Ερώτηση Κατασκευη και τοποθετηση πολυεστερικης κονσολας

Και οι δυο εικονες που δεν ανεβηκαν απ το προηγουμενο

Για την συνεχεια, εκανα τα "χοντρα" γεμισματα με χοντρο πολυεστερικο στοκο με υαλονημα (σκουρο πρασινο χρωμα, εικονες 43-44), και αφου στεγνωσε τον ετριψα, με τριβειο χοντρο (P40-80). Ετριψα επισης και τις χοντρες επιφανειες, για να τους δωσω σχημα και να τις εξομαλυνω (εικονες 45-46).

Αφου ολο το πανω κομματι, ειχε παρει πλεον ενα καλο σχημα, μπηκαμε στις λεπτομερειες. Λεπτος πολυεστερικος στοκος 2 συστατικων (μπεζ χρωμα) για να καλυψουμε οτι μπορουμε (τριψιμο με P80 και P120) και λεπτοτερος πολυεστερικος στοκος 2 συστατικων (ασπρο χρωμα) για τα ψιλα γεμισματα (εικονες 47-48). Τελος, ενα γενικο ελαφρυ τριψιμο, με τριβειο (P120) για να "κατεβασουμε" τον στοκο σε μια ενιαια επιφανεια (εικονα 49).

Σε αυτο το σημειο θεωρησα οτι ηταν καλα να πλαστικοποιησω το κομματι μας.

Δεν ξερω γιατι, αλλα ειχα την πεποιθηση οτι για τις προηγουμενες διαβρωσεις, την μεγαλυτερη ευθυνη την ειχε ο στοκος πιστολιου δυο συστατικων, ο οποιος σε αντιθεση με τους πολυεστερικους στοκους σπατουλας (πρασινος, μπεζ και ασπρος) οι οποιοι ολοι ειχαν τον ιδιο σκληρυντη (στερεα παστα), αυτος ειχε διαφορετικο και σε διαφορετικη μορφη (υγρο).

Καλησπερα φιλε Πανο!Η αληθεια ειναι οτι δεν εχω καμια σχεση με σκαφη και κατασκευες,απλα διαβασα το αρθρο σου και ηθελα να σου εκφρασω τα συγχαρητηρια μου για την προσπαθεια σου (η οποια μονο ερασιτεχνικη δεν φενεται),οπως επισης και να σε ευχαριστησω που αφιερωσες χρονο να γραψεις αναλυτικα την κατασκευη σου και να μοιραστεις μαζι μας αυτην σου την προσπαθεια..


Το να μοιραζεσαι ειναι πολυ παρεξηγημενη λεξη στις μερες μας,και χαιρομαι που ακομα υπαρχουν ανθρωποι που το κανουν!

Να σαι καλα..

Δημητρης

Αφησα τα υλικα ολα να στεγνωσουν καλα για μια ημερα τουλαχιστον. Τα ευαισθητα σημεια της κατασκευης ηταν οι περιοχες με τον αφρο πολυουρεθανης και οχι με το κοντρα πλακε.

Την επομενη ημερα, φυσηξα το κομματι καλα με το πιστολι αερος, για να φυγουν οι πολλες σκονες απο τα τριψιματα. Στην συνεχεια το σκουπισα με ενα καθαρο πανι και τελος, με ενα πανακι βρεγμενο σε ασετον, το περασα ολο στα γρηγορα για να φυγουν και οι τελευταιες σκονιτσες.

Εφτιαξα λιγο παχυ πολυεστερικο στοκο ιδιοκατασκευη (σκουρο γκρι χρωμα), χρησιμοποιωντας πολυεστερικη ρητινη και ταλκ, για να κανω καποια φιλεταρισματα στο κατω μερος του κομματιου που ηθελα. Περασα την πατουρα στο κατω μερος με πολυεστερικη ρητινη ως βαση και με τον πολυεστερικο στοκο που ειχα φτιαξει, εκανα τα φιλεταρισματα τα οποια θα βοηθουσαν στην συνεχεια στο στρωσιμο των υαλοϋφασματων κσι θα με προφυλασαν απο τυχον "αρνητικες" γωνιες στο ξεκαλουπωμα μετα (εικονες 51-52).

Ανοιγω παρενθεση για να εξηγησω. Το υαλοΰφασμα οσο λεπτο και αν ειναι δεν αγαπαει τις κοφτες γωνιες. Μην ξεχναμε οτι δεν ειναι τιποτα αλλο απο ινες γυαλιου αλλωστε. Οσο καλα και αν εμποτιστει με την πολυεστερικη ρητινη δεν "κολλαει" ευκολα σε γωνιες 90 μοιρων και μικροτερες. Γι αυτο τον λογο, συνισταται οπου στην κατασκευη μας εχουμε τετοιες γωνιες να τις "φιλεταρουμε" οπως λεγεται. Δηλαδη να τις ομαλοποιουμε σε καμπυλες αντι για αιχμες. Αυτο πολυ απλα μπορει να γινει εαν γεμισουμε μια τετοια αιχμη με στοκο και μετα περασουμε το δακτυλο μας κατα μηκος της και αφαιρεσουμε τον επιπλεον στοκο που θα μαζεψει το δακτυλο μας. Βεβαια στο εμποριο υπαρχουν πιο εξειδικευμενα εργαλεια απο το δακτυλο για την δουλεια αυτη. Δεν φιλεταρονται ολες οι αιχμες βεβαια. Μονο οι "εσωτερικες" αυτες που δεν φαινονται στην κατασκευη μας. Τελος παρενθεσης.

Σε πρωτη φαση λοιπον, περασα ενα χερι πολυεστερικη ρητινη ολο το κομματι μας (εικονα 50) και στην συνεχεια απλωσα το υαλοΰφασμα για να το ενισχυσω (εικονες 53-54). Μιας και η κατασκευη ηταν αρκετα στερεη, χρησιμοποιησα μονο μια στρωση χοντρο υαλοΰφασμα (450 gr). Εμποτισα καλα με ρητινη και το αφησα να στεγνωσει καλα για μια ημερα.

Την επομενη λοιπον ημερα, και αφου ο πολυεστερας ειχε στεγνωσει καλα, με ενα μικρο τροχο τριμαρισα τα περισσευματα (εικονα 55) και ετριψα λιγο για σπασει η γυαλαδα και να πεσει υλικο επανω του.

Και ηρθε η ωρα για τον στοκο πιστολιου! Να δουμε που βρισκομαστε. Περναω λοιπον δυο πλουσια χερια πολυεστερικο στοκο πιστολιου δυο συστατικων, ασπρο (εικονα 56) και η κατασκευη μας φανηκε καθαρα. Το σχημα ειναι το επιθυμητο, αλλα η επιφανεια μακραν ακομα και ιδιως μετα το χοντρο υαλοϋφασμα το οποιο διαγραφεται πεντακαθαρα απο κατω (εικονα 57).

Τριψιμο λοιπον χοντρο με τριβειο (P120), για να κατεβασουμε τον στοκο στο επιπεδο του υαλοϋφασματος (εικονες 58-60).

Ξανα, περασμα δυο χερια πολυεστερικο στοκο πιστολιου (εικονα 61) και πιο λεπτομερες τριψιμο τωρα (P200 - P600) με το χερι (εικονες 62-66).

Σε αυτο το σημειο, πηρα καποιες αποφασεις. Μιας και οσο ψιλα και να ετριβα (εως και P2000), σε καμια περιπτωση δεν ειχα την επιφανεια που λεγανε οτι χρειαζεται, "Class ‘A’ mirror finish", αποφασισα τελικα να βαψω τα κομματια της μητρας, με ασπρο γυαλιστερο χρωμα φανοποιιας. Το χρωμα φανοποιειας επιλεχθηκε μιας και θα το περναγε φιλος μου φανοποιος και το ειχε δουλεψει, σε αντιθεση με τα πολυεστερικα χρωματα που δεν τα ηξερε (ακομα) (γεια σου φιλε Κωστακη).

Αποφασιστηκε επισης μιας και θα βαφαμε με χρωμα φανοποιιας και δεν ξεραμε τις συμβατοτητες των υλικων, να μονωναμε τα απο κατω πολυεστερικα υλικα, με ενα ακρυλικό αστάρι (γκρι χρωμα εικονες 67-69). Αυτο το υλικο περαστηκε με πιστολι και αφου στεγνωσε (2-3 ωρες), τριφτηκε με το χερι στεγνο (P400 - P1000) και με νερο (P2000).

Το ιδιο εγινε τελικα και στο κατω κομματι και ετσι, τελος Νοεμβριου πλεον, τα δυο κομματια μητρες της περιβοητης κονσολας, βαμμενα με ασπρο γυαλιστερο χρωμα φανοποιιας και φανερα πλεον με επιφανειες "Class ‘A’ mirror finish" (χαρη στον Κωστα), τυλιχτηκαν με αντιστατικο πλαστικο και μπηκαν στην αποθηκη, περιμενοντας την ανοιξη για να μας παρουσιασουν αποτελεσμα.

Και επειδη σχολαω για σημερα δυο λογια γενικα.

Η πολυεστερικη ρητινη ως υλικο, για εμας τους ερασιτεχνες, ειναι ενα αρκετα "δυσκολο" υλικο. Θελει προσοχη στους χρονους πηξης, στην ρευστοτητα (ιξωδες) και σε πολλες αλλες λεπτομερειες για να εχουμε ενα καλο αποτελεσμα. Επισης και τα υπολοιπα υλικα που χρησιμοποιουνται (κερι αποκολλησης, υγρο αποκολλησης, Gelcoat) εχουν τις ιδιοτροπιες τους, τις οποιες θα προσπαθησω να αναφερω καθως το θεμα θα εξελισσεται. Για τωρα κραταμε μονο οτι η πολυεστερικη ρητινη μας βολευει να την δουλεψουμε ανοιξη εως φθινοπωρο, επειδη χρειαζεται θερμοκρασιες 20 εως 30 βαθμους Κελσιου για να μην περασουμε σε εξειδικευμενα περιβαλλοντα εργαστηριου.

Τα λεμε αυριο παλι. Να μαστε ολοι καλα.

Παιδια, δεν ξερω κατα ποσο υπαρχει ενδιαφερον για ολα οσα γραφω, μιας και σας εχω παρει μονοτερμα και δεν παρακολουθω το φορουμ. Ισως να ειναι καλο να μην το παω το θεμα "σερι", αλλα μετα απο καθε μεγαλη ενοτητα να το συζηταμε λιγο, με οτι θελετε να ρωτησετε η να παρατηρησετε. Η ενοτητα "μητρα" εκλεισε. Ακολουθει η ενοτητα "καλουπια" και τελος η ενοτητα "κονσολα". Δεν ξερω ...

Παρολο που δεν βλεπω καποια αντιδραση, θα συνεχισω την περιγραφη η οποια σιγουρα καποιους θα βοηθησει σε καποιο σταδιο της.

Ανοιξη λοιπον, Απριλιος μηνας και η θερμοκρασια αρχιζει να ανεβαινει, επιτρεποντας μας να δουλεψουμε την πολυεστερικη ρητινη σε υπαιθριο χωρο. Καιρος να βγει η μητρα απ την αποθηκη και να ξεκινησουμε να δουλευουμε το καλουπι για την κονσολα μας.


Θα ξεκινησουμε χρησιμοποιοντας το κατω κομματι της μητρας, για να φτιαξουμε ενα πολυεστερικο θηλυκο καλουπι βασισμενο σε αυτην την μητρα. Η κατασκευη του καλουπιου, με την κατασκευη της τελικης κονσολας εχει ομοιοτητες, οσον αφορα στην επεξεργασια των υλικων. Και στις δυο περιπτωσεις "αντιγραφουμε" επιφανειες αντικειμενων, χρησιμοποιωντας πολυεστερικη ρητινη, υαλοϋφασματα, Gelcoat, υλικα αποκολλησης κλπ.

Για να αντιγραψουμε την επιφανεια του κομματιου της μητρας, θα πρεπει να την ντυσουμε ολοκληρη με τα υλικα μας και στην συνεχεια, αφου αυτα στερεοποιηθουν "στεγνωσουν" να τα αποκολλησουμε απο την μητρα, για να χρησιμοποιηθουν στην συνεχεια για την κατασκευη του τελικου αντικειμενου, με αντιστοιχη διαδικασια.

Για να μπορεσει το καλουπι να "βγει" απο την μητρα, θα πρεπει να μην υπαρχουν "αρνητικες" γωνιες οταν αυτο στεγνωσει. Για παραδειγμα, εστω οτι θελουμε να κανουμε ενα καλουπι απο μια σφαιρα (γεωμετρικη). Αρχιζουμε και την "ντυνουμε" με πολυεστερα και φτανουμε στην μεση της. Εαν εκει σταματησουμε, οταν στεγνωσουν τα υλικα μας θα ειμαστε σε θεση να βγαλουμε αυτη την επενδυση που χτισαμε πανω στην σφαιρα, ξεχωριζοντας την απο την σφαιρα με ευκολια. Εαν ομως συνεχισουμε το "χτισιμο" περνωντας την νοητη γραμμη της μεσης της σφαιρας, εστω και κατα ελαχιστο, τοτε η επενδυση αυτη οταν στεγνωσει, δεν θα ειναι δυνατον να βγει απο την σφαιρα, παρα μονο αν την κοψουμε. Ελπιζω να καταλαβατε την εννοια των αρνητικων γωνιων στην σχεση των δυο αντικειμενων.

Η δικια μας κατασκευη, επειδη δεν ειναι απλη και οι επιφανειες που μας ενδιαφερουν εκτεινονται σε ολα τα επιπεδα της, δεν μας επιτρεπει να φτιαξουμε ενα ενιαιο καλουπι, γιατι απλα δεν θα μπορουσαμε να το ξεκολλησουμε απο επανω της. Τι κανουμε λοιπον σε τετοιες περιπτωσεις ? Η λυση σε τετοιες καταστασεις ειναι να κοψουμε το καλουπι σε τετοια σημεια που να μπορει να βγει απο την μητρα. Και επειδη η λυση του κοψιματος του καλουπιου, δεν θα βολευε στην μετεπειτα συναρμολογηση του για να χρησιμοποιηθει για τον σκοπο του, μελεταμε απο πριν τα σημεια εκεινα που θα επρεπε αυτο να κοπει και τα φτιαχνουμε εξ αρχης ως ξεχωριστα κομματια.

Στην περιπτωση μας λοιπον, για το κατω μισο της κονσολας, θα φτιαξουμε ενα καλουπι το οποιο θα διαιρειται σε τρια μερη, τα οποια θα ταιριαζουν "απολυτα" μεταξυ τους, ετσι ωστε να χρησιμοποιηθουν κατοπιν ως ενα ενιαιο καλουπι.

Ολα αυτα ακουγονται αρκετα περιπλοκα και δεν λεω οτι δεν ειναι, αλλωστε το ειπαμε εξ αρχης. Αφου ομως μας μπηκε το μικροβιο θα το πολεμησουμε

Κατα την περιγραφη αυτης της διαδικασιας που εχουμε ξεκινησει, δεν θα μπαινω σε πολλες τεχνικες λεπτομερειες επεξεργασιας και χρησης των υλικων, αλλα θα παραμεινω περισσοτερο στην εξελιξη της διαδικασιας. Στο τελος της περιγραφης θα μαζεψω και μερικα links απο videos και ιστοσελιδες, που θα σας βοηθησουν να κατανοησετε ολα οσα θα περιγραψω.