Ερώτηση Μια ιστορια

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ


1η εβδομάδα. Σήµερα είµαι µιας εßδοµάδας. Τι χαρά, είµαι µέρος αυτού του Κόσµου!
1 μηνός. Η µαµά µου µε φροντίζει πάρα πολύ. Είναι µια εξαιρετική µητέρα.
2 μηνών. Σήµερα µε χώρισαν από τη µητέρα µου. Ήταν πολύ ανήσυχη όταν µε χαιρετούσε. Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά µου να µε φροντίζει το ίδιο καλά µε τη µαµά µου.
4 μηνών. Έχω µεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραßάνε την προσοχή µου. Υπάρχουν παιδιά στο σπίτι και είναι σαν «µικρά αδερφάκια». Παίζουµε πολύ, τραßάνε την ουρά µου κι εγώ τους δίνω µικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.
5 μηνών.Σήµερα η κυρία µου ήταν πολύ αναστατωµένη επειδή ούρησα µέσα στο σπίτι. Όµως δεν µου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό. Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!
8 μηνών. Είµαι ένα πολύ χαρούµενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνοµαι τόσο ασφαλής... η «ανθρώπινη» ικογένειά µου µε αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική µου, συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό µου, σκάßοντας στο χώµα για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιµάζουν να µου µάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγµατα που κάνω να είναι εντάξει!
12 μηνών.Σήµερα έγινα ενός έτους. Είµαι ένας ενήλικος σκύλος. Όµως τα αφεντικά µου λένε ότι µεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίµεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για µένα!
13 μηνών.Σήµερα µε έδεσαν. Σχεδόν δεν µπορούσα να κουνηθώ, να ßρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να ßρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεßαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα µε επιτηρούν και ότι είµαι αχάριστος. Δεν καταλαßαίνω τίποτε απ' όσα µου συµßαίνουν.
15 μηνών. Όλα έχουν αλλάξει... Με κρατάνε κλειδωµένο στη ßεράντα. Αισθάνοµαι πολύ µόνος. Δεν µε θέλουν πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν ßρέχει, δεν έχω µια στέγη πάνω από το κεφάλι µου.
16 μηνών. Σήµερα µε έßγαλαν από τη ßεράντα. Ήµουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά µου µε είχε συγχωρέσει. Ήµουν τόσο χαρούµενός που χοροπήδαγα από ενθουσιασµό. πίστεψα ότι θα µε πήγαιναν ßόλτα! Κατευθυνθήκαµε προς τον αυτοκινητόδροµο, σταµάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ ßγήκα έξω, χαρούµενος, θα περνάγαµε τη µέρα µας στην εξοχή. Δεν καταλαßαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιµένετε!» - γάßγισα. Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο µε όλη τη δύναµή µου. Η αγωνία µου µεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαßαίνω, µε είχαν εγκαταλείψει!
17 μηνών. Έψαχνα µάταια να ßρω το δρόµο του γυρισμού. Είµαι µόνος και αισθάνοµαι χαµένος. Στις περιπλανήσεις µου, συναντάω µερικούς ανθρώπους µε καλή καρδιά που µε κοιτάνε µε θλίψη µου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ µε τα µάτια µου, από τα ßάθη της ψυχής µου. Εύχοµαι να µε υιοθετούσαν. Θα ήµουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όµως, αυτοί απλά λένε: «καηµένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί»..
18 μηνών.Πριν από µερικές ηµέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά µικρά και µεγαλύτερα σαν τα «µικρά µου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και µια οµάδα από τα µικρότερα παιδιά, γελώντας, µου πέταξαν πολλές πέτρες, για να δούνε «ποιος σηµαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές µε χτύπησε στο µάτι και, έκτοτε, δεν µπορώ να δω καθόλου µε αυτό το µάτι.
19 μηνών. Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι µε λυπόντουσαν. Τώρα είµαι πολύ αδύνατος και αδύναµος και η όψη µου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα µου µάτι και οι άνθρωποι µε διώχνουν µε τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.
20 μηνών.Κινούµαι µε εξαιρετικά µεγάλη δυσκολία. Σήµερα, ενώπροσπαθούσα να περάσω το δρόµο, µε χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόµουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόµο, όµως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεµάτο ικανοποίηση ßλέµµα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που µε πάτησε. Εύχοµαι να µε είχε σκοτώσει! Όµως, απλά µου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω µου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια µου δεν µε υπακούνε και µόλις µε τεράστια δυσκολία µπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόµου. Επί δέκα µέρες έχω µείνει εκτεθειµένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή ßροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν µπορώ πλέον να κουνηθώ Βρίσκοµαι σε ένα πολύ υγρό µέρος, και φαίνεται ότι ακόµη και το τρίχωµά µου µαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν µε προσέχουν, άλλοι λένε: «µην πλησιάζεις». Είµαι σχεδόν αναίσθητος, όµως, µια ελάχιστη δύναµη µε αναγκάζει να ανοίξω τα µάτια µου. Η γλυκύτητα στη φωνή της µε έκανε να αντιδράσω. «Καηµένο µου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί µε την γυναίκα ήταν ένας άντρας µε λευκή ποδιά που µε ακούµπησε και είπε: «Λυπάµαι, κυρία µου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον ßοηθήσουµε να ßγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, µε δάκρυα να τρέχουν στα µάγουλά της, συµφώνησε. Όσο καλύτερα µπορούσα, κούνησα την ουρά µου και την ευχαρίστησα, µε τα µάτια µου, για τη ßοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεµα. Ενώ αισθανόµουν το ελαφρύ τσίµπηµα της ßελόνας, πριν από αυτόν τον µακρύ ύπνο, η τελευταία µου σκέψη ήταν: <<γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς?>>
«Στην πορεία της εξέλιξής του προς τον πολιτισµό ο άνθρωπος απέκτησε µια κυρίαρχη θέση πάνω στα πλάσµατα που ζουν γύρω του στο ζωϊκό ßασίλειο. Χωρίς να είναι ικανοποιηµένος από την κυριαρχία του αυτή, ωστόσο, άρχισε να ßάζει ένα κενό µεταξύ της φύσης του και τη φύση των ζώων. Αρνήθηκε την κτήση µιας αιτίας προς αυτά, και στον εαυτό του έθεσε ως σύµßολο µια αθάνατη ψυχή, και αξίωσε µια θεϊκή πτώση η οποία του επέτρεψε να καταστρέψει το δεσµό της κοινωνίας µεταξύ αυτού και του ζωικού ßασιλείου» [Sigmund Freud]

«Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου»



τελικά εκτυλίσσεται τα Χριστούγεννα του 1914 στα χαρακώματα του Δυτικού Μετώπου. Ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος, ο πιο άγριος, ο πιο αιματηρός πόλεμος που έκαναν ποτέ οι άνθρωποι διανύει τον πέμπτο μήνα του και ακούραστα συμπληρώνει τις λίστες που τρία χρόνια μετά θα γράψουν 10 εκατομμύρια νεκρούς και άγνωστο αριθμό τραυματιών.
Η ζωή στα χαρακώματα είναι εφιαλτική. Πίσω από κάθε κίνηση, πίσω από κάθε ήχο, καραδοκεί ο θάνατος. Οι στρατιώτες αλληλοεξοντώνονται με ρυθμούς καταιγιστικούς. Γίνονται «κρέας για τα κανόνια», όπως τους αποκάλεσαν. Νεκρά κορμιά σπαρμένα εδώ κι εκεί, μισοφαγωμένα από τα αιμοβόρα τρωκτικά -απειλή και για τους ζωντανούς που αποφεύγουν τον ύπνο για να μη τα δουν να χορταίνουν και από τη δική τους σάρκα.
Λάσπη, κρύο, ψείρες, απλυσιά, καπνός και δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις συμπληρώνουν το σκηνικό της φρίκης. Μαζί και η εξάντληση, οι αρρώστιες, οι παραισθήσεις…
Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και μαζί με τις ευχετήριες κάρτες των συγγενών και τα δέματα με τα δώρα φτάνουν και οι διαταγές: Είναι η εποχή που ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το ηθικό των στρατιωτών ελλοχεύει. Οποιουδήποτε είδους ανακωχές είναι απολύτως απαγορευμένες. Το επιθετικό πνεύμα πρέπει να ενθαρρυνθεί. Κάθε απόπειρα συμφιλίωσης θεωρείται εθνική προδοσία και τιμωρείται με θάνατο δια τυφεκισμού.
Η ζωή στα χαρακώματα, όμως, έχει άλλες διαθέσεις. Παραμονή Χριστουγέννων, τα όπλα έχουν σιγήσει και μία γερμανική μπότα προσγειώνεται ξαφνικά στο αγγλικό χαράκωμα. Δεν είχε μέσα εκρηκτικά. Είχε καραμέλες και λουκάνικα. Και ένα γράμμα που έγραφε στα αγγλικά: «Συμφωνείτε να τραγουδήσουμε την Άγια Νύχτα μαζί»;
Το σύνθημα θα δοθεί λίγα λεπτά αργότερα με μια τουφεκιά. Ήταν ο πρώτος πυροβολισμός που δεν ήθελε να σκοτώσει. Η «Αγια Νύχτα» πλημμύρισε την κρύα, μπαρουτιασμένη ατμόσφαιρα. «Silent night, holy night. All is calm, all is bright…» Πενήντα μέτρα παρακάτω ο ίδιος σκοπός σε άλλη γλώσσα: «Stille Nacht, heilige Nacht, alles schläft, einsam wacht…» Ήταν η πρώτη ανακωχή που ονομάστηκε «Μικρή Ειρήνη σε ένα Μεγάλο Πόλεμο».
Τέτοιες εκεχειρίες θα ακολουθήσουν και σε άλλα γειτονικά χαρακώματα. Αυθόρμητα, απρογραμμάτιστα, ξαφνικά, από απλούς στρατιώτες που θα βρεθούν να συντρώγουν, να ανταλλάσσουν δώρα, να συζητούν για τη ζωή που έχουν αφήσει πίσω, να στήνουν ποδοσφαιρικούς αγώνες, να βγάζουν φωτογραφίες αγκαλιασμένοι, να αναρωτιούνται γιατί σκοτώνει ο ένας τον άλλον…
Σε μία από τις πιο τολμηρές ανακωχές, Γερμανοί και Άγγλοι θα περπατήσουν μαζί σαν σε σχολική εκδρομή μέχρι το πρώτο εγκαταλελειμμένο χωριό. Μέσα στα χαλάσματα θα στήσουν ένα αλλόκοτο χριστουγεννιάτικο φαγοπότι γεμάτο γέλια, ευχές και εκμυστηρεύσεις, αφηγείται ο Παντελής Καλιότσος παραθέτοντας γράμματα στρατιωτών και αποσπάσματα ημερολογίων.
«Είχαμε ξεχαστεί εντελώς. Θα έλεγα ότι είχαμε κλειστεί ερμητικά στο παρόν για να μην παίρνουμε είδηση τι θα γίνει στο μέλλον, ούτε και τι έγινε στο παρελθόν»! Οι αξιωματικοί παρακολουθούν την εκτροπή παγωμένοι. Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, παρά να δώσουν προθεσμία. Τρεις το μεσημέρι της ημέρας των Χριστουγέννων η έχθρα πρέπει να ξαναγεννηθεί.
Στο μεταξύ, οι πολιτικοί διακηρύσσουν το μίσος και τα επιτελεία εκδίδουν πάλι αυστηρές διαταγές. Ο κίνδυνος της ειρήνης (!) πρέπει να αποσοβηθεί. Λίγες μέρες αργότερα ο πόλεμος ξαναρχίζει…
Είναι αυτή η ωραιότερη ιστορία του κόσμου; Είναι σίγουρα ένα αληθινό σενάριο ανθρωπιάς που αναδύεται από τον πιο δυσώδη βάλτο της ανθρώπινης ιστορίας. Μέσα στη φρίκη, την παράνοια του πολέμου, αψηφώντας τις ρητές άνωθεν διαταγές και με κίνδυνο της ζωής τους, οι στρατιώτες βρίσκουν τη δύναμη να βγάλουν από μέσα τους ό,τι πολυτιμότερο, ό,τι ομορφότερο κρύβει ο άνθρωπος. Το συναίσθημα, την ψυχή. Αυτά που καμία σφαίρα δεν μπορεί να σκοτώσει.
Στην ωραιότερη ιστορία του κόσμου ο άνθρωπος επαναστατεί, υπερβαίνει τα πάθη και κλείνει τα αυτιά στις φωνές του μίσους. Ακολουθεί μόνο τα προστάγματα της καρδιάς και εξαγνίζεται. Στα πιο επικίνδυνα καρέ της ανθρώπινης ιστορίας κάποιοι βρήκαν το θάρρος να αντιπαρατεθούν με το φόβο και να τον νικήσουν, να κατατροπώσουν τη φρίκη και να πλέξουν μικρές όμορφες ιστορίες. Η Ελλάδα του σήμερα ζει το δικό της πόλεμο, που δεν έχει όπλα. Έχει όμως πολύ θυμό, έχει αδικία, έχει και φόβο.
Ας είναι αυτή η ευχή για το νέο έτος. Να βρούμε τη δύναμη μέσα στο δικό μας πόλεμο να χτίσουμε ωραίες ιστορίες. Και, γιατί όχι, τη δική μας ωραιότερη ιστορία του κόσμου.
Ευτυχισμένο το 2011…
* «Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου», αφήγηση: Παντελής Καλιότσος, Εκδόσεις Πατάκη

Ένα μωρό ρώτησε το Θεό, “Μου λένε πως θα με στείλεις στη Γη αύριο, αλλά πως υποτίθεται πως θα ζήσω εκεί που είμαι τόσο μικρός και αβοήθητος?”
“Ο άγγελός σου θα είναι εκεί να σε περιμένει και να σε προσέχει.”
Το παιδί όμως ξαναρώτησε, “Πες μου όμως, εδώ στον παράδεισο για να είμαι ευτυχισμένος δεν έχω παρά να τραγουδώ και να γελώ.”
Ο Θεός είπε, “Ο άγγελός σου θα τραγουδά και θα γελά για σένα. Και θα νιώθεις την αγάπη του και θα είσαι πολύ χαρούμενος.”
Το παιδί όμως ξαναρώτησε, “Και πως θα καταλαβαίνω τι μου λένε οι άνθρωποι όταν μου μιλούν αν δε ξέρω τη γλώσσα?”
Ο Θεός είπε, “Ο άγγελός σου θα σου πει τις πιο όμορφες και γλυκιές λέξεις που θα ακούσεις ποτέ, και με πολύ υπομονή και φροντίδα, ο άγγελός σου θα σου διδάξει πως να μιλάς.”
“Και ποιος θα με προστατεύει?”
Ο Θεός είπε, “Ο άγγελός σου θα σε προστατέψει ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να ρισκάρει την ίδια του τη ζωή.”
Εκείνη τη στιγμή υπήρχε μεγάλη ηρεμία στον Παράδεισο, αλλά μπορούσε κανείς να ακούσει φωνές από τη Γη και το παιδί ρώτησε με βιασύνη, “Θεέ, εφόσον είναι να φύγω τώρα, πες μου σε παρακαλώ το όνομα του αγγέλου μου.”
“Απλά θα την φωνάζεις, μαμά.”

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΑΝΔΡΕΑ!!!
Ένας μόνο κανόνας υπήρχε στο σπίτι του Ανδρέα : «Όχι να παίξεις μέσα στο καθιστικό» Ο Ανδρέας ήταν κατά βάση ένα ευχαριστημένο παιδί, όμως, περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο, είχε μέσα του την επιθυμία να παίξει μέσα στο καθιστικό. Κάθε φορά που περνούσε από κοντά, η επιθυμία του να παίξει εκεί μέσα μεγάλωνε. Όλο και περισσότερο, μεγάλωνε η εμμονή του να παίξει μέσα
στον απαγορευμένο χώρο...
Μια μέρα, όταν απουσίαζαν οι γονείς του σε γειτονικό σπίτι, ο Ανδρέας άρπαξε την ευκαιρία! Μπήκε μέσα στο απαγορευμένο δωμάτιο. Έτρεξε γύρω-γύρω. Πηδούσε εδώ και εκεί. Πεταγόταν από πολυθρόνα σε καναπέ και πίσω πάλι. Πόσο πολύ διασκέδαζε! Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί του απαγορευόταν τόσο απόλυτα να παίζει εκεί μέσα. Μα, αυτό ήταν το πιο διασκεδαστικό δωμάτιο του σπιτιού τους! Και σε μια στιγμή, συνέβη. ΚΡΑΑΑΑΤΣ !!! Το πανάκριβο, αγαπημένο βάζο.... σπασμένο.... θρύψαλα.... σκορπισμένα τα κομμάτια του στο πάτωμα....
Ο Ανδρέας σταμάτησε το παιχνίδι. Μη ξέροντας τι να κάνει, έσπρωξε γρήγορα-γρήγορα τα θραύσματα του βάζου κάτω από τα καλύμματα της μεγάλης πολυθρόνας. Μετά από λίγη ώρα, επέστρεψαν οι γονείς του. Διαισθάνθηκαν πως κάτι δεν πήγαινε καλά με το παιδί τους, αλλά εκείνο τους είπε πως όλα είναι εντάξει. Δεν πέρασε πολύς καιρός, και ο Ανδρέας σταμάτησε εντελώς το παιχνίδι. Σταμάτησε να παίζει στο χωλ, στον κήπο, ακόμα και στο δωμάτιο παιχνιδιού. Ελάττωσε και τα υπαίθρια παιχνίδια με τους φίλους του. Σταμάτησε τελείως και το τρέξιμο, και έπεσε σε μελαγχολία. Οι ώμοι του άρχισαν να γέρνουν. Δεν χαμογελούσε πια. Έπαψε να είναι εκείνο το χαρούμενο, ευχαριστημένο παιδί που ήταν κάποτε. Όταν τον ρωτούσαν για την κακοκεφιά του, το μόνο που τους έλεγε ήταν: «Όλα είναι μια χαρά». Τα μάτια του δεν κοιτούσαν πλέον προς το καθιστικό με την ίδια φλέγουσα επιθυμία, αλλά με ένα θλιμμένο και έντρομο δέος. Εκεί, κάτω από την επίσημη πολυθρόνα του πατέρα του, ήξερε πως βρίσκονταν κρυμμένα τα θραύσματα ενός ακριβού βάζου.... Πέρασαν εβδομάδες. Μήνες. Η προσωπικότητα του Ανδρέα βυθιζόταν όλο και περισσότερο, κάτω από το βάρος της ενοχής.... Και τότε συνέβη. Μια μέρα, καθώς έσερνε τα βήματά του στο χωλ του σπιτιού, είδε την μητέρα του να βγαίνει από το φρικτό εκείνο δωμάτιο. Τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν. Εκείνος κατάλαβε..... Εκείνη κατάλαβε......
Ωχχχχ. Πάγωσε από τον τρόμο. Μέχρι που είδε την μητέρα του να χαμηλώνει προς το μέρος του, και να του ανοίγει ορθάνοιχτα την αγκαλιά της ... Και μετά συνέβη... Τα δάκρυα μετανοίας άρχισαν να κυλούν σαν ποτάμι στα μάγουλά του, και έτρεξε να χωθεί μέσα στην αγκαλιά της μητέρας του. «Γιατί;» του είπε με παράπονο. «Γιατί δεν μου το είπες;» Δεν χρειάστηκε να της πει περισσότερα. Η μητέρα του είχε ήδη δει τον φόβο και την θλίψη στα μάτια του. Και εκείνη την στιγμή, έμαθε και τον λόγο της μελαγχολίας του παιδιού της. Αλλά εκείνη την στιγμή, γνώρισε και ο Ανδρέας για πρώτη φορά το θαύμα της συγχωρητικής αγάπης.
Μήπως και εμείς δεν κάνουμε το ίδιο; προσπαθούμε να κρύψουμε τις αμαρτίες μας κάτω από τα πέπλα του σκότους. Ζούμε με τον φόβο της ανακάλυψης. Αυτό επηρεάζει την διάθεσή μας, τις σχέσεις μας με τους γύρω μας. Ας παραδεχόμαστε τα λάθη και τις αμαρτίες μας και ας ζητήσουμε και καμιά φορά συγνώμη. Δεν υπάρχει πιο όμορφο αγαθό από μια καθαρή και ελεύθερη ψυχή.

Τσεεεελλλλλλ τι έγινε σε έπιασε το φιλοσοφικό σου?
Νάσαι καλά φίλε μου που τα μοιράζεσαι μαζί μας.