Ερώτηση Ελλας το μεγαλείο σου

Παντα φιλικα κε Χρηστο 

Η νομιμοποιητική ψευδαίσθηση

Tου Πασχου Mανδραβελη - Καθημερινή

H κατάληψη της Νομικής από τις γνωστές αριστερίστικες ομάδες, για να μετατραπεί σε ξενοδοχείο μεταναστών, απλώς αναδεικνύει το παλιό πρόβλημα του «ασύλου». Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι καταλαμβάνουν έναν πανεπιστημιακό χώρο. Αντιθέτως, οι καταλήψεις των ΑΕΙ είναι κάτι σαν τη Σαρακοστή. Είναι ετήσιες και σε άτακτα χρονικά διαστήματα. Το άσυλο χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται για αλλότριους της ελεύθερης διακίνησης ιδεών σκοπούς και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις αποδείχθηκε εξαιρετικά δαπανηρό. Οχι μόνο σε ώρες μάθησης (αυτές έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν τις μετράμε ούτε τις υπολογίζουμε), αλλά σε πραγματικό χρήμα για την αποκατάσταση ζημιών και την αναπλήρωση υπολογιστών και άλλων εργαλείων που ξάφριζαν διάφοροι «επαναστάτες».

Γιατί, όμως, τώρα η κατακραυγή για την καταπάτηση ενός θεσμού που επί έτη τσαλαπατούν οι γνωστές δυνάμεις της «Προόδου»; Στο κάτω κάτω της γραφής, οι μετανάστες άφησαν τον χώρο άθικτο και σφουγγαρισμένο. Τα δικά μας «παιδιά» δεν αρκούνταν στην κατάληψη· έσπαζαν, έκλεβαν, ενώ σε μια περίπτωση έκαψαν ένα από τα ιστορικά κτίρια του Πολυτεχνείου.

Η μία εξήγηση είναι ο ενδόμυχος και αφανής ρατσισμός της ελληνικής κοινωνίας. Είπαμε: να κάνουν δικά μας παιδιά μπάχαλο τα ΑΕΙ, αλλά όχι να τα καταλαμβάνουν ξένοι και μάλιστα μελαψοί!
[η υποκρίσια σε όλο της το μεγαλείο συμπληρώνω εγώ. Όταν αναρχικοί και φοιτητές καταλαμβάνουν ένα ακαδημαικό χώρο (υπάρχουν δεκάδες τέτοιοι χώροι και δωμάτια σε όλα τα ιδρύματα) δεν μιλάει κανείς. Οι αλλοδαποί μας πείραξαν ή αυτοί που ήταν πίσω από τους αλλοδαπούς ;]

Η δεύτερη εξήγηση είναι της τελευταίας σταγόνας που ξεχείλισε το ποτήρι. Εχουμε ζήσει τόσες καταλήψεις των ΑΕΙ, που ακόμη κι εκείνοι που έχουν συναισθηματικό δεσμό με όλα τα πτώματα της μεταπολίτευσης απηύδησαν και είπαν «ώς εδώ! Λύση τώρα, έστω εις βάρος της νομιμότητας».

Η τρίτη εξήγηση είναι λίγο πιο σύνθετη. Μέχρι τώρα η βία και η ανομία εθεωρούντο κάτι σαν φυσική καταστροφή, που αφ’ ενός έπρεπε να ζήσουμε και αφ’ ετέρου το κράτος έπρεπε να αποκαθιστά. Ο μεγαλύτερος μύθος της μεταπολίτευσης δεν ήταν το άσυλο. Ηταν το πλούσιο «κράτος-πατερούλης». Κανείς δεν νοιαζόταν όταν καταστρεφόταν ένα ΑΕΙ. Απλώς όλοι ρωτούσαν, κατόπιν επαναστατικής εορτής, «μα, πού είναι το κράτος;». Για να πληρώσει τις ζημιές, φυσικά...

Ετσι, με το «έχει ο Θεός», δηλαδή το κράτος, λειτούργησε η ελληνική κοινωνία όλα αυτά τα χρόνια και σε όλα τα επίπεδα. Τι κι αν υπερδιπλασιάστηκαν φαρμακευτικές δαπάνες; Τσιγκουνιές με τη λίστα φαρμάκων θα κάνουμε; Τι κι αν η «Ολυμπιακή» είχε ζημίες ενός εκατομμυρίου ημερησίως; Ο ελληνικός λαός ήθελε τον «εθνικό του αερομεταφορέα». Τι κι αν έμπαινε κάθε χρόνο ένα δισ. μέσα ο ΟΣΕ; Εμείς θέλαμε τα τρένα μας και ας κυκλοφορούν άδεια. Τι κι αν έχουμε αναλογικά τους περισσότερους δασκάλους και καθηγητές μέσης εκπαίδευσης και πατώνουμε στους διεθνείς δείκτες; Το κράτος έπρεπε να προσλάβει κι άλλους. Τι κι αν έχουμε σε όλο τον δυτικό κόσμο το υψηλότερο ποσοστό χρηματοδότησης των ΑΕΙ και δεν έχουμε πανεπιστήμια; «Λεφτά για την παιδεία», ήταν το σύνθημα.

Και τότε ήρθε η κρίση... Αυτό που δεν κατάλαβε η παλαβή Aριστερά είναι ότι χάθηκε η νομιμοποιητική ψευδαίσθηση της επανάστασης που τόσα χρόνια έκανε αδαπάνως (για την ίδια). Οι Ελληνες πολίτες συνειδητοποίησαν ότι ο πατερούλης, όχι μόνο δεν έχει άπειρα λεφτά, αλλά είναι χρεοκοπημένος. Χειρότερα: έφτασε σε σημείο να ζητάει από τα χαϊδεμένα του παιδιά λεφτά για να τα βγάλει πέρα. Κι αυτά τα παιδιά δεν είναι επ’ ουδενί διατεθειμένα να χρηματοδοτούν τα παιγνιδάκια επανάστασης που ανέξοδα τόσα χρόνια παίζουν κάποιοι.

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
Μεγαλύτερη απάτη από το άσυλο ίσως να μην υπάρχει στη σημερινή κοινωνία. Θεσπίσθηκε για να υπερασπίζει και να προωθεί τις ακαδημαικές ελευθερίες και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και όχι για να δημιουργεί γκέτο και να ασφαλίζει την απρόσκοπτη διακίνηση ναρκωτικών και πρώτων υλών για βόμβες Μολότωφ.
Από το 90 που ως μαθητής παρατηρώ το συνδικαλισμό γενικότερα εως και τώρα ως καθηγητής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, διαπιστώνω ότι ο μοναδικός συνδικαλισμός που κανείς δεν μπορεί να του αντισταθεί είναι αυτός των φοιτητικών παρατάξεων, κυρίως βέβαια των αριστερών.Τι και αν εχουν βγει στους δρόμους δάσκαλοι, ταξιτζήδες, μηχανικοί, φαρμακοποιοί, οικοδόμοι, συνταξιούχοι, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι ; Ποτέ μια μεταρρύθμιση που έχει να κάνει με αυτούς δεν σταμάτησε. Οι καταλήψεις όμως και οι πορείες φοιτητών (ποτέ όλων βέβαια αλλά συγκεκριμένης μερίδας), ήταν ικανές να σταματήσουν πολλά νομοσχέδια και να αποτρέψουν την εφαρμογή πολλών νόμων. Γιατί τόσος φόβος για αλλαγές την παιδεία, οι οποίες μάλιστα είναι ίσως και περισσότερο αναγκαίες από άλλες, τη στιγμή που είναι γενικά αποδεκτό ότι από την παιδεία ενός ανθρώπου ξεκινάνε όλα ;
Μην νομίζετε ότι τα ρίχνω όλα στους φοιτητες. Από μόνοι τους δεν θα είχαν καμία δύναμη. Για τα όσα γίνονται στη παιδεία, έχουν ίσως το μικρότερο ποσοστό ευθύνης. Είναι καταπληκτικό πως τους βλέπω 18 χρονών να έρχονται, άγραφα και φοβισμένα χαρτιά σε μεγάλο βαθμό, και μέσα σε 6 μήνες με 1 χρόνο να γίνονται επαναστάτες και αναρχικοί.
Φτασμένοι και βολεμένοι μεγαλοκαθηγητές που βλέπουν το ίδρυμα σαν τσιφλίκι, τα κόμματα που καθοδηγούν τα (σίγουρα) ανώριμα 18-20χρονα και φυσικά οι άβουλες, άτολμες έως και ανίκανες πολιτικές ηγεσίες που δεν έχουν σταθερό πλάνο, ευθύνονται πολύ περισσότερο.
Οσο αφορά το άσυλο, ο σωστός και και ο νόμιμος δεν φοβαται την κατάργηση του, με την εννοια που υφίσταται σήμερα τουλάχιστον, που μαντρώνονται 20 ατομα σε ενα χώρο και δεν μπορει κανείς να τους αγγίξει. Μην πιστεύετε ότιδήποτε άλλο και να ξέρετε ότι όσοι επιμένουν σε αυτό έχουν συμφέροντα. Τα πράγματα είναι πολύ απλά, αν θέλουμε βέβαια να τα δούμε.

Τον τζάμπα τσεγκεβαρισμό ασπάσθηκαν πολλοι.

Μεγαλύτερη απάτη από το άσυλο ίσως να μην υπάρχει στη σημερινή κοινωνία.

απαπαπαπα!!!!!
η μεγαλυτερη απατη ειναι το πανεπιστημιακο ασυλο?
ολα τα αλλα τα εχουμε λυση και ασχολουμαστε με το ασυλο!!!!!!!!!!!!
ειναι βασικο προβλημα της ελληνικης κοινωνιας το ασυλο!!!!!?? 
καταργηστε το να σωυοθμε χα χαχαχαχ
αναρωτηθητε ποιους συμφερει η καταργηση !!!!
οτι μπαχαλο γινεται σε πανεπιστημιακο χωρο ειναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ και υπαρχει πολυ παλια νομοθεσια μεσω της οποιας μπορει να επεμβει η αστυνομια
βεβαια η πολιτεια δεν τον εφαρμοζει
για ποιο λογο??
εγω λεω οτι εξυπερετει την εκαστοτε εξουσια να γινονται αυτα τα μπαχαλα για να υπαρχει αυτη η δικαολογια για καταργσηση του
για μενα ειναι καθαρα συμβολικο το ασυλο
οποια θα ειναι η αντιδραση μας στην καταργηση  καταργηση του θα ειναι και στα ΑΛΛΑ θεματα,τεσταρουν τις αντοχες μας
ως κοινωνια ,ως δημοκρατια κτλπ



ΤΕΥΧΟΣ 18
ΠΟΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ;
Του Γεράσιμου Θεοδόση,
Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, δικηγόρου και συγγραφέα



Α) Στους διαλόγους/συζητήσεις που δημοσιεύτηκαν τελευταία σε εφημερίδες και περιοδικά για το πανεπιστημιακό/ ακαδημαϊκό άσυλο έγκριτος πανεπιστημιακός καθηγητής (όχι νομικός) αρχίζει τη συμβολή του στο θέμα ως εξής: «Σύμφωνα με το Σύνταγμα, το Πανεπιστημιακό ¶συλο θεσμοθετήθηκε προκειμένου…».
Στους νομικούς κύκλους είναι βέβαια γνωστό ότι το ελληνικό Σύνταγμα όχι μόνο δε θεσμοθετεί και δεν κατοχυρώνει το πανεπιστημιακό/ ακαδημαϊκό άσυλο, αλλά και δεν κάνει μνεία σε αυτό. Επομένως επαφίεται καταρχήν στη δικαιοδοσία του κοινού νομοθέτη να το ορίσει και να το προσδιορίσει.
Β) Με μια πρώτη ετυμολογική και ιστορική προσέγγιση προκύπτει ότι η λέξη άσυλο ετυμολογείται από το στερητικό «α» και τη λέξη «σύλη» που σημαίνει αφαίρεση, απογύμνωμα, λεηλάτηση. Συνεπώς άσυλο σημαίνει κάτι ασφαλές και απαραβίαστο.
Κατά την αρχαιότητα άσυλα ήταν οι ναοί και οι βωμοί. Σε αυτά προσέφευγε για να προστατευτεί ο «ικέτης» - συνήθως δολοφόνος- από την οργή των συγγενών του δολοφονημένου, μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεσή του από κάποιο δικαστήριο. Προστάτης των «ικετών» ήταν ο ίδιος ο Δίας, ο οποίος λεγόταν και «Ικέσιος» ή «Καθάρσιος».
Σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις το άσυλο παραβιάστηκε στην αρχαιότητα. Μια από αυτές, γνωστή στην ιστορία ως το Κυλώνειον ¶γος, μιλά προπάντων για την τιμωρία των Αθηναίων από τους Θεούς, επειδή έσφαξαν τους οπαδούς του Κύλωνα παραβιάζοντας το άσυλο.
Γ) Το πανεπιστημιακό/ ακαδημαϊκό άσυλο, σε γενικές γραμμές, σημαίνει την απαγόρευση επέμβασης δημόσιας δύναμης στο Πανεπιστήμιο, χωρίς την άδεια των πανεπιστημιακών αρχών. Αποτελεί ήδη από το 19ο αιώνα εθιμικό δίκαιο των ελληνικών πανεπιστημίων. Την καταπάτησή του από χωροφύλακες επικαλέστηκαν μεταξύ άλλων οι ένοπλοι φοιτητές που πραγματοποίησαν την πρώτη κατάληψη πανεπιστημιακού κτιρίου στην Αθήνα, τον Ιανουάριο του 1897.
Τυπικά ο θεσμός υφίστατο και στις πιο αυταρχικές περιόδους της νέας ελληνικής ιστορίας. Το μόνο που αμφισβητήθηκε, πριν από τη δικτατορία, ήταν αν το άσυλο επεκτεινόταν και στο προαύλιο του Πανεπιστημίου. Ακόμη και η Χούντα των Συνταγματαρχών αναγκάσθηκε να το αντιμετωπίσει θεσμικά, όταν στις 14 και 22 Φεβρουαρίου του 1973, λόγω παραβίασης του ασύλου, παραιτήθηκε η Σύγκλητος του ΕΜΠ και το διορισμένο Διοικητικό Συμβούλιο της Φιλοσοφικής Σχολής αντίστοιχα.
Κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1975 η τότε πλειοψηφία απέρριψε την πρόταση του Γ. Α. Μαγκάκη να κατοχυρωθεί συνταγματικά το άσυλο («Η ακαδημαϊκή ελευθερία και το ακαδημαϊκό άσυλο είναι απαραβίαστα»).
Δ) Μέρος της σύγχρονης συνταγματικής θεωρίας θεωρεί ότι το άσυλο αποτελεί απόρροια της πλήρους αυτοδιοίκησης των ΑΕΙ και σε τελική ανάλυση της ίδιας της ακαδημαϊκής ελευθερίας που κατοχυρώνεται ρητά στο άρθρο 16 του Συντάγματος. Εντούτοις το Μάιο του 1977, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ευστάθιος Μπλέτσας γνωμοδότησε, έπειτα από σχετικό ερώτημα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, ότι πανεπιστημιακό άσυλο δεν υφίσταται και ότι η αστυνομία έχει δικαίωμα και καθήκον να μπαίνει όποτε θέλει στα ΑΕΙ, ακόμη και να παρίσταται στις φοιτητικές συνελεύσεις.
Η νομοθετική κατοχύρωση του ασύλου επιτεύχθηκε τελικά με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία (βλ. παρακάτω άρθρο 2 του Νόμου 1268/1982).
Ε) Πριν προχωρήσουμε στην παρουσίαση και ανάλυση του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου του πανεπιστημιακού ασύλου είναι πολύ σημαντικό να αναζητήσουμε το ουσιαστικό του περιεχόμενο.
H έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου άρχισε να αποκτά βαρύνουσα πολιτική και θεσμική σημασία κατά την μετεμφυλιακή περίοδο. Το φοιτητικό κίνημα της προδικτατορικής περιόδου μετέτρεψε το πανεπιστήμιο σε πολιτικό προμαχώνα της ελεύθερης διακίνησης και πάλης των πολιτικών ιδεών και το πανεπιστημιακό άσυλο σε ασπίδα απέναντι στην αστυνόμευση της πανεπιστημιακής ζωής. Με την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, το πανεπιστημιακό άσυλο καταξιώνεται ιστορικά και πολιτικά. Στην συνείδηση των Ελλήνων πολιτών αποτελεί ένα «θύλακα» του συνταγματικού πολιτισμού και του δημοκρατικού πολιτεύματος μας. Με άλλα λόγια, το πανεπιστημιακό άσυλο αντιμετωπίζεται ως ένα «τελευταίο οχυρό» της Δημοκρατίας. Έχει λοιπόν μια «εγγυητική αποστολή».
Εντούτοις πληθαίνουν κατά τη μεταπολίτευση οι φωνές που θεωρούν ότι η προστασία του πανεπιστημιακού ασύλου δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά μέσο που προστατεύει την ελευθερία της έρευνας και της διδασκαλίας, καθώς και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, χάριν των οποίων και υπάρχει.
Φορείς του δικαιώματος του πανεπιστημιακού ασύλου είναι οι φορείς της πανεπιστημιακής κοινότητας, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και φοιτητές και μόνον αυτοί, οι οποίοι και δικαιούνται να αξιώνουν την προστασία και τον σεβασμό του από οποιονδήποτε το παραβιάζει ή κωλύει την απόλαυσή του.
Σήμερα το πανεπιστημιακό άσυλο δεν εγγυάται μόνο τον υλικό χώρο των κτισμάτων και τεχνολογικών εγκαταστάσεων, αλλά και μία άυλη σφαίρα ελεύθερης πνευματικής, ερευνητικής και διδακτικής δραστηριότητας και επικοινωνίας, χωρίς σύνορα και αποκλεισμούς, στην οποία προάγεται και μεταδίδεται ελεύθερα η γνώση και η διακίνηση ιδεών. Μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για μια «λειτουργική αποστολή» του πανεπιστημιακού ασύλου.
Το πανεπιστήμιο χρειάζεται το πανεπιστημιακό άσυλο, όπως χρειάζεται την αυτοδιοίκηση και την οικονομική του αυτοτέλεια, όχι για να προασπίσει ανύπαρκτα προνόμια πανεπιστημιακών δασκάλων και φοιτητών, αλλά για να εξασφαλισθεί η -χωρίς καταναγκασμούς ή εξαρτήσεις- επιστημονική έρευνα, η ανεξαρτησία της γνώμης και η ελεύθερη παραγωγή και μετάδοση της γνώσης.
ΣΤ) Και στις δυο μορφές του (εγγυητική και λειτουργική) το πανεπιστημιακό άσυλο αποτελεί κορυφαία δημοκρατική κατάκτηση. Σε όποια ρύθμιση και να καταλήξουμε (συνταγματική ή νομοθετική) διακρίνουμε πάντα ανάμεσα στο πεδίο αναφοράς και στο πεδίο προστασίας της. Ως γνωστό το πεδίο αναφοράς αφορά την κοινωνική ύλη και τις περισσότερες φορές δε συμπίπτει με το πεδίο προστασίας της ρύθμισης. Για αυτό πολύ σωστά λέγεται ότι κάθε ρύθμιση εμπεριέχει δυο κανόνες δικαίου: τον πρώτο που κατοχυρώνει το δικαίωμα ή τη θεσμική εγγύηση και τον δεύτερο που τα περιορίζει. Έτσι το πανεπιστημιακό άσυλο αφενός δεν μπορεί να παρέχει ποινική ασυλία, αφετέρου δεν μπορεί να απαλλάσσει από την ποινική ευθύνη όταν διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής ( βλ. παρακάτω άρθρο 2 παράγραφος 7 του νόμου 1268/1982).
Συναφές είναι και το ερώτημα αν το πεδίο προστασίας του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου περιορίζεται στην κρατική παρέμβαση ή επεκτείνεται και σε κάθε άλλη παρέμβαση.
Ο λεγόμενος «αμυντικός χαρακτήρας» των δικαιωμάτων και θεσμικών εγγυήσεων συνηγορεί υπέρ της πρώτης άποψης, θα μπορούσε όμως να επεκταθεί, δια της εφαρμογής της θεωρίας της τριτενέργειας, και στις προσβολές και παρεμβάσεις που προέρχονται από τρίτους- ιδιώτες. Προϋπόθεση βέβαια εφαρμογής της θεωρίας της τριτενέργειας στο πανεπιστημιακό άσυλο είναι η συνταγματική του κατοχύρωση. Και στην περίπτωση αυτή το κράτος και όχι ο πολίτης είναι ο άμεσος αποδέκτης της υποχρέωσης αποχής από επεμβάσεις στην «πανεπιστημιακή σφαίρα». Τόσο πριν νομοθετήσει, όσο και κατά την εφαρμογή του υφιστάμενου κοινού δικαίου η κρατική μηχανή θα δεσμεύεται από μια συνταγματική επιταγή περί πανεπιστημιακού ασύλου.
Συνεπώς το πανεπιστημιακό άσυλο, σε περίπτωση συνταγματικής κατοχύρωσής του προστατεύει τους φορείς του και κατά παντός τρίτου-ιδιώτη, κατά πάσης οργανωμένης ή ανοργάνωτης ομάδας που αποπειράται να παρεμποδίσει, να διαταράξει την εκπαιδευτική ή ερευνητική δραστηριότητα του πανεπιστημιακού ιδρύματος (ή κατά οποιοδήποτε τρόπο να παραβιάσει/ καταλύσει το δημοκρατικό πολίτευμα).
Ζ) Η πρώτη (νομοθετική) ρύθμιση του πανεπιστημιακού ασύλου είναι η ρύθμιση του άρθρου 2 του Νόμου 1268/1982. Στην εποχή της αποτελούσε μια δημοκρατική κατάκτηση, καθιστώντας την παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου ιδιώνυμο αδίκημα.
Η) Ένα σοβαρό δημοκρατικό έλλειμμα της ρύθμισης του άρθρου 2 του Νόμου 1268/1982 είναι ότι δεν εξαιρούσε ρητά τα ΑΕΙ από την εφαρμογή του άρθρου 334 παρ. 3 του Ποινικού Κώδικα και συνεπώς ισχύει και μπορεί να εφαρμοστεί και στα πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Θ) Σύμφωνα με τη ρύθμιση του άρθρου 2 του Νόμου 1268/1982 τρεις ήταν οι περιπτώσεις άρσης του πανεπιστημιακού ασύλου:
α) αυτοδικαίως, όταν διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα και αδικήματα κατά της ζωής.
β)με ομόφωνη απόφαση της επιτροπής ασύλου που είναι τριμελής και συνιστάται από τον πρύτανη, έναν εκπρόσωπο του διδακτικού προσωπικού και έναν εκπρόσωπο των φοιτητών
γ) όταν δεν επιτυγχάνεται η παραπάνω ομοφωνία, συγκαλείται και αποφασίζει η Σύγκλητος με ειδική πλειοψηφία των 2/3 των παρόντων μελών.
Ας σημειωθεί ότι η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου είναι ένα ευρύ (πολυμελές) συλλογικό όργανο, στο οποίο εκπροσωπούνται όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας.
Ι) Στην περίοδο της μεταπολίτευσης και μέχρι πρόσφατα, τρεις φορές δόθηκε από πανεπιστημιακές αρχές άδεια στις αστυνομικές δυνάμεις να εισέλθουν στον χώρο του ασύλου:
Η πρώτη φορά που δόθηκε άδεια για επέμβαση δημόσιας δύναμης ήταν το 1985, στην κατάληψη του Χημείου Αθηνών. Την απόφαση έλαβε η Επιτροπή Ασύλου επί πρυτανείας του καθηγητή Μιχάλη Σταθόπουλου.
Το 1995, λόγω επεισοδίων στο ιστορικό κτίριο του ΕΜΠ, επί πρυτανείας Νίκου Mαρκάτου, δόθηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου άδεια επέμβασης.
Και τέλος το 2002, στην Κρήτη, εντοπίστηκε χασισοφυτεία σε δασώδη έκταση στο Ρέθυμνο, ιδιοκτησίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και δόθηκε άδεια στις αστυνομικές δυνάμεις να εισέλθουν στον χώρο και να ξεριζώσουν τα δενδρύλλια.
Κ) Το 2007, η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τροποποίησε επί το αυστηρότερο το θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου με τη ρύθμιση του άρθρου 3 του Νόμου 1549/2007:
Λ) Πολλές είναι οι ενστάσεις που αφορούν τη ρύθμιση του άρθρου 3 του Νόμου 1549/2007:
α) Με την παράγραφο 3 του άρθρου 3 του Νόμου 1549/2007 αμβλύνεται η διάκριση μεταξύ πεδίου αναφοράς και πεδίου προστασίας του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου:
«Το ακαδημαϊκό άσυλο αναγνωρίζεται για την κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών και για την προστασία του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία όλων ανεξαιρέτως των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας των Α.Ε.Ι. και των εργαζομένων σε αυτά, έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει».
Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και ένας μόνο φοιτητής ή ένα μόνο μέλος του διδακτικού προσωπικού ή ένας εργαζόμενος μπορεί να ισχυριστεί ότι καταλύεται το δικαίωμά του στη γνώση ή στην εργασία, όταν π. χ. φοιτητές, βάσει αποφάσεων των συνελεύσεων και των συλλόγων τους, στο πλαίσιο του αγώνα τους για δωρεάν δημόσια Παιδεία, προβαίνουν σε καταλήψεις των πανεπιστημιακών χώρων.
β) Με την παράγραφο 5 του άρθρου 3 του Νόμου 1549/2007 περιορίζεται το πεδίο προστασίας του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου, επειδή η άρση του γίνεται πλέον από το Πρυτανικό Συμβούλιο ή το Συμβούλιου του ΤΕΙ, μάλιστα με απλή πλειοψηφία των παρόντων.
Τα Πρυτανικά Συμβούλια ή τα Συμβούλια του ΤΕΙ είναι ολιγομελή και λιγότερο αντιπροσωπευτικά συλλογικά από ότι είναι η Σύγκλητος που, σύμφωνα με τη ρύθμιση του άρθρου 2 του Νόμου 1268/1982, αποφάσιζε με ειδική πλειοψηφία των 2/3 των παρόντων μελών, όταν δεν επιτυγχανόταν ομοφωνία στην αρμόδια Επιτροπή Ασύλου.
γ) Πέραν τούτου η παράγραφος 4 του άρθρου 3 του Νόμου 1549/2007 περιορίζει το ακαδημαϊκό άσυλο μόνο στους «χώρους του ΑΕΙ στους οποίους γίνεται εκπαίδευση και έρευνα». Οι χώροι όμως αυτοί προσδιορίζονται με απόφαση και Ευθύνη της Συγκλήτου για τα Πανεπιστήμια και της Συνέλευσης για τα ΤΕΙ.
Αρκετούς μήνες μετά την έναρξη ισχύος του νόμου οι αρχές των περισσότερων ΑΕΙ δεν έχουν προσδιορίσει ακόμη τους χώρους ασύλου. Αυτό σημαίνει για παράδειγμα, ο πεζόδρομος που βρίσκεται ανάμεσα στα δύο κτιριακά συγκροτήματα του Παντείου Πανεπιστημίου δεν καλύπτεται από το πανεπιστημιακό άσυλο. Εκεί θα μπορούν να εγκατασταθούν διμοιρίες των ΜΑΤ και να υποβάλλουν φοιτητές και καθηγητές σε κάθε είδους προληπτικούς ελέγχους.
Μ) Στις μέρες μας είναι αναγκαία η οριοθέτηση και θεσμοθέτηση ενός σύγχρονου περιεχομένου του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου. Πολλές από τις ερευνητικές πανεπιστημιακές δραστηριότητες είναι ανταγωνιστικές επαγγελματικών ενώσεων, ιδιωτικών κέντρων παροχής υπηρεσιών ή άλλων επιχειρηματικών συγκροτημάτων. Υφίστανται συνεπώς δυνάμεις που έχουν κάθε λόγο να απεργάζονται την ποιοτική υποβάθμιση των αξιών της ακαδημαϊκής ελευθερίας και την καταρράκωση κάθε έννοιας του πανεπιστημιακού ασύλου.Έτσι στις μέρες μας το πανεπιστημιακό άσυλο λαμβάνει ένα νέο αμυντικό χαρακτήρα. Αποσκοπεί σε μια ελεύθερη από μονοπωλιακές επιδιώξεις ιδιωτικών συμφερόντων ή άλλου είδους εξαρτήσεις ακαδημαϊκή δραστηριότητα.
Ήδη προ δεκαπενταετίας, ο καθηγητής Αντώνης Μανιτάκης έδινε ένα νέο περιεχόμενο του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου, αναδεικνύοντας την ανάγκη να συνδεθεί μέσω αυτού το πανεπιστήμιο με την κοινωνία και την παραγωγή από θέση ισχύος και ανεξαρτησίας, έτσι ώστε να μπορεί να καθορίζει τους όρους της έρευνας και προαγωγής της επιστήμης.
Ν) Στο σύγχρονο συνταγματικό πολιτισμό μας οι όποιοι νεωτερισμοί κατοχυρώνονται στο Σύνταγμα έχουν έναν κατεξοχήν αμυντικό- απαντητικό χαρακτήρα, δίνουν, δηλαδή, λύσεις και απαντήσεις σε κινδύνους που ξεπεράστηκαν πρόσφατα. Με άλλα λόγια, πεδία αναφοράς αποκτούν συνταγματικά αντίστοιχα πεδία προστασίας, όταν η κοινωνική ύλη που ρυθμίζουν προσβλήθηκε ή αμφισβητήθηκε συχνά στο παρελθόν. Σε κάθε περίπτωση, το πανεπιστημιακό άσυλο έχει προσβληθεί και έχει αμφισβητηθεί από την ίδια την κοινή έννομη τάξη. Για το λόγο αυτό, είναι αναγκαία η συνταγματική κατοχύρωσή του, έτσι ώστε αυτό να αποκτήσει δεσμευτική και καθολική ισχύ πέρα και πάνω από τον κοινό νομοθέτη που θα επιτρέψει ή θα ανεχθεί τη λογοκρισία και κάθε άλλου είδους περιορισμούς της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών.
Σημασία έχει να αποφασίσουμε ποιο και πόσο πανεπιστημιακό άσυλο μπορούμε να ανεχθούμε και θέλουμε. Δε θα ήταν πάντως άμοιρο ιστορικών συνεπειών αν περιορίζαμε το πεδίο προστασίας του στην πανεπιστημιακή γνώση και έρευνα, αν αναιρούσαμε, δηλαδή, με τη συνταγματική του κατοχύρωση την ανωτέρω αναφερόμενη ως εγγυητική αποστολή του πανεπιστημιακού ασύλου, αποκλείοντας από το πεδίο αναφοράς και από το πεδίο προστασίας του το δημοκρατικό πολίτευμα.

Φίλε Αμαλιάδα μάλλον δεν κατάλαβες καλά τι γράφω. Γράφω η μεγαλύτερη απάτη, σαν θεσμός προφανώς. Δεν είπα το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικης κοινωνίας, που προφανώς δεν είναι. Αλλά πραγματικά πιστεύω ότι σαν θεσμός του κράτους, ναι είναι αν οχι η μεγαλύτερη απάτη, από τις μεγαλύτερες.

αααα
ναι,μεσα στην απατη της λεγομενης δημοκρατιας που ζουμε φυσικα και ειναι απατη το ασυλο
αν δεν ειναι απατη το κρατος που ζουμε ε τοτε δεν ειναι και το ασυλο

να μια απατη
Εκπροσωπος κομματος (που φανατικα θελει να καταργηθει το ασυλο)στην Ελλαδα εκανε την  εξης δηλωση

«Κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε εβδομάδα, κάθε ημέρα η ζωή
μας θα γίνεται όλο και πιο ασφυκτική από την τρόϊκα.
Εναλλακτική πρόταση, όμως, δυστυχώς δεν έχει κατατεθεί
από πουθενά και από κανέναν.
Ως εκ τούτου, φαίνεται ότι θα πρέπει, δυστυχώς, να
προσαρμοσθούμε σε έναν πιο επίπονο και βίαιο τρόπο
ζωής».

ναι ρε θα κατσουμε να μας μπιπ και θα το απολαυσουμε κιολας(το δυστηχως μου αρεσε χα χα χα,εσυ τι προνεινεις θα μας πεις?)

Ελλας το μεγαλειο σου

Σχετικά με το Πανεπιστημιακό άσυλο, εγώ θα πω ότι μιλάμε όλοι για το αυτονόητο, γιατί σε όλες τις περιπτώσεις θα πρέπει να υπάρχει η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και να προστατεύεται, ιδίως μέσα στα Πανεπιστήμια.

Όταν όμως πρόκειται για διακίνηση ναρκωτικών, εκρηκτικών, αναρχικών στοιχείων, για εργαστήρια κατασκευής μολότοφ, κ.λ.π. εντός των κτηρίων των Πανεπιστημίων, τότε περί τίνος ασύλου μιλάμε;

Να προστατεύσουμε δηλαδή την παρανομία, καλυπτόμενοι πίσω από νομοθετικά διατάγματα, που θεσπίστηκαν κάτω από ιδιάζουσες συνθήκες του πολιτικού βίου του τόπου;

Το κάθε Πανεπιστήμιο για μένα θα πρέπει να είναι ένας χώρος, τελείως ανεξάρτητος από πολιτικές δραστηριότητες, είτε αυτές προέρχονται από φοιτητές είτε από καθηγητές.

Ο καθένας είναι ελεύθερος να έχει τις δικές του πολιτικές πεποιθήσεις, αλλά θα πρέπει να τις εκφράζει εκτός του χώρου του Πανεπιστημίου, το οποίο πρέπει να παραμείνει χώρος παιδείας και διακίνησης ιδεών.

Δυστυχώς στην Ελλάδα, έχουμε την τάση να μπερδεύουμε τις έννοιες και να δημιουργούμε προβλήματα εκεί που δεν έπρεπε να υπάρχουν.

   

Όπως είπε και ο Χρηστος, ο Πανεπιστημιακός χώρος πρέπει να είναι εντελώς ελεύθερος από πολιτικες και κομματικές δραστηριότητες. Όποιος φοιτητής θέλει μπορεί να δραστηριοποιηθεί πολιτικά μέσω των τοπικών και νομαρχιακών οργανώσεων του κόμματος που ανήκει ιδεολογικά.
Το άσυλο πρέπει σίγουρα να τροποποιηθεί και να μην χρειάζεται εγκριση της Συγκλήτου ή άλλων ακαδημαικών οργάνων για να επέμβει η αστυνομία σε περίπτωση οποιασδηποτε παρανομίας. Μια απλή εντολή εισαγγελέα πρέπει να αρκεί, γιατί δηλάδη να πρέπει να συνεδριαζουν 15 άνθρωποι ;
Αυτο δεν βλεπω πως μπορει να θιγει οποιαδηποτε παράταξη, κομμα ή ιδεολογία, απο τη στιγμή που είναι νόμιμη και κινείται σε δημοκρατικά πλαίσια. 

Άλλη μια εμπεριστατωμένη αποψη περί ασύλου.

---

Το άσυλο δεν είχε ανάγκη νομοθετήσεως
Του Κωνσταντινου Χρ. Τρακα*

Οπου το Σύνταγμα ρυθμίζει τα θέματα με πληρότητα ή όπου οι ρυθμίσεις του Συντάγματος είναι πλήρεις, τότε νόμος δεν χρειάζεται για την εξειδίκευση των διατάξεων του Συντάγματος. Οπου δε απαιτείται και νόμος για την εξειδίκευση των διατάξεών του, τότε το ορίζει ρητώς, με τις φράσεις «όπως νόμος ορίζει». Στις περιπτώσεις αυτές η ρύθμιση δεν είναι πλήρης, αλλά «ελλειπτική» και απαιτείται νόμος για την εξειδίκευση των λεπτομερειών.

Το άρθρο 16 παρ. 1 και 2 του Συντάγματος αναγνωρίζει και κατοχυρώνει και την ακαδημαϊκή ελευθερία, η οποία περικλείει και το πανεπιστημιακό άσυλο, πλήρως, δεν επαφίεται ως προς τις λεπτομέρειες στον νόμο. Το πανεπιστημιακό άσυλο καταλαμβάνει όλους τους χώρους των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και προστατεύει όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα, ήτοι, τους καθηγητές όλων των βαθμίδων, το λοιπό επιστημονικό προσωπικό, τους πανεπιστημιακούς διοικητικούς υπαλλήλους, εργάτες, τεχνίτες κ.λπ. Οσοι δεν περιλαμβάνονται στην πανεπιστημιακή κοινότητα, καθίστανται αυτέκθετοι του πανεπιστημιακού ασύλου και αποβάλλονται αμέσως από την υπηρετούσα το πανεπιστημιακό άσυλο αστυνομία.

Το πανεπιστημιακό άσυλο, λοιπόν, ρυθμίζεται, προστατεύεται, απευθείας από το Σύνταγμα. Οπως, άλλωστε, συνέβαινε κατά την πρώτη επταετία, από της ισχύος του Συντάγματος, από το έτος 1975 μέχρι το έτος του Ν. 1268/1982, ο οποίος εθέσπισε, το πρώτο, το πανεπιστημιακό άσυλο.

Το πανεπιστημιακό άσυλο δεν είχε ανάγκη νομοθετήσεως. Οποιαδήποτε προσπάθεια νομοθετήσεως θα απέκρυπτε ασύγγνωστη σπουδή και επιπολαιότητα αυτοπροβολής. Και ο λεγόμενος νόμος περί του πανεπιστημιακού ασύλου θα είχε μόνο φοβερές ατέλειες, όπως το άρθρο 2 του Ν. 1268/1982, μια διάχυτη καχυποψία ως προς τη δημόσια δύναμη, δηλαδή την αστυνομία, η οποία καίτοι ευρισκομένη έξω του πανεπιστημιακού κτιρίου, εν τούτοις έπρεπε να γνωρίζει εάν εντός αυτού διαπράττονται πλημμελήματα ή κακουργήματα, τα οποία, εκ των πραγμάτων, δεν βλέπει και ένα ανάπηρο τριμελές όργανο, το οποίο θα αποφάσιζε με ομοφωνία για το τι δέον γενέσθαι στις περιπτώσεις καταλύσεως του πανεπιστημιακού ασύλου.

Είναι ανάγκη να εφαρμοσθεί το Σύνταγμα απευθείας και να καταργηθούν τα νομοθετικά καρκινώματα, τα οποία ταλαιπωρούν την ανωτάτη παιδεία επί 29 ολόκληρα έτη.

*Ο Κ. Χρ. Τράκας είναι αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου ε.τ.

Ά
Το άρθρο 16 παρ. 1 και 2 του Συντάγματος αναγνωρίζει και κατοχυρώνει και την ακαδημαϊκή ελευθερία, η οποία περικλείει και το πανεπιστημιακό άσυλο, πλήρως,

τι παει να πει ακαδημαικη ελευθερια
αποστειρωμενο ειναι το πανεπιστημιο απο την κοινωνια??
τι παει να πει ακαδημαικη ελευθερια??
αχ
αυτο το συνταγμα πολλα καθοριζει αλλα ολοι πεσανε σε αυτο το ασυλο
για τα αλλα που προασπιζει αλλα δεν τηρουνται τσιμουδιαααααααα
μη τσιμπατε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


υπαρχουν που υπαρχουν ασφαλιτες μεσα στα πανεπιστημια (θα μου απαντησει ΚΑΝΕΙΣ??για ποιο λογο υπαρχουν εφοσον η ακαδημαικη ελευθερια ειναι αυτονοητη και κατοχυρωμενη απο το συνταγμα??))
να μπουν και oi security ή μηπως να γινει και εσωτερικο αστυνομικο τμημα που θα προασπιζει την ακαδημαικη ελευθερια

υτο δεν βλεπω πως μπορει να θιγει οποιαδηποτε παράταξη, κομμα ή ιδεολογία, απο τη στιγμή που είναι νόμιμη και κινείται σε δημοκρατικά πλαίσια.

μπορεις να ρωτησεις τους παλιοτερους σου τι  μπορει να γινει
αχ αυτα τα δημοκρατικα πλαισια ποσο ευπλαστα ειναι αχχχχχχ
50 χρονια πισω βαδιζουμε ολοταχως
αλλα τι λεω
ασε
η ζωη θα δειξει
ενα μονο ξερω
το νερο εχει μπει στο αυλακι

www.defencenet.gr/defence/index.php?opti...=17226&Itemid=51