Ερώτηση Μια ιστορια

Ο ζητιάνος και ο Ντοστογιέφσκυ

Κάποτε ο γνωστός συγγραφέας Ντοστογιέφσκι βγήκε για τον απογευματινό του περίπατο. Ενώ κόντευε να νυχτώσει ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι του και του ζήτησε βοήθεια. Ο Ντοστογιέφσκι ψάχνει τις τσέπες του να βρει κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα. Ψάχνει το ρολόι του να το προσφέρει, αλλά και εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του. Ο μεγάλος συγγραφέας κοκκίνισε λίγο στο πρόσωπο και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού και ψιθύρισε: «Συγχώρα με, καλέ μου άνθρωπε, γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω»!
Και ο γέρο ζητιάνος απαντά: «Ευχαριστώ πολύ. Το πήρα! Αυτό που μου έδωσες δεν μπορούσα να το βρω αλλού. Το νόμισμα της καλοσύνης σπάνια το βρίσκω..»

---

ANAZHTHΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ...
είναι τα πιο ακριβά νομίσματα...και τα πιο σπάνια....

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ...ΑΞΙΖΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ...

Με το παιδικό της μυαλουδάκι, πιστεύει ότι τα ξέρω όλα. Ότι καταλαβαίνω τα πάντα και ότι μπορώ να βρίσκω απαντήσεις και λύσεις σε όλα… Φυσικό είναι, αφού είμαι η μανούλα της… Kι όμως, χθες βράδυ, παρακολουθώντας τηλεόραση η επτάχρονη κόρη μου Μαρία και βλέποντας τα πεινασμένα παιδιά να είναι πεσμένα κάτω σαν να είναι ήδη νεκρά, οι μύγες να είναι κατά χιλιάδες επάνω στα γυμνά σκελετωμένα κορμάκια τους και το κλάμα - αχ Θεέ μου, αυτό το κλάμα που μόλις και μετά βίας το ακούς - να ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια από μένα, από εσένα, από όλους εμάς που μόνο να τα βλέπουμε από την τηλεόραση και να τα λυπόμαστε, ξέρουμε...
Και η Μαρία μου να με ρωτάει λυπημένη :

- Γιατί μαμά μου;…γιατί…;
Τι να απαντήσω; Τι να της πω; Εγώ που για αυτήν τα ξέρω όλα. Να της πω πως μας αρέσει να ντυνόμαστε, να διασκεδάζουμε, να τρώμε, να πετάμε; Να... πετάμε την ψυχή μας στον κάλαθο των σκουπιδιών; Εκεί, που δεν ξέρω πόσες αμέτρητες φορές αυτά τα νηστικά σκελετωμένα παιδάκια είχαν ψάξει, για λίγο φαγητό μήπως χορτάσουν για λίγο την πείνα τους… όταν φυσικά μπορούσαν ακόμα να σταθούν έστω για λίγο στα σκελετωμένα ποδαράκια τους.
Μια,δύο φορές, εξάλλου, το χρόνο, μας τα θυμίζουν από την τηλεόραση και εμείς παγώνουμε στην ιδέα μην έρθουμε κάποια στιγμή στην δική τους θέση.
Δίνουμε όλοι οσα δίνουμε, μαζεύονται αρκετά αλλά στο δρόμο εξαφανίζονται… Θεέ μου! Είμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα, έχουμε καταφέρει να κάνουμε τις «βόλτες» μας στο φεγγάρι κι όμως δεν καταφέραμε να κάνουμε μια... μικρή βόλτα στην ψυχή των παιδιών αυτών. Και μας ρωτάνε τα παιδιά μας... ΓΙΑΤΙ;
Και εμείς το μόνο που απαντάμε...
-Eίδες που δεν τρως όλο το φαγητό σου;
-Φάε το φαγητό σου… κοίτα αυτά τα παιδιά πεινούν...
Τα λέμε αυτά σε ένα παιδάκι, λες και με το να φάει το φαγητό του θα «χορτάσουν»την πείνα τους τα εκατομμύρια παιδάκια που αργοπεθαίνουν χωρίς τροφή.
ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ..!!!!!
Ένα μυστικό που θα φωλιάσει στις καρδιές σας!
-Μανούλα μου δίνεις ένα ευρώ;
-Τι θες να αγοράσεις αγάπη μου;
-Τίποτα μανούλα…
-Και τι το θες τότε το κέρμα;
-Είναι μυστικό μαμά…
-Μυστικό και από την μανούλα σου που σε λατρεύει; θες να μου πεις και να μην το πούμε σε κανένα; θες να είναι το δικό μας μυστικό;
-Χμμμμ… ναι μαμά… Να…. θέλω να το φυτέψω στο κήπο μας..!!!
-Να το φυτέψεις καρδούλα μου;
-Ναι μαμά γιατί όταν το ποτίζω θα φυτρώσει ένα δέντρο που θα κάνει πολλά κέρματα..και εγώ κάθε πρωί όταν φεύγεις για την δουλειά θα τα μαζεύω και θα αγοράζω με αυτά φαγητό, γάλα, ρούχα, παπούτσια, φάρμακα για εκείνα τα φτωχά παιδάκια που είδα χθες βράδυ στην τηλεόραση…
Έμεινα να κοιτάζω την τρίχρονη τότε κόρη μου…. την έσφιξα στην αγκαλιά μου και τα μάτια μου βούρκωσαν από συγκίνηση και πόνο…
Αν είχαμε όλοι την ψυχή ενός παιδιού ο κόσμος θα ήτανε πιο δίκαιος..πιο σωστός..πιο χαρούμενος..πιο ευτυχισμένος…!!!

---

Ο άνθρωπος είναι ένα μεγάλο θαύμα,όμως μπορεί να γίνει ακόμα μεγαλύτερο όταν η ψυχή του συνωμοτεί με την καρδιά και δίνουν εντολή στο μυαλό να απλώσει το χέρι και να προσφέρει στον πεινασμένο… στον άρρωστο... στον φτωχό... στον πληγωμένο... στον πονεμένο... στον άστεγο... στον άπορο !
Είναι τότε που το ανθρώπινο θαύμα παίρνει θεϊκές διαστάσεις και γίνεται τεράστιο... τόσο τεράστιο που γίνεται ένα με την αγάπη του Θεού...
Μην στερείστε την χαρά να ζήσετε κι εσείς το θαύμα....

Τα ερωτηματα των παιδιων κρυβουν τις μεγαλυτερες αληθειες....!!!

Παιδί: Μπαμπά με αγαπάς;
Πατέρας: Φυσικά παιδί μου.

Παιδί: Μπορείς να μου το αιτιολογήσεις σε παρακαλώ πολύ;

Πατέρας: Μα και βέβαια σε αγαπώ δεν βλέπεις τι έχω κάνει για σένα; Σου έκανα εξοχικό, αυτό το σπίτι θα γίνει δικό σου, σε σπούδασα, σου έδινα χρήματα όποτε μου ζήτησες, έκανα τα πάντα για σένα!

Παιδί: Μπαμπά να ...σε ρωτήσω κάτι… γιατί πιστεύω ότι αγάπη είναι άλλα πράγματα.Πότε με πήρες αγκαλιά;

Πατέρας:…

Παιδί: Πότε με φίλησες και μου είπες σ’αγαπώ χωρίς να έχω γιορτή ή να υπάρχει λόγος;

Πατέρας:…

Παιδί: Πότε με σκέπασες όταν πήγαινα για ύπνο;

Πατέρας:…

Παιδί: Πότε με κατάλαβες όταν έκλαιγα;
Και εσύ έλεγες τι θες να σου πάρω για να σου περάσει;

Πατέρας:…

Παιδί: Τώρα που το σκέφτομαι πατέρα, οι μητέρες στην Αφρική που κρατούν τα παιδιά στην αγκαλιά τους και τα ταΐζουν με το σάλιο τους δεν τα αγαπούν αφού δεν έχουν περιουσία να τους αφήσουν, σωστά;

Πατέρας: .............

Παιδί: Τελικά Μπαμπά πόσο κοστίζει η αγάπη για να ξέρω και εγώ πόσα μηδενικά πρέπει να αφήσω στο λογαριασμό του δικού μου παιδιού;;;

Ένα μικρό αγόρι ρώτησε τη μαμά του:
"Γιατί κλαις μαμά;" -"Γιατί είμαι γυναίκα" του είπε. -"Δεν καταλαβαίνω" είπε το μικρό...
Η μαμά του απλά το αγκάλιασε και είπε "και ούτε ποτέ θα καταλάβεις…."
Αργότερα το μικρό αγόρι ρώτησε τον μπαμπά του: "Γιατί η μαμά κλαίει χωρίς λόγο;" -"Όλες οι γυναίκες κλαίνε χωρίς λόγο!" ήταν το μόνο που μπορούσε να πει ο μπαμπάς του.

Το αγοράκι μεγάλωσε και έγινε άντρας , έχοντας ακόμα την απορία για ποιό λόγο κλαίνε οι γυναίκες. Κάποια στιγμή είχε μια συζήτηση με τον Θεό...
Τότε τον ρώτησε: "Θεέ μου, γιατί οι γυναίκες κλαίνε τόσο εύκολα;" Και τότε ο Θεός του είπε…
"Όταν δημιούργησα την γυναίκα έπρεπε να είναι ξεχωριστή. Έφτιαξα τους ώμους της δυνατούς αρκετά ώστε να σηκώνουν τα βάρη του κόσμου και απαλά για να προσφέρουν ανακούφιση...
Της έδωσα εσωτερική ΔΥΝΑΜΗ για να μπορεί να υπομένει τις γεννήσεις και την απόρριψη που καμμιά φορά προέρχεται από τα παιδιά της.
Της έδωσα ΣΚΛΗΡΑΔΑ που της επιτρέπει να συνεχίζει όταν οι υπόλοιποι τα έχουν παρατήσει, και να φροντίζει την οικογένεια της μέσω αρρώστιας και κούρασης χωρίς να παραπονιέται.
Της έδωσα ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ώστε να αγαπάει τα παιδιά της κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμα και όταν αυτά την πληγώνουν...
Της έδωσα ΔΥΝΑΜΗ ώστε να αντέχει τον άντρα της με τα ελαττώματα του και την έπλασα από το πλευρό του για να προστατεύσω την καρδιά του...
Της έδωσα ΣΟΦΙΑ να γνωρίζει ότι ένας σύζυγος ποτέ δεν πληγώνει την γυναίκα του, απλά ελέγχει τις δυνάμεις της και την αποφασιστικότητα της να παραμείνει δίπλα του χωρίς αμφιβολίες.
Βλέπεις γιέ μου’ είπε ο Θεός, ‘ η ομορφιά της γυναίκας δεν είναι στα ρούχα που φοράει, στη μορφή που έχει ,ούτε στον τρόπο που φτιάχνει τα μαλλιά της.......
Η ομορφιά της γυναίκας είναι στα μάτια της........ γιατί τα μάτια είναι οι πύλες της καρδιάς.......
το μέρος που η αγάπη κατοικεί."...

Μια φορά κι ένα καιρό, ένα μικρό κεράκι βρισκόταν σε ένα δωμάτιο μαζί με άλλα κεριά, τα περισσότερα από τα οποία ήταν πολύ μεγαλύτερα και πολύ ομορφότερα από αυτό.....
Μερικά ήταν δεμένα με κορδέλες πολύχρωμες..
άλλα ήταν πιο απλά, σαν κι αυτό.
Δεν ήξερε το λόγο που βρισκόταν εκεί, και τα άλλα το έκαναν να αισθάνεται μικρό και ασήμαντο.
Όταν έπεσε ο ήλιος και σκοτείνιασε , είδε έναν άνθρωπο να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο...
Έρχοταν προς το μέρος του κρατώντας ένα αναμμένο σπίρτο. Κατάλαβε οτι θα του έβαζε φωτιά.
- Μη!! φώναξε, σε παρακαλώ μη!
Όμως ήξερε οτι δεν μπορούσε να ακουστεί και ετοιμάστηκε να υποφέρει τον πόνο, που ήταν σίγουρο οτι θα ακολουθούσε.
Προς μεγάλη του έκπληξή το δωμάτιο γέμισε με φως. Αναρωτήθηκε από που έρχεται το φως, αφού ο άνδρας είχε σβήσει το σπίρτο....
Κατάλαβε ότι προερχόταν από τον εαυτό του...

Ύστερα ο άνδρας άναψε κι άλλα σπίρτα για να ανάψει με την σειρά του και τα άλλα κεριά.
Όλα τα κεριά έδιναν το ίδιο φως με εκείνο...

Καθώς περνούσαν οι ώρες παρατήρησε ότι το κερί άρχισε να λιώνει. Κατάλαβε ότι σύντομα θα πέθαινε. Με την παρατήρηση αυτή όμως, ανακάλυψε και το λόγο που είχε δημιουργηθεί....
- Ίσως ο λόγος που βρίσκομαι στη Γη, είναι για να δίνω φως μέχρι να πεθάνω, ψιθύρισε.
Και αυτό έκανε...
Θαρρώ λοιπόν πως όλοι μας μπορούμε να δώσουμε λίγο φως στον κόσμο...
Δίχως να έχει σημασία το πόσο σημαντικοί ή ασήμαντοι, μικροί ή μεγάλοι είμαστε...
ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΦΩΤΙΖΟΥΜΕ..ΟΣΟ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.....♥

Πολλοι ωραια Δημητρη μου

O σπουδαιότερος Άνθρωπος στην ιστορία
δεν είχε υπηρέτες αλλά Τον αποκαλούσαν Κύριο..
Δεν είχε πτυχία αλλά Τον αποκαλούσαν δάσκαλο..
Δεν ήταν γιατρός αλλά Τον θεωρούσαν θεραπευτή..
Δεν είχε στρατό αλλά ακόμα και οι βασιλείς Τον φοβόντουσαν..
Δεν κέρδισε καμμία στρατιωτική μάχη αλλά κατέκτησε τον κόσμο..
Δεν διέπραξε κανένα έγκλημα αλλά παρ΄όλα αυτά
Τον βασανισαν και Τον σταύρωσαν.....
Αυτός ουδέποτε εξάσκησε τό επάγγελμα του ιατρού,θεράπευσε περισσότερους απ΄όσους όλοι οι γιατροί.
Αυτός ουδέποτε ίδρυσε σχολείο,όλα όμως τα σχολεία μαζί δεν μπορούν να καυχηθούν ότι έχουν περισσότερους μαθητές από όσους έχει Αυτός.
Αυτός ουδέποτε συνέγραψε βιβλία και όμως οι βιβλιοθήκες όλου του κόσμου δεν μπορούν να χωρέσουν τά βιβλία που γράφτηκαν γι΄Αυτόν...