Ερώτηση Ελλας το μεγαλείο σου

Δημοσιογράφοι, η μεγάλη πληγή. Αλλά προφανώς ξέρουν το μέσο όρο των Ελλήνων και κινούνται ανάλογα.

ο 'Ελληνας έχει στη διάθεσή του ένα πανίσχυρο όπλο, που θα τους αφήσει κυριολεκτικά άφωνους κ άνεργους: το κουμπί OFF της τηλεόρασης.

έχουμε όμως τη δύναμη κ τη διάθεση να το χρησιμοποιήσουμε?

Συνολικά όχι και ποτέ δεν πρόκειται να γίνει αυτό.
Μεμονωμένα 5,10, 100 ή 1000 μπορεί. Αλλα να σου πω και το άλλο Τάκη, ακόμα και αν η μισή Ελλάδα πατούσε το οφφ, τα κανάλια θα έκανα πλύση εγκεφάλου στους άλλους μισούς και παλι θα είχαν πετύχει το σκοπό τους. Οπότε μηδεν εις το πηλίκο.
Από τη στιγμή που Ελληνας βάζει το ατομικό του καλό πάνω από το συλλογικό και πανω από το ατομικό του καλό βάζει μόνο την κομματική του πεποίθηση, ας μην περιμένουμε και πολλά.

φιλικά
Δ.

Ελλάδα και οι νέοι της

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ...εργασία.
Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ότι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε καί διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές...
Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.
Γι' αυτό τουμπάραμε..
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, πού δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά.
Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά!
Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας.
Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες πού είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής. Παρ' όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος.
Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια.
Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς. Oχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης.
Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία.
Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί.
Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια και πού θεωρεί ως σωστό ότι γράφει το σχολικό.
Το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο. Τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή;
Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως;
Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα πού μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου - μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν.
Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά; Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς καί Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος.
Οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων πού την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής.
Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών. Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη.
Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού.
Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου!
Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, πού έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Που να φθάσουν και τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος άχρηστων μαθημάτων.
Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν.
Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη πού τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, πού, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά πού λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», πού πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα πού οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια.
Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ' έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά.
Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν... Ελλάδα.
Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, πού δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, πού πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου πού χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς.
Έπρεπε να ζούσε τώρα... Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον.
Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Πηγή: tromaktiko.blogspot.gr

Το άρθρο αναφέρει αυτά που πιστεύουν οι περισσότεροι Ελληνες. Θα τονίσω όμως, μέσα από την 3βάθμια εκπαίδευση στην οποία βρίσκομαι και βιώνω, ότι εάν δεν συνδεθεί άμεσα το Πανεπιστήμιο και γενικότερα η παιδεία με την αγορά εργασίας, τότε δεν υπάρχει μέλλον. Είναι άτοπο, ανούσιο ακόμα και ηλίθιο να παράγεις πτυχιούχους σε επιστήμες και πεδία που είτε δεν υπάρχουν στην κοινωνία είτε υπολειτουργούν. Μην παραπονιόμαστε όταν γιατροί, μηχανικοί και άλλοι επιστήμονες είναι στα αζήτητα. Μην παραπονιόμαστε όταν χιλιάδες μαθηματικοί, χημικοί, φυσικοί, φιλόλογοι ψάχνονται. Απόλυτα φυσιολογικό είναι όταν η κοινωνία δεν εχει ανάγκες από τόσους και τέτοιους πτυχιούχους.
Πρέπει να δοθεί έμφαση, όπως λέει και το άρθρο, σε τομείς που παραδοσιακά είμαστε δυνατοί και έχουμε μέλλον: δηλαδή τουρισμός και ναυτιλία. Αλλά με αυτό δεν εννοω να θέλουν όλα τα Ελληνόπουλα να γίνουν διεθυντές ξενοδοχείων ή καπετάνιοι. Υπάρχουν και άλλες δουλειές σε αυτό το χώρο.
Δυστυχώς πρέπει να καταλάβουν οι γονείς πρώτα από όλα ότι δεν κάνουν όλοι για όλες τις δουλειές. Και επίσης ότι δεν είναι καθόλου αναξιοπρεπές να γίνεις μαραγκός, υδραυλικός ή ηλεκτρολόγος.
Θα επανέλθω με περισσότερα σχετικά με τον πολύ βρώμικο χώρο της Παιδείας, από το Δημοτικό έως το Πανεπιστήμιο.

Δ.

Το άρθρο αναφέρει αυτά που πιστεύουν οι περισσότεροι Ελληνες. Θα τονίσω όμως, μέσα από την 3βάθμια εκπαίδευση στην οποία βρίσκομαι και βιώνω, ότι εάν δεν συνδεθεί άμεσα το Πανεπιστήμιο και γενικότερα η παιδεία με την αγορά εργασίας, τότε δεν υπάρχει μέλλον.........

Έχεις απόλυτο δικιο Δημήτρη.

Κάποτε είχαν ξεκινήσει κάποιες συζητήσεις σχετικά με αυτό το θέμα, αλλά μετά δεν είδαμε τίποτα.

 


"ΤΙΜΩΡΙΑ" ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΝΕΟΔΙΟΡΙΣΤΩΝ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑ 3ΕΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΤΟΥ
ΠΡΩΤΟΥ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥΣ

Αξιότιμη κ. Υπουργέ,
Είναι γεγονός ότι ο Ν. 3848/2010 «Αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού- καθιέρωση κανόνων αξιολόγησης και αξιοκρατίας στην εκπαίδευση και λοιπές διατάξεις» αντιμετώπισε πολλά θέματα με επιτυχία, τα οποία για καιρό έχρηζαν ουσιαστικής τροποποίησης ή διευθέτησης, όπως ήταν τα θέματα του διορισμού των εκπαιδευτικών, της επιλογής στελεχών της εκπαίδευσης, της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου κ.τ.λ. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια θέματα που είναι άξια να θιγούν, προκειμένου να διορθωθούν μέσα στην σχολική χρονιά. Ένα, λοιπόν, από τα θέματα αυτά είναι και αυτό των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών που είναι υποχρεωμένοι να μείνουν στην περιφέρεια της πρώτης τους τοποθέτησης για τρία σχολικά έτη.

            Πράγματι, εξετάζοντας κανείς με μια πρώτη ματιά το θέμα έρχεται να συμφωνήσει απόλυτα με τη διάταξη αυτή του νόμου. Συμφωνεί, γιατί ο εκπαιδευτικός για να αποδώσει πρέπει να μείνει στη θέση του για δύο-τρία σχολικά χρόνια, προκειμένου να προγραμματίσει την εργασία του, να γνωρίσει τους μαθητές του, να καταστρώσει μελλοντικά σχέδια υλοποίησης καινοτόμων προγραμμάτων κ.τ.λ. Είναι, δηλαδή, λόγοι παιδαγωγικο-διδακτικοί που υποστηρίζουν τη διάταξη αυτή του νόμου. Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι:  Όντως είναι έτσι τα πράγματα στην πράξη;

            Κυρία Υπουργέ, δυστυχώς –κατά την γνώμη μου- δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Ο νεοδιόριστος εκπαιδευτικός διορίζεται σε μία περιφέρεια και όχι σε ένα συγκεκριμένο σχολείο. Βρίσκεται στη διάθεση του αρμοδίου ΠΥΣΠΕ ή ΠΥΣΔΕ τα  δύο πρώτα σχολικά έτη και στο τρίτο έτος παίρνει οργανική θέση. Επομένως, στην καλύτερη των περιπτώσεων κάθε χρόνο βρίσκεται και σε διαφορετικό σχολείο με αποτέλεσμα να εκλείπουν παντελώς οι προαναφερόμενοι παιδαγωγικο-διδακτικοί λόγοι, που είμαι σίγουρος ότι ήταν και ο κύριος παράγοντας που σας οδήγησε στην καθιέρωση αυτής της διάταξης του νόμου. Η διάταξη αυτή μπορεί να έχει λόγο ύπαρξης μόνο σε περίπτωση που ο διορισμός γίνει σε ένα συγκεκριμένο σχολείο (δυσπρόσιτο) ή σε κάποια περιφέρεια που έμμεσα αντιπροσωπεύει ένα σχολικό συγκρότημα (π.χ. περιφέρεια Γ΄ Κεφαλληνίας που σημαίνει Γυμνάσιο, Λύκειο και ΕΠΑΛ Ιθάκης).

            Ένας άλλος λόγος που πρέπει αυτή η διάταξη να αναθεωρηθεί είναι και το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή που ο εκπαιδευτικός (και προφανώς κάθε άλλος δημόσιος υπάλληλος) αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Ένας νεοδιόριστος, που διορίζεται σε έναν τόπο διαφορετικό της μόνιμης κατοικίας του, αντιμετωπίζει μεγάλες οικονομικές δυσκολίες και μάλιστα αν αναλογιστεί κανείς ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι άτομα μεγάλης ηλικίας (35-40 ετών) και έχουν οικογένεια. Είναι, λοιπόν, άμεση ανάγκη να δείτε το θέμα με διαφορετικό πνεύμα και να προχωρήσετε στην αναθεώρηση της διάταξης, θεσπίζοντας τη διετία ως ένα απαραίτητο χρονικό διάστημα παραμονής των εκπαιδευτικών στην οργανικής τους θέση, όπως προβλέπεται για όλους τους άλλους εκπαιδευτικούς (ανάγκη ίσης μεταχείρισης). Κάθε διαφοροποίηση του νεοδιόριστου σε σχέση με τους άλλους εκπαιδευτικούς αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ένα είδος τιμωρίας και τίποτε άλλο.
Με εκτίμηση
Γιάννης Δ. Καραντζής,
εκπαιδευτικός εν ενεργεία με 36 έτη υπηρεσίας στην πρωτοβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση

Υπάρχουν σημαντικότεροι λόγοι από τους παιδαγωγικούς-εκπαιδευτικούς που επικαλείται ο κ. Καραντζής. Λόγοι εθνικής ύπαρξης όταν τα χωριά και οι απομακρυσμένες περιοχές ερημώνουν και τα σχολεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Δυστυχώς, για λόγους που δεν είναι της παρούσης, το κράτος μας είναι φοβερά αστικοκεντρικό. Μια από τις τελευταίες προσπάθειες για να τονωθεί η ζωή σε περιφερειακές περιοχές είναι αυτό με τους δασκάλους και καθηγητές, το οποίο βέβαια λίγα αποτελεσματα έχει καθώς μετά τα 3 η 5 χρόνια, εύκολα η δύσκολα αυτοί επιστρέφουν στις αγαπημένες τους πόλεις....και άσε τα οποια παιδιά στα χωριά να τρέχουν για να μάθουν.
Πρέπει να δούμε πάνω από το εγώ το εμείς και πως θα εξυπηρετηθούν οι εκπαιδευτικές ανάγκες χωριών και άλλων δυσπροσίτων περιοχών, τουλάχιστον όσο ακόμα υπάρχουν άνθρωποι εκεί. Δέχομαι ότι το οικονομικό βάρος πολλές φορές είναι δυσβάσταχτο να έχεις την οικογένεια σε ένα τοπο και εσυ να ζεις και να νοικιάζεις αλλού. Ομως μην ξεχνάμε ότι όταν ενας δασκαλος/καθηγητής παίρνει πτυχίο πχ στα 24 του, κατα βάση δεν εχει οικογενεια και υποχρεώσεις, οπότε δεν χάνει τίποτα εκτός από το φραπέ του ίσως και τη γκόμενα του, για να πάει στη περιφέρεια.
Η λύση είναι να επιδοτούνται, οχι μονο οικονομικά, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές για να παραμένουν σε δυσπρόσιτες περιοχές όσο το δυνατόν περισσότερο. Αλλά και αυτό στο μπουρδέλο που ζούμε δύσκολο το βλέπω, εδώ υπάρχουν ακόμα περιοχές χωρίς βιολογικό καθαρισμό και νερό...

Φίλε δεν έλαβες υπόψιν σου ότι ο νόμος αφορά σε δασκάλους και καθηγητές εν γένει. Πόσοι από τους νεοδιόριστους είναι 24 χρονών, γνωρίζεις; Το ποσοστό είναι 7% στην ηλικιακή κατηγορία 24-28. Όλοι οι υπόλοιποι είναι από 29 και πάνω. Καμία αντίρηση, να διοριστεί όπου θέλει το κράτος, αλλά να του παραχεθεί στέγη (τουλάχιστον). Εγώ φιλόλογος είμαι, ετών 36 και δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα. ΑΝ ποτέ διοριστώ, που θα αφήσω γυναίκα και παιδί; Ας μου δοθεί κίνητρο να πάω και στο πιο απομακρυσμένο νησί, αλλά. Θα μου αρκούσε ένα σπίτι να μείνω με την οικογένειά μου και κάποια οδοιπορικά έξοδα. Είναι παράλογο αυτό? Ο βασικός λόγος που δεν επιδιώκω το διορισμό μου είναι αυτή η "εξορία" των ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ τριών χρόνων.

αν ζητάν οι εκπαιδευτική στέγη και επιδόματα τι να πουν
και οι στρατιωτικοί με κάθε τρία χρόνια μετάθεση.

Αν δεν κάνω λάθος, όμως, αυτοί τουλάχιστον έχουν τα ΣΟΑ και τις Λέσχες (δύο ευρώ η μοσχαρίσια)

Συμφωνώ, και οι στρατιωτικοί σε παρόμοια μοίρα είναι. Απλά, τυπικά τουλάχιστον, υπάρχει κάποια πρόβλεψη γι' αυτούς (τα ΣΟΑ και οι Λέσχες που ανέφερε ο φίλος Μενιδιάτης, για παράδειγμα). Για τον εκπαιδευτικό δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη. Αντίθετα ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ προνόμια έχουν άλλες εργασιακές κατηγορίες, αλλά δε θα κατονομάσω, γιατί ίσως κάποιος παρεξηγηθεί. Δε μπαίνουμε εδώ μέσα για κάνουμε καυγά ... !!!
Τέλος πάντων! Απλά νομίζω ότι τελικά ... το όνομα του topic τα λέει όλα: Ελλάς το μεγαλείο σου!!!