Ερώτηση H Mηχανικη των σαγονιων των ψαριων

Λοιπον παμε τωρα στην Συναγριδα....
Πως τρωει αυτο το ψαρι? Μπουκωνει και φευγει
η τσιμπαει διακριτικα και φτυνει? Καρφωνεται ευκολα
και που?

πηγη: fishbase

Θα προσπαθήσω να κατεβάσω μερικές φωτό...με τη βοήθεια του Γιώργου
και θα επιχειρήσω να μεταφέρω ότι γνωρίζω για αυτό το υπέροχο μα και άγριο ψάρι....
τη βασίλισα του βυθού!

Φιλικά Χριστόφορος

Φίλε Γιώργο...ευχαριστώ για τη βοήθεια
Λοιπόν..δεν θα εισέλθω σε εγκυκλοπαιδικές γνώσεις...δεν έχω το χρόνο εξάλλου.
Θα καταγράψω απλά και συνοπτικά την όποια εμπειρία, τις όποιες γνώσεις διαθέτω.
Οι συναγρίδες επιτίθενται απο πείνα, διάθεση για κυριαρχία μα και από περιέργεια!
Απο την οδοντοστοιχία του ψαριού φαίνεται ξεκάθαρα η διάθεση να κομματιάζει το υποψήφιο θύμα του.
Συνήθως επιτίθεται απο την πισω-κάτω πλευρά του θηράματος.
Κυνηγά απο το πάτο μέχρι και τα μεσόνερα ειδικά όταν υπάρχει θολούρα.
Στη συρτή βυθού με τεχνητά χτυπάει σχεδόν σε όλα τα χρώματα με μεγαλύτερη προτίμηση στο πορτοκαλί, το πράσινο και το κόκκινο.
Με φύλακα τρελαίνεται για τη ζωντανή ζαργάνα!
Με την ανατολή και την δύση του ήλιου συχνά πλησιάζουν τους κάβους αν και οι στήρες συχνά, με θράσος, τις απομακρύνουν.
Μεσημεράκι, σε αμμοτραγάνες και αμμοφυκάδες, όταν ο ήλιος είναι στο αποκορύφωμα και τα μικρόψαρα σταματήσουν να τσιμπούν οι πιθανότητες να χτυπήσει συναγρίδα είναι πολλές.Εάν μάλιστα συνηγορήσουν και άλλοι παράγοντες όπως ελαφρύς κυματισμός,φεγγάρι,θερμοκρασία κτλ.....τότε τα χτυπήματα είναι συνεχόμενα.
Απο Μάρτη μέχρι και Ιούνιο γυαλώνουν για να αφήσουν τα αυγά τους έτσι έχουμε την ευκαιρία να βρεθούμε αντιμέτωποι με μεγάλα ψάρια, μα δυστηχώς τα περισσότερα αυγομένα.
Το χειμώνα βαθαίνουν και μετακινούνται σε συγκεκριμένους τόπους συχνά κοντά στα καλοκαιρινά λημέρια τους.
Θα συνεχίσω με την πρώτη ευκαιρία..........

Φιλικά Χριστόφορος

Θελω να συμπληρωσω οτι χτυπαει και στο κουταλακι, οταν στην συρτη βυθου σερνεις ψαρακι και κουταλακι μαζι και μπορει να ανεβη και 10-15 οργιες απο τον βυθο για να το αρπαξη.

Φιλικα
Νικος

Για να είμαι ειλικρινής, φίλε Νίκο, δεν έχω δοκιμάσει τα κουταλάκια...στο μέλλον όμως....
Συνήθως, για μεγαλύτερη βύθιση και ανακλάσεις, χρησιμοποιώ τεχνητά με μεταλλική γλώσα.
Όταν εντοπίσουμε το κοπάδι η μαλάγρα θα μας βοηθήσει να το κρατήσουμε στο τόπο άλλα και να διατηρήσουμε τη διάθεση για φαγητό.
Κοιτάμε πάντα το στόμα του ψαριού...μέσα του συχνά κρύβει ότι πληροφορίες χρειαζόμαστε!
Με τον τρόπο αυτό επιλέγουμε το μέγεθος, το χρώμα του τεχνητού αλλά και το είδος της μαλάγρας.
Ακόμα και μετά απο άστοχες επιθέσεις τα λέπια στις σαλαγγιές έχουν να αποκαλύψουν πολλά.. πχ απο ποιό σημείο έγινε η επίθεση, εάν το ψάρι ήταν κόντρα κτλ
Οι συναγρίδες δίνουν σκληρές αλλά σύντομες μάχες όσο είναι κοντά στο βυθό (σκάνε εύκολα)
Με καλάμι και σχετικά λεπτά εργαλεία, σε μικρό βάθος, προσφέρουν μεγάλες συγκινήσεις!
Όποιος ασχοληθεί με τη συναγρίδα να θυμάται:
Οι καλύτεροι ψαρότοποι είναι αυτοί που δίνουν τα χειμωνιάτικα ψάρια.....είναι τα.....βασιλικά ανάκτορα!!!!!

Φιλικά Χριστόφορος

Δεν εχω να προσθεσω τιποτε παραπανω απο την περιγραφη του Χριστοφορου(Rapal), για τα χαρακτηριστικα της συναγριδας.
Θα σας πω για το ψαρεμα της με ζογκα, www.psarema.gr/modules.php?name=Forums&f...wtopic&p=14205#14205
Στην ζογκα, με ζωντανη σουπια χτυπαει με μεγαλη βιαιοτητα, πολλες φορες χτυπαει εως και 10 οργιες πανω απο τον βυθο, στο ανεβασμα της ζογκας.
Επισης χτυπαει και στο αγκιστρι με το παραμαλο (κλεφτη), που βαζουμε πανω απο την ζογκα και ειδικα οταν εχει πιαστη κανενα μικροψαρο (χανος,αγγελοψαρο) που τα καταπινει κυριολεκτικα.
Γερη αντισταση στην αρχη, μετα απο μερικες οργιες η αντισταση γινεται μικροτερη με μερικα τραβηγματα που και που, και στο τελος φουσκα.
Επισης ψαρευεται με χοντρο παραγαδι με ζωντανο, με πολυ καλα αποτελεσματα.
Πριν απο 3-4 χρονια τις ειχαμε βρη σε μια ξερα στα 65 μετρα και γινοταν παιχνιδι γιατι τα ψαρια ηταν απο 4-6 κιλα, μας πηραν ομως χαμπαρι οι μπομπαδοροι και καψανε την ξερα και απο τοτε, ψαχνουμε και τις συναγριδες και την ξερα. :evil:

Φιλικα
Νικος

Μιας και τώρα είδα το θέμα, λέω να πω και εγώ τη γνώμη νου.
Συναγρίδα: Ημόνη που όπως πιστεύω, δικαιολογεί τον τίτλο της βασίλισσας του βυθού.Ομορφη άγρια περήφανη.
Πως τρώει. Είχα την τύχη να παρακολουθήσω 4 φορές τη βασίλισσα σε δράση.Τις δύο πρώτες το μόνο που πρόλαβα να δω ήταν ένα βέλος που ανέβηκε αστραπιαία από το βυθό και ξέσχισε στην κυριολεξία από έναν κέφαλο.Νερά γύρω στα 8 μέτρα, στην μπούκα λιμανιού. Τις άλλες δυό φορές, στο ίδιο μέρος πάλι τις είδα να ενεδρεύουν και θαύμασα τη γρηγοράδα και την αγριότητα της κυρίας. Ξεκίνησαν μ` ένα τίναγμα και από την απόλυτη ακινησία, πέρασαν στη φάση της αστραπής. Στη μια περίπτωση ο κέφαλος κόπηκε στα δυό και φαγώθηκε σε δυό δόσεις, ενώ στη άλλη κομματιάστηκε και τον κατάπιε ταυτόχρονα με την επίθεση.Κανένα περιθώριο στο θήραμα να ξεφύγει. Αιφνιδιασμός, ταχύτητα, αγριότητα.
Πως ψαρεύεται.Από τους ερασιτέχνες με συρτή και ζωντανό.
Με συρτή, απαραίτητη η άριστη γνώση του βυθού και της μορφολογίας του.
Τα κουταλάκια ή τα ψαράκια- προσωπική εκτίμηση- να μιμούνται όσο το δυνατόν πιο πειστικά τα υπάρχοντα θηράματα στην περιοχή.Καλύτερες ώρες. Το χάραμα και το σούρουπο, κόντρα στον ήλιο.
Με ζωντανό.Βασική προυπόθεση να ξέρουμε τι τρώει στο συγκεκριμμένο μέρος το ψάρι. Στα νησιά για παράδειγμα, πρώτα δολώματα θεωρούνται τα περκόχανα δολωμένα προσεκτικά από το μάγουλο ή την ουρά. Προσωπικά προτιμώ την ζαργάνα με τρία αγγίστρια-τα δύο κινητά και την περιφρονημένη καλογρίτσα, που κυριολεκτικά καταπίνεται.Η ζαργάνα βεβαίως θέτει το πρόβλημα πως θα την κάνουμε να κυκλοφορεί 2-3 οργιές από το βυθό, χωρίς να την "φορτώσουμε" υπερβολικά με βαρίδια, που θα την κουράσουν και θα μειώσουν τη ζωτικότητά της.Πολύ καλά αποτελέσματα με ζωντανή σουπιά ή χταποδάκι με δύο κλέφτες δεξιά αριστερά στο κεφάλι τους. Το χταποδάκι και ψόφιο- ξετσιπισμένο- δουλεύει πολύ καλά στην ζόκα, αλλά πρέπει να μιμούμαστε πειστικά την κίνησή του σαν να ήταν ζωντανό.Και βέβαια ο κέφαλος που σε όλες τις καταστάσεις είναι για την βασίλισσα το δόλωμα πασπαρτού.
Το κτύπημα τώρα που αισθνόμαστε είναι ξαφνικό, άγριο και αν η κυρία πιαστεί η αντίδρασή της είναι από βίαιη έως λυσσαλέα. Τα πρώτα σκορτσαρίσματα είναι και τα πιο επικίνδυνα γιατί ενδέχεται η πετόνιά να σκαλώσει και να κοπεί. Αν μπορέσουμε να κουλαντρίσουμε τα πρώτα κεφάλια λιγοστεύουν πολύ οι πιθανότητες να χάσουμε το ψάρι.Το μόνο παρήγορο είναι ότι η λύσσα της κρατάει λίγο και μετά μαινάρει.Οι παλιοί ψαράδες λένε ότι αυτό γίνεται γιατί η βασίλισσα είναι περήφανη και δεν ανέχεται το πιάσιμο, οπότε σκάει από το κακό της.
Οι πετονιές είναι εύκολα παγνιδάκια για τα δόντια της.Ψάρια πάνω από κιλό σπάνια θα βγουν. Το μόνο που αντιστέκεται με αξιώσεις στα δόντια της είναι το νήμα και αυτό όχι πάντα.
Φιλικά Νίκος 4.

Φίλε Nικο, διαβάζοντας το post σου και μετά απο σχετική συζήτηση που είχα με το Γιώργο (Fisherman) πριν λίγο καιρό, αποφάσισα να δοκιμάσω νήμα για παράμαλλο, στο ψάρεμα της συναγρίδας.
Δυστηχώς δεν είχα κανένα αποτέλεσμα (σε αντίθεση με το fluorocarbon)
Θα ξαναπροσπαθήσω την ¶νοιξη και σε λιγότερο διαυγή νερά.
Πάντως μέχρι στιγμής ποτέ δεν μου έκοψε συναγρίδα τη πετονιά(με ζωντανό).
Με την οδοντοστοιχία που διαθέτει το θεωρώ μάλλον δύσκολο.
Όσο περίεργο κι αν ακούγεται χρησιμοποιώ συνήθως αόρατη πετονιά 45-50αρα,αρκετές φορές χωρίς διπλάρωμα.
Προσέχω λίγο παραπάνω στο μάζεμα, η μάχη διαρκεί περισσότερο και η αδρεναλίνη.........στα ύψη.
Αυτό βέβαια στα μεγάλα ψάρια είναι δίκοπο μαχαίρι γιατί αν κόψουν τη πετονιά (συνήθως στο κόμπο) θα σκορπίσουν το πανικό σε όλο το τόπο που ψαρεύουμε.

Φιλικά Χριστόφορος.

Φίλε RAPAL γεια και χαρά.
Αρχίζοντας σου λέω ότι λυπάμαι αν τα όσα έγραψα και ακολούθησες, σου δημιούργησαν πρόβλημα.
Δυστυχώς λόγω έλλειψης χρόνου και χάριν συντομίας έγραψα "οι πετονιές είναι εύκολα παγνιδάκια για τα δόντια της". Δεν ενοούσα ότι δαγκώνει την πετονιά, αλλά ότι η πετονιά τρίβεται στα δόντια της και αδυνατίζει με αποτέλεσμα στο πρώτο σκορτσάρισμα να κόβεται. Αυτό γίνεται-για μένα μιλάω- γιατί το αγαπημενο μου ζωντανό είναι η καλογρίτσα, που κυριολεκτικά καταπίνεται από την συναγριδα. Και βέβαια το άλλο αδύνατο σημείο είναι ο κόμπος που οποιοδήποτε λάθος στο δέσιμο ή και χωρίς λάθος σπάζει μιας και η αντίδραση της κυρία είναι άγρια.
Οσο για την αδρεναλίνη, σου λέω ότι προτιμώ να κρατάω στα χέρια την πετονιά όσο κρατάει η μάχη, μιας και σε ρύθμιση φρένων κ.λ.π. δεν είμαι καλός, αλλά κυρίως για να χαίρομαι τα σκόρτσα της και το καλάμι το χρησιμοποιώ μόνο για "άντληση"όταν κοπάσει η μανία της κυρίας.
Τώρα για το θέμα της ορατότητας που λες,δεν ξέρω τι νήμα χρησιμοποίησες και σε τι διάμετρο, γιατί και αυτά παίζουν ρόλο, αλλά θα σου πω κάτι που έχω ξαναγράψει. Αν έχεις αποτελέσματα με F/C πετονιά, τότε καλά κάνεις και τη χρησιμοποιείς αν και η διάμετρος της μου φαίνεται μεγάλη. Οπως και το ότι πειραματίζεσαι με άλλα υλικά και αυτό είναι καλό.
Το δυστύχημα φίλε μου είναι ότι όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο ακριβοθώρητες γίνονται οι κυρίες. Φέτος πήρα μόνο μια δίκιλη τον Σεπτέμβρη ύστερα από 40 περίπου στησίματα.
Φιλικά Νίκος 4

Φίλε Νίκο,
Κανένα πρόβλημα, αν εξαιρέσεις τις ανοησίες που ακούμε καθημερινά, γύρω μας, είναι χαρά μου να πειραματίζομαι και να εφαρμόζω ιδέες....για να μπορώ να έχω και άποψη.
Εξάλλου τα μεγάλα μυστικά κρύβονται σε μικρά, απλά πράγματα.
Η 45 αρα πετονιά εγώ θεωρώ πως είναι ρίσκο...
Μια μεγάλη συναγρίδα, ένας ροφός ή ακόμα ένα περαστικό μαγιάτικο δεν θα δυσκολευτούν ιδιαίτερα να...... ξεφύγουν.
Χρειάζεται υπομονή, ΚΑΛΗ γνώση του βυθού και φυσικά ΔΕΝ υπάρχουν περιθώρια λάθους.
Την συγκεκριμένη διάμετρο,στο παράμαλλο, την χρησιμοποιώ μόνο σε αμμοφυκιάδες σε βάθος που δεν ξεπερνά τα 30μ και μόνο για συναγρίδες.
Απο την αρχή δίνω στο ψάρι μέτρα αφού είμαι σίγουρος πως δεν θα βραχώσει και στη συνέχεια παίρνω, δίνω.... κτλ.
Συχνές αλλαγές στο παράμαλλο και προσοχή στους κόμπους.
Μου έχει τύχει να παλεύω μια μεγάλη συναγρίδα για 20 λεπτά....αυτό είναι για μένα ψάρεμα!
Σε πετρώδη βυθούς, με 55-62αρα πετονιά, δεν δίνω ούτε πόντο στο ψάρι, για να μην βραχώσει.
Το νήμα εσύ το έχεις δοκιμάσει; σε τι βάθος, ώρα κτλ.
Που και πως ψαρεύεις τις συναγρίδες; μόνος;
Αυτό που δεν κατάλαβα είναι...με το χέρι όσο κρατάει η μάχη και μετά με το καλάμι...τι εννοείς;

Φιλικά Χριστόφορος