Μπράβο Αντώνη.
Οποιος εχει υπομονή, μπορεί να κατατοπιστεί αρκετά καλά για πολλά σχετικά με τα καγιάκ σε αυτό τον ιστότοπο!
Λοιπόν, Σαββατοκύριακο και πήγαμε για ψάρεμα στα Στραβά Περαχώρας Λουτρακίου. Μας το σύστησε ενας φίλος, χωρίς να ξέρουμετην περιοχή. Μεχρι να ενημερωθούμε και να ξεκινήσουμε (και φορτώσουμε βέβαια) πηγε Σάββατο απόγευμα, μιας και το αποφασίσαμε Σάββατο μεσημέρι. εκινήσαμε 5μμ και φθάσαμε, 7μμ. Χωματόδρομος για 2-3χλμ, όπου σε κάποια σημεία πάει δύσκολα το αμάξι. Προς το τελος, 150μ, άγριας κακής κατηφόρας. Αφήσαμε το αμάξι σε ενα πλάτωμα, και κατεβάσαμε τα πράγματα με τα χερια και, το καγιάκ με το τρέιλερ όπου κάποιες στιγμές μ'έπαιρνε η κατηφόρα καίλεγα, "αμάν, θα πέσει πάνω μου"!!
Φθάσαμε λοιπόν, ενας μικρός όρμος με πεύκα γύρω, άγριας ομορφιάς. Ησυχη θάλασσα που σε τράβαγε αμέσως να βουτήξεις, ιδίως μετά το ιδρωμα με την μεταφορά! Ημουν με τον φίλο τον Δημήτρη τον ψαρά, (χωρίς καγιάκ αυτός).
Στήνω στα γρήγορα την σκηνή, πετάω μέσα τα βασικά, υπνόσακο κλπ, ωστε να μην τόχω εννοια να γυρίσω την νύχτα με το καγιάκ..Ο Δημήτρης άπλωσε τα καλάμια του στον τρίποδα και περίμενε τσίμπο.. Εβαλε φωτάκια, κουδουνάκια, βαράκια, απ'όλα. Πιο κεί, μια παρέα νεων, (μάλλον φοιτητές) ειχαν ανάψει φωτιά, κιθάρα, γέλια, όμορφη χαλάρωση..
30 λεπτά μεχρι να τα φορτώσω όλα στο καγιάκ και, επιτέλους!! Μέέέέσαααα

..
Βγαίνω απο τον κόλπο και, μη γνωρίζοντας τα νερά, εβαλα ενα 8εκ ασπρο-κόκκινο και ενα 13εκ ραπάλα (ζαργάνα) που πάει βαθειά για συρτή.. Κατεύθυνση, κατά μήκος της ακτής, νοτιοδυτικά, πρός την δύση.. Μπροστά, ενας ύφαλος, και, πισω ο ήλιος...
Συνεχίζω και, σκεφτόμενος τον καπετάν Θόδωρα που μας είπε οτι ήρθαν τα κοκάλια, βάζω τσαπαρί στο ενα καλάμι και, συνεχίζω..
Συνεχίζω για 4 χλμ ακόμα, χαζεύοντας τις ακτές και, κάποια στιγμή βλέπω μια τεράστια σπηλιά με μια κλειστή αμουδιά μέσα.. Πλησιάζω κοντά και, βλ΄πω πάλι μια παρέα νέων με κιθάρες και φωτιά να τραγουδούν στο βράδυ..
Συνεχίζω μέχρι που νυχτώνει για τα καλά.. Ουτε τσίμπος. Ανάβω φώς πλεύσης, ετοιμάζω φακό κεφαλής, βάζω και 2ο πρόγραμμα στο ράδιο και, ξεκινώ για τον γυρισμό.. Κουράστηκα στην επιστροφή. Τελικά, είχα απομακρυνθεί πολύ, χωρίς να το καταλάβω..
Φθάνω με χαρά πίσω στον ανήσυχο φίλο μου που με ρωτά τιέκανα 2,5 ώρες μέσα στην Νύχτα!

Και ο Δημήτρης επίσης, ούτε τσίμπο.. Χαζέψαμε λίγο ακόμα, φάγαμε και, κατά τις 12 λέμε να πέσουμε για ύπνο, να σηκωθούμε πουρνό-πουρνό για να πάρουμε καλά ψάρια!! πχ, 6-7πμ.
Κατά τις 12.30, σηκώνεται ενας αέρας και κύμα, που, ψέκαζε όλα τα πράγματα κοντά στην ακτή και, βέβαια την σκηνή, η οποία με τον αέρα, έπαιρνε διάφορα αστεία σχήματα, που εκανε τον υπνο αδύνατο μέσα...
Νάμαστε λοιπόν, πτώματα στην κούραση, να πρέπει στις 1πμ να βρούμε κάποιο ίσιο μέρος για να μεταφέρουμε την σκηνή, αφου την αδειάσουμε απ'όλα τα πράγματα, την στηρίξουμε πολύ γερά γύρω-γύρω, κλπ, κλπ...
Τελος πάντων, κατά τις 2πμ, καταφέρνουμε να κοιμηθούμε.. Το κύμα να ακούγεται τόσο δυνατά, που δυσκόλευε τον ύπνο σε μάς τους μεσήλικες Αθηναίους...
Το πρωί,
ο φίλος Δημήτρης,
και,
τελικά εβγαλε 5 ψαράκια (σαργούς) στην αφρουδιά..
Βέβαια, με 1-1,5μ κύμα δεν μπήκα με το καγιάκ για ψάρεμα, για παιχνίδι θα μπορούσα, (γυμνό όχι ψάρεμα) αλλά εκανα ωραίες βουτιές και, η θάλασσα μέσα περιέργως ήταν πιο ζεστή από την εξωτερική θερμοκρασία.
Μετά, καταταλαιπωρήθηκα να ανεβάσω το καγιάκ στην ανηφόρα κακό χωματόδρομο των 150μ.. Τέλος πάντων, Δόξα τω Θεό.
Είμαστε καλά, και μπορούμε να απολαμβάνουμε την φύση έτσι, τόσο κοντά, ζώντας με ασφάλεια μικροπεριπέτειες!!
Αξίζει τον κόπο.! Αδειάζει το μυαλό απο άγχη και γεμίζει με όμορφες εικόνες, εμπειρίες και δύναμη.!
Καί σε άλλα με υγεία!