Ερώτηση Διαγωνισμός “ψαρευτικής αφήγησης” απο την ΕΞΟΡΜΗΣΗ

             Αποφασιζω αυτο το καλοκαρι να παω για ψαρεμα...Η μερα ηταν ειδανικη και κατι με ω8ουσε να βρε8ω στην αγαπημενη μου παραλια.Παιρνω τη μηχανη και ξεκιναω για χαλκιδικη...το μονο που επρεπε να παρω ηταν τα καταλληλα  δολωματα...Σε 2 ωρες βρησκομαι στη παραλια κατα τις εφτα το απογευμα και ξεκιναω να ριχνω τα καλαμια μου...Τα ψαρια τσιμπουσαν και φαινονταν ορεξατα...Κα8ως κοιτουσα τα καλαμια ξαφνικα ενοιωσα μια ηρεμια που δεν την ειχα παρατηρησει τις προηγουμενες φορες...                                                                                                                                                                                   Παρατηροντας τη 8αλασσα και τον ουρανο εβλεπες να ενωνονται ολα μαζι σε τελεια αρμονια...Ξαφνικα πρην καλα καλα με συνεπαρει αυτη η αρμονια αρχισε να κουνιεται η μυτη του καλαμιου,το αρπαζω και νοιω8ω οτι ειναι καλο το ψαρι που τραβαει και τελικα βγαζω μια μουρμουρα που μου ανεβασε κατευ8ειαν το ηθικο!Ακολου8ησε μια ακομα μουρμουρα δειχνοντας οτι η ψαρευτικη μου εξορμηση 8α εκρυβε πολλες εκπληξεις...                                                                                                                                                                              Μετα τη δευτερη μουρμουρα εκει που νοιω8ω οτι εχει ψαρια σταματανε τα τσιμπηματα.Κοιταζοντας τις ακρες των καλαμιων μου παρατηρω ενα φως κοκκινο σε μεγε8ος φακου να φεγγει προς το μερος μου.Ξαφνιαζομαι  και σκεφτομαι τι ειναι αυτο το φως...Οσο περνουσε η ωρα το φως γινοταν πιο δυνατο,πλεων εφεγγε σαν προβολεας και σιγα σιγα σαν φαρος...Γυρω μου επικρατουσε μια αισ8ηση ευτυχιας και χαρας...Αρχισα να καταλαβαινω οτι τελικα το κοκκινο φως ηταν το φεγγαρι...Ενα κατακοκκινο φεγγαρι που οσο ανεβαινε γινοταν ολο και πιο κοκκινο...                                                                                                                                                                                Τα καλαμια μου ειχαν σταματησει να με απασχολουν και το βλεμα μου ειχε καρφω8ει στο φεγγαρι.Κοιτοντας το περνουσαν σκεψεις  και ενοιω8α ευτυχισμενος που ειχα αξιω8ει να ζησω αυτες τις στιγμες...Πρωτη φορα εβλεπα τοσο κοκκινο φεγγαρι και μου φανηκε πολυ μυστηριο.Ενα κατακοκκινο φεγγαρι τι να σημαινει αραγε...?Ποιο μπορει να ειναι το νοημα ολης αυτη της καταστασης...?Οι σκεψεις μου αρχισαν να πηγενουν σε 8εματα οπως οι πληγες,το αιμα και ο πονος...Εκεινη το βραδυ το φεγγαρι εδειχνε να αιμοραγει...Αν και πληγωμενο επρεπε παλι να στα8ει εκει ψιλα να κανει αυτο που πρεπει...                                                                                                                                                                                   Εκει που η κατασταση αρχισε να γινεται δυσκολη και σκεψεις να ταξιδευουν σε δυσκολες καταστασεις το μικρο καλαμι που το εχω εικοσι χρονια αρχισε να κουνιεται.Ο μηχανισμος που εχει ειναι και αυτος εικοσαετιας και με το φιλο μου το λεμε το τσικι τσικι απο το θορυβο που κανει.Πιανω το καλαμι και διαπιστωνω οτι εχω μεγαλο ψαρι...Αρχιζω να γυριζω τη μανιβελα και τσικι τσικι να τραβαω το ψαρι...Οσο το ψαρι πλησιαζε τοσο πιο πολυ τραβουσε και με το μηχανισμο που ειχα,αρχισαν να γινονται δυσκολα τα πραγματα...Επρεπε να βγαλω οσο πιο γρηγορα το ψαρι φοβουμενος μη το χασω.Οταν το ψαρι εφτασε στα δεκα μετρα το χερι μου αρχισε να κουραζεται και βγαζοντας μερικα μουγκρισματα καταφερα να το βγαλω εξω...!Βλεποντας το να σπαρταραει επερνα ανασες μετα τη μαχη που εδωσα με το ψαρι.Ηταν μια μουρμουρα γυρω στα οχτακοσια γραμμαρια και μου φενοταν απιστευτο που βγηκε με το μικρο καλαμι...Ενα πανεμορφο ψαρι μια καλλονη του Αιγαιου μου εκανε τη τιμη να τσιμπησει στο δολωμα μου...!                                                                                                                                                                                      Στη συνεχεια εβγαλα ακομα μια μουρμουρα και σκεφτηκα οτι ηταν ωρα να φυγω.Οι συγκινησεις ηταν απολαυστικες και το περιβαλλον  μαγικο...!Δεν 8α μπορουσα να ζητησω τιποτα παραπανω εκεινο το βραδυ.Μπορει στο ομαδικο ψαρεμα να περνας πολυ καλα με τη παρεα των φιλων αλλα και η μοναχικη ψαρευτικη εξορμηση εχει τα δικα της...Μαζεψα τα καλαμια τον εξοπλισμο και οτι σκουπιδια ειχα και ξεκινησα για την επιστροφη ευχαριστοντας το 8εο για την εμπειρια αυτη...!

Καλημέρα

Η δικιά μου ιστορία είναι λίγο αστεία έγινε το 1984  13ετων εγώ τότε,, σ’έναν παραπόταμο του Έβρου [έμεινα 6 χρόνια εκεί]

Εγώ και τρις καλοί μου φίλοι συνομήλικοι ξεκινήσαμε με τα ποδήλατα να πάμε πρωί-πρωί για ψάρεμα
τρόπος ψαρέματος    Απίκο
εξοπλισμός SUPER HI-TECH ένα κομμάτι φελιζολ που έπαιζε και τον ρόλο του φελλού στο οποίο υπήρχε τυλιγμένη πετονιά άγνωστης ταυτότητας και ποιότητας με δυο παραμαλακια και βαρiδιο ένα παξιμάδι από βίδα
το καλάμι το προμηθευόμασταν από τον τόπο του ψαρέματος συνήθως ένα λεπτό και μακρύ κλαδί ιτιάς ή λεύκας [μην με ρωτήσετε για το C.W.δεν το θυμάμαι  ]
δόλωμα γαιοσκώληκας από τον κήπο μας γαρνιρισμένο με χωματακι και τοποθετημένο σ’ένα παλιό και ξεραμένο τενεκεδάκι λαδομπογιάς
τον γαιοσκώληκα τον μαζεύαμε από το προηγούμενο βράδυ [για να αφομοιώσει το άρωμα της  ξεραμένης λαδομπογιάς  ]  τόσα ξέραμε τόσα κάναμε και εμένα οι φίλοι με είχαν για εξπέρ λόγο ότι ψάρευα συχνά με τον πατέρα μου …..τρομάρα μου.
Αφού λοιπόν καθίσαμε στην σειρά ο ένας δίπλα στον άλλον με απόσταση 3-4 μέτρα δέσαμε την σούπερ αρματωσιά μας στην μύτη του καλαμιού μας [κλαδιού] δολώσαμε και το ψάρεμα ξεκίνησε
Περνάνε 10 λεπτά τίποτα……. Περνάνε 20 λεπτά…….Περνάνε 30 λεπτά τίποτα και εκείνη την στιγμή δεν ξέρω πως μου ήρθε πετάγομαι και τους λέω ρε’σεις ξεχάσαμε το βασικότερο για να τσιμπήσουν τα ψάρια πρέπει να τους τραγουδήσουμε οι φίλοι μου με κοίταξαν με ένα περίεργο βλέμμα και ξεκίνησαν να εξωτερικεύουν την σκέψη τους  …..καλά πόση μ@λ@κια κουβαλάς …..πάλι ληγμένα πήρες….. έλα κάτσε πιο εδώ εκεί σε χτυπάει ο ήλιος στο κεφάλι και λες μ@λ@κιες [ εντάξει πιτσιρικάδες ήμασταν δεν ξέραμε πολλά για το ψάρεμα αλλά αυτό παραήταν χοντρό για να το καταπιούν  ]
Εγώ παρ’όλα αυτά ξεκίνησα να σιγοτραγουδάω και Να... πιάνω σχεδόν αμέσως το πρώτο ψάρι [αυτοί ούτε τσιμπιά]οι φίλοι μου με κοίταξαν αλλά δεν σχολίασαν τίποτα.
Δολώνω ξανασιγοτραγουδαω Νάτο και το δεύτερο ψάρι  [αυτοί πάλι ούτε τσιμπιά ]οι φίλοι μου άρχισαν να κοιτάν ο ένας τον άλλον και να μουρμουράν ,,,εγώ προσπαθώ να κρύψω την έκπληξη μου……. και προσπαθώ να το  παίξω άνετος και πικάροντας τους που δεν ακούν τον παλιό

Δολώνω ξανασιγοτραγουδαω Νάτο και το τρίτο ψάρι  και εκεί ξεκινάει το SHOW  οι φίλοι μου άρχισαν να κοιτάν ο ένας τον άλλον και χωρίς να ανταλλάξουν κουβέντα άρχισαν να σιγοτραγουδάν το τραγούδι που έλεγα εγώ άλλο να σας το λέω και άλλο να το ζεις δεν μπορέσαμε να αντέξουμε πέρα των 20 δευτερόλεπτων και ξεσπάσαμε σε γέλια όλοι μαζί ….ακόμα και τώρα το καλοκαίρι που ανεβαίνω στο χωριό όταν το αναφέρουμε γελάμε.
Είναι μια αξέχαστη ανάμνηση για όλους που αναπολούμε και νιώθουμε μια φιλική ζεστασιά μες την ψυχή μας .

Υ.Γ.  τα αποτελέσματα του ψαρέματος τελικά ήταν μόνο εκείνα τα τρία ψαράκια αλλά για μένα ήταν, είναι, και θα είναι το καλύτερο ψάρεμα τις ζωής μου

καλησπερα και απο εμενα η αφηγηση μου ξεκιναει πριν κανενα χρονο οταν εκανα τα πρωτα μου βηματα σαν ψαρας κολησα το μικροβιο απο των ξαδρεφο μου να ειναι καλα με πηρε μια μερα τηλ και μου ειπε να παμε για ψαρεμα εγω στην αρχη διστακτικως του ειπα οχι  με προφαση οτι δεν ειχα καλαμι μετα πολα με επισε και πηγαμε μου εδωσε ενα καλαμι και ξεκινησα να ψαρευω ριχνω την πρωτη βολη 10 μετρα μακρια δεν περασε μιση  ωρα και εβγαλα το πρωτο μου λαυρακη περιπου στα 100 γραμ εμεινε ο ξαδερφος μιας και ναι μεν ψαρευει πολλα χρονια αλλα με λαθος τεχνικη (βαριδι 30αρι κατω και δυο αγκιστρια με αποσταση περιπου 15 ποντους μεταξη τους)δεν ειχε βγαλει ποτε τοσο μεγαλο .μου αρεσε το τραβιγμα που εκανε αν και λιγο και κολησα στο ψαρεμα  αρχισα να το ψαχνω να δω τι αλλως τροπος υπαρχει πηρα βιβλια ψαρεματος μπηκα σε διαφορα σαιτ και ενα που με βωηθησε πιο πολυ ειναι το δικο σας και ευχαριστω πολυ ολους σας τελος παντων επειδη μενω κοντα στο καταστημα εξορμηση το ειδα και στο σαιτ και πηγα απο εκει μια μερα να παρω δωλοματα κουβεντα στην κουβεντα τους ειπα των τροπο ψαρεματος μου και οτι θα ηθελα να μαθω για το rock casting και πως δολονετε τα παιδια εκει μου πηραν το καλαμι μου και το εφτιαξαν για rock casting χωρις να το ζητησω εγω εκατσαν και ασχοληθηκαν μαζι μου και μου εδωσαν και αλλες συμβουλες αφου ξαναπηρα το καλαμι μου μου ειπαν  το εξης παρτο τωρα και απο εδω και περα πραγματικα θα ψαρευεις.απο τοτε και αφου ακουλουθησα καποια πραγματα που μου ειπαν εχω παρει μεγαλες χαρες μεταξυ τους την πιο προσφατη 4 κιλα τσιπουρες και 2 κιλα μουρμουρια στο συνολο 20 κοματια τα καλαμι μου το βραδυ που μας περασε πραγματικα εδωσαν ρεσιταλ τα καμπανακια μου δεν σταματησαν να χτυπανε τα φρενα ειχα παρει φωτια στην πραγματικοτητα 




[img=http://img3.imageshack.us/img3/4973/0024br6.th.jpg]









[img=http://img26.imageshack.us/img26/7527/0026ab7.th.jpg]






[img=http://img25.imageshack.us/img25/4790/0028ui9.th.jpg] εδω ειναι καποιες τσιπουρες στα καρβουνα αν θελετε συμβουλες για το καρβουνο πεστε μου χι χι!

Σχεδόν  κάθε δεύτερο Σάββατο πηγαίνω με τον πατέρα μου  σε ένα μικρό "νησί" στην Αιτωλοακαρνανία κοντά στο Μεσολόγγι. Το "νησί" είναι ένα μικρό, γραφικό και πυκνοκατοικημένο χωριό, που ονομάζεται Αιτωλικό. (Οι ντόπιοι ονομάζουν το Αιτωλικό «νησί», γιατί παρόλο που βρίσκεται στην Στερεά Ελλάδα, περιβάλλεται από θάλασσα - τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου - και ενώνεται με τη στεριά με δύο αντιδιαμετρικές γραφικές γέφυρες).
Το είδος ψαρέματος που μου αρέσει, και που επικρατεί στο Αιτωλικό τους χειμερινούς μήνες, είναι πολύ αλλόκοτο και πρωτότυπο. Το ψάρεμα  γίνεται με τυχαίο και περίεργο τρόπο. Σε κάποια σημεία, κάτω από τις γέφυρες, υπάρχουν ανοίγματα μέσα από τα οποία μπορούν να περνάνε οι γαΐτες. Οι γαΐτες είναι τοπικές παραδοσιακές βάρκες. Το χειμώνα τα ψάρια συγκεντρώνονται σε κάποιες περιοχές της θάλασσας, κάτω και γύρω από τις γέφυρες, για να προστατευτούν από το κρύο, επειδή αυτές έχουν μεγάλο βάθος. Το γεγονός αυτό το εκμεταλλεύονται οι ντόπιοι ψαράδες. Ψαρεύουν με καλάμια που ο εξοπλισμός τους είναι απλός και λιτός. Αυτός αποτελείται από μία σαλαγκιά και από χοντρή πετονιά, νούμερο 35 και πάνω, για να αντέχει, επειδή πολλές φορές η σαλαγκιά πιάνεται στα βράχια. Το ψάρεμα γίνεται με σκέτη τη σαλαγκιά, χωρίς δόλωμα. Ο ψαράς πετάει τη σαλαγκιά με τη βοήθεια του καλαμιού στη θάλασσα και με απότομες κινήσεις τραβάει τη πετονιά.
Τραβώντας τη πετονιά ο ψαράς είναι πολύ πιθανόν να πιάσει κάποιο ψάρι μεγάλο ή μικρό. Στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου υπάρχουν πολλά, διαφόρων ειδών καθώς και μεγάλα ψάρια. Ένα πρωινό του Φεβρουαρίου του 2007 ψάρευα και δεν είχα πιάσει κανένα αξιόλογο ψάρι, ώσπου κάποια στιγμή, όπως τράβηξα απότομα ένιωσα στο χέρι μου μεγαλύτερη αντίσταση, από τις προηγούμενες φορές. Με δυσκολία  έφερα το ψάρι κοντά μου. Όπως πήγα να το σηκώσω, χωρίς απόχη, το ψάρι τινάχτηκε και ξαγκιστρώθηκε. Το ψάρι ήταν περίπου 2 με 3 κιλά.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας μου είναι ότι ο προνοητικός ψαράς πρέπει πάντα να έχει μαζί του μία απόχη.





Δημήτρης
Καλομοίρης     
Ο ερασιτέχνης ψαράς
17.02.2009

H EΦΗ έπεσε στο νερό το 1983 αν θυμάμαι καλά. Ποιό πριν ο πατέρας μου είχε την Μαρία (τρεχαντήρι ξύλινο που είχε πάρει μεταχειρισμένο) αλλά δεν του πήγαινε να βάλει το όνομα της γυναίκας του σε παλιό σκαρί, οπότε η μόνη λύση ήταν η κατασκευή καινούργιου. Θυμάμαι πηγαίναμε στο Ηράκλειο κάθε Σάββατο και παρακολουθούσαμε το δέσιμο του σκαριού. Η μυρωδιά του ξύλου, τα βερνίκια, τα μέταλλα, όλα μπλεγμένες μυρωδιές και εικόνες μαγικές για ένα παιδί οκτώ χρονών. Μεγάλη υπόθεση και ας ήταν η ΕΦΗ 5,5 μέτρα μόνο, στα μάτια μου φαινόταν πλοίο της γραμμής. Μάλλον τότε έβλεπα με τα μάτια της φαντασίας και όχι της πραγματικότητας. Ήρθε η μέρα και έπεσε στο νερό και δέθηκε στην λιμνοθάλασσα του Αγίου Νικολάου, στην θέση που δυό μέρες πριν δενόταν το "παλιό". Όνειρο τότε παιδικό πότε θα έρθει η Κυριακή, θα κάνει καλό καιρό, θα με πάρει ο πατέρας μου ή θα φύγει στις 4:00 και όταν ξυπνήσω θα έχει λύσει σχοινιά; Και να οι αυπνίες μην φύγει και μείνω σπίτι και να τα πρώτα ψαρέματα και οι πρώτοι χάνοι και κανένα ψιλό παραγάδι για να μπορώ να βοηθήσω. Δίχτυ δεν ρίξαμε ποτέ και ας επιτρεπότανε τότε, έλεγε ο πατέρας μου "ψάρια που δεν τρώνε τα δολώματα δεν τα θέλουμε" τον πατέρα του τον έχασε μικρός και ήταν από δυναμίτη και πάντα λέει "την μπαμπεσιά η θάλασσα την τιμωρεί".
Το 1985 με πήρε μαζί του στο πρώτο ναυτικό σαλόνι που πήγα. Στην Παιανία γινόταν τότε και όταν μου είπε πως θα πάμε μαζί δεν κοιμήθηκα για 2 μέρες. Πήγαμε, διαλέξαμε και νέο κινητήρα (ένα yanmar που τον έχει μέχρι σήμερα) και επιστροφή. Τοποθέτηση του καινούργιου κινητήρα και πάλι ψαρέματα από την αρχή. Το τρεχαντήρι το έβγαζε κάθε χρόνο δυό φορές στην γλύστρα της λίμνης και ξύσιμο, κάψιμο, μίνιο, βάψιμο γινόταν κούκλα. Θυμάμαι μικρός πως αν ρώταγε κάποιος ποιά είναι η βάρκα μας όλοι λέγανε η ποιό όμορφη στην λίμνη και δεν υπήρχε περίπτωση να μην την ξεχωρίσεις ανάμεσα σε εκατοντάδες τρεχαντήρια. Πόσες φορές κατέληξα στα νερά της λίμνης όπως την σπρώχναμε για να ξαναπέσει μέσα, προσπαθώντας να μην ξυθεί το χρώμα, ούτε που θυμάμαι. Τα χρόνια περνούσαν και άλλαξαν οι ανάγκες μου, όπως και τα ενδιαφέροντα μου. Το τακτικό ψάρεμα με την ΕΦΗ έγινε άτακτο και απλά εκπλήρωνα την υποχρέωση μου να βοηθάω στην συντήρηση της. Κι άλλα χρόνια στην πλάτη, δουλειά, καταξιώση, μετάθεση, ευθύνες, άγχος, και κει, μίλια μακριά, ξαναθυμήθηκα το ψάρεμα που έκανα παιδί. Μυρωδιές και εικόνες μαγικές ανάκατες. Τα βράδια πλέον ψάρευα μέχρι το ξημέρωμα και μετά πήγαινα στο γραφείο ποιό φρέσκος από το να είχα κοιμηθεί όλο το βράδυ. Μετά μου έλειπε το ψάρεμα με βάρκα. Πήρα τον Ανεμο, 5 μέτρα εγγλέζικο σκαρί υπερταχύπλοο και με κινητήρα 145 ίππων πατενταρισμένο έπιανα 72 μίλια, ταχύτητα ότι πρέπει για τον άλλο κόσμο. Έβγαινα για ψάρεμα αλλά άλλο η μυρωδιά του ξύλου και του πετρελαίου και άλλο το πλαστικό και το λάδι. Αλλά έκλεινα τα μάτια και ήταν περίπου όπως τότε.
Όταν βαρέθηκα να κουμαντάρω ευθύνες δικές μου και χρήματα άλλων, πήρα ένα μήνα άδεια και ήρθα στον Άγιο Νικόλαο. Ηταν Γενάρης και μέρες κρύες αλλά τέλειες για βόλτα με την ΈΦΗ. Το ψάρεμα το κανονίσαμε με τον πατέρα μου από το προηγούμενο βράδυ. Το επόμενο πρωί, 6 η ώρα σκοτάδι ακόμη, ρίξαμε ένα καλάμι μέσα και ξεκινήσαμε την συρτή. Σαν τότε, 24 χρόνια σχεδόν μετά, πως είναι δυνατόν όλα να μυρίζουν το ίδιο; Δεν θυμάμαι να αλλάξαμε κουβέντα για κανένα τρίωρο, το μυαλό μου έτρεχε αλλού. Του ζήτησα να γυρίσουμε, είχα πάρει απόφαση, παραιτούμαι από την δουλειά μου και γυρίζω πίσω. Ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω σε ένα χρόνο το αποφάσισα σε ένα ψάρεμα. Σε μια ανάμνηση παιδική, σε εικόνες και μυρωδιές ανάκατες κρέμασα την ζωή μου.
Πάει πλέον ένας χρόνος από την επιστροφή μου, ο πατέρας μου δεν είναι σε κατάσταση να βγει για ψάρεμα ή για βόλτα με την αγαπημένη του ΈΦΗ εδώ και καιρό, οπότε πήρα την απόφαση να την βολτάρω μόνος μου. Μου έδωσε οδηγίες μην ξεχάσω να κοιτάξω τα λάδια, τα νερά, να βάλω πετρέλαιο, να τσεκάρω αν βγάζει νερά, να ελεγχω την θερμοκρασία, να ξύσω την προπέλα αν έχει πιάσει στρείδι, να προσέχω όταν περνάω κάτω από την γέφυρα μην χτυπήσει το κοράκι, να ανάψω τα φώτα όταν νυχτώσει, ούτε και θυμάμαι πόσα άλλα. Όλα τα ήξερα αλλά τον άφησα να τα πεί, έδειχνε την αγάπη του για κάτι άψυχο για τους υπόλοιπους αλλά τόσο σημαντικό για αυτόν.
Μεσημέρι Γενάρη πήδηξα μέσα, ακολούθησα με σπουδή ιεροτελεστείας τις οδηγίες-εντολές και γύρισα την μίζα. Την άφησα να δουλέψει κανένα 5λεπτο και έλυσα τα σκοινιά. Όλος ο κόσμος χώρεσε σε 5,5 μέτρα ξαφνικά και γω ο καπετάνιος. Την αίσθηση να γίνομαι από 34 χρονών 10 σε ένα λεπτό, δεν την κατάλαβα ποτέ. Και δεν θέλω να την καταλάβω κιόλας. Μου φτάνει που μπορώ να το καταφέρω. Ξέρω πως χρωστάω πολλά σε λίγους και αυτούς θέλω να ευχαριστήσω τελειώνοντας αυτή τη ιστορία. Το ψάρεμα και η τέχνη του ψαρέματος είναι κάτι περισσότερο από χόμπι. Είναι στάση ζωής. Ευχαριστώ τον Μανώλη που μου δίδαξε αυτή την τέχνη και ευχαριστώ και την ΕΦΗ που με μεταφέρει 25 χρόνια τώρα και ας είμαι και μακριά καμιά φορά. Το μυαλό μου είναι πάντα εκεί, σκαρί γυμνό όταν την πρωτοείδα.

Νίκος

Σχεδόν  κάθε δεύτερο Σάββατο πηγαίνω με τον πατέρα μου  σε ένα μικρό "νησί" στην Αιτωλοακαρνανία κοντά στο Μεσολόγγι. Το "νησί" είναι ένα μικρό, γραφικό και πυκνοκατοικημένο χωριό, που ονομάζεται Αιτωλικό. (Οι ντόπιοι ονομάζουν το Αιτωλικό «νησί», γιατί παρόλο που βρίσκεται στην Στερεά Ελλάδα, περιβάλλεται από θάλασσα - τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου - και ενώνεται με τη στεριά με δύο αντιδιαμετρικές γραφικές γέφυρες).
Το είδος ψαρέματος που μου αρέσει, και που επικρατεί στο Αιτωλικό τους χειμερινούς μήνες, είναι πολύ αλλόκοτο και πρωτότυπο. Το ψάρεμα  γίνεται με τυχαίο και περίεργο τρόπο. Σε κάποια σημεία, κάτω από τις γέφυρες, υπάρχουν ανοίγματα μέσα από τα οποία μπορούν να περνάνε οι γαΐτες. Οι γαΐτες είναι τοπικές παραδοσιακές βάρκες. Το χειμώνα τα ψάρια συγκεντρώνονται σε κάποιες περιοχές της θάλασσας, κάτω και γύρω από τις γέφυρες, για να προστατευτούν από το κρύο, επειδή αυτές έχουν μεγάλο βάθος. Το γεγονός αυτό το εκμεταλλεύονται οι ντόπιοι ψαράδες. Ψαρεύουν με καλάμια που ο εξοπλισμός τους είναι απλός και λιτός. Αυτός αποτελείται από μία σαλαγκιά και από χοντρή πετονιά, νούμερο 35 και πάνω, για να αντέχει, επειδή πολλές φορές η σαλαγκιά πιάνεται στα βράχια. Το ψάρεμα γίνεται με σκέτη τη σαλαγκιά, χωρίς δόλωμα. Ο ψαράς πετάει τη σαλαγκιά με τη βοήθεια του καλαμιού στη θάλασσα και με απότομες κινήσεις τραβάει τη πετονιά.
Τραβώντας τη πετονιά ο ψαράς είναι πολύ πιθανόν να πιάσει κάποιο ψάρι μεγάλο ή μικρό. Στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου υπάρχουν πολλά, διαφόρων ειδών καθώς και μεγάλα ψάρια. Ένα πρωινό του Φεβρουαρίου του 2007 ψάρευα και δεν είχα πιάσει κανένα αξιόλογο ψάρι, ώσπου κάποια στιγμή, όπως τράβηξα απότομα ένιωσα στο χέρι μου μεγαλύτερη αντίσταση, από τις προηγούμενες φορές. Με δυσκολία  έφερα το ψάρι κοντά μου. Όπως πήγα να το σηκώσω, χωρίς απόχη, το ψάρι τινάχτηκε και ξαγκιστρώθηκε. Το ψάρι ήταν περίπου 2 με 3 κιλά.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας μου είναι ότι ο προνοητικός ψαράς πρέπει πάντα να έχει μαζί του μία απόχη.





Δημήτρης
Καλομοίρης     
Ο ερασιτέχνης ψαράς
17.02.2009

Φίλε Blackbas θερμά συγχαρητήρια 

Πολύ όμορφη η αφήγηση, μια ζωή ολόκληρη σχεδόν, κρυμένη μέσα σε μερικές λέξεις.

Νάσαι καλά

Υ.Γ.Ζητώ συγνώμη που σχολίασα αλλά δεν μπορούσα να μην το κάνω
Φιλικά
Βασίλης

Γεια χαρά κι από μένα...
Αποφασίζουμε με τον φίλο μου να πάμε γιά ψάρεμα στην προβλήτα του Πλατανιά τον μήνα Νοέμβριο....
Παίρνουμε μαζί μας σχεδόν ότι δόλωμα υπάρχει...
Ξεκινάμε λοιπόν Σάββατο πρωί με δολώματα αξίας 100 ευρώ για 2 άτομα(μεγάλη αισιοδοξία).
Φτάνουμε στην προβλήτα που βλέπουμε γύρω στους 10 ανθρώπους να πετάνε σιλικονούχα καβούρια για χταπόδια (σπλάτςςςςςςςςς).....
Του λέω του φίλου μου να πάμε να την κάνουμε γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να μας αφήσουν να ψαρέψουμε με τόση φασαρία...
Λέει κάτσε ρε συ και θα βαρεθούν να φύγουνε...
Έχουμε πιει μια Βραζιλία καφέ περιμένοντας....
Εν τέλη αποφασίζουν να την κάνουν σιγά - σιγά αφού είχαμε ένα 4ωρο αναμονής....
Η ώρα έχει πάει 2 το μεσημέρι και ξεκινάμε να στήνουμε....
Αφού στήσαμε πάμε να δολώσουμε και οι κακόμοιροι ανοίγουμε το φενιζόλ του φαραώ....
Μια μπόχα απερίγραπτη, είχε φουσκώσει σαν μπαλόνι και αν πήγαινες να τον κόψεις έσκαγε...χαχαχαχαχα
Αποφασίζουμε ότι ο φαραώ των 22 ευρώ θα ήταν καλύτερα να γίνει 1 κιλό τσιπούρες από τα ψαράδικα...(αλλά τα φράγκα τα είχαμε δώσει ήδη)
Οπότε αρκεστήκαμε στα δολώματα που μας είχαν μείνει...(μάνες, μονοδόλια, αμερικάνος, ακροβάτης χοντρός και τα κλασσικά κατεψυγμένα που κουβαλάω πάντα μαζί...καλαμάρι, χταπόδι, σαρδέλες, γαρίδες κτλ...)
Αρχίζουμε να ψαρεύουμε και δεν έχουμε πάρει τσίμπημα....)
Από 2 το μεσημέρι έχει πάει 9 το βράδυ και μετά από τόσους καφέδες και καθισιό το μόνο που μας έλειπε ήταν μια θέση στο δημόσιο...
Αφού είχα τρελαθεί από την απραξία του λέω πως θα δολώσω καλαμάρι να δοκιμάσω τι παίζει...
Ρίχνω το πρώτο καλάμι με το καλαμάρι δολωμένο βάζω fish alarm και πάω να δολώσω και το δεύτερο....
Ακούω το fish alarm να βαράει κατευθείαν και τα φρένα από το μηχανάκι να κάνουν λες και είχα πιάσει καρχαρία...
Γυρνάω την πλάτη και κοιτάω την θάλασσα και βλέπω έναν τύπο με βάρκα να δουλεύει την βάρκα λίγο πιο πάνω από το ρελαντί και να τραβάει πατωτή καλαμαριέρα...
Λίγο πριν προλάβει να αδειάσει η μπομπίνα παίρνω το μαχαίρι και σφάζω την μάνα(δεν αναφέρω το τι άκουσε ο καραγκιόζης γιατί θα μου κόψετε το ποστ χαχαχχαχα)
Κοιτάω τον φίλο μου και του λέω μάζεψε τα φεύγουμε...
Τα νεύρα μου από την αψαριά, από τους καφέδες και από τον καραγκιόζακο με την βάρκα είχαν χτυπήσει κόκκινο...
Μου λέει χαλάρωσε ρε συ....
Θα κάτσουμε άλλο ένα δυωράκι με καλαμάρι και αν δεν κάτσει τίποτα την κάνουμε...
Με έπεισε...
Αλλάζω μπομπίνα, φτιάχνω αρματωσιά, ξαναδολώνω καλαμάρι και στα δύο καλάμια και ρίχνουμε...
Γυρνάω προς τις καρέκλες και πάω να κάτσω και να περιμένω πάλι...
Πριν προλάβω να κάνω 2 βήματα ακούγονται και τα 2 fish alarm να βαράνε και τα φρένα να τρίζουν αλλά όχι τόσο όσο πριν...
Αρπάζω το ένα καλάμι και αρχίζω να μαζεύω...Το ένιωθα ότι ήταν ψάρι...
Όντως ήταν...αλλά τι ήταν?
Κοκκάλι...Κοιτάω τον φίλο μου και του λέω ότι δεν παίζει κάτι τέτοιο γιατί ψαρεύαμε πατωτά...
Βγάζω και το άλλο καλάμι πάλι κοκκάλι...Είχαμε πέσει σε κοπάδι πατωμένο...
Για τις επόμενες 3 ώρες βγάζαμε κάθε ριξιά και κοκκάλι...
Ώσπου ήρθε και άραξε η ανεμότρατα με κάτι φώτα λες και είχε ξημερώσει...Εκείνη την στιγμή κόψανε εντελώς και μετά δεν πήραμε ούτε τσίμπημα...
Το παράδοξο της όλης υπόθεσης ήταν ότι τα πανάκριβα δολώματα έγιναν παστά μας τελείωσε το κατεψυγμένο καλαμάρι και φύγαμε με 10 κιλά κοκκάλια ΠΑΤΩΜΕΝΑ!!!!
Ακόμα και τώρα που το γράφω δεν μπορώ να το πιστέψω οτι μέσα στην γκαντεμιά μας σταθήκαμε πιο τυχεροί από κάθε άλλη φορά...
Στην φωτογραφία είναι ακριβώς 4 κιλά...τα υπόλοιπα δεν υπάρχουν σε φωτογραφία γιατί από την χαρά μας το ξεχάσαμε...

Καλησπέρα και από εμένα!!!
Ας αφηγηθώ και εγώ την ψαρευτική ιστορία που μου έμεινε βαθιά χαραγμένη στην μνήμη και με βοήθησε να ξεπερνώ τις αποτυχίες κάποιων ψαρευτικών εξορμήσεων!!!
Ητανε πριν 1 χρόνο... Αποφασίζουμε με ένα φίλο να ξεκινήσουμε από την Θεσσαλονίκη και να πάμε το σαββατοκύριακο για ψάρεμα στην Χαλκιδική και συγκεκριμένα στο λιμάνι των Μουδανιών και στις γύρω παραλίες!!! Μήνας Νοέμβριος(αν δεν κάνω λάθος) με πολύ κρύο... Αλλα η λαχτάρα του να φεύγεις από την μεγαλούπολη και να πηγαίνεις ένα σαββατοκύριακο κοντά στην φύση και κάνοντας το αγαπημένο μας χόμπυ, μας κάνει να ξεπεράσουμε όλες τις δυσκολίες από κρυο, υγρασία, σκοτάδι κλπ. Ετσι φτάνουμε απόγευμα στο λιμάνι των Μουδανιών, στήνουμε τα καλάμια μας στην αριστερή προβλήτα με θέα τον Θερμαικό κόλπο και περιμένουμε να πέσει το σκοτάδι,πράγμα που έγινε γρήγορα, για να ρίξουμε τις αρματωσιές μας στο νερό. Πέφτει λοιπόν το σκοτάδι και εμείς από μια καρεκλίτσα ετοιμοπόλεμοι με όλα τα εφόδια!!! Ρίχνουμε λοιπόν τις αρματωσιές στο νερό και περιμένουμε... απέναντι από εμάς κάποιες τράτες οι οποίες και ξεκίνησαν το ταξίδι τους για το μάζεμα όταν έπεσε το σκοτάδι... Δίπλα μας και άλλοι ψαράδες ρίχνουν τις πετονιές τους στο νερό!!! Δολώματα ένα σωρό!!! Κυρίως σαρδέλα και γάυρο αλλά και θράψαλα!!! Είχαμε ακούσει πως στην περιοχή κυκλοφορούσαν γοφάρια και έτσι είχαμε βάλει σε όλες τις αρματωσιές μας συρμάτινα παράμαλλα σε μονό ή διπλό περαστό αγκίστρι!!! Και αρχίζει το πάρτυ, για τους άλλους βέβαια γιιατί εμείς καθόμασταν και βλέπαμε τα καλάμια μας Να μην τα πολυλογώ δίπλα μας άρχιζαν και έβγαζαν το ένα γοφάρι μετά το άλλο(ανά μισάωρο περίπου)... Εμείς απογοητευμένοι ετοιμαζόμαστε να τα μαζέψουμε και να φύγουμε.. Μαζέυω λοιπόν το ένα καλάμι ενώ ο φίλος μου μετέφερε τα υπόλοιπα μπαγάζια στο αυτοκίνητο και την σστιγμή εκείνη το άλλο καλάμι λυγίζει απότομα και δυνατά!!! Αφήνω το καλάμι που μάζευα και τρέχω λοιπόν να πιάσω το άλλο!!! Το ψάρι δυνατό με δυνατά κεφάλια και τραβήγματα!!! ΄¨Υστερα από μία μάχη 10λεπτου αφήνοντας και μαζεύοντας πετονιά, το ψάρι με ένα δυνατό κεφάλι με αποχαιρετάει για πάντα!!! Εκείνη την στιγμή άνοιξε η γη να με καταπιεί!!! Βγάζω έξω την αρματωσιά και βλέπω ότι είχε μασήσει τόσο πολύ το παράμμαλο(σύρμα) που στο τέλος το έκοψε!!! Απότομη εναλλαγή συναισθημάτων και τελικά μεγάλη απογοήτευση!!!Ομως η δίψα για ένα ψάρι μας έκανε να τα ξαναστήσουμε όλα από την αρχή και να βρέξουμε τις πετονιές μας ως το πρωί χωρίς όμως αποτέλεσμα δυστυχώς Ετσι καθώς ξημέρωνε και οι τράτες επέστρεψαν, αρχίσαμε να μαζεύτουμε τα πράγματά μας... Καθώς φεύγαμε με ρωτάει ένας ψράς της τράτας ,από την Αίγυπτο ήταν κιόλας ήταν, αν βγάλαμε τίποτα γιατί μας παρακολουθούσε από το απόγευμα που είχαμε καθήσει... Μετά από την διήγηση της ιστορίας αυτής, μας έδωσε ένα τελάρο με σαρδέλες και 2 φανάρια τα οποία μας καθάρισε κιόλας κουβεντιάζοντας παράλληλα, έτσι ώστε να μην γυρίσουμε με άδεια χέρια πίσω!!!
Την άλλη μέρα αφού διανυκτερεύσαμε στο αυτοκίνητο για λίγες ώρες, επιστρέψαμε στον τόπο (μεσημεράκι) και έπειτα η τύχη μας χαμογέλασε, αφού μία τσιπούρα γύρω στο 1,5 κιλό ήρθε στα χέρια μας!!! Τελικά επιστρέψαμε γεμάτοι χαμόγελα, αλλά μέχρι σήμερα θυμάμαι την μάχη με εκείνο το γοφάρι το οποίο με νίκησε πολύ εύκολα σε μία άνιση μάχη γι ' αυτό!!!