Ερώτηση Κατασκευη και τοποθετηση πολυεστερικης κονσολας

Αφου εχουμε το πρωτο πολυεστερικο τμημα της κονσολας στα χερια μας, προχωραμε σε αναλυση των συμπερασματων.

Εκτος απο τις αστοχιες στο χειλος του τμηματος, υπαρχουν οι εξης επιπλεον παρατηρησεις. Πρωτον και κυριοτερο, φαινονται ολες οι "ραφες"(εικονες 191-193). Τα επιμερους τμηματα του καλουπιου δεν ειναι δυνατον να εφαρμοσουν τοσο ερμητικα, ωστε να αποφυγουμε αυτο το φαινομενο.

Δευτερον, υπηρχε ενα βαθουλωμα σε ενα σημειο της μοστρας (εικονα 190). Αυτο, μιας και φαινοτανε αρκετα, το σκαλισα και το ανοιξα και ειδα οτι σε αυτο το σημειο, η πρωτη στρωση υαλοϋφασμα δεν ειχε κολλησει καλα με το υποστρωμα (Gelcoat, αραχνη). Προφανως σε αυτο το σημειο δεν ειχε πιεστει σωστα το υαλοϋφασμα με το ρολο, λογω της καμπυλης του καλουπιου, η δεν ειχε εμποτιστει σωστα το υαλοϋφασμα με ρητινη. Αφου εβγαλα οσο Gelcoat δεν ειχε δεσει τοπικα με τα υπολοιπα υλικα, εφτασα σε αυτο το αποτελεσμα (εικονες 194-195)

Συνοψιζοντας λοιπον και εχοντας τα προβληματα στο χειλος και το ξεφτισμα του Gelcoat στην μοστρα και μιας και αυτα δεν ηταν μειζονα προβληματα δομης (αντοχες και παραμορφωσεις), αποφασισα να μην πεταξω το κομματι, αλλα να το "ρετουσαρω". Αφου υπηρχε και το θεμα των "ραφων" οι οποιες θα επρεπε να τριφτουν, το κομματι μετα τις επιδιορθωσεις θα βαφοτανε με χρωμα πολυουρεθανης 2 συστατικων, το οποιο χρησιμοποιειται για βαφη σκαφων, εχει εξαιρετικη στιλπνοτητα και αντοχη και αριστη προσφυση απευθειας στο Gelcoat.

Τα περισσευματα του πολυεστερα στο τελειωμα του χειλους, τριμμαριστηκαν (εικονα 196) και οι αστοχιες στο χειλος, στοκαριστηκαν με ψιλο πολυεστερικο στοκο εμποριου (λευκο χρωμα, εικονα 197) ενω η αστοχια στο Gelcoat στοκαριστηκε (εικονα 198) και τριφτηκε (εικονα 199). Ολα τα στοκαρισματα τριφτηκαν με λεπτα γυαλοχαρτα (P200-P1000), στο Gelcoat εσπασα την γυαλαδα (P800) , το πολυστερικο κομματι περαστηκε δυο χερια με το γνωστο γκρι υποστρωμα (εικονες 200-201), τριφτηκε επιμελως (P400-P1000) και μπηκε στην αναμονη για βαψιμο (ο γνωστος φιλος Κωστακης).

Καλημερα παιδια, παρολο που εξω βρεχει για τα καλα εδω, συνεχιζουμε την κατασκευη μας.

Επομενη ημερα και μετα τα χθεσινα αποτελεσματα ξερω περιπου τι να περιμενω στην συνεχεια.


Η αληθεια ειναι οτι η ιδεα του τελικου βαψιματος των πολυεστερικων κομματιων δεν ηταν καινουργια. Την ειχα στο μυαλο μου απ το χτισιμο του επανω μισου της πολυεστερικης κοσνολας, μιας και ειχα ανακαλυψει καποιες παραλειψεις. Δεν ειχα υπολογισει κατα την διαμορφωση της μητρας 2-3 πραγματακια, τα οποια θα επρεπε να διορθωθουν εκ των υστερων, ειτε στο καλουπι (πολυ δυσκολο), ειτε στο τελικο πολυεστερικο αντικειμενο.

Ενα ηταν, το οτι δεν ειχα υπολογισει εσοχη για το plexiglass του παρμπριζ. Τωρα που ειχα στα χερια μου το plexiglass των 3 mm που θα εβαζα, καταλαβα οτι ηταν αρκετα χοντρο για να μπει εξωτερικα, χωρις εσοχη. Αποφασισα να δημιουργησω αυτη την εσοχη τεχνητα, στο τελικο πολυεστερικο κομματι της κονσολας, προσθετοντας ενα κομματι λαστιχο στην αντιστοιχη θεση στο καλουπι, το οποιο ναι μεν σχηματισε την εσοχη στον πολυεστερα, αλλα με τραγικη επιφανεια (εικονα 207).

Ενα δευτερο σημειο που δεν ειχα υπολογισει, ηταν μια προεξοχη στο επανω μερος της κονσολας, για να κραταει τα αντικειμενα να μην πεφτουν (εικονα 208) και τελος κατι το οποιο δεν μπορουσα να γνωριζω εκ των προτερων, ηταν το πατημα του χειριστηριου στην πλαϊνη πλευρα της κονσολας (εικονα 209). Παρ ολο που ειχα αφησει επιπεδη επιφανεια στο πλαϊ της κονσολας γι αυτο τον σκοπο, αυτη αποδειχτηκε αβολη και μικρη. Επρεπε τελικα να την διαμορφωσω συμφωνα με το χειριστηριο της επιλογης μου.

Μετα απο αυτον τον προλογο, αρχιζω το ξεκαλουπωμα του επανω μισου της πολυεστερικης μας κατασκευης.

Οι βιδες ξεβιδωθηκαν και με την χρηση σφηνων, αποκολληθηκε πρωτα το μικρο κομματι του καλουπιου, το χειλος και στην συνεχεια χωρις ιδιαιτερη δυσκολια και τα αλλα δυο κομματια. Τα προβληματα στην εσοχη του χειλους της πολυεστερικης κατασκευης, ηταν κι εδω εμφανη. Το λευκο Gelcoat δεν ειχε απλωθει σωστα παντου, με αποτελεσμα να υπαρχουν σημεια που δεν ειχε παει καθολου και ο στοκος να φαινεται απο μεσα. Ο στοκος ειχε αστοχιες σε πολλα σημεια, εμφανιζοντας τρυπες και σπασιματα (εικονες 204-205) και σε καποια σημεια στην μοστρα, ειχε αλλοιωσει και το Gelcoat λογω υπερθερμανσης(εικονα 212). Οι ραφες επισης ηταν κι εδω εμφανεις.

Τα τμηματα του καλουπιου, πλυθηκαν με νερο για να φυγει το αποκολλητικο υγρο και το κερι, καθαριστηκαν επιμελως, δεθηκαν παλι μεταξυ τους με τις βιδες και το καλουπι τυλιχτηκε με ναϋλον και μαζευτηκε στην αποθηκη.

Το αποτελεσμα ειχε προβληματα και παραλειψεις αλλα δεν ηταν τραγικο (εικονες 210-212).

Η αλλοιωση στο Gelcoat λογω υπερθερμανσης, ευτυχως ηταν μονο αισθητικη και δεν ειχε προκαλεσει καμια παραμορφωση στην υφη της επιφανειας μας. Τα κενα του στοκου στο χειλος, στοκαριστηκαν με ψιλο πολυεστερικο στοκο εμποριου (λευκο χρωμα) και τριφτηκαν επιμελως (P 800) εως οτου γινουν απολυτα λεια (εικονα 203).

Στην επανω επιπεδη επιφανεια του πολυεστερικου μας κομματιου, δηνιουργηθηκε ενα χειλος για να συγκρατει τα αντικειμενα που μελλοντικα θα τοποθετουνταν εκει (αποδειχτηκε πραγματικα σημαντικο). Μπηκε ενα πηχακι, βιδωθηκε στον πολυεστερα και το αναγλυφο του δημιουρηθηκε με λεπτο πολυεστερικο στοκο (εικονα 208). Οι επιφανεις τριφτηκαν (P 800) και εγιναν λειες.

Η πατουρα στο πλαϊ της κονσολας για το χειριστηριο πλοηγησης, χτιστηκε με λιγο πολυεστερικο στοκο και τριφτηκε (εικονα 216).

Τωρα πλεον, το επανω κομματι της κονσολας ειχε διαμορφωθει σωστα και τελικα. Κανονικα, εαν ολα αυτα ηταν γνωστα απ την αρχη, θα επρεπε να ειχαμε διαμορφωσει την μητρα αναλογα και το καλουπι μας να ειχε γινει σωστα. Αυτα ομως συμβαινουν τις περισσοτερες φορες, στην πρωτη αποπειρα. Οπως πλεον ειχε διαμορφωθει το πολυεστερικο μας κομματι, στην συνεχεια αποτελεσε το ιδιο μητρα για ενα νεο καλουπι το οποιο δημιουργηθηκε (δεν θα ασχοληθουμε με αυτο εδω, μιας και θελω να τονισω περισσοτερο τα προβληματα που αντιμετωπισα ως αρχαριος).

Στο εσωτερικο του πολυεστερικου κομματιου, κολληθηκαν κομματια κοντρα πλακε θαλασσης (10 mm), τα οποια ειχαν σκοπο να ενισχυσουν την κατασκευη, σε σημεια οπου θα βιδωνονταν καποια αντικειμενα. Εσωτερικα, στο πλαϊ μπηκαν απο δυο κομματια κοντρα πλακε οπου θα περναγαν οι μεγαλες βιδες του inox καγκελου συγκρατησης (εικονα 213). Στην θεση του τιμονιου κολληθηκε ενα μεγαλο κομματι κοντρα πλακε (εικονα 214) για να συγκρατηση τον βαρυ κλωβο τιμονιου. Ακριβως απο κατω, μπηκαν δυο μικροτερα κομματια αριστερα και δεξια (εικονα 215) για να βιδωθουν οι κοσσες συγκρατησης των καλωδιων. Ολα τα τεμαχια ξυλου που ενισχυσαν εσωτερικα την κατασκευη φαινονται καθαρα στην εικονα 230.

Στην συνεχεια, ανοιχτηκαν ολες οι τρυπες στο πολυεστερικο κομματι, οπου χρειαζονταν (εικονες 217-218). Το πολυεστερικο επανω τμημα της κονσολας μας, περαστηκε εξωτερικα δυο χερια υποστρωμα (γκρι) και τριφτηκε παρα πολυ καλα (Ρ600-Ρ1000) και ετοιμαστηκε για βαψιμο. Εσωτερικα βαφτηκε με χρωμα πολυουρεθανης 2 συστατικων (γκρι) για να δειχνει ομοιομορφο και ομορφο (εικονα 230)

Κατασκευαστικα, ειχαμε τελειωσει πλεον τις εργασιες μας.

Τα δυο τμηματα σταλθηκαν στο φανοποιειο του φιλου Κωστα, ο οποιος τα εβαψε με επαγγελματικη επιμελεια, με χρωμα πολυουρεθανης λευκο δυο συστατικων, ειδικο για σκαφη οπως εχουμε πει. Οταν παρελαβα τα βαμμενα κομματια (εικονες 228-229), ξεκινησαν οι εργασιες συναρμολογησης πλεον των εξαρτηματων.

Εδω εχω μερικες εικονες απο την τελικη κατασκευη βαμμενη και πριν την συναρμολογηση.

Φαινονται καποιες λεπτομερειες απο τα σημεια επαφης των δυο κομματιων (εικονες 223-225), την θεση για το κλειστρο (εικονα 222) και μια εσωτερικη ματια απο την τρυπα του βυθομετρου (εικονα 226).

Και εδω κατα την συναρμολογηση των εξαρτηματων στο επανω κομματι της κονσολας.

Φαινεται ο κλωβος του τιμονιου (εικονα 232), το κουμπι STOP (κοκκινο αδιαβροχο μπουτον) και οι ηλεκτρικοι διακοπτες για σκαφη (εικονα 233). Στο ανοιγμα του τελευταιου διακοπτη δεξια, φαινεται μεσα ο μηχανισμος του χειριστηριου, ο οποιος τελικα ηταν αρκετα κοντα στην θεση του διακοπτη, με αποτελεσμα αυτος να χωραει με το ζορι. Μιας και ετσι κι αλοιως ειχα αφησει δυο θεσεις διακοπτων εφεδρικες, αυτος ο διακοπτης δεν μπηκε τελικα και η θεση του εμεινε κενη (εικονες 248-249).

Το μικρο χειριστηριο πληγησης τοποθετηθηκε στο πλαϊ, πατησε ακριβως στην πατουρα του και βιδωθηκε γερα και το τιμονι δεθηκε επανω στον κλωβο.

Μπηκαν και οι θερμικες ασφαλειες (εικονα 234), το στερεοφωνικο και το βυθομετρο χωνευτο βιδωμενο σε αυτοσχεδια βαση εσωτερικα (εικονα 235). Στην εικονα 236 εχουμε μια αποψη απο το εσωτερικο, οπως ειχε διαμορφωθει εως τωρα.

Πλεον, η κονσολα μας επαιρνε την τελικη της μορφη.

Εμεναν καποιες λεπτομερειες, οχι τοσο ευκολες οπως αποδειχτηκε. Επρεπε να φτιαχτει το παρμπριζ απο plexiglass και επισης το inox καγκελο συγκρατησης απο επανω. Δυο "εργα" απο μονα τους για εναν ερασιτεχνη

Για το inox καγκελο, χρησιμοποιηθηκε σωληνα inox 22 mm, η οποια κοπηκε στην υπολογισμενη διασταση και κουρμπαριστηκε σε επαγγελματικο κουρμπαδορο για inox, με απολυτη επιτυχια (ευτυχως βρεθηκε τετοιος στην περιοχη μου). Οι βασεις συγκρατησης του βιδωθηκαν στην κονσολα, στα υπολογισμενα απο πριν και ενισχυμενα εσωτερικα με ξυλο σημεια και το inox στερεωθηκε γερα στην κατασκευη (εικονα 250).

Οσον αφορα στο plexiglass του παρμπριζ, εδω ειχαμε διαφορους πειραματισμους. Επειδη στην περιοχη μου τουλαχιστον, κανενας επαγγελματιας δεν αναλαμβανε να το φτιαξει οπως το ηθελα, το αναλαβα μονος μου. Πηρα ενα μεγαλο κομματι plexiglass 3 mm καφε σκουρο φιμε (πρασινο σκουρο ηθελα αλλα δεν εβρισκα), αγορασα και ενα φλογιστρο γκαζιου και αρχισα να "παιζω"

Η διαδικασια καμπυλωσης του plexiglass επαγγελματικα, δεν γνωριζω πως γινεται, αλλα απο καποιες ερασιτεχνικες κατασκευες στο διαδικτυο, ειδα οτι γινεται με θερμανση. Εκοψα λοιπον ενα κομματι plexiglass οσο χρειαζοτανε και αρχισα να το θερμαινω με το φλογιστρο στα επιθυμητα σημεια. Αφου χαλασα δυο τετοια κομματια, το τριτο το πετυχα αρκετα καλα (εικονες 251-252).

Η καμπυλωση του plexiglass με θερμοτητα, ειναι μια τεχνικη διαδικασια. Κατ αρχας δεν γινεται με πιστολι θερμου αερος σε χοντρο plexiglass οπως το δικο μου. Χρειαζοτανε παραπανω θερμοκρασια, που το φλογιστρο την παρειχε. Υπαρχει ενα οριακο σημειο κατα το ζεσταμα του plexiglass, οπου αυτο μολις πιασει μια συγκεκριμενη θερμοκρασια μαλακωνει με πολυ γρηγορο ρυθμο. Ετσι πρεπει να θερμαινουμε το σημειο καμπυλωσης σταδιακα και να πιεζουμε για να λυγισει. Ο καλυτερος τροπος ειναι, να βαλουμε το plexiglass αναποδα στην ακρη ενος παγκου, να το στερεωσουμε καλα με ενα βαρος επανω του και να θερμαινουμε, κινωντας το φλογιστρο κατα μηκος της αιχμης που θελουμε να μαλακωσει. Πρεπει ταυτοχρονα να πιεζουμε την ελευθερη ακρη του αρκετα, για να την καμπυλωσουμε με την μικροτερη δυνατη θερμοκρασια. Εαν το plexiglass θερμανθει παραπανω, υπαρχει φοβος να καταστραφει η δομη του κανοντας φουσκαλες στην επιφανεια του (να καει).

Ιουνιος πλεον, η θερμοκρασια ειχε ανεβει για τα καλα και η κονσολα επρεπε να μπει επανω στο σκαφος, για την χαρουμε κιολας .

Η κονσολα ηταν πλεον ετοιμη. Ειχαν υπολογιστει οι ντιζες που θα χρειαζονταν για την μηχανη και οτι εξαρτημα ελειπε ειχε κιολας φτασει. Εγινε ενας λεπτομερης υπολογισμος των βαρων στον χωρο του σκαφους, περιλαμβανοντας την κατασκευη μας και η θεση της κονσολας αποφασιστηκε βαση αυτων. Το νεο κεντρο βαρους του σκαφους ειχε υπολογιστει εξ αρχης, στις τρεις διαστασεις, για να μην διαταραξουμε την ισσοροπια πλευσης του σκαφους.

Ετσι με ολα τα συμπραγκαλα φορτωμενα στο σκαφος και φουλ καυσιμο (43 lt), ειχαμε ενα νεο πλεονασμα ανωσης (ωφελινο φορτιο) γυρω στα 260 κιλα minimum. Αυτο, εαν εξαιρεσουμε τον καπετανιο των 90 κιλων, μας επετρεπε ακομα 2 μεγαλοσωμους ανδρες επιβατες η τρια ντελικατα θηλυκα των 55-60 κιλων εκαστο. Αυτα ηταν αρκετα για τον χωρο του μικρου μου σκαφους. Δεν χωραγαν και παραπανω.

Το συνολικο κεντρο βαρους του σκαφους μετα την τοποθετηση της κονσολας θα μετατοπιζοταν περιπου 50 cm προς την πλωρη (εικονα B), κατι που ηταν επιθυμητο μιας και στην αρχικη κατασταση (εικονα Α) το σκαφος ορθοπλωριζε αρκετα. Βεβαια τελικα εγινε και τριμμαρισμα της μηχανης λιγο πιο επανω, για να δουλεψει αρμονικα το ολο συνολο.

Το βαρος της πολυεστερικης μας κονσολας ηταν 9,9 kg το επανω τμημα, 10,8 kg το κατω τμημα, 5,8 kg το καθισμα και 8 kg τα οργανα και οι μηχανισμοι. Συνολο 35 κιλα επιβαρυνση στο σκαφος. Μια χαρα, ασχετα αν εγω το επιβαρυνα ακομα περισσοτερο, με ενα νεο μεγαλο ρεζερβουαρ καυσιμου 43 lt και μια ογκωδη μπαταρια αυτοκινητου 110 Αh (13,5 kg)

Επανω στο σκαφος πλεον, και η τελικη θεση της κονσολας διαγραφεται με μολυβι στο καταστρωμα (εικονα 237). Εχει ληφθει μεριμνα να μην γινουν τρυπες σε σημεια του καταστρωματος που δεν πρεπει (νευρα η στεγανα) και η κονσολα τοποθετειται για πρωτη φορα για τσεκαρισμα (εικονα 238).

Μπαινει και το καθισμα, για την κατασκευη του οποιου θα μιλησω στο τελος και ειμαστε ετοιμοι να βιδωσουμε (εικονα 239).

Οι επιφανειες επαφης, αναμεσα στο καταστρωμα και στην κονσολα και το καθισμα καθαριζονται καλα με ασετον και απλωνεται ενα στρωμα σιλικονη θαλασσης. Τα κομματια τοποθετουνται στην θεση τους και γινονται τρυπες για τις βιδες συγκρατησης. Χοντρες, ανοξειδωτες βιδες χωρις παξιμαδι, βιδωθηκαν σφιχτα περιμετρικα του εσωτερικου χωρου των αντικειμενων και τα περισσευματα σιλικονης που ξεχειλισαν, καθαριστηκαν παρα πολυ καλα και στα σημεια επαφης στο καταστρωμα, η σιλικονη φιλεταριστικε, δημιουργωντας ενα φραγμα για τα νερα, ωστε να μην μπαινουν κατω απο την κατασκευη μας. Η κατασκευη αφεθηκε να κολλησει και η σιλικονη να στεγνωσει καλα.

Την επομενη ημερα, ανοιχτηκαν δυο τρυπες στο κατω μερος της κονσολας και στο καταστρωμα, σε ασφαλη σημεια, απ οπου θα περναγαν οι ντιζες πλοηγησης και τα καλωδια της εγκαταστασης (εικονα 240).