σου σα μικρά καρέ σε φιλμ. Είναι τόσο δυνατές, σκληρές και παράλληλα σοκαριστικές οι στιγμές αυτές που δεν ξέρω αν θα μπορέσω να μεταφέρω όλα όσα έζησα εχθές το απόγευμα μέχρι τα μεσάνυχτα στο κέντρο της Αθήνας. Η Νίκη μου ζήτησε να βρω τον τρόπο και εγώ νιώθω εγκλωβισμένη γιατί δεν ξέρω ποιος είναι ο τρόπος για να το κάνω. Πώς να μη βγάλω το θυμό μου, πώς να ελέγξω τα συναισθήματά μου, πώς να είμαι αντικειμενική. Το πρώτο πράγμα που με ρώτησαν όλοι σήμερα όταν μπήκα στο γραφείο ήταν τι έγινε εχθές και πόσο κρίμα ήταν που έβλεπαν από την μικρή οθόνη να καίγονται τα κτίρια και ιδιαίτερα ο κινηματογράφος «Αττικόν». Πραγματικά λυπηρό! Αλλά πιο λυπηρό είναι ότι τα έβλεπαν από τα σπίτια τους. Είναι τόσο εύκολο να κρίνεις με το τηλεκοντρόλ στο χέρι. Γιατί κανείς δεν με ρώτησε αν μπορώ να ανασάνω από τα χημικά σήμερα. Κανείς δεν με ρώτησε για τα σπασμένα κεφάλια των διαδηλωτών με τις κουκούλες. Ναι αυτές που φοράγαμε όλοι εμείς που ήμασταν εκεί για να διαδηλώσουμε ενάντια στα νέα μέτρα, μικροί, έφηβοι, φοιτητές, σπουδαστές, συνταξιούχοι, νοικοκυρές, εργαζόμενοι, απολυμένοι, επώνυμοι και μη. Κανείς δεν συγκινήθηκε με τη λιποθυμία του Μίκη Θεοδωράκη και του Μανώλη Γλέζου αλλά με το κάψιμο των κτιρίων. Αυτό έμεινε στην συνείδηση γιατί αυτό προβάλαμε περισσότερο όλοι οι άνθρωποι των media. Ε, λοιπόν δεν έγινε μόνο αυτό εχθές. Δεν κάηκαν μόνο κτίρια ή έγινε πλιάτσικο. Έγιναν τόσα πολλά που κανείς δεν τα αποστήθισε. Μόνο όσοι ήταν εκεί. Μόνο εκείνοι που με τα μαλόξ στα πρόσωπα και τα δακρυσμένα μάτια τους έδιναν βοήθεια σε ανθρώπους που δεν ξέρουν ούτε τα ονόματα τους και ούτε πρόκειται να τους δούνε ποτέ ξανά. Μόνο εκείνοι που έβλεπαν χέρια να απλώνονται παντού, που άκουγαν τις φωνές από τις ντουντούκες να λένε «Μην τρέχετε» προκειμένου να αποφευχθεί ο πανικός. Φωνές παντού να καλύπτονται από τους ήχους τον κροτίδων λάμψης και από το σκάσιμο των δακρυγόνων. Να τρέχεις να σωθείς από τον εχθρό. Ποιον εχθρό; Αυτούς με τις πράσινες στολές και τις αντιασφυξιογόνες μάσκες. Αυτούς που μιλάνε την ίδια γλώσσα με εσένα, πιστεύουν στον ίδιο Θεό με εσένα και σε κυνηγάνε γιατί διαμαρτύρεσαι και για τα δικά τους δικαιώματα. Πόσο ειρωνικό ε; Πόση δύναμη ψυχής χρειάζεται για να χτυπήσεις έναν ηλικιωμένο; Πόση δύναμη ψυχής χρειάζεται να έχει κάποιος για να ρίχνει τα χημικά στα σώματα των διαδηλωτών αδιαφορώντας που αυτά θα τους πετύχουν; Πόση δύναμη ψυχής χρειάζεται για να τα έχεις κάνει όλα αυτά και το βράδυ βγάζοντας τη πράσινη στολή σου να πας να αγκαλιάσεις τα παιδιά σου;
Γράφω το κείμενο και οι εικόνες κυριεύουν το μυαλό μου. Πως μπορούν να σβηστούν άραγε; Πως μπορώ να διαγράψω την εικόνα δυο ανήλικων κοριτσιών να κρατούνται σφιχτά από το χέρι και να έχουν παρασυρθεί από το τρομοκρατημένο πλήθος που προσπαθεί να γλυτώσει από το ντου των Ματ; Πώς να μη θυμάμαι την εικόνα που σκάει στα πόδια μου ένα από τα χημικά τους και ο φίλος μου με πηγαίνει παίρνοντάς με σηκωτή σχεδόν γιατί δεν έβλεπα και δεν ανάσαινα σε μια από τις φωτιές που έχουν στήσει οι διαδηλωτές για να μπορέσω να ανασάνω; Πώς να βγάλω από το μυαλό μου την εικόνα της Δήμητρας, της Ηλιάνας, του Μάνου, του Δημήτρη και των φίλων μου να προστατεύει ο ένας το κεφάλι του άλλου για να γλιτώσουν από τη βία; Πώς να σβήσω την εικόνα της κοπέλας που κλαίει με λυγμούς λέγοντας μονάχα «Γιατί;»! Πώς να μην θυμάμαι τη στιγμή των 60 παλικαριών με ελληνικές σημαίες στα χέρια τους να κοιτάνε στα μάτια τους Ματατζήδες; Πώς να αποβάλλω την εικόνα της γιαγιάς με το τσεμπέρι που φωνάζει με την κουρασμένη από τα χρόνια και τις κακουχίες φωνή της «Προδότες» και να προσπαθεί να καλύψει το πρόσωπο της από την αποπνιχτική ατμόσφαιρα; Πώς να μην θυμάμαι τον αδελφό μου και τη γυναίκα του να κρατιούνται σφιχτά από το χέρι καθισμένοι σε κάτι σκαλιά με αλλοιωμένα πρόσωπα; Πώς να ξεχάσω; Πώς να μη θυμάμαι; Πώς να μην πονάω; Πώς να προστατεύσω την καρδιά μου να μην μισήσω; Πώς να σταματήσω να ενδιαφέρομαι για τον συνάνθρωπό μου; Πώς να γίνω και εγώ με το τηλεκοντρόλ στο χέρι και να παρακολουθώ να δέρνουν την μάνα μου, τα ανίψια μου, τα αδέλφια μου, τους συναδέλφους μου, τον σύντροφό μου, τους φίλους μου τρώγοντας πατατάκια; Πώς να γίνω καλός και συνετός πολίτης έτσι όπως εσείς με θέλετε;
Η Κασσιανή Καραγκιουλέ γράφει για όσα έζησε στο κέντρο της Αθήνας χτες...
Μερικές φορές οι λέξεις εγκλωβίζονται στη δύναμη της εικόνας. Σε εικόνες που καταγράφει ο εγκέφαλος σου σα μικρά καρέ σε φιλμ. Είναι τόσο δυνατές, σκληρές και παράλληλα σοκαριστικές οι στιγμές αυτές που δεν ξέρω αν θα μπορέσω να μεταφέρω όλα όσα έζησα εχθές το απόγευμα μέχρι τα μεσάνυχτα στο κέντρο της Αθήνας. Η Νίκη μου ζήτησε να βρω τον τρόπο και εγώ νιώθω εγκλωβισμένη γιατί δεν ξέρω ποιος είναι ο τρόπος για να το κάνω. Πώς να μη βγάλω το θυμό μου, πώς να ελέγξω τα συναισθήματά μου, πώς να είμαι αντικειμενική. Το πρώτο πράγμα που με ρώτησαν όλοι σήμερα όταν μπήκα στο γραφείο ήταν τι έγινε εχθές και πόσο κρίμα ήταν που έβλεπαν από την μικρή οθόνη να καίγονται τα κτίρια και ιδιαίτερα ο κινηματογράφος «Αττικόν». Πραγματικά λυπηρό! Αλλά πιο λυπηρό είναι ότι τα έβλεπαν από τα σπίτια τους. Είναι τόσο εύκολο να κρίνεις με το τηλεκοντρόλ στο χέρι. Γιατί κανείς δεν με ρώτησε αν μπορώ να ανασάνω από τα χημικά σήμερα. Κανείς δεν με ρώτησε για τα σπασμένα κεφάλια των διαδηλωτών με τις κουκούλες. Ναι αυτές που φοράγαμε όλοι εμείς που ήμασταν εκεί για να διαδηλώσουμε ενάντια στα νέα μέτρα, μικροί, έφηβοι, φοιτητές, σπουδαστές, συνταξιούχοι, νοικοκυρές, εργαζόμενοι, απολυμένοι, επώνυμοι και μη. Κανείς δεν συγκινήθηκε με τη λιποθυμία του Μίκη Θεοδωράκη και του Μανώλη Γλέζου αλλά με το κάψιμο των κτιρίων. Αυτό έμεινε στην συνείδηση γιατί αυτό προβάλαμε περισσότερο όλοι οι άνθρωποι των media. Ε, λοιπόν δεν έγινε μόνο αυτό εχθές. Δεν κάηκαν μόνο κτίρια ή έγινε πλιάτσικο. Έγιναν τόσα πολλά που κανείς δεν τα αποστήθισε. Μόνο όσοι ήταν εκεί. Μόνο εκείνοι που με τα μαλόξ στα πρόσωπα και τα δακρυσμένα μάτια τους έδιναν βοήθεια σε ανθρώπους που δεν ξέρουν ούτε τα ονόματα τους και ούτε πρόκειται να τους δούνε ποτέ ξανά. Μόνο εκείνοι που έβλεπαν χέρια να απλώνονται παντού, που άκουγαν τις φωνές από τις ντουντούκες να λένε «Μην τρέχετε» προκειμένου να αποφευχθεί ο πανικός. Φωνές παντού να καλύπτονται από τους ήχους τον κροτίδων λάμψης και από το σκάσιμο των δακρυγόνων. Να τρέχεις να σωθείς από τον εχθρό. Ποιον εχθρό; Αυτούς με τις πράσινες στολές και τις αντιασφυξιογόνες μάσκες. Αυτούς που μιλάνε την ίδια γλώσσα με εσένα, πιστεύουν στον ίδιο Θεό με εσένα και σε κυνηγάνε γιατί διαμαρτύρεσαι και για τα δικά τους δικαιώματα. Πόσο ειρωνικό ε; Πόση δύναμη ψυχής χρειάζεται για να χτυπήσεις έναν ηλικιωμένο; Πόση δύναμη ψυχής χρειάζεται να έχει κάποιος για να ρίχνει τα χημικά στα σώματα των διαδηλωτών αδιαφορώντας που αυτά θα τους πετύχουν; Πόση δύναμη ψυχής χρειάζεται για να τα έχεις κάνει όλα αυτά και το βράδυ βγάζοντας τη πράσινη στολή σου να πας να αγκαλιάσεις τα παιδιά σου;
Γράφω το κείμενο και οι εικόνες κυριεύουν το μυαλό μου. Πως μπορούν να σβηστούν άραγε; Πως μπορώ να διαγράψω την εικόνα δυο ανήλικων κοριτσιών να κρατούνται σφιχτά από το χέρι και να έχουν παρασυρθεί από το τρομοκρατημένο πλήθος που προσπαθεί να γλυτώσει από το ντου των Ματ; Πώς να μη θυμάμαι την εικόνα που σκάει στα πόδια μου ένα από τα χημικά τους και ο φίλος μου με πηγαίνει παίρνοντάς με σηκωτή σχεδόν γιατί δεν έβλεπα και δεν ανάσαινα σε μια από τις φωτιές που έχουν στήσει οι διαδηλωτές για να μπορέσω να ανασάνω; Πώς να βγάλω από το μυαλό μου την εικόνα της Δήμητρας, της Ηλιάνας, του Μάνου, του Δημήτρη και των φίλων μου να προστατεύει ο ένας το κεφάλι του άλλου για να γλιτώσουν από τη βία; Πώς να σβήσω την εικόνα της κοπέλας που κλαίει με λυγμούς λέγοντας μονάχα «Γιατί;»! Πώς να μην θυμάμαι τη στιγμή των 60 παλικαριών με ελληνικές σημαίες στα χέρια τους να κοιτάνε στα μάτια τους Ματατζήδες; Πώς να αποβάλλω την εικόνα της γιαγιάς με το τσεμπέρι που φωνάζει με την κουρασμένη από τα χρόνια και τις κακουχίες φωνή της «Προδότες» και να προσπαθεί να καλύψει το πρόσωπο της από την αποπνιχτική ατμόσφαιρα; Πώς να μην θυμάμαι τον αδελφό μου και τη γυναίκα του να κρατιούνται σφιχτά από το χέρι καθισμένοι σε κάτι σκαλιά με αλλοιωμένα πρόσωπα; Πώς να ξεχάσω; Πώς να μη θυμάμαι; Πώς να μην πονάω; Πώς να προστατεύσω την καρδιά μου να μην μισήσω; Πώς να σταματήσω να ενδιαφέρομαι για τον συνάνθρωπό μου; Πώς να γίνω και εγώ με το τηλεκοντρόλ στο χέρι και να παρακολουθώ να δέρνουν την μάνα μου, τα ανίψια μου, τα αδέλφια μου, τους συναδέλφους μου, τον σύντροφό μου, τους φίλους μου τρώγοντας πατατάκια; Πώς να γίνω καλός και συνετός πολίτης έτσι όπως εσείς με θέλετε;
Οι ακόλουθοι χρήστες είπαν "Σε Ευχαριστώ": Μπάμπης Σπυριδακάκης(babikos), george13, COSTAS NIKAIA, Τασοs Αμανατιδηs, Αμαλιαδας και 5 άλλοι χρήστες ευχαρίστησαν.
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
- a Guest
-
- Επισκέπτης
13/02/2012 22:39 #96
από a Guest
Απαντήθηκε από a Guest στο θέμα Απ: Μια ιστορια
ΑΛΗΘΙΝΑ ΛΟΓΙΑ!ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΜΗΤΣΑΡΑ!
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
- Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
-
- Αποσυνδεμένος
- Administrator
Λιγότερα
Περισσότερα
- Δημοσιεύσεις: 6815
- Μου αρέσει που έλαβε 5766
21/02/2012 20:16 #97
από Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
Απαντήθηκε από Παπακωστας Δημητρης (tselikas) στο θέμα Απ: Μια ιστορια
Η ιστορία ειναι απο ενα αρθρο που περιγραφει την πρωτη εβδομαδα της ζωης ενος ζευγους διδυμων στην Αμερικη.
Αρχικα ηταν το καθε βρεφος μεσα στη θερμοκοιτιδα του και το ενα αναμενοταν να μη ζησει.
Μια νοσοκομα ενηργησε εναντια στους κανονισμους του νοσοκομειου και τοποθετησε και τα δυο βρεφη στην ιδια θερμοκοιτιδα.
Οταν βρεθηκαν μαζι,το πιο υγιες απο τα δυο απλωσε το χερακι του και αγκαλιασε το αδελφακι του....
Οι κτυποι της καρδιας του αδυναμου μωρου αμέσως σταθεροποιηθηκαν και η θερμοκρασια του αυξηθηκε στα κανονικα επιπεδα...
ΠΟΣΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΧΕΙ Η ΑΓΑΠΗ;;;
♥ Ας μην ξεχναμε να αγκαλιαζουμε αυτους που αγαπαμε!! ♥
Αρχικα ηταν το καθε βρεφος μεσα στη θερμοκοιτιδα του και το ενα αναμενοταν να μη ζησει.
Μια νοσοκομα ενηργησε εναντια στους κανονισμους του νοσοκομειου και τοποθετησε και τα δυο βρεφη στην ιδια θερμοκοιτιδα.
Οταν βρεθηκαν μαζι,το πιο υγιες απο τα δυο απλωσε το χερακι του και αγκαλιασε το αδελφακι του....
Οι κτυποι της καρδιας του αδυναμου μωρου αμέσως σταθεροποιηθηκαν και η θερμοκρασια του αυξηθηκε στα κανονικα επιπεδα...
ΠΟΣΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΧΕΙ Η ΑΓΑΠΗ;;;
♥ Ας μην ξεχναμε να αγκαλιαζουμε αυτους που αγαπαμε!! ♥
Οι ακόλουθοι χρήστες είπαν "Σε Ευχαριστώ": Danton (Δημήτρης), george13, Γιωργος (Ποσειδωνας7), a Guest
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
- Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
-
- Αποσυνδεμένος
- Administrator
Λιγότερα
Περισσότερα
- Δημοσιεύσεις: 6815
- Μου αρέσει που έλαβε 5766
04/03/2012 18:37 #98
από Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
Απαντήθηκε από Παπακωστας Δημητρης (tselikas) στο θέμα Απ: Μια ιστορια
Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι από την εργασία του αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος, για να βρει τον πέντε ετών γιο του να τον περιμένει στην πόρτα.
-Μπαμπά, μπορώ να ρωτήσω κάτι;
-Ναι, βεβαίως, τι είναι;
-Μπαμπά, πόσα παίρνεις σε μια ώρα;
-Αυτό δεν είναι δίκη σου δουλειά, απάντησε θυμωμένος ο πατέρας.
-Θέλω ακριβώς να ξέρω. Παρακαλώ, πες μου πόσα παίρνεις σε μια ώρα;
-Εάν πρέπει να ξέρεις, παίρνω 40 ευρώ την ώρα.
-Ωχ! Μπαμπά, σε παρακαλώ, μπορείς να μου δανείσεις 20 ευρώ;
-Εάν ο μόνος λόγος που ρώτησες είναι να δανειστείς κάποια χρήματα, για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας κατευθείαν στο δωμάτιό σου και στο κρεβάτι σου. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.
Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιο του και έκλεισε την πόρτα. Ο μπαμπάς κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και νευρίαζε όλο και περισσότερο. «Πώς τόλμησε να υποβάλει τέτοια ερώτηση, για να πάρει μόνο κάποια χρήματα;».
Μετά από μια περίπου ώρα ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει και σκέφτηκε: «Ίσως είναι κάτι που πρέπει πραγματικά ν'αγοράσει ο μικρός με τα 20 ευρώ. Και δεν ζητάει χρήματα πολύ συχνά». Πήγε στην πόρτα του δωματίου του παιδιού και την άνοιξε.
-Κοιμάσαι, γιε μου; Ρώτησε.
-Δεν κοιμάμαι, απάντησε το αγόρι.
-Σκεφτόμουν ότι ίσως ήμουν πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα. Ήταν μια μεγάλη μέρα και έβγαλα την κούρασή μου σε σένα. Εδώ είναι τα 20 ευρώ που μου ζήτησες». Το παιδί έτρεξε κατευθείαν επάνω του χαμογελώντας.
-Σ'ευχαριστώ, μπαμπά, φώναξε. Κατόπιν πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα. Ο πατέρας, μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα, αρχίζει να νευριάζει, ενώ εκείνο αρχίζει να μετράει σιγά τα χρήματά του και κοιτάζει τον μπαμπά του, που το ρωτά:
-Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα, εφ΄όσον έχεις ήδη μερικά;
-Μπαμπά, έχω 40 ευρώ τώρα. Μπορώ να αγοράσω μια ώρα του χρόνου σου; Σε παρακαλώ, έλα αύριο νωρίς στο σπίτι. Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί.
Ο πατέρας ένοιωσε συντετριμμένος. Αγκάλιασε το μικρό γιο του και τον ικέτευσε να τον συγχωρήσει.
-Μπαμπά, μπορώ να ρωτήσω κάτι;
-Ναι, βεβαίως, τι είναι;
-Μπαμπά, πόσα παίρνεις σε μια ώρα;
-Αυτό δεν είναι δίκη σου δουλειά, απάντησε θυμωμένος ο πατέρας.
-Θέλω ακριβώς να ξέρω. Παρακαλώ, πες μου πόσα παίρνεις σε μια ώρα;
-Εάν πρέπει να ξέρεις, παίρνω 40 ευρώ την ώρα.
-Ωχ! Μπαμπά, σε παρακαλώ, μπορείς να μου δανείσεις 20 ευρώ;
-Εάν ο μόνος λόγος που ρώτησες είναι να δανειστείς κάποια χρήματα, για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας κατευθείαν στο δωμάτιό σου και στο κρεβάτι σου. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.
Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιο του και έκλεισε την πόρτα. Ο μπαμπάς κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και νευρίαζε όλο και περισσότερο. «Πώς τόλμησε να υποβάλει τέτοια ερώτηση, για να πάρει μόνο κάποια χρήματα;».
Μετά από μια περίπου ώρα ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει και σκέφτηκε: «Ίσως είναι κάτι που πρέπει πραγματικά ν'αγοράσει ο μικρός με τα 20 ευρώ. Και δεν ζητάει χρήματα πολύ συχνά». Πήγε στην πόρτα του δωματίου του παιδιού και την άνοιξε.
-Κοιμάσαι, γιε μου; Ρώτησε.
-Δεν κοιμάμαι, απάντησε το αγόρι.
-Σκεφτόμουν ότι ίσως ήμουν πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα. Ήταν μια μεγάλη μέρα και έβγαλα την κούρασή μου σε σένα. Εδώ είναι τα 20 ευρώ που μου ζήτησες». Το παιδί έτρεξε κατευθείαν επάνω του χαμογελώντας.
-Σ'ευχαριστώ, μπαμπά, φώναξε. Κατόπιν πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα. Ο πατέρας, μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα, αρχίζει να νευριάζει, ενώ εκείνο αρχίζει να μετράει σιγά τα χρήματά του και κοιτάζει τον μπαμπά του, που το ρωτά:
-Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα, εφ΄όσον έχεις ήδη μερικά;
-Μπαμπά, έχω 40 ευρώ τώρα. Μπορώ να αγοράσω μια ώρα του χρόνου σου; Σε παρακαλώ, έλα αύριο νωρίς στο σπίτι. Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί.
Ο πατέρας ένοιωσε συντετριμμένος. Αγκάλιασε το μικρό γιο του και τον ικέτευσε να τον συγχωρήσει.
Οι ακόλουθοι χρήστες είπαν "Σε Ευχαριστώ": Danton (Δημήτρης), george13, ΘΑΝΟΣ, παντελης κλωναρης, Γιωργος (Ποσειδωνας7) και 1 άλλοι χρήστες ευχαρίστησαν.
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
- Danton (Δημήτρης)
-
- Αποσυνδεμένος
- Platinum Member
08/03/2012 09:43 #99
από Danton (Δημήτρης)
Απαντήθηκε από Danton (Δημήτρης) στο θέμα Απ: Μια ιστορια
ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΑΓΑΠΗ!
Κάποτε υπήρχε ένα ζευγάρι που αγαπιόταν πάρα πολύ…
Ο άντρας λάτρευε τη γυναίκα και της το έδειχνε με κάθε ευκαιρία…
Η γυναίκα του ήταν όμορφη, ευαίσθητη αλλά φιλάσθενη.
Ο άνδρας χρειάστηκε να φύγει στον πόλεμο,
όπου πέρασε πολλές δυσκολίες και παρ' ολίγο να χάσει και τη ζωή του.
Προσευχόταν καθημερινά να τον αφήσει ο Θεός να ζήσει για να γυρίσει ξανά στην πολυαγαπημένη του γυναίκα.
Όλη του η σκέψη ήταν να την σφίξει στην αγκαλιά του κι αυτό του έδινε κουράγιο να αντέξει την πείνα, το κρύο και τους τραυματισμούς.
Όταν τέλειωσε ο πόλεμος, γεμάτος χαρά,
ξεκίνησε για το σπίτι του.
Στο δρόμο όμως συνάντησε έναν οικογενειακό φίλο που τον συλλυπήθηκε για τη συμφορά που τους βρήκε.
"Ποιά συμφορά;" ρώτησε αυτός όλο ανησυχία.
"Δεν το έμαθες; η γυναίκα σου έπαθε μια μολυσματική ασθένεια και έχει παραμορφωθεί το πρόσωπό της."
Ο άνδρας κάθισε στη μέση του δρόμου και έκλαψε πικρά.
Όταν έφτασε στο σπίτι του αργότερα το απόγευμα, η γυναίκα του κατάλαβε πως ο αγαπημένος της είχε χάσει το φως του...
Νόμιζε πως είχε τυφλωθεί στον πόλεμο σε κάποια μάχη...
Τον αγκάλιασε όμως με την ίδια αγάπη και έζησαν ευτυχισμένοι για 15 χρόνια.
Μετά η γυναίκα πέθανε και ο άνδρας αφού της έκλεισε τα μάτια, άνοιξε τα δικά του!!!
Για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια υποκρίθηκε τον τυφλό για να μην την πληγώσει...
Αυτό είναι αγάπη....
Να εθελοτυφλώ για να μη σε πληγώσω...
πηγή: agioritikovima.blogspot.com
Κάποτε υπήρχε ένα ζευγάρι που αγαπιόταν πάρα πολύ…
Ο άντρας λάτρευε τη γυναίκα και της το έδειχνε με κάθε ευκαιρία…
Η γυναίκα του ήταν όμορφη, ευαίσθητη αλλά φιλάσθενη.
Ο άνδρας χρειάστηκε να φύγει στον πόλεμο,
όπου πέρασε πολλές δυσκολίες και παρ' ολίγο να χάσει και τη ζωή του.
Προσευχόταν καθημερινά να τον αφήσει ο Θεός να ζήσει για να γυρίσει ξανά στην πολυαγαπημένη του γυναίκα.
Όλη του η σκέψη ήταν να την σφίξει στην αγκαλιά του κι αυτό του έδινε κουράγιο να αντέξει την πείνα, το κρύο και τους τραυματισμούς.
Όταν τέλειωσε ο πόλεμος, γεμάτος χαρά,
ξεκίνησε για το σπίτι του.
Στο δρόμο όμως συνάντησε έναν οικογενειακό φίλο που τον συλλυπήθηκε για τη συμφορά που τους βρήκε.
"Ποιά συμφορά;" ρώτησε αυτός όλο ανησυχία.
"Δεν το έμαθες; η γυναίκα σου έπαθε μια μολυσματική ασθένεια και έχει παραμορφωθεί το πρόσωπό της."
Ο άνδρας κάθισε στη μέση του δρόμου και έκλαψε πικρά.
Όταν έφτασε στο σπίτι του αργότερα το απόγευμα, η γυναίκα του κατάλαβε πως ο αγαπημένος της είχε χάσει το φως του...
Νόμιζε πως είχε τυφλωθεί στον πόλεμο σε κάποια μάχη...
Τον αγκάλιασε όμως με την ίδια αγάπη και έζησαν ευτυχισμένοι για 15 χρόνια.
Μετά η γυναίκα πέθανε και ο άνδρας αφού της έκλεισε τα μάτια, άνοιξε τα δικά του!!!
Για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια υποκρίθηκε τον τυφλό για να μην την πληγώσει...
Αυτό είναι αγάπη....
Να εθελοτυφλώ για να μη σε πληγώσω...
πηγή: agioritikovima.blogspot.com
Οι ακόλουθοι χρήστες είπαν "Σε Ευχαριστώ": Παπακωστας Δημητρης (tselikas), COSTAS NIKAIA, Τασοs Αμανατιδηs, ΘΑΝΟΣ, Γιώργος (Apikoulix) και 2 άλλοι χρήστες ευχαρίστησαν.
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
- Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
-
- Αποσυνδεμένος
- Administrator
Λιγότερα
Περισσότερα
- Δημοσιεύσεις: 6815
- Μου αρέσει που έλαβε 5766
14/03/2012 19:21 #100
από Παπακωστας Δημητρης (tselikas)
Απαντήθηκε από Παπακωστας Δημητρης (tselikas) στο θέμα Απ: Μια ιστορια
Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΗΡΩΙΝΗΣ
Με λένε ΗPωίνη, κάποιοι με φωνάζουν
” Πρέζα” ή ” Άσπρη” ή ” Ζουζού” ή κάποιοι άλλοι ” παραμύθα” , ακόμα και παραμύθα και ” Βασίλισσα” με έχουν πει !!
Έχω πολλά παρατσούκλια άλλα δεν έχει κάμια σημασία έτσι και αλλιώς το αποτέλεσμα μου είναι πάντα το ίδιο, είμαι...
πολύ διάσημο ναρκωτικό σε όλο τον κόσμο.
Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να προφέρουν το όνομα μου, με γνωρίζουν όλοι, όλο και κάποιο φίλο τους ή συγγενή τους ή γνωστό τους έχω πάρει μαζί μου στο θάνατο.
Έχω σκοτώσει εκατομμύρια ανθρώπους και δεν υπολογίζω τίποτα και κανέναν, ούτε άντρες , ούτε γυναίκες , ούτε νέους , ούτε γέρους , ούτε φτωχούς ή πλούσιους .
Όποιος με πλησίαση τον ” παίρνω” μαζί μου σε ένα ταξίδι με έναν και μόνο προορισμό τον ” θάνατο”. Αυτός είναι εξάλλου ο σκοπός μου, να σκοτώσω όσο πιο πολλούς μπορώ και μέχρι τώρα τα καταφέρνω μια χαρά, άλλωστε έχω βοήθεια, έχω σύμμαχο τον φόβο να μάθουν πια είμαι , την άγνοια που έχει ο κόσμος για εμένα.
Βλέπεις συνήθως ο κόσμος αναγκάζεται να με γνωρίσει τις περισσότερες φορές αφού έχω κάνει ήδη την δουλειά μου και όχι πρίν, κάνεις δεν πιστεύει ότι θα του χτυπήσω την πόρτα και θα αρρωστήσω τα παιδιά του και εκεί ακριβώς εγώ ύπουλα πατάω και όσο ο κόσμος δεν μαθαίνει για έμενα τόσο πιο εύκολα πηγαίνω κοντά τους !
Μου αρέσει να σε παίρνω από το χέρι σε μικρή ηλικία και να σε γνωρίζω στους φίλους και συνεργάτες μου , στα άλλα τα ναρκωτικά και εσύ αργά ή γρήγορα να έρχεσαι στην αγκαλιά μου, αφού σε ετοιμάσουν για έμενα.
Μόλις με δοκιμάσεις γινόμαστε οι καλύτεροι φίλοι, σου παίρνω όλο τον πόνο που σου προκαλούν τα συναισθήματα και η πραγματικότητα της ζωής , που είναι τόσο σκληρή, έρχομαι σαν βάλσαμο στην ψυχή σου , σε κάνω να αισθάνεσαι ανίκανος -η όταν είσαι μακριά μου και βασιλιά όταν είσαι κοντά μου.
Σε παρασέρνω μαζί μου και δεν φοβάσαι τίποτα , σου κάνω παρέα συνέχεια και είναι πολύ εύκολο να σε κάνω να πιστέψεις ότι φταίει το σύστημα , το κράτος , η οικογένεια σου. Έτσι δεν είναι ?
Μέχρι να καταλάβεις τι γίνεται και που έχεις μπλέξει, μέχρι τα πρώτα ίχνη στέρησης εμφανιστούν , όλα είναι μαγικά. Ζεις σε ένα κόσμο ονειρικά πλασμένο και σιγά σιγά έχεις γίνει ολοκληρωτικά δικός μου, τώρα μου ανήκεις, τώρα θα με γνωρίσεις πραγματικά , τώρα χωρίς εμένα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Δεν μπορείς ούτε να φας, ούτε να κοιμηθείς , ούτε να δουλέψεις. Δεν μπορείς να κάνεις έρωτα, να ονειρευτείς, ούτε να κουνηθείς, τώρα καταλαβαίνεις ότι με έχεις παντρευτεί και είναι πολύ δύσκολο να με χωρίσεις .
Δεν θα σε αφήσω να φύγεις, έχουμε πορεία μαζί, τώρα θα κάνεις ότι σου πω για να με βάλεις στο σώμα, στις φλέβες, στη μύτη σου.
Βλέπεις είμαι παρα πολύ ακριβή, δεν ζητάω μόνο τα χρήματα σου, αυτά που θέλω από εσένα είναι και η ψυχή σου , το πνεύμα σου και το σώμα σου. Θέλω το μυαλό σου να περιστρέφεται μόνο γύρω από έμενα, θέλω οι γύρω σου να σε κοιτάνε με αηδία και να κουνάνε το κεφάλι, να χάσεις κάθε ίχνος αξιοπρέπειας , ελευθέριας και ειλικρίνειας .
Τώρα θέλω να πληγώνεις όποιον σε πλησιάζει, να φέρεις την οικογένεια σου σε απόγνωση μέχρι να την διαλύσεις τελείως, να χάσουν κάθε ελπίδα σωτήριας για εσένα και να μείνεις μόνος-η και πάλι να βρίσκεις παρηγοριά μόνο σε εμένα.
Επίσης θέλω να γεμίσεις δικαστήρια και καταδίκες, αν γίνεται να σαπίσεις σε κάποιο βρώμικο κελί φυλακής ή να ουρλιάζεις για βοήθεια δεμένος σε κάποιο ψυχιατρείο.
Θέλω τα χέρια σου, τις φλέβες σου, το συκώτι σου και το αίμα σου , θέλω τα πάντα από εσένα και τα παίρνω μέχρι να πεθάνεις σε κάποιο ατύχημα ή να ξεζουμίσω ότι έχει απομείνει απο εσένα και να σε βρούνε “μπλε” σε κάποια τουαλέτα ή κάτω απο καμιά γέφυρα, μόνο και πεταμένο.
Όλα αυτά θέλω από εσένα για να σε αφήσω και να πάω σε κάποιον άλλων, είμαι τόσο άπληστη που δεν μου φτάνει τίποτα .
Το μόνο που μισώ και μπορεί να σε πάρει απο έμενα είναι τα “προγράμματα” είναι αυτοί που μένουν ” καθαροί” απο εμένα και αναρρώνουν ενωμένοι , δουλεύουν με τον εαυτό τους και βλέπουν τι τους έχω κοστίσει .
Τους μισώ άλλα έχω μεγάλη υπομονή , αν μείνει κάποιος μόνος θα τον βρώ και θα τον κάνω πάλι δικό μου, μισώ την διαδικασία της αναρρώσης , μισώ τα προγράμματα πλήρης αποχή και αυτούς που ξέφυγαν απο έμενα.
Είμαι η ΗΡΩΙΝΗ και σκοτώνω κάθε μέρα αφού σπείρω μιζέρια και πόνο σε όποιον με γνωρίσει.
Με εκτίμηση
"ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ" Συμβουλευτικό κέντρο εξαρτημένων & συνεξαρτημένων ατόμων.
23920 43443 / 6932 437237
www.aytognosia.com
Με λένε ΗPωίνη, κάποιοι με φωνάζουν
” Πρέζα” ή ” Άσπρη” ή ” Ζουζού” ή κάποιοι άλλοι ” παραμύθα” , ακόμα και παραμύθα και ” Βασίλισσα” με έχουν πει !!
Έχω πολλά παρατσούκλια άλλα δεν έχει κάμια σημασία έτσι και αλλιώς το αποτέλεσμα μου είναι πάντα το ίδιο, είμαι...
πολύ διάσημο ναρκωτικό σε όλο τον κόσμο.
Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να προφέρουν το όνομα μου, με γνωρίζουν όλοι, όλο και κάποιο φίλο τους ή συγγενή τους ή γνωστό τους έχω πάρει μαζί μου στο θάνατο.
Έχω σκοτώσει εκατομμύρια ανθρώπους και δεν υπολογίζω τίποτα και κανέναν, ούτε άντρες , ούτε γυναίκες , ούτε νέους , ούτε γέρους , ούτε φτωχούς ή πλούσιους .
Όποιος με πλησίαση τον ” παίρνω” μαζί μου σε ένα ταξίδι με έναν και μόνο προορισμό τον ” θάνατο”. Αυτός είναι εξάλλου ο σκοπός μου, να σκοτώσω όσο πιο πολλούς μπορώ και μέχρι τώρα τα καταφέρνω μια χαρά, άλλωστε έχω βοήθεια, έχω σύμμαχο τον φόβο να μάθουν πια είμαι , την άγνοια που έχει ο κόσμος για εμένα.
Βλέπεις συνήθως ο κόσμος αναγκάζεται να με γνωρίσει τις περισσότερες φορές αφού έχω κάνει ήδη την δουλειά μου και όχι πρίν, κάνεις δεν πιστεύει ότι θα του χτυπήσω την πόρτα και θα αρρωστήσω τα παιδιά του και εκεί ακριβώς εγώ ύπουλα πατάω και όσο ο κόσμος δεν μαθαίνει για έμενα τόσο πιο εύκολα πηγαίνω κοντά τους !
Μου αρέσει να σε παίρνω από το χέρι σε μικρή ηλικία και να σε γνωρίζω στους φίλους και συνεργάτες μου , στα άλλα τα ναρκωτικά και εσύ αργά ή γρήγορα να έρχεσαι στην αγκαλιά μου, αφού σε ετοιμάσουν για έμενα.
Μόλις με δοκιμάσεις γινόμαστε οι καλύτεροι φίλοι, σου παίρνω όλο τον πόνο που σου προκαλούν τα συναισθήματα και η πραγματικότητα της ζωής , που είναι τόσο σκληρή, έρχομαι σαν βάλσαμο στην ψυχή σου , σε κάνω να αισθάνεσαι ανίκανος -η όταν είσαι μακριά μου και βασιλιά όταν είσαι κοντά μου.
Σε παρασέρνω μαζί μου και δεν φοβάσαι τίποτα , σου κάνω παρέα συνέχεια και είναι πολύ εύκολο να σε κάνω να πιστέψεις ότι φταίει το σύστημα , το κράτος , η οικογένεια σου. Έτσι δεν είναι ?
Μέχρι να καταλάβεις τι γίνεται και που έχεις μπλέξει, μέχρι τα πρώτα ίχνη στέρησης εμφανιστούν , όλα είναι μαγικά. Ζεις σε ένα κόσμο ονειρικά πλασμένο και σιγά σιγά έχεις γίνει ολοκληρωτικά δικός μου, τώρα μου ανήκεις, τώρα θα με γνωρίσεις πραγματικά , τώρα χωρίς εμένα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Δεν μπορείς ούτε να φας, ούτε να κοιμηθείς , ούτε να δουλέψεις. Δεν μπορείς να κάνεις έρωτα, να ονειρευτείς, ούτε να κουνηθείς, τώρα καταλαβαίνεις ότι με έχεις παντρευτεί και είναι πολύ δύσκολο να με χωρίσεις .
Δεν θα σε αφήσω να φύγεις, έχουμε πορεία μαζί, τώρα θα κάνεις ότι σου πω για να με βάλεις στο σώμα, στις φλέβες, στη μύτη σου.
Βλέπεις είμαι παρα πολύ ακριβή, δεν ζητάω μόνο τα χρήματα σου, αυτά που θέλω από εσένα είναι και η ψυχή σου , το πνεύμα σου και το σώμα σου. Θέλω το μυαλό σου να περιστρέφεται μόνο γύρω από έμενα, θέλω οι γύρω σου να σε κοιτάνε με αηδία και να κουνάνε το κεφάλι, να χάσεις κάθε ίχνος αξιοπρέπειας , ελευθέριας και ειλικρίνειας .
Τώρα θέλω να πληγώνεις όποιον σε πλησιάζει, να φέρεις την οικογένεια σου σε απόγνωση μέχρι να την διαλύσεις τελείως, να χάσουν κάθε ελπίδα σωτήριας για εσένα και να μείνεις μόνος-η και πάλι να βρίσκεις παρηγοριά μόνο σε εμένα.
Επίσης θέλω να γεμίσεις δικαστήρια και καταδίκες, αν γίνεται να σαπίσεις σε κάποιο βρώμικο κελί φυλακής ή να ουρλιάζεις για βοήθεια δεμένος σε κάποιο ψυχιατρείο.
Θέλω τα χέρια σου, τις φλέβες σου, το συκώτι σου και το αίμα σου , θέλω τα πάντα από εσένα και τα παίρνω μέχρι να πεθάνεις σε κάποιο ατύχημα ή να ξεζουμίσω ότι έχει απομείνει απο εσένα και να σε βρούνε “μπλε” σε κάποια τουαλέτα ή κάτω απο καμιά γέφυρα, μόνο και πεταμένο.
Όλα αυτά θέλω από εσένα για να σε αφήσω και να πάω σε κάποιον άλλων, είμαι τόσο άπληστη που δεν μου φτάνει τίποτα .
Το μόνο που μισώ και μπορεί να σε πάρει απο έμενα είναι τα “προγράμματα” είναι αυτοί που μένουν ” καθαροί” απο εμένα και αναρρώνουν ενωμένοι , δουλεύουν με τον εαυτό τους και βλέπουν τι τους έχω κοστίσει .
Τους μισώ άλλα έχω μεγάλη υπομονή , αν μείνει κάποιος μόνος θα τον βρώ και θα τον κάνω πάλι δικό μου, μισώ την διαδικασία της αναρρώσης , μισώ τα προγράμματα πλήρης αποχή και αυτούς που ξέφυγαν απο έμενα.
Είμαι η ΗΡΩΙΝΗ και σκοτώνω κάθε μέρα αφού σπείρω μιζέρια και πόνο σε όποιον με γνωρίσει.
Με εκτίμηση
"ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ" Συμβουλευτικό κέντρο εξαρτημένων & συνεξαρτημένων ατόμων.
23920 43443 / 6932 437237
www.aytognosia.com
Οι ακόλουθοι χρήστες είπαν "Σε Ευχαριστώ": george13, ΘΑΝΟΣ, παντελης κλωναρης
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
Συντονιστές: Δημήτρηs Κουζούπηs, Παπακωστας Δημητρης (tselikas), Γιαννης (STAY_ALIVE), Φώτης Σαρρηγεωργίου
Χρόνος δημιουργίας σελίδας: 0.291 δευτερόλεπτα
© 2004 - 2026 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD
