Ερώτηση Διαγωνισμός “ψαρευτικής αφήγησης” απο την ΕΞΟΡΜΗΣΗ

Θελω ν`αναφερθω και εγω σε μια ψαρευτικη μου εμπειρια απο τα παιδικα μου χρονια...Στην ηλικια των 12 καλοκαιρι αποφασιζουμε με τον πατερα μου,εναν φιλο του,τον γιο του και τον αδερφο μου να παμε για ψαρεμα με τη βαρκα...                                                                                                                                    Ξεκιναμε λοιπον να παμε σ` ενα μερος οπου ειχε μπαζω8ει με μυδια απο εναν φιλο του πατερα μου τον κυρ Μιμη(γερολυκος ψαρας).Η 8αλασσα ηταν λαδι και η ωρα ηταν γυρω στις 7 το απογευμα.Φτανουμε στο μερος βρησκουμε τη σημαδουρα και δενουμε στην αγκυρα που υπηρχε ειδη εκει.Το δολωμα μας ηταν μονο μαυρο σκουληκι...                                                                                                                                          Δολωνουμε ολοι και ριχνουμε τις πετονιες μας μεσα στη 8αλλασα.Το βα8ος ηταν κοντα στα 10 με 12 μετρα.Ολοι κανουμε ησυχια και περιμενουμε να αρχισουν τα τσιμπηματα.Αφου περασε κανα 20λεπτο αρχισαν οι πρωτες τσιμπιες και σιγα σιγα σιγα αρχισαν να βγαινουν τα ψαρια..Σιγα σιγα αρχισαν να βγαζουν ολοι μουρμουρια εκτος απο μενα.Μεχρι και ο αδερφος μου που δεν ειδε ιδεα απο ψαρεμα ειχε βγαλει ψαρι.Εγω να ειμαι απικο και να μη τσιμπαει τιποτα σε μενα...                                                                          Να σκεφτομαι δεν ειναι δυνατον να τσιμπανε τα ψαρια σ`ολους εκτος απο μενα..Αφου εχει περασει η ωρα ολοι εχουν βγαλει απο 2-3 μουρμουρια και εγω ακομα στο μηδεν.Η απελπισια ειχε σχηματιστει στο προσωπο μου...Σε καποια στιγμη λεω δεν παει αλλο και αποφασιζω να τραβηξω τη πετονια.Παω να τραβηξω και νοιωθω οτι ειναι σκαλωμενη.Προσπαθω να τραβηξω με πιο πολυ δυναμη και τοτε νοιω8ω τη πρωτη κεφαλια(κατι σαν τη κεφαλια που ειχε ριξει ο Ζινταν στο Ματερατζι ενα πραγμα..εχεχεχε) που σχεδον βουτηξα το χερι μου μεσα στο νερο...                        Να προσπα8ω με τα χιλια ζορια να κρατησω τη πετονια και να μου περνει τα χερια και να πονανε τα δαχτυλα μου.Αρχιζω λοιπον να φωναζω στο πατερα μου να με βοη8ησει γιατι δεν μπορουσα αλλο να το κρατησω αλλα δεν μπορουσε να με βοη8ησει γιατι και αυτος εβγαζε ψαρια συνεχεια.Μην εχοντας καποιον να με βοη8ησει καταλαβα οτι επρεπε να βασιστω στις δικες μου δυναμεις...    Σε κα8ε κεφαλια του ψαριου  προσκυνουσα κανονικα μια πανω μια κατω.Ολοι να εχουν βγαλει απο 4-5 ψαρια και εγω ακομα να προσπα8ω να ανεβασω το ενα και μοναδικο ψαρι μου.Εχει περασει κανα 20λεπτο να εχουν σταματησει οι αλλοι γιατι τελειωσαν τα δολωματα και εγω ακομα εκει να πασχιζω να ανεβασω το ψαρι...                                                                                                                      Θυμαμαι που συνεχως το ψαρι πηγενε διαγωνιος κατω απο τη βαρκα λες και προσπα8ουσε να κοψει τη πετονια.Η πετονια ομως ηταν καλης ποιοτητας και δεν κοβοταν.Που λετε σιγα σιγα  και με χιλιους κοπους φερνω το ψαρι κοντα στην επιφανεια της 8αλασσας και σκεφτομαι πως να το ανεβασω στη βαρκα.Βαζω οση δυναμη μου ειχε απομεινει και με μια ξαφνικη κινησα πεταω το ψαρι μεσα στη βαρκα.Εκει που προσπα8ω να παρω ανασες βλεπω ολους να με κοιτανε απορημενοι...                                                                                                            Το ψαρι κατα σατανικη κι ολας συμπτωση ειχε μπει κατευθειαν στο καλα8ι με τ`αλλα ψαρια αλλα ξεχωριζε γιατι ηταν το μεγαλητερο.Ηταν μια μουρμουρα γυρω στα 1500 γραμμαρια!!!Ολοι μαζι με μενα ειχαμε μεινει αναυδοι...Απο την απογοητευση πηγα στην απολυτη χαρα...!Μια βασιλισσα του Αιγαιου μου σπαρταρουσε μπροστα μου.Μια εικονα που δεν θα την ξεχασω ποτε οσα χρονια και αν περασουν...                                    Εκεινη τη στιγμη ενοιωσα οτι αφηνα την παιδικη ηλικια και εμπαινα στην ενηλικιωση.Φυγαμε απο εκεινο το μερος και μεσα μου ειχε αλλαξει κατι για παντα...!!!

Το ξυπνητήρι τάραξε την ησυχία του δωματίου. Άνοιξε τα μάτια του και διαπίστωσε πως βρισκόταν σε  ένα ξένο δωμάτιο. Γύρισε στο πλάι και αντίκρισε την κοπέλα του. Θυμήθηκε πως χθες αργά το βράδυ είχαν φτάσει  στο Holmsund, ένα μικρό ψαροχώρι στην Βόρεια Σουηδία. Η κοπέλα του γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί , και οι δυο τους είχαν έρθει από την Γερμανία όπου ζούσαν, για να περάσουν τις γιορτές των Χριστουγέννων μαζί με την οικογένεια της. Εκμεταλλεύτηκαν 2 εβδομάδες διακοπών για να πραγματοποιήσουν αυτό το ταξίδι.
Το βλέμμα του έπεσε στο παράθυρο. Απόλυτο σκοτάδι, περίεργο, το ρολόι έδειχνε δέκα παρά τέταρτο. Μήπως κοιμηθήκαμε ως το επόμενο βράδυ; Σηκώθηκε και άνοιξε την κουρτίνα. Έξω ο κόσμος φαινόταν να κινείται με καθημερινούς ρυθμούς. Άλλοι φτυάριζαν στην είσοδό τους το χιόνι, μητέρες με τα παιδιά τους στο χέρι περίμεναν στη στάση....Ξαφνικά συνειδητοποίησε πως ήταν πρωί, ένα πρωί χωρίς ήλιο, δεν μπορούσε να το διανοηθεί. Μια μελαγχολία άρχισε να τον φλερτάρει. Ένοιωσε σαν το ψάρι στην στεριά. Αυτόματα το μυαλό του έγινε προτζέκτορας, εικόνες από την ηλιόλουστη Ελλάδα, από τις όμορφες παραλίες, την γαλάζια μάγισσα την θάλασσα, τα όμορφα ψαρέματα με φίλους ... Του είχαν πει πως εδώ σ' αυτή τη γωνιά της γης, τον χειμώνα ο ήλιος ανατέλλει κατά τις 10-11 το πρωί και δύει κατά τις 1-2 το μεσημέρι, αλλά δεν το είχε ζήσει ποτέ.
Κατά τις 10:20 άρχισε να... ξημερώνει. Ένα μουντό φως που για πρώτη φορά αντίκριζε ήρθε να τον καθησυχάσει κάπως.
Στις 14:00 χάθηκε το φως και η νύχτα σκέπασε το μικρό χωριό πάλι. Οι ντόπιοι το είχαν συνηθίσει, αυτοί το ζούσαν από μικρά παιδιά. Το καλοκαίρι  αντίστοιχα δεν νύχτωνε παρά μόνο για λίγες ώρες.
Οι πρώτες μέρες κύλισαν ήρεμα και γρήγορα, με επισκέψεις και γνωριμίες. Οι άνθρωποι του φέρθηκαν πολύ φιλικά, τον δέχτηκαν αμέσως στην μικρή τους κοινωνία. Ο καιρός όσο πήγαινε και χειροτέρευε -20^ο, -30^ο, -40^ο, χιονοθύελλες , παγωμένη θάλασσα, τα έβλεπε στη τηλεόραση και δεν τα πίστευε. Τα παγοθραυστικά δεν ήταν σε θέση να σπάσουν τον πάγο. Ήρθαν τα Χριστούγεννα, ο καιρός άρχισε να φτιάχνει, το θερμόμετρο ανέβηκε στους -25^ο και για πρώτη φορά μετά από μια εβδομάδα αντίκρισε τον ήλιο. Δεν τον κρατούσε τίποτα μέσα, και η πρόταση για μια επίσκεψη στο σπίτι ενός φίλου στην λίμνη, του ήρθε κουτί. Ο Sven ήταν έμπορος αυτοκινήτων και έμενε μόνιμα με την γυναίκα του και τα 3 παιδιά του σ' ένα υπέροχο ξύλινο σπίτι στην όχθη μιας μικρής λίμνης. Μετά την τυπική υποδοχή κάθισαν στο τζάκι για καφέ και το μάτι του έπεσε πάνω σε κάποιες φωτογραφίες στον τοίχο, όπου ο Sven κρατούσε στα χέρια γεμάτος περηφάνια  μια 10κιλη τούρνα. '-Ψαράς;' τον ρώτησε με ένα χαμόγελο. '-Ναι, εσύ;'.
Αυτό ήταν. Το 'προξενιό' είχε γίνει. Επί δύο ώρες μιλούσαν για ψάρεμα, για είδη ψαριών, για την θάλασσα, για την λίμνη, και η συζήτηση κατέληξε σε μια πρόσκληση για ψάρεμα αύριο το πρωί. Που; στην παγωμένη λίμνη, με στόχο τις τούρνες, οι οποίες ζούσαν σε αφθονία εκεί. Άρχισε να τον 'τρυπάει' με ερωτήσεις, αλλά εκείνος τράβηξε μια βαθειά ρουφηξιά καπνό από την πίπα του, και χαμογελώντας του είπε:
'- Να είσαι αύριο το πρωί εδώ γύρω στις 9:30 με 10:00 και μη νοιάζεσαι για τίποτε άλλο, θα τα κανονίσω όλα εγώ.'
Το ξημέρωμα, γύρω στις 10 την άλλη μέρα φτάσανε στο σπίτι του Sven. Τους περίμενε ζεστός καφές, κρουασάν, και ένα λικεράκι σουηδικό. Του πρότειναν να αλλάξει ρούχα και αυτός υπάκουος, φόρεσε το αντιανεμικό και αδιάβροχο τζάκετ και παντελόνι πάνω από τα βαμβακερά και ισοθερμικά του ρούχα, καθώς και τα αντίστοιχα υποδήματα ειδικά για τον πάγο. Γάντια, σκούφος, κασκόλ, απαραίτητα στους -25^ο, και ένα μικρό μπουκάλι βότκα στην τσέπη. Ένα περίεργο εξάρτημα κάτι σαν το 'σχοινάκι' που κάνουν στην γυμναστική, με 2 ξύλινες λαβές και στα άκρα εξοπλισμένο με δύο σουβλιά, κρεμάστηκε πάνω από τους ώμους. Του εξήγησαν πως αυτό θα το χρησιμοποιούσε μόνο σε περίπτωση που υποχωρήσει ο πάγος, και πάντα γυρνώντας προς τα πίσω και καρφώνοντας τα μυτερά άκρα πάνω στον πάγο. Έτσι θα μπορούσε να κρατηθεί και να ανελκυθεί από τα παγωμένα νερά. Και μόνο με την σκέψη αυτή του ερχόταν μια ανατριχίλα, η οποία όμως καθόλου δεν τον απέτρεπε από τον τελικό σκοπό του, το ψάρεμα στον πάγο.
Τα πρώτα βήματα στην λίμνη ήταν πολύ διστακτικά μιας και το χιόνι που σκέπαζε τον πάγο, δεν επέτρεπε να διακρίνει κανείς το πάχος του πάγου. Μετά από 50 περίπου μέτρα ανακάλυψαν ξαφνικά πατημασιές. Αυτό ήταν αφορμή να ξεθαρρέψουν και ακολουθώντας τα ίχνη έφτασαν μέχρι την μέση περίπου της λίμνης.
Εκεί, αφού άφησαν κάτω τα εργαλεία τους, άρχισαν να ανοίγουν τρύπες στον πάγο με μεγάλα πλαστικά τρυπάνια, τα οποία είχαν κάτω στα κοπτικά τους άκρα, μεταλλικές πλάκες, ενώ πάνω είχαν κάτι σαν μανιβέλα, ώστε να περιστρέφονται εύκολα.
Τα καλάμια ήταν πολύ μικρά, συμπαγή και οι μηχανισμοί επίσης μικροί και ελαφριοί. Το 'δόλωμα' ήταν κάποια μικρά τεχνητά ψαράκια, κάτι σαν ragloo σε διάφορες αποχρώσεις. Διαπίστωσε πως το να ανοίξει κανείς μια τρύπα διαμέτρου 120 χιλιοστών σε πάγο πάχους περίπου 15-20 εκατοστών, δεν ήταν καθόλου εύκολο. Με μεγάλη αγωνία για το αποτέλεσμα, άφησε το ψαράκι να γλιστρήσει προς τον βυθό, υπολογίζοντας το βάθος περίπου στα 10 μέτρα. Όταν αισθάνθηκε πως πάτωσε , το σήκωσε ελαφρά προς τα πάνω και άρχισε να το ανεβοκατεβάζει με τέχνη, αντιγράφοντας φυσικά τις κινήσεις των άλλων, μιας και γι' αυτόν ήταν η πρώτη φορά. Τα λεπτά κυλούσαν και αποτέλεσμα μηδέν. Σήκωνε πιο ψηλά το ψαράκι, το πήγαινε πιο χαμηλά, αλλά μάταια, το πολυπόθητο τσίμπημα φάνταζε όνειρο απατηλό. Σκέψεις πολλές περνούσαν από το μυαλό του. Τι φταίει, τι κάνω λάθος; Μήπως τα ψάρια είναι αλλού; Μήπως από το κρύο τα ψάρια δεν τρώνε;
Δεν είναι δα και εύκολο να στέκεσαι ακίνητος πάνω στον πάγο με -25^ο, χωρίς κάποιο κίνητρο, ή έστω την ένδειξη κάποιας παρουσίας ψαριών.
Τις σκέψεις του ήρθε να διακόψει ένα επιφώνημα χαράς. Γύρισε το βλέμμα του προς τον Gunnar, τον τρίτο της παρέας, και με χαρά διαπίστωσε πως είχε βγάλει μια τούρνα γύρω στα 2 κιλά. Τράβηξε μια γερή γουλιά βότκα από το φλασκί του, και με ανεβασμένη ψυχολογία πλέον συνέχισε το 'παιχνίδι' με το ψαράκι του.
Τα λεπτά κυλούσαν, ο ήλιος είχε ανέβει για τα καλά στον γκρίζο ουρανό του Βορρά, όταν από μακριά είδε κάποιον με...ποδήλατο να έρχεται προς το μέρος τους. Σε λίγο εμφανίστηκε ένας παππούς με τον σκύλο του, και αφού αντάλλαξε κάποιες κουβέντες με τους δύο Σουηδούς, κατέβηκε από το ποδήλατό του και άνοιξε ένα καλάθι που είχε τοποθετήσει στη σχάρα του ποδηλάτου. Ήταν μέχρι πάνω γεμάτο με τούρνες, σεβαστού μεγέθους περίπου στα 8-10 ψάρια.
Μας είπε πως ψάρευε από τις 08:00 σε ένα σημείο γύρω στα 200 μέτρα μακριά, και πως είχε ανοίξει πάνω από 30 τρύπες μέχρι να τα βρει.
Μόλις έφυγε ο παππούς, άρχισε να ανοίγει τρύπες σαν τρελός, σε απόσταση 20 μέτρων περίπου άνοιξε γύρω στις 10-12 τρύπες. Ζεστάθηκε για τα καλά, και χαμογέλασε μονολογώντας  '- Αυτό θα πει να κάνεις μια τρύπα στο νερό με όλη την σημασία της λέξης'.
Άρχισε να ψαρεύει εναλλάξ στις τρύπες, άλλαξε ψαράκια με άλλο χρώμα, ώσπου ξαφνικά σκάλωσε. Τίναξε το καλάμι προς τα πάνω και κατάλαβε ότι στην άλλη άκρη κάποιος δεν αστειευόταν. Προς στιγμή τα έχασε, φοβήθηκε πως τα εργαλεία δεν θα ήταν σε θέση να βγάλουν ένα τόσο μεγάλο ψάρι. Χαλάρωσε κι' άλλο τα φρένα, πήρε τα μπόσικα και ξανακάρφωσε μαλακά.
Φρρρρρρ! ό μαγικός ήχος ήρθε να ανεβάσει την αδρεναλίνη στο κατακόρυφο και να τραβήξει την προσοχή των άλλων, οι οποίοι παράτησαν προς στιγμή το ψάρεμα και ήρθαν προς το μέρος του. Μη φοβάσαι του είπε ο Sven, τα εργαλεία είναι ότι πρέπει για μεγάλες τούρνες, πάλεψέ το άφοβα και εμείς θα σε βοηθήσουμε να το βγάλεις. Έσφιξε τα φρένα και άρχισε την πάλη μέτρο προς μέτρο. Αντλούσε με το καλάμι και μάζευε με γρήγορες περιστροφές, και πάλι το ίδιο, αντλούσε  και μάζευε. Η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή από την αγωνία, ενώ οι δύο φίλοι τον ενθάρρυναν στην προσπάθειά του. Η τούρνα επιτέλους έφτασε κοντά στην επιφάνεια και ο Sven έβγαλε το γάντι του και ανασήκωσε το μανίκι του. Με το ένα χέρι έπιασε την πετονιά και με το άλλο κατάφερε να πιάσει το ψάρι και να το πετάξει έξω από το νερό, πάνω στον πάγο. Ένα επιφώνημα θαυμασμού ξέφυγε σχεδόν ταυτόχρονα από τα τρία στόματα. Μια τούρνα κοντά στα 5 κιλά ήταν το κορυφαίο έπαθλο της εξόρμησής τους, ήταν η αμοιβή για το ξεπάγιασμα, για το εξαντλητικό άνοιγμα των τρυπών. Δεν ήθελε πια να ψαρέψει, του αρκούσε η μάχη που έδωσε και το βλέμμα του δεν ξεκολλούσε πάνω από το ψάρι, το οποίο είχε βρει ακαριαίο θάνατο από το μαχαίρι του Sven, λίγα δευτερόλεπτα μετά την σύλληψή του. Μάζεψε τα εργαλεία του και φανερά ανακουφισμένος έκανε μια βόλτα στη λίμνη, αφήνοντας πίσω τους δυο φίλους του να ψαρεύουν. Ήταν η πιο όμορφη στιγμή του ταξιδιού του, εκείνο το ανέμελο περπάτημα στην λίμνη, με τον ήλιο να φαντάζει πιο λαμπερός από ποτέ, με τις μπαταρίες του φορτισμένες στο φουλ. Δεν το ένοιαζε που σε λίγο άρχισε πάλι να σουρουπώνει και θα έπρεπε να γυρίσουν στο σπίτι. Η περιπέτεια στον πάγο είχε καταχωρηθεί στην μνήμη του ανεξίτηλα σαν κάτι το μοναδικό, κάτι το ξεχωριστό, το οποίο θα θυμάται για πάντα.
Τους  Sven και Gunnar δεν τους ξαναείδε από τότε, ούτε και ξαναπήγε ποτέ του στο Holmsund. Όμως κάθε φορά που 'σφίγγει' ο καιρός τον χειμώνα και το χιόνι σκεπάζει την αυλή του, στέκεται με την μύτη του κολλημένη στο παράθυρό, και με αφηρημένο ύφος  αναπολεί εκείνες τις στιγμές, συνειδητοποιώντας πως οι φίλοι του θα είναι για πάντα μαζί του. Κάπου εκεί σε μια γωνίτσα της καρδιάς του.

Και κάποιες συμπληρωματικές φωτογραφίες:

Ψάρεμα.  Ήταν στα γονίδια ή κάπου μου κόλλησε το μικρόβιο?


Προερχόμενος από ναυτική οικογένεια.Ο πάππους χρονιά με εμπορικό καΐκι και έπειτα με τρεχαντήρι με άδεια επαγγελματικής αλιείας  .Ο πατέρας πρώτος μηχανικός Εμπορικού Ναυτικού και με ξύλινη ερασιτεχνική πεντάμετρη παπαδιά(δώρο από τον πάππου).
Θολές οι μνήμες τα καλοκαίρια που ο παππούς με τον πατέρα έφευγαν με δυο πανέρια δολωμένα σουπιά βράδυ για να γυρίσουν πρωί πρωί με πανέρι γεμάτο ψάρια,με την χαρά ζωγραφισμένη στα κουρασμένα πρόσωπα τους.Οι λέξεις "καλή ψαριά" από νωρίς έγιναν απαγορευμένες στο λεξιλόγιο μου.
Ήμουν δεν ήμουν πέντε όταν το πρώτο καλάμι μπήκε στα χέρια μου για να μου δώσει τα πρώτα δυο ψάρια το ένα στενόμακρο πολύχρωμο και το άλλο κοντόχοντρο και καφετί.Έτσι χαράχτηκαν στην μνήμη μου τα πρώτα ψάρια που η απέραντη αποφάσισε να μου χαρίσει.
Αυτό ήταν τότε μου κόλλησε το μικρόβιο ή ξύπνησε η γονιδιακή εντολή που ήταν γραμμένη μέσα μου.
Πρωί πρωί σχεδόν κάθε μέρα στο φούρνο να ζητιανεύω λίγη ζύμη και με το καλάμι μου στην παλιά ιταλική μισό βυθισμένη προβλήτα μπροστά από το ξενοδοχείο Λέρος.Να προσπαθώ να ξεγελάσω κάθε λογής μικρόψαρο μέχρις ότου γεμίσει το καλαθάκι μου ή κοπεί,μπερδευτεί η αρματωσιά μου.

Τα καλοκαιριά περνούσαν και εγώ πάντα κοντά στην Θάλασσα.Εξελισσόμουν,από τα μικρόψαρα στα κεφαλόπουλα  μετά στης μπάφες έπειτα στόχος έγιναν τα μουγκρία και έπειτα ένα βράδυ να,ένας "Θείος" με δυο καρούλια τεμπέλες και ένα στο χέρι ψαρεύει εκεί στην "Μπάζα" ακριβώς μπροστά στο παλιό Γυμνάσιο.Από μακρυά με το ποδήλατο εγώ,τον βλέπω να ζορίζετε και να παλεύει με κάτι μεγάλο μέχρι να φτάσω κοντά έχει σηκώσει μια τσίπουρα μα ήταν τεράστια στα παιδικά μου μάτια.
Πω πω "θείε" τι ψάρι είναι αυτό.Καμιά απάντηση μόνο ένα άγριο βλέμμα,ακόμα και όταν η επίμονες ερωτήσεις μου πρέπει να του είχαν ζαλίσει τα αυτιά  δεν είχα πάρει ούτε μια κουβέντα από τον "θείο" Μαράτο(αυτό ήταν το όνομα του ή το παρατσούκλι του).
Μου πήρε καμιά δεκαπενταριά μέρες να καταφέρω να δω τι δόλωμα έβαζε μιας και εάν παραζύγωνα το βλέμμα γίνονταν πολύ άγριο.Και σίγουρα το καλοκαίρι πρέπει να τελείωνε όταν κατάφερα επιτελούς να ανταλλάξω μερικές κουβέντες με τον "θειο".
Άλλα βλέποντας και παρακολουθώντας έναν πραγματικό μάστορα στο "κλέφτικο" σίγουρα έμαθα πολλά.
Έτσι δεν άργησε και για μένα να έρθει η πρώτη "μεγάλη κυρία" ψαρεύοντας με "κλέφτικο" ένα ψάρεμα που το κάνω ακόμη άλλα με ένα μεγάλο μειονέκτημα το λιάνομα.
Το λιάνομα και η ανάγκη μου για εξέλιξη ήταν και τα αίτια που άρχισα να ψάχνω τα ψάρια πιο μακρυά από την ακτή,στην αρχή με καρούλια και έπειτα με καλάμια.
Τα χρονιά περνούσαν και τα θέλω μου άλλαζαν.
Ήρθαν καινούργιες αγάπες στην ζωή μου και έτσι ο χρόνος που περισσεύει για το ψάρεμα όλο και λιγότερος.Το αλίευμα δεν ήταν πια αυτοσκοπός άλλα εάν η απέραντη ήθελε να δώσει κάτι τότε αυτό το προτιμούσα να είναι κάτι κάλο,τα μικρά ταξίδευαν πάλι πίσω στην αγκαλιά της.
Ανακάλυψα ότι τα καλά ψάρια για να έρθουν σε μένα έπρεπε να μπορώ να στείλω την αρματωσιά μου μακριά πολύ μακριά και έτσι ασχολήθηκα και με της ρίψεις.
Μια πολύ καλή εναλλακτική για μένα ώστε να μπορώ να βρεθώ στην αγκαλιά της τον λίγο χρόνο που απομένει μετά την καθημερινή ρουτίνα.
Κάπου εδώ τελειώνουν τα κεφάλαια που έχει γράψει για μένα αυτή η γονιδιακή εντολή ή το μικρόβιο που κάποτε κόλλησα και το οποίο δεν μοιάζει να έχει γιατριά,άλλα δεν πειράζει είναι πραγματικά ένα ωραίο γονιδιακό κουσούρι ή μια ανίατη αρρώστια πραγματικά εύχομαι πότε να μην μπορέσω να βρω γιατριά από αυτό που τόσο αγαπώ  Ψ Α Ρ Ε Μ Α

Ο Μιχάλης ήταν πολύ χαρούμενος. Το παραθαλάσσιο σπιτάκι του ήταν επιτέλους έτοιμο, μετά από πολλή προσωπική δουλειά, μόχθο και ιδρώτα, τον περίμενε με ανοιχτές τις αγκάλες για να τον φιλοξενήσει, όποτε αυτός και η οικογένειά του θα το είχαν ανάγκη.
Δεν ήταν άνθρωπος της θάλασσας ο Μιχάλης, την αγαπούσε όμως πολύ, και όσο πήγαινε κοντά της, άλλο τόσο και μαγευόταν από αυτήν.
Σιγά-σιγά έμαθε το ψάρεμα, παρέα με τους γείτονές του πήγαινε για τσαπαρί, καμιά καθετούλα και τα λοιπά. -' Ο μεζές να βγαίνει ρε παιδιά, και δόξα τω θεώ!'.
Σε δυο χρόνια αγόρασε κι' αυτός μια βαρκούλα για να μη γίνεται βάρος στους άλλους και αισθανόταν σαν τον Σεβάχ τον Θαλασσινό.
Δεν ξεθάρρευε βέβαια πολύ-πολύ, γιατί κατά βάθος αισθανόταν ότι οι γνώσεις του είναι 'νηπιαγωγείου', και έτσι τα θηράματά του δεν ήταν δα και πολύ σπουδαία: σπαράκια, γόπες, χανόπερκες στην καθετή, σαφρίδια , κολιούς και κανα κοκάλι στο τσαπαρί.
Για τον μεζέ μια χαρά, και φρέσκα-φρέσκα, τα τηγάνιζε η κυρά-Φρόσω και μοσχοβολούσε η γειτονιά. Άραζε κάτω από το κιόσκι, παγωμένο ουζάκι, μπυρίτσες, τι άλλο ήθελε ο άνθρωπος; Βασιλιάς στο φτωχικό του ο Μιχαλάκης.
Έλα όμως που αυτό δεν κράτησε για πολύ. Μια ημέρα των ημερών ξεσπάει η κυρά Φρόσω:-'Δεν αντέχω άλλο ρε Μιχάλη! Κάθε μέρα έρχεται η γειτόνισσα η Σούλα και μου δείχνει τις ψαρούκλες που έπιασε ο Θανάσης με το ψαροντούφεκο. Κάτι ψάρια νάάάά με το συμπάθιο! Και 'γω κάθομαι και ματώνω τα χέρια μου για να βγάλω τα λέπια και να  καθαρίσω τα ψαράκια σου. Δεν λέω φρέσκα είναι κι΄αυτά, αλλά τέλος πάντων αισθάνομαι μειονεκτικά απέναντί της.'
-'Ώστε έτσι εξηγείται λοιπόν...' μουρμούρισε ο Μιχάλης, -'Γι' αυτό δεν τους βλέπω ποτέ πρωί στη θάλασσα'. -'Μη στενοχωριέσαι Φρόσω, θα τους κάνω να σκάσουν από την ζήλεια τους!'
Το απόγευμα πέρασε από τους παλιούς του φίλους και γείτονες έτσι δήθεν για βόλτα και διαπίστωσε πως αυτοί ετοιμαζόταν πυρετωδώς για την νυχτερινή τους εξόρμηση. Στολές, βατραχοπέδιλα, φακούς, όπλα, βέργες, τρίαινες, και χίλια δυο άλλα εξαρτήματα μπήκαν στα πορτ μπακάζ των αυτοκινήτων μαζί με μεγάλα ψυγεία με πάγο.
Τράβηξε μια ρουφηξιά από τον καφέ του και ρώτησε: -'Καλά το ψάρεμα από βάρκα το παρατήσατε ρε παιδιά;'
-'Ακόμα εκεί 'σαι μωρέ αδερφέ; Εδώ βλέπεις βουτάμε δυο-τρεις ωρίτσες νυχτερινό, και το μικρότερο ψάρι που χτυπάμε είναι ενάμιση κιλό, με την ψιλαδούρα θα ασχολούμαστε τώρα;' είπε ο Θανάσης και οι υπόλοιποι γέλασαν ειρωνικά.
-'Αν θέλεις έλα και συ να δεις. Θα κολλήσεις και θα γίνεις και συ ψαροντουφεκάς.' του είπε ο Αντρίκος ο χοντρός.
-'Δεν υπάρχει καλύτερος ψαροντουφεκάς από μένα σ' όλη την Ελλάδα' είπε ο Μιχάλης. -'Αύριο θα κατέβω στην πόλη να φέρω τον εξοπλισμό μου και το βράδυ θα έρθω μαζί σας για να σας το αποδείξω.'
Οι υπόλοιποι γνώριζαν ότι ο Μιχάλης είχε την τάση να υπερβάλλει σε πολλά θέματα, αλλά δεν είχαν ιδέα για το αν ήταν καλός ψαροντουφεκάς ή όχι.
Συμφώνησαν λοιπόν να ορίσουν το ψαρευτικό τους ραντεβού για την επόμενη νύχτα.
Την επόμενη μέρα ξημερώματα ο Μιχάλης έφυγε για την πόλη. Είχε ήδη καταστρώσει το σχέδιό του και χαμογελούσε κάτω από τα μουστάκια του.
Πρώτα έκανε τις διάφορες δουλειές που είχε σαν εκκρεμότητα, και έπειτα πήγε σε ένα φίλο του με είδη αλιείας και κατάδυσης.
Εκείνος τον εξόπλισε με ότι ήταν απαραίτητο για την νυχτερινή του εξόρμηση, επισημαίνοντάς του ότι αυτό που κάνει θέλει προσοχή, επειδή είναι παράνομο.
Ψωνισμένος σαν 'γαμπρός' ο Μιχάλης, πήγε να εκτελέσει το τελευταίο μέρος του σχεδίου του.
Ήταν περίπου δύο η ώρα όταν έφτασε στην ψαραγορά. -'Βρε καλώς τον Μιχάλη, πως από δω;' τον ρώτησε το ξαδελφάκι του ο Μάνθος.
-'Λοιπόν ξάδελφε άκουσέ με προσεκτικά: Θέλω ένα μεγάλο ψάρι για να κάνω εντύπωση στα φιλαράκια μου τους ψαροντουφεκάδες, ξέρεις μωρέ τον Θανάση, τον Αντρίκο και τον Νώντα. Θα πάμε απόψε για νυκτερινό και λέω να τους εντυπωσιάσω. -'Τι λες; Έχεις κάτι να μου προτείνεις;'
-'Ήρθες λίγο αργά, αλλά νομίζω ότι κάτι έχω για σένα, θα στο βάλω μέσα σε φελιζόλ με πάγο, για να διατηρηθεί φρέσκο, και που’ σαι δώρο από μένα για το ξαδελφάκι μου.'
-'Να χαρώ εγώ, ξαδελφάκι που έχω', φώναξε ο Μιχάλης και τον αγκάλιασε σφικτά.
Το απόγευμα έφτασε στο εξοχικό του γεμάτος χαρά, έκανε τις προετοιμασίες του για το βράδυ, δοκίμασε την στολή του, την μάσκα του, τους φακούς, όλα εντάξει, άψογα.  -'Γυναίκα ετοιμάσου αύριο να πας από την Σούλα, να της δείξεις την ψαρούκλα που θα βγάλω απόψε.' είπε στη κυρά-Φρόσω ο Μιχάλης, μη μπορώντας να κρύψει την χαρά του. Η αλήθεια ήταν, ότι παρά την ηλικία του ο Μιχάλης σαν παλαίμαχος ποδοσφαιριστής συλλόγου Α΄ Εθνικής, ήταν κοτσονάτος και υπερτερούσε σωματικά κατά πολύ από τους άλλους της παρέας.
Πιστός στο ραντεβού του ο Μιχάλης έφτασε με το αυτοκίνητό του στη παραλία που είχαν συνεννοηθεί με τους άλλους της παρέας. Είχε ήδη αρχίσει να νυχτώνει, και έτσι αφού τακτοποίησε κάποιες 'λεπτομέρειες' , έβγαλε τα παρελκόμενα, φόρεσε την στολή του και καθώς δοκίμαζε την μάσκα του έφτασαν και οι υπόλοιποι.
Η θάλασσα είχε ένα ελαφρύ κυματάκι, που ήταν λιγάκι ενοχλητικό για καρτέρι στα βράχια. Αποφάσισαν να διασκορπιστούν κατά μήκος της παραλίας, και αυτός ζήτησε να μείνει κοντά στα βράχια, είχε βλέπετε τον σκοπό του.
Σε λίγο οι υπόλοιποι σκορπίστηκαν στο σκοτάδι και μόνο το διάχυτο φως των φακών τους κάτω από την επιφάνεια του νερού, φαινόταν μέσα στο σκοτάδι.
Ο Μιχάλης πήγε προς τα δεξιά, σύριζα στα βράχια επειδή κατάλαβε πως ήταν εύκολο να χάσει κανείς τον προσανατολισμό του, αλλά το κύμα τον 'έσπρωχνε' διαρκώς πάνω στα βράχια, με αποτέλεσμα να τον εκνευρίσει και να τον κάνει να βγει και να καθίσει πάνω στα βράχια.
Παρακολουθούσε από μακριά τις κινήσεις των άλλων, και όταν οι άλλοι μετά από αρκετή ώρα βγήκαν έξω, φανερά απογοητευμένοι από τα πενιχρά αποτελέσματα, τότε ο Μιχάλης πλησίασε στον βράχο που είχε κρύψει το φελιζόλ, άνοιξε το καπάκι, σημάδεψε το ψάρι στο κεφάλι και το 'εκτέλεσε'.
Έπειτα επιστρέφοντας στη θάλασσα, κολύμπησε προς την παραλία, έχοντας στο χέρι την βέργα με το ψάρι.
-'Ψαροντουφεκάδες του γλυκού νερού', φώναξε με φανερά ειρωνική φωνή, σαν να ήθελε ο καημένος να εκδικηθεί για όλα τα ειρωνικά σχόλια της κυρά-Σούλας προς την γυναίκα του, '- Για πλησιάστε να δείτε τι χτύπησε ο δάσκαλος', φώναξε δυνατά κρατώντας ψηλά με τα δυο του χέρια σαν τρόπαιο την βέργα με την τεράστια 'ψαρούκλα'.
Οι άλλο σάστισαν όταν είδαν το μέγεθος του ψαριού από μακριά, έδειχνε να ήταν πάνω από 5 κιλά. Έριξαν τους φακούς τους πάνω στο ψάρι και ξαφνικά όλοι μαζί ξέσπασαν σε ξέφρενα γέλια. Μπροστά τους στεκόταν ο Μιχάλης, φανερά σαστισμένος, κρατώντας στα χέρια του ένα τεράστιο γριβάδι (κυπρίνο).
Οι υπόλοιποι κυλιόταν στη άμμο από τα γέλια και δεν μπορούσαν να αρθρώσουν λέξη, όταν από ένα βράχο ξεπρόβαλλε ο ξάδελφος, που μέσα από μια κρίση γέλιου, προσπάθησε να εξηγήσει στον Μιχάλη, πως το ψάρι αυτό ήταν του γλυκού νερού, και ότι του το είχε δώσει για να του κάνει πλάκα.
Ο Μιχάλης, γελώντας κι' αυτός με την σειρά του, αφού στόλισε τον ξάδελφο με διάφορα 'γαλλικά', μάζεψε την ουρά του ανάμεσα στα σκέλια, και αποχαιρέτησε την παρέα η οποία εξακολουθούσε να γελάει ξέφρενα.
Από τότε ο Μιχάλης δεν θέλει ούτε να ακούσει για ψαροντούφεκο. Επέστρεψε στο βαρκάκι του, και εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους ερασιτέχνες ψαράδες της περιοχής. Όχι ότι τα αλιεύματά του είναι σπουδαία σε ποσότητα ή είδος ψαριών, αλλά είναι 'τίμια' και με πολύ μεράκι και τέχνη πιασμένα.
Όσο για τους υπόλοιπους της παρέας; Δεν ψαρεύουν πια νυχτερινό ψαροντούφεκο, και τους παίρνει που και που μαζί για ψάρεμα με την βάρκα.
Φυσικά η ιστορία αυτή είναι πλέον 'ταμπού' στις τσιπουροσυναντήσεις τους. Μόνο όταν ο Μιχάλης τα τσούξει καμιά φορά, τότε πετάει κανένα '-Άκου εκεί γριβάδι!' και όλοι ξεκαρδίζονται στα γέλια.

Όπως είπα και στην προηγούμενη ψαρευτική μου αφήγηση σχεδόν κάθε δεύτερο Σάββατο πηγαίνω με τον πατέρα μου στο Αιτωλικό για ψάρεμα.Ένα Σαββατοκύριακο που είχαμε πάει οικογενειακώς στο Αιτωλικό αποφασίσαμε να πάμε μία μικρή βόλτα στην Τριχωνίδα(η Τριχωνίδα είναι μία από τις μεγαλύτερες λίμνες στην Ελλάδα)επειδή είχε άπνοια και ο ήλιος έλαμπε θα περνούσαμε πάρα πολύ ωραία.Φτάνοντας εκεί είδα το νερό που ήταν λάδι και πρότεινα στον πατέρα μου να ρίξουμε ένα καλάμι για να δούμε εάν θα πιάσουμε κανένα ψάρι.Έβγαλα ένα καλάμι,το αρμάτωσα και μετά από δέκα λεπτά έριξα την αρματωσιά στο νερό.Τα ψάρια είχαν όρεξη καθώς με το που έριξα την αρματωσιά στο νερό μετά από ένα λεπτό  είχα ήδη πιάσει το πρώτο μου ψάρι.Μετά το πρώτο ψάρι ακολούθησαν και άλλα ψάρια.Είχα πιάσει έξι ψάρια,βέβαια μετά από μία ώρα αναγκαστήκαμε να φύγουμε γιατί δεν είχαμε όλο τον εξοπλισμό και το δόλωμα είχε τελειώσει.Έτσι με το που γυρίσαμε στην Αθήνα ξεκίνησα να ετοιμάζω το επόμενο ψαρευτικό ταξίδι στη Τριχωνίδα.Αγόρασα μπόλικα δολώματα και έφτιαξα καλύτερα τον εξοπλισμό μου,αγοράζοντας λιμνήσιο εξοπλισμό.Μετά τις αγορές μου ήμουν έτοιμος να πάω για ψάρεμα και περίμενα με ανυπομονησία την ώρα και τη στιγμή που θα έφτανα στην Τριχωνίδα.Το επόμενο Σάββατο είχαμε κανονίσει με τον πατέρα μου να πάμε στη ξανά στην Τριχωνιδα μόνο για ψάρεμα.Από την προηγούμενη κιόλας μέρα είχα φροντίσει να δω όλα τα δελτία καιρού και να ετοίμασω τον εξοπλισμό μου και τα δολώματα.
Όταν πρωί πρωί φτάσαμε στη λίμνη και είδα τον καλό καιρό που είχε και είπα ότι θα πιάσουμε πολλά ψάρια.Τα ψάρια όμως  μας επιφύλασαν μια δυσάρεστη έκπληξη.Μετά από τρεις ώρες ψαρέματος και δεν είχαμε πιάσει τίποτα.Όμως εμείς δεν τα παρατήσαμε συνεχίσαμε να ψαρεύουμε μέχρι και το απόγευμα όπου σταματήσαμε να ψαρεύουμε γιατί δεν είχαμε πιάσει τίποτα.Βέβαια εγώ είχα απογοητευτεί από το αποτέλεσμα όμως μου έγινε ένα καλό μάθημα.Έμαθα να είμαι πάντα προσεκτικός  με τις αγορές μου και επιφυλακτικός με τους ψαρότοπους.




Δημήτρης
Καλομοίρης
Ο ερασιτέχνης ψαράς
02.03.2009

                           

.Η ώρα 04:50πμ εγώ με τον αδερφό μου Χρήστο στο αυτοκίνητο οδεύαμε προς τον απόμακρο κάβο με μια διάχυτη αισιοδοξία για μια καλή ψαριά (όπως πάντα άλλωστε). Ήταν η τρίτη φορά που επισκεπτόμασταν το συγκεκριμένο κάβο, μιας και μας είχε δώσει την εντύπωση ότι ήταν μια καλή ψαρευτική μεριά, με βαθιά πελαγίσια νερά, χωρίς όμως να έχουμε πάρει κάτι αξιόλογο. Το χάραμα μας βρίσκει στον προορισμό μας να χαζεύουμε για λίγα λεπτά την άγρια ομορφιά του τοπίου, καθώς το πρώτο φως της μέρας μπερδευόταν στο πέπλο της νύχτας που αποχωρούσε και ο φάρος να διακόπτει κάθε τόσο αυτή την συνεύρεση…
Φορτωμένοι με τον εξοπλισμό μας ξεκινήσαμε να κατέβουμε τα βράχια ψάχνοντας ένα πλάτωμα για να απλώσουμε τα πράγματά μας.
Ο Χρήστος πήρε το καλάμι του spinning και άρχισε να «μαστιγώνει» τη θάλασσα, ενώ εγώ έστησα 4 καλάμια με μονοδόλια και ψαροδόλια… Το ψάρεμα είχε αρχίσει!
Μικρές τσιμπιές φανέρωσαν αμέσως την ύπαρξη ψαριών, αλλά μικρών, που απλά μας χαλούσαν τα δολώματα. Ο καιρός κρύος και ένα «φορτωμένο» βορειοανατολικό τεσσάρι προσπαθούσε να μας χαλάσει την μέρα.
Μετά 3 ώρες ψαρέματος μόνο 2 μικροί σαργοί μας είχαν τιμήσει, αν και ένα περίεργο κόψιμο με δόλωμα ένα ολόφρεσκο γαύρο μας είχε βάλει σε υποψίες.
Κάναμε ένα διάλειμμα, φτιάξαμε καφέ και συνεχίσαμε το ψάρεμά μας. Εγώ κάνοντας εγγλέζικο σε ένα μικρό κόλπο και ο αδερφός μου τι άλλο, spinning…
Σε λίγο πιάστηκε ένα μικρό μελανούρι και χωρίς πολύ σκέψη το δόλωσα σε ένα από τα καλάμια… Συνέχισα το εγγλέζικο και μικροί σαργοί άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους και όσο περνούσε η ώρα έκαναν πιο έντονη την παρουσία τους…
Έτσι απορροφημένος ξέχασα τα καλάμια πίσω μου, μα όταν κάποια στιγμή γύρισα να δω, έκπληκτος αντίκρισα το Χρήστο με το καλάμι να έχει «προσκυνήσει» να μου κάνει νοήματα.
Άφησα το καλάμι μου και πήγα κοντά του. Μου είπε ότι με φώναζε αλλά με τον αέρα κόντρα εγώ δεν άκουγα τίποτα…
Παρατήρησα ότι το καλάμι που κρατούσε ήταν αυτό με το δολωμένο μελανούρι και αμέσως γεννήθηκε και στους δυο η ελπίδα μήπως κάτι καλό είχε πιαστεί...
Το ψάρι είχε πάρει 30-40 μέτρα πετονιά και σταμάτησε μάλλον βραχωμένο. Το περιμέναμε αρκετά λεπτά με το καλάμι λυγισμένο αλλά μάταια, καμιά αντίδραση.
Αποφασίσαμε να ρισκάρουμε και να τραβήξουμε πιο δυνατά, τόσο που καλάμι και πετονιά φαίνονταν να είχαν φτάσει τα όρια τους. Ξαφνικά το ψάρι ξεκόλλησε από το βυθό, έκανε ένα τελευταίο κεφάλι παίρνοντας λίγα φρένα. Ο Χρήστος αντιδρώντας ψύχραιμα έδωσε ένα κλικ στο μηχανισμό και τράβηξε δυνατά το καλάμι, αμέσως ένιωσε το ψάρι να έρχεται παίρνοντας αραιά λίγα φρένα.
Η όλη αναμέτρηση κράτησε περίπου μισή ώρα και με αγωνία είχαμε καρφώσει το βλέμμα μας στην γαλανή περιμένοντας το ψάρι να φανεί. Έπειτα από υπερπροσπάθειες ο Χρήστος κατάφερε να ανεβάσει το ψάρι στην επιφάνεια. Μείναμε έκπληκτοι με αυτό που αντικρίσαμε. Ήταν μια καταπληκτική γύρω στα 4 κιλά συναγρίδα. Αφού το ηθικό έφτασε στα ύψη και με ελάχιστα διαλείμματα  συνεχίσαμε το ψάρεμα έως το άλλο πρωί. Τελικά γυρίσαμε πίσω με την καταπληκτική συναγρίδα και κάποιους αξιόλογους σαργούς αλλά κυρίως με τις ανεπανάληπτες εμπειρίες που εισπράξαμε. 


ΜΕ ΑΓΑΠΗ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Όπως όλες οι Παρασκευές έτσι και αυτή τα ίδια και τα ίδια .
- Θα έρθεις Κόκκινο Νερό;
- Όχι θα μείνω να βγω με τα παιδιά.
- Ρε άσε τα μπιλιάρδα και έλα να πάρεις καθαρό αέρα .
- Μπα προτιμώ να μείνω Λάρισα.
- Έλα και αυτή τη φορά σου χω μια ωραία έκπληξη.
- Για πες…
- Έλα και θα δεις.
- Κανόνισε να ναι καμιά χαζομάρα και χάσω τζάμπα το σαββατοκύριακο.
- Έλα και δε θα χάσεις…

Η έκπληξη δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα άσπρο τηλεσκοπικό καλάμι 2,40 μετρά 100-250
της  CORMORAN με ένα μηχανισμό 4000 της ίδιας εταιρίας γεμισμένο με σαραντάρα μισίνα της DAM ,5 σακουλάκια έτοιμα διπλαρια,10 μολύβια καμπανούλες 40 και 50 γραμμαρίων και τρία σακουλάκια παστό μαύρο σκουλήκι.
Δηλαδή στα δικά μου μάτια ΕΝΑ ΑΣΠΡΟ ΚΑΛΑΜΙ.
-Τι είναι τούτο ρε μπαμπά … για αυτό με φερες μέχρι εδώ. Και στο πα να μη με φέρεις τζάμπα
-Άσε ρε που τα ξέρεις όλα. Με αυτά αύριο θα πάμε για ψάρεμα.
Έτσι πρωί πρωί έτοιμοι πάνω στα βραχάκια δεξιά της παραλίας του Κόκκινου Νερού ψαρεύαμε ή μάλλον προσπαθούσαμε να ψαρέψουμε ,γιατί όπως πολύ γρήγορα κατάλαβα ο πατέρας μου πρώτη του φορά κράταγε στα χέρια του καλάμι.
Με αυτά και με αυτά όμως φίλοι μου εκείνο το πρωί βγάλαμε 18 λιθρινάκια. Αν δεν μας τελείωνε το μαύρο ακόμα εκεί θα ήμασταν.
Ε λοιπόν αυτό ήταν… εκεί ξεκίνησαν όλα.
Εκεί κοπήκαν τα μπιλιάρδα του Σαββατοκύριακου.
Εκεί κοπήκαν και τα μπιλιάρδα του μεσοβδόμαδου μιας και έπρεπε να κάνω οικονομία για τα δολώματα και τα αναλώσιμα του επόμενου Σαββατοκύριακου.
Εκεί ήρθαν τα πρώτα ψαράκια.
Τα πρώτα καρδιοχτύπια μπροστά στη ξελογιάστρα θάλασσα
Τα πρώτα άγχη να βρω καλό δόλωμα.
Οι πρώτες ανυπομονησίες για το πότε θα περάσει ο μήνας να αγοράσω το επόμενο τεύχος του Ψάρεμα ( τα έχω όλα από το πρώτο κιόλας τεύχος)
Τότε είναι που έγινε το << ΑΣΠΡΟ ΚΑΛΑΜΙ>> ένα εργαλείο πρώτης ανάγκης
Τότε είναι που έγινε το ψάρεμα και η θάλασσα ΑΝΑΓΚΗ.
Τα χρόνια περνούσαν , τα εργαλεία και οι τεχνικές άλλαζαν με τη σειρά τους.
Μόνο εγώ και ο πατέρας μου μέναμε σταθεροί να ψαρεύουμε κάθε βράδυ.
Τις ήσυχες , ψαρεύτηκα , νύχτες κοιτούσαμε θυμάμαι τον ουρανό και ρώταγα στον πάτερα μου.
-Λες ρε μπαμπά να χει θάλασσα κει πάνω?
Και κείνος μου απαντούσε πάντα…
-Αν εννοείς στα αστέρια μπορεί και να χει αλλά με σιγουριά δε μπορώ να σου πω
-Αν εννοείς στο Παράδεισο τότε είμαι απόλυτα σίγουρος πως έχει.
Ο πατέρας μου βλέπετε δεν ψάρευε, δεν ήξερε να ψαρεύει ,δεν έμαθε ποτέ.
Του έφτανε που ήταν κοντά στη θάλασσα … αυτό και μόνο αυτό του αρκούσε.
Και να μη πάρεις ψάρια , έλεγε , παίρνεις τη θάλασσα και αυτό είναι το ζουμί…
Δεν ξέρω καν αν ερχόταν μαζί μου για να έχω παρέα και να μην είμαι μόνος μου στις ερημιές ή αν το κανε για τον εαυτό του.
Το θέμα  είναι ότι δεν με άφησε ποτέ μόνο μου και ότι πάντα έρχεται μαζί μου.
Ακόμα και όταν αρρώστησε το 1998 και οι γιατροί του περιόρισαν τις μετακινήσεις εκείνος πάντα έβρισκε το κουράγιο και ερχόταν μαζί μου για ψάρεμα.
Και πάντα τον ερώταγα  για την θάλασσα του ουρανού , και πάντα  μου δίνε την ίδια απάντηση.
Κάθε μα κάθε ψαρευτικό μου βράδυ από το 1994 είναι κοντά μου – ψαρεύουμε ΜΑΖΙ.
Τελευταία φορά που ψάρεψα ολονύκτιο ήταν πριν 4 μήνες.
Βλέπετε είμαι 45 ημερών μπαμπάς και η γονική μου απειρία με κράτησε μακριά από τη θάλασσα.
Εκείνο λοιπόν το βράδυ 4 μήνες πριν τον ξαναρώτησα…
-Λες ρε πάτερα να χει θάλασσα εκει ψηλά στα αστέρια και κεινος μου απάντησε ότι μπορεί και να χει και ότι δεν είναι σίγουρος.
Για τον Παράδεισο δε τον ρώτησα γιατί πλέον και εγώ ξέρω με σιγουριά ότι έχει.
Οχτώ χρόνια τώρα ο πατέρας μου εκεί ψαρεύει.
Μου το πε.
Ανυπομονώ να μεγαλώσει ο γιος μου να τον πάρω ένα βράδυ μαζί μου για ψάρεμα.
Θα είναι εκείνο το βράδυ που θα γνωρίσει τη θάλασσα
Θα είναι εκείνο το βράδυ που θα γνωρίσει τον παππού του.
Έχω για αυτόν κρατημένο εκείνο το ΑΣΠΡΟ ΚΑΛΑΜΙ.

Στη μνήμη του Νιάκα Γεωργίου.

Νιάκας Δημήτρης
ΚΑΠΕΤΑΝ
Υ.Γ. Πατέρα να ξέρεις ψάρια πολλά δεν παίρνω…
Παίρνω όμως τη θάλασσα όλη… ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΟΥΜΙ