Ερώτηση Μια ιστορια

Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου, για την σχέση μεταξύ... επιστήμης και πίστης στον Θεό.

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;
Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.

Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Φυσικά.

Καθ.: Είναι ο......

Θεός παντοδύναμος;
Φοιτ.: Ναι

Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;
Φοιτ.: ..

Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε νεαρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;
Φοιτ.: Όχι.

Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;
Φοιτ.: ο.. .. Θεός..

Καθ.: Σωστά.. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;
Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;
Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;
Φοιτ.: ...

Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;
Φοιτ.: Μάλιστα.

Καθ..: Λοιπόν, ποιος τα δημιούργησε;
Φοιτ.: ...

Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;
Φοιτ.: Όχι, κύριε.

Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;
Φοιτ..: ...Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.

Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;
Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.

Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.


Φοιτ: Κύριε καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...

Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;

Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως.. Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ μου;

Φοιτ.: Κύριε, θέλω να καταλήξω ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική...
Καθ..: Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;

Φοιτ.: Κύριε καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε καθηγητά, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα, αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου κάτι, κύριε καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;
Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.

Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθ.: ..

Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκεται την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθ.: ..

Φοιτ.(προς την τάξη): Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του κ.καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του κ.καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.

Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε.. Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά..

Ένας άντρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε έναν δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα τεράστιο δέντρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε και τους τρεις στάχτη. Όμως ο άντρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο, και συνέχισε την πορεία του με τα δυο του ζώα (κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούρια τους κατάσταση ...

Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός κι αυτοί ίδρωναν και διψούσαν. Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μία πανέμορφη μαρμάρινη πύλη που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι.

Ο διαβάτης μας κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο και είχε μαζί του τον εξής διάλογο:
- Καλημέρα.
- Καλημέρα, απάντησε ο φύλακας
- Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;
- Αυτός είναι ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ.
- Τι καλά που φτάσαμε στον Παράδεισο, γιατί διψάμε!
- Μπορείτε Κύριε να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε, και ο φύλακας του έδειξε την πηγή.
- Και το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης ...
- Λυπάμαι πολύ, είπε ο φύλακας, αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα.

Ο άντρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μιας και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του. Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις, έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα που οδηγούσε σε έναν χωματόδρομο περικυκλωμένο από δέντρα...

Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άντρας, και είχε το κεφάλι του σκεπασμένο με ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν.
- Καλημέρα, είπε ο διαβάτης.
Ο άντρας έγνεψε σε απάντηση με το κεφάλι του.
- Διψάμε πολύ, το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ.
- Υπάρχει μια πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια, είπε ο άντρας, δείχνοντας το μέρος. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.

Ο άνθρωπος, το άλογο και ο σκύλος πήγαν στην πηγή και κατεύνασαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άντρα.
- Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε, του απάντησε εκείνος.
- Επί τη ευκαιρία, πώς ονομάζεται αυτό το μέρος; ρώτησε ο άντρας.
- ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ.
- Ο Παράδεισος; Μα, ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μου είπε ότι εκείνο ήταν ο Παράδεισος!
- Εκείνο δεν ήταν ο Παράδεισος. Ήταν η Κόλαση, απάντησε ο φύλακας.

Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.
- Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας! Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προκαλέσει μεγάλο μπέρδεμα, είπε ο διαβάτης.
- Σε καμία περίπτωση! αντέτεινε ο άντρας. Στην πραγματικότητα, μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερούς τους φίλους ...!

Την καληνύχτα μου...

Το παχύ χορτάρι και οι πέτρες

Σ' ένα χωριό της Ιρλανδίας, που έχει πολλούς βοσκούς, διηγούνται την εξής εμπειρία:
Μας συμβαίνει συχνά, όταν βγάζουμε τα πρόβατα για να βοσκήσουν σ' ένα λιβάδι, να βλέπουμε ότι έχει λίγα χόρτα και πολλές πέτρες.
Σηκώνουμε ένα γύρο τα μάτια μας και βλέπουμε το απέναντι λιβάδι να είναι καταπράσινο.
Παίρνουμε τότε τα πρόβατα και πάμε εκεί.
Αλλά μόλις φτάσουμε, διαπιστώνουμε ότι και εδώ τα χόρτα είναι λίγα και οι πέτρες πολλές.
Σηκώνοντας ξανά τα μάτια μας, βλέπουμε το λιβάδι που μόλις αφήσαμε να μοιάζει πλούσιο και καταπράσινο από το χορτάρι!
Η εντύπωση που μας αφήνει το άλλο, το ξένο, το μακρινό, είναι πάντα ψευδής. Νομίζουμε πως εκεί υπάρχει πλούτος, άνεση, ευρυχωρία.
Οι άλλοι έχουν τα καλά κι εμείς τα άσχημα. Οι άλλοι περνούν εύκολα κι εμείς δύσκολα. Οι άλλοι τα έχουν όλα κι εμείς στερούμαστε.
Κι όμως, το θέλημα του Θεού στη ζωή μας είναι "το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο". Αν το αγαπήσουμε, θα είμαστε ευτυχισμένοι μ' αυτά που έχουμε, μ' αυτό που είμαστε.
Θα μπορούμε να χαιρόμαστε την οικογένειά μας, το σύντροφό μας, τα παιδάκια μας, τη δουλίτσα μας.
Και δεν θα γκρινιάζουμε για τις "πέτρες" που βρίσκονται μπροστά μας, για τις όποιες δυσκολίες κι αντιξοότητες.
Αλλά μέσα από αυτές θα προοδεύουμε στην πίστη και θα αυξανόμαστε σε δύναμη, ώστε όλα να τα υπερνικούμε και να είμαστε χαρούμενοι!

Ο φίλος μου άνοιξε το συρτάρι από το κομοδίνο της γυναίκας του κι έβγαλε ένα πακέτο τυλιγμένο σε ακριβό ριζόχαρτο.
  Αυτό είπε δεν είναι ένα οποιοδήποτε πακέτο, είναι ακριβά εσώρουχα. ”
Πέταξε το περιτύλιγμα και θαύμαζε το ακριβό άγριο μετάξι .
« Το αγόρασα την πρώτη φορά που πήγαμε στην Νέα Υόρκη πριν 8 ή 9 χρόνια ". " Δεν το χρησιμοποίησε ποτέ .
Το κρατούσε για μια ειδική περίπτωση  « Πιστεύω ότι είναι η κατάλληλη περίπτωση ;
Πλησίασε το κρεβάτι και άφησε τα εσώρουχα με τα άλλα πράγματα που θα πήγαινε στον νεκροθάφτη.
Η γυναίκα του μόλις είχε πεθάνει . Γυρνώντας προς εμένα μου είπε : “ μην κρατάς τίποτα για μια ειδική περίπτωση ,
Κάθε μέρα που ζείς είναι μια ειδική περίπτωση .
Ακόμα σκέφτομαι αυτές τις κουβέντες που μου άλλαξαν τη ζωή .
Τώρα διαβάζω πολύ και καθαρίζω λιγότερο . Κάθομαι στο μπαλκόνι και θαυμάζω τη φύση ,
Χωρίς να με στεναχωρεί η ακαταστασία του κήπου .
Περνώ περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους και λιγότερο χρόνο δουλεύοντας .
Κατάλαβα ότι η ζωή πρέπει να είναι ένα σύνολο εμπειριών που σε γεμίζουν και όχι μια απλή επιβίωση .
Δεν φυλάσσω πια τίποτα. Χρησιμοποιώ τα ακριβά κρυστάλλινα ποτήρια κάθε μέρα.
Βάζω τα καινούργια μου ρούχα για να πάω για ψώνια αν αποφασίσω έτσι ή το επιθυμώ.
Δεν κρατώ το ακριβό μου άρωμα για τις ειδικές περιπτώσεις, το χρησιμοποιώ όποτε το θέλω .
Η φράση ' μια μέρα ...' και ' μια απ’αυτές τις μέρες ' εξαφανίζονται από το λεξιλόγιο μου .
Αν αξίζει τον κόπο να δείς ή να ακούσεις ή να κάνεις κάτι, κάντο τώρα.
Δεν ξέρω τη θα έκανε η γυναίκα του φίλου μου ,
Αν ήξερε ότι δεν θα ήταν εδώ ' αύριο ' που όλοι μας παίρνομε τόσο αψήφιστα .
Πιστεύω ότι θα είχε φωνάξει την οικογένεια και καλούς φίλους .
Πιθανόν να είχε καλέσει και κάποιους παλιούς φίλους για να ζητήσει συγνώμη και να συμφιλιωθεί για κάποιες παλιές αστείες διαφορές.
Θέλω να πιστεύω ότι θα είχε πάει να φάει κινέζικα που τόσο αγαπούσε.
Είναι αυτά τα μικρά πράγματα που αν δεν γίνουν θα με δυσαρεστούσαν αν ήξερα ότι οι ώρες μου ήταν μετρημένες.
Θα με δυσαρεστούσαν γιατί έπαψα να βλέπω καλούς φίλους με τους οποίους θα επικοινωνούσα μια ' μέρα ' ….. .
Θα με δυσαρεστούσαν γιατί δεν έγραψα ένα γράμμα που ήθελα να γράψω ' μια απ αυτές τις μέρες '.
Θα στεναχωριόμουν και θα λυπόμουν γιατί δεν είπα στους πολύ δικούς μου συχνά και αρκετά πόσο τους αγαπώ.
Τώρα προσπαθώ να μην καθυστερώ, να μην κρατώ ή φυλλάω τίποτα που
Θα μπορούσε να προσφέρει γέλιο και χαρά στη ζωή μας .
Κάθε μέρα λέω στον εαυτό μου ότι είναι μια ξεχωριστή μέρα.Κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό είναι ξεχωριστό.

.

1. Ίσως ο Θεός μας στέλλει μερικούς λάθος ανθρώπους πριν από τη συνάντηση με τον σωστό άνθρωπο, έτσι ώστε όταν τον συναντήσουμε επιτέλους, θα ξέρουμε πώς να είμαστε ευγνώμονες γι 'αυτό δώρο.
2. Αγάπη είναι να είσαι μακριά από το πρόσωπο το οποίο αγαπάς αλλά πάντα να έχεις το συναίσθημα, το πάθος και τον ρομαντισμό με την σκέψη του.
3. Όταν η πόρτα της ευτυχίας κλείνει, μια άλλη ανοίγει αλλά συχνά κοιτάμε τόσο πολύ την κλειστή πόρτα που δεν βλέπουμε αυτήν που έχει ανοίξει για εμάς.
4. Το καλύτερο είδος φίλου είναι αυτό όπου μπορείτε να κάθεστε σε ένα μέρος χωρίς να λέτε λέξη, και να έχεις την αίσθηση πως ήταν η καλύτερη κουβέντα που είχατε ποτέ.
5. Είναι αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι έχουμε μέχρι να το χάσουμε, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι δεν ξέρουμε τι μας λείπει μέχρι να το αποκτήσουμε.
6. Υπάρχουν πράγματα που θέλαμε να ακούσουμε από κάποιον και ποτέ δεν θα ακούσουμε, αλλά δεν είμαστε τόσο κουφοί να μην τα ακούμε από αυτόν που τα λέει μέσα από την καρδιά του.
7. Μην πηγαίνεις σε κάποιον για το βλέμμα, μπορεί να παραπλανήσει. Μην πηγαίνεις σε κάποιον για τον πλούτο, στο τέλος σβήνει. Πήγαινε σε κάποιον που σε κάνει να χαμογελάς γιατί χρειάζεται μόνο ένα χαμόγελο για να κάνει μια σκοτεινή μέρα να φαίνεται φωτεινή.
8. Ονειρευτείτε ότι όνειρο θέλετε, πηγαίνετε όπου θέλετε να πάτε, γίνετε αυτό που θέλετε να είστε, επειδή έχετε μόνο μία ζωή και μία ευκαιρία να κάνετε όλα τα πράγματα που θέλετε να κάνετε.
9. Μια απρόσεκτη λέξη μπορεί να σκοτώσει, μια σκληρή λέξη μπορεί να καταστρέψει μια ζωή, μια έντονη λέξη μπορεί αγχώσει, μια αγαπημένη λέξη μπορεί να θεραπεύσει τα πάντα.
10. Οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων δεν έχουν απαραιτήτως το καλύτερο από όλα, το μόνο που κάνουν είναι να εκμεταλλεύονται όλα όσα τους συμβαίνουν στη διαδρομή τους.
11. Η ευτυχία βρίσκεται σε κείνους που έκλαψαν, σε όσους έπαθαν, σε αυτούς που έχουν δοκιμαστεί, γιατί μόνο αυτοί μπορούν να εκτιμήσουν τη σημασία των ανθρώπων που έχουν αγγίξει τη ζωή τους.
12. Το λαμπρότερο μέλλον πάντοτε θα βασίζεται σε ένα ξεχασμένο παρελθόν, δεν μπορείτε να πλησιάσετε τις επιτυχίες της ζωής μέχρι να αφήσετε πίσω σας τις προηγούμενες αποτυχίες σας..

Δύο άγγελοι που ταξίδευαν σταμάτησαν να περάσουν την νύχτα σε ένα σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας. Η οικογένεια ήταν αγενής και αρνήθηκε στους αγγέλους να μείνουν στο δωμάτιο των ξένων της βίλας.
Αντιθέτως, έδωσαν στους αγγέλους ένα μικρό μέρος σε ένα κρύο υπόγειο. Καθώς εκέινοι έφτιαχναν τα κρεβάτια τους στο σκληρό πάτωμα, ο μεγαλύτερος άγγελος είδε μια τρύπα στον τοίχο και την επισκεύασε. Όταν ο μικρότερος άγγελος τον ρώτησε γιατί, ο μεγαλύτερος απάντησε: "Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται". Την επόμενη νύχτα οι δύο άγγελοι ήρθαν να ξεκουραστούν σε ένα πολύ φτωχικό σπίτι αλλά ο αγρότης και η γυναίκα του ήταν πολύ φιλόξενοι. Αφού μοιράστηκαν τη λίγη τροφή που είχαν, οι δύο άγγελοι κοιμήθηκαν στο κρεβάτι τους όπου μπορούσαν να έχουν μια ξεκούραστη νύχτα. Όταν βγήκε ο ήλιος, το επόμενο πρωί οι άγγελοι βρήκαν τον αγρότη και την γυναίκα του να κλαίνε. Η μοναδική τους αγελάδα της οποίας το γάλα ήταν το μόνο τους εισόδημα ήταν νεκρή στο λιβάδι.
Ο μικρότερος άγγελος ήταν αναστατωμένος και ρώτησε το μεγαλύτερο πως ήταν δυνατόν και άφησε να γίνει κάτι τέτοιο.
Ο πρώτος άντρας είχε τα πάντα και παρόλα αυτά τον βοήθησες, τον κατηγόρησε εκείνoς. Η δεύτερη οικογένεια είχε ελάχιστα και όμως ήταν πρόθυμη να μοιραστεί τα πάντα και εσύ άφησες την αγελάδα να πεθάνει... "Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται", απάντησε ο μεγαλύτερος άγγελος.
"Όταν μείναμε στο υπόγειο της βίλας, πρόσεξα πως ήταν χρυσός αποθηκευμένος σε εκείνη την τρύπα στον τοίχο. Μια και ο ιδιοκτήτης ήταν τόσο άπληστος και δεν είχε τη διάθεση να μοιραστεί την καλή του τύχη, σφράγισα τον τοίχο ώστε να μην μπορεί να βρει το χρυσό. Εχθές τη νύχτα καθώς κοιμόμασταν στο κρεβάτι του αγρότη ήρθε ο άγγελος του Θανάτου για την γυναίκα του, κι εγώ έδωσα στη θέση της την αγελάδα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται".
Μερικές φορές αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν τα πράγματα δεν έχουν το αποτέλεσμα που πρέπει. Αν έχεις πίστη, θα πρέπει να μάθεις να εμπιστεύεσαι και να πιστεύεις ότι το κάθε αποτέλεσμα είναι πάντα προς όφελός σου. Μπορεί να μην το ξέρεις παρά μονάχα πολύ αργότερα.

Στα Ίμια πριν 15 χρόνια η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία ζήτησε από τους Έλληνες καταδρομείς που ήταν πάνω στη βραχονησίδα να κατεβάσουν και να κάψουν την ελληνική σημαία.
Στην Ακρόπολη ένας Έλληνας τσολιάς ο Κώστας Κουκίδης τυλίχθηκε με την ελληνική σημαία έπεσε από τον Ιερό Βράχο και σκοτώθηκε για να μην υποστείλει τη σημαία όπως του ζήτησαν οι κατακτητές Γερμανοί.

27 Απρίλη 1941 οι Γερμανοί μπαίνουν στην Αθήνα και ο λοχαγός Γιάκομπι και τον υπολοχαγό Ελσνιτς ανεβαίνουν μ’ ένα απόσπασμα στην Ακρόπολη για να κατεβάσουν την ελληνική σημαία και να ανεβάσουν την σβάστικα με τον αγκυλωτό σταυρό.

Φρουρός την ώρα εκείνη, 9 το πρωί, της ελληνικής σημαίας στην Ακρόπολη ήταν ο τσολιάς Κωνσταντίνος Κουκίδης όταν οι Γερμανοί αξιωματικοί τον διέταξαν να κατεβάσει την ελληνική σημαία ο Κουκίδης την κατέβασε αλλά αμέσως μετά τυλίχθηκε με αυτήν έτρεξε στην άκρη του Ιερού Βράχου και ρίχτηκε με ένα σάλτο στο γκρεμό.

Τότε η γερμανική στρατιωτική διοίκηση Αθηνών για να δικαιολογήσει την ηρωική αυτοκτονία του Κουκίδη ανάγκασε τον Τύπο της εποχής να γράψει ότι ο ¨Έλληνας εύζωνας υπέστη έμφραγμα από την συγκίνηση, όταν του ζητήθηκε να παραδώσει τη σημαία.

Στις 9 Ιουνίου η είδηση δημοσιεύτηκε στη Dailymail με τίτλο: «Ένας Έλληνας φέρει τη σημαία του έως το θάνατο».

Η θυσία του Έλληνα στρατιώτη ήταν η αιτία ώστε ο Γερμανός φρούραρχος της Αθήνας να επιτρέψει να υψώνεται και η ελληνική σημαία δίπλα στην γερμανική.

Η ΜΙΚΡΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΑ
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε 'Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα;' Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.


'Όχι εγώ', είπε η αγελάδα, 'τέλειωσε το ωράριο μου'.
'Όχι εγώ', είπε η πάπια, 'σήμερα έχω ημιαργία'.
'Όχι εγώ', είπε το γουρούνι, 'έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας'.
'Όχι εγώ', είπε η χήνα, 'ψάχνω για δουλειά'.
'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Όργωσε το χωράφι, φύτεψε τους σπόρους, πότισε το χωράφι, το σιτάρι ψήλωσε κι ωρίμασε, που έγινε ψηλό και ολόχρυσο. 'Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;' Ρώτησε τότε η μικρή κόκκινη κλώσα.
'Όχι εγώ', είπε η πάπια, 'σήμερα κάνω στάση εργασίας.'
'Όχι εγώ, είναι εκτός της ειδικότητας μου', είπε το γουρούνι.
'Όχι εγώ, θα χάσω την αρχαιότητά μου', είπε η αγελάδα.
'Όχι εγώ, θα χάσω το επίδομα ανεργίας', είπε η χήνα.
'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Θέρισε το σιτάρι, έφτιαξε το αλεύρι και έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί. 'Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;' ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.
'Όχι εγώ, θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα', είπε η αγελάδα.
'Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα της έγκαιρης προσέλευσης', είπε η πάπια.
'Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα ωρίμανσης, είπε το γουρούνι.
'Όχι εγώ, θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ η μόνος βοηθός', είπε η χήνα.
'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Ζύμωσε κι έψησε πέντε φρατζόλες. Μύρισε όμορφα το φρεσκοψημένο ψωμί, σε όλη η φάρμα και τότε μαζεύτηκαν όλα τα ζώα. Όλα θέλανε - για την ακρίβεια απαιτούσανε -, μερίδιο απ' το ψωμί. Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, 'Όχι, μπορώ να φάω και τις πέντε φρατζόλες μοναχή μου'.
'Αίσχος - Κερδοσκοπία!', φώναξε η αγελάδα.
'Καπιταλιστική βδέλλα!', ούρλιαξε η πάπια.
'Απαιτώ ίσα δικαιώματα!', διαμαρτυρήθηκε η χήνα.
Και το γουρούνι, απλώς γρύλισε, καθώς βαρέθηκε να κάνει κάτι παραπάνω.
Και γράψανε σε πλακάτ 'Αδικία', 'Η μικρή κόκκινη κλώσα να φορολογηθεί', 'Να κρατικοποιηθεί το ψωμί', 'Τα πεινασμένα ζώα έχουν δίκιο', 'Νόμος είναι το δίκιο του γουρουνιού' και κάνανε πορεία γύρω - γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας διάφορα συνθήματα.
Τότε ήρθε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης και είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα. 'Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη, δεν μπορείς να το φας μόνη σου'.
'Μα εγώ δούλεψα μόνη μου, για να φτιαχτεί αυτό το ψωμί, κανένας άλλος δεν με βοήθησε', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. 'Ολομόναχη, τα έκανα όλα.'
'Ακριβώς', είπε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης. 'Αυτή είναι η ομορφιά της ελεύθερης αγοράς. Καθένας μπορεί να δουλεύει όσο θέλει. Αλλά, με τους σύγχρονους κρατικούς κανονισμούς, το ψωμί θα πρέπει να μοιραστεί σε όλα τα ζώα και η εσύ μικρή κόκκινη κλώσα, θα πρέπει να δώσεις φόρο την μισή φρατζόλα ψωμιού στο κράτος, να πληρώσεις ακόμα φόρο ακίνητης περιουσίας για το χωράφι που όργωσες, να πληρώσεις για να δημοσιεύσεις στις εφημερίδες φωτογραφίες του ψωμιού που έψησες και να πληρώσεις εισφορές στα ταμεία των αγροτών, των μυλωνάδων και αρτοποιών, οπότε θα σου μείνει το ένα τέταρτο της φρατζόλας. Τι νομίζεις δηλαδή, ότι εσύ θα τρως και οι άλλοι θα πεινάνε;'
Και έζησε η μικρή κόκκινη κλώσα καλά -με το ένα τέταρτο της φρατζόλας-, και τα υπόλοιπα ζώα -με τις ολόκληρες φρατζόλες- ακόμα καλύτερα. Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα σταμάτησε να φτιάχνει το ψωμί της σε αυτήν τη φάρμα και πήγαινε σε άλλη φάρμα. Οι γείτονές της όμως, η πάπια, η αγελάδα, το γουρούνι και η χήνα αναρωτιόνται ακόμα μέχρι σήμερα γιατί η μικρή κόκκινη κλώσα δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί.

(Παραλλαγή του αγγλικού παιδικού παραμυθιού : "The little red hen.")

Ο γέρος στράφηκε σε μένα και με ρώτησε: "Πόσους φίλους έχεις;"
"10 ή 20 φίλους έχω, γιατί?"
Και ο γέρος ανασηκώθηκε με πολύ αργή κίνηση και προσπάθεια κούνησε το κεφάλι του
«Είσαι ένα τυχερό παιδί που έχεις τόσους πολλούς φίλους », είπε
Αλλά σκέψου αυτό που λες. Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν γνωρίζεις.
Ένας φίλος δεν είναι κάποιος που λες ένα μόνο «ΓΕΙΑ»
Ένας φίλος σου προσφέρει ένα ώμο που μπορείς να κλάψεις, να πεις τα προβλήματα σου, να πεις τις ανησυχίες σου.
Ένας φίλος είναι το χέρι που θα σε τραβήξει από το σκοτάδι και την απελπισία ... όταν όλοι οι άλλοι που «αποκαλούνται» φίλοι έχουν βοηθήσει να πέσεις εκεί….
Ένας αληθινός φίλος είναι σύμμαχος που δεν μπορεί να φύγει ή να εξαγοραστεί Είναι η φωνή που θα κρατήσει το όνομά σου ζωντανό όταν οι άλλοι το έχουν ξεχάσει
Αλλά πάνω από όλα φίλος είναι μια καρδιά πιο ισχυρή από τις καρδιές των άλλων Έχει τη μεγαλύτερη αγάπη για σένα από όλους!
Οπότε σκέψου τι έχω πει Κάθε λέξη είναι αληθινή Και σε ρωτώ πάλι παιδί μου: Πόσους φίλους έχεις?
Και στη συνέχεια στάθηκε απέναντι μου αναμένοντας απάντησή μου.
Πολύ σιγά απάντησα: "Αν είμαι τυχερός ...... έναν φίλο έχω εγώ "