Ερώτηση H Mηχανικη των σαγονιων των ψαριων

Το παρακατω σαιτ ασχολειται με την μηχανικη
των σαγονιων των ψαριων.
Ψαρευοντας με τα αγκιστρακια απευθυνομεθα
στο στομα των ψαριων.
Πως ομως δουλευει αυτο? Πως παιζει με το δολωμα?
Ποια ειναι τα ιδανικα σημεια καρφωματος?
Σε αυτο το τοπικ θα ηταν χρησιμο να μπουν και
εικονες απο σιαγωνες ελληνικων ψαριων.
Εδω κανω μονο την αρχη....
Οποιος φιλος/φιλη εχει η βρει εικονες κτλ
ας τις βαλει σε αυτο το τοπικ.


66.102.9.104/search?q=cache:Cg2gL_bHH3MJ...sh+jaw&hl=en&start=1

Εδω θα παραθετω την σειρα για τα ψαρια που γραφουμε

τσιπουρα
μουρμουρα
μελανουρι
λαβρακι
γοφαρι
σαργος
λιτσα
λουτσος
στηρα
συναγριδα
τσαουσης
κυνηγος
λιθρινι



φιλικα
Κωστας

Λοιπον ξεκιναμε απο την Τσιπουρα....
Πως τρωει αυτο το ψαρι? Μπουκωνει και φευγει
η τσιμπαει διακριτικα και φτυνει? Καρφωνεται ευκολα
και που?



πηγη: fishbase

Πως τρώει η τσιπούρα το μονοδόλι.
Λοιπόν οι δυσκολότερες ψαρευτικές συνθήκες της αλανιάρας είναι η θάλασσα καθρέπτης. Για αρκετή ώρα θα τριγυρίσει το μονοδόλι και θα το αγγίζει με την μουσούδα της σπρώχνοντας το. Κάποια στιγμή θα το πάρει ρουφηχτό στο στόμα (είναι διαφορετική η περίπτωση όπου υπάρχει έντονος κυματισμός και θα ορμήξει στην μέση του δολώματος οπότε και μεγαλύτερες οι πιθανότητες σύλληψης).
Αφού το ρουφήξει λοιπόν θα τρέξει με το μονοδόλι στο στόμα για αρκετή απόσταση αν δεν καταλάβει καποια αντίσταση ή ότι κάτι δεν πάει καλά. Αν αφήσει λοιπόν το δόλωμα σκασμένο από τα αιχμηρά της δόντια θα γυρίσει μετά από κάποια ώρα να το αποτελειώσει με πολλά προσεκτικά χτυπήματα αφού έχει αντιληφθεί πια τι συμβαίνει. Αν δεν έχει αντίσταση κάποια στιγμή που θα εκτιμήσει ότι όλα πάνε καλά θα καταπιεί το δόλωμα.
Το κάρφωμα της τσιπούρας είναι εξαιρετικά δύσκολη περίπτωση στο καλάμι πιο εύκολη στο χέρι (καρούλι). Είναι πολύ σημαντικό ποια είναι η χρονική στιγμή που θα καρφώσουμε. Μόνο την στιγμή που τα φρένα σφυρίζουν και με το καλάμι με αντίθετη φορά από αυτήν που τραβάει. Αν τραβάει εμπρός και δεξιά καρφώνουμε από αριστερά. Ποτέ κάρφωμα με το καλάμι να υψώνεται γιατί το αγκίστρι είναι πιο δύσκολο να καρφωθεί στο κάτω μέρος του σαγονιού, πιο εύκολο να καρφωθεί στο πλάι του σαγωνιού.
Θέλει ιδιαίτερη τέχνη το κάρφωμα με ένα αγκίστρι.
Καμιά φορά όταν παραδίνομαι στα παιχνίδια της, κάθομαι και χαζεύω όλη την διαδικασία "δείπνου". Έχω χρονομετρήσει σε περίπτωση, 45 λεπτά μέχρι να μείνει το αγκίστρι χωρίς δόλωμα, από την στιγμή που ξεκινάει τα "χαιδέματα" στο δόλωμα...
Στην περίτωση που ρουφάει το μονοδόλι είναι τόσο προσεκτική που μου έχει τύχει να το βγάζω μετά από φτύσιμο και να είναι άσκαστο.
Οι διατροφικές της συνήθειες βέβαια δεν σταματάνε στο μονοδόλι.
Με τα δόντια της μπορεί να κομματιάσει όστρακα. Δεν θα σκάψει στην αμμο για να τα βρει αλλά θα τα αναζητήσει στην ανακατοσούρα εκεί που τα όστρακα θα ξεθαφτουν. Πάντως η μουρμούρα τρώει πολύ περισσότερο τα όστρακα μιας και ζει αποκλειστικά από τα καλά που θα της προσφέρει η άμμος και είναι και το ψάρι που θα τα ψάξει να τα βρει.
Όσοι έχουν δεχτεί δάγκωμα από τσιπούρα πάνω από 500 γρ ξέρουν για τι σαγόνια μιλάμε.
Τρώει σχεδόν τα πάντα με διάφορες προτιμήσεις ανά εποχή και ηλικία.

Τα λινκ θα τα ξαναβαλω καποια στιγμη αφου τελειωσουμε με τις τσιπουρες

Φιλε Ηλια διαβασα την αποψη σου με την
οποια και συμφωνω.
Θα περιμενω τωρα κι αλλους φιλους να
πουν για την τσιπουρα.
Φιλε Αngler ειδα τις ιστοσελιδες που δινεις,
λιγο υπομονη να ολοκληρωσουμε την τσιπουρα
και μετα παμε και σε αλλα ψαρια,
για να υπαρχει μια σειρα και να ειναι
ευκολοδιαβαστο το τοπικ.

φιλικα
κωστας

Aλλος για την τσιπουραααααααααααααα................



μπραβο νικοοοο....


(δεν πιστευω να ξεχασατε αυτο το ειδος
ψαριου.... :lol: :lol: :lol: )

Στην περίτωση που ρουφάει το μονοδόλι είναι τόσο προσεκτική που μου έχει τύχει να το βγάζω μετά από φτύσιμο και να είναι άσκαστο.

Επίσης….
Πολλές φορές, παίζει το δόλωμα με την ουρά της,
για να δει αντίδραση, καθότι καχύποπτη…
Αυτά, στην περίπτωση αλανιάρας ανόρεχτης, γιατί όταν
είναι η ώρα και η μέρα να φάει, η κατάποση είναι ακαριαία
ΕΑΝ το δόλωμα είναι ευπαρουσίαστο και όσο το δυνατόν φυσικό.
Γι’ αυτό χρησιμοποιούμε αγκίστρια ελαφρά.
Για τα παράμαλλα, θα διαφωνήσω με κάποιους από το site,
διότι έχω παρατηρήσει ότι δεν παίζει τόσο ρόλο η διάμετρος,
όσο η ποιότητά τους ( σίγουρα fluorocarbon και μεγάλης αντοχής ).

elper έγραψε: Το κάρφωμα της τσιπούρας είναι εξαιρετικά δύσκολη περίπτωση στο καλάμι πιο εύκολη στο χέρι (καρούλι). Είναι πολύ σημαντικό ποια είναι η χρονική στιγμή που θα καρφώσουμε. Μόνο την στιγμή που τα φρένα σφυρίζουν και με το καλάμι με αντίθετη φορά από αυτήν που τραβάει. Αν τραβάει εμπρός και δεξιά καρφώνουμε από αριστερά. Ποτέ κάρφωμα με το καλάμι να υψώνεται γιατί το αγκίστρι είναι πιο δύσκολο να καρφωθεί στο κάτω μέρος του σαγονιού, πιο εύκολο να καρφωθεί στο πλάι του σαγωνιού.
Θέλει ιδιαίτερη τέχνη το κάρφωμα με ένα αγκίστρι.

Με το καλάμι το πρωί, παρακολουθώ την πετονιά και όταν δω
το χαρακτηριστικό πρώτο ‘τράβηγμα’, δίνω μπόσικα, το παίρνω
στα χέρια και περιμένω το επόμενο….τότε καρφώνω.
Το βράδυ τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα, αλλά γι’ αυτό
υπάρχει η μέθοδος ‘μαιμουδάκι’ μετά φωσφόρου, χωρίς τη
χρήση κουδουνιού ( με ενοχλεί…).
Με καρούλι ψαρεύονται καλλίτερα, μια και το κάρφωμα είναι
ακαριαίο και η επαφή αμεσότερη, παρ’ ότι πιο δύσκολο το
λεβάρισμα…Θέλει πολύ πρακτική σε σίγουρους τσιπουρότοπους
( υπάρχουν ακόμη τέτοιοι, πιστέψτε με )….
Μου έχει τύχει, τσιπούρα όχι ιδιαίτερα μεγάλη ( γύρω στο 1,5 κιλό ),
να χαθεί 1 μέτρο μπροστά μου, γιατί παραμόρφωσε το αγκίστρι
( Mustad 496 Νο 1) σίγουρα από δικό μου λάθος κατά το λεβάρισμα.
Με καλάμι δεν αντιμετώπισα ποτέ τέτοιο πρόβλημα, για ευνόητους
λόγους…
Καλά αποτελέσματα επίσης, είχα με αγκίστρια Mustad 39853 και
Gamakatsu 3310f No 1 - 1/0, με κυκλικά δεν έχω πάρει ακόμα
σεβαστων διαστάσεων ψάρι, οπότε δεν ξέρω…
Χρησιμοποιώ μεγάλα αγκίστρια, διότι θεωρώ πως μεγάλη τσιπούρα
που έχει καταπιεί το δόλωμα είναι 50/50 να βγεί. Το θέμα είναι να πιαστεί
Από την κάτω γνάθο, ώστε να μην της δοθεί η ευκαιρία να κόψει παράμαλλα
αφού δαγκώνει, με τα πολύ δυνατά σαγόνια της, μέταλλο.

Με τα δόντια της μπορεί να κομματιάσει όστρακα. Δεν θα σκάψει στην αμμο για να τα βρει αλλά θα τα αναζητήσει στην ανακατοσούρα εκεί που τα όστρακα θα ξεθαφτουν.

Αλλωστε, ένα από τα αγαπημένα της παιγνίδια είναι να σπάει οστρακοειδή,
γι’ αυτό τα ανωτέρω είναι από τα καλλίτερα δολώματα, όπως επίσης τα
καβούρια. Βέβαια μάνες και φαραώ είναι ανάμεσα στις προτιμήσεις τους
όπως επίσης τα μονοδόλια και σίγουρα τα καραβιδάκια.
Οι ώρες που τρώνε εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες, δυστυχώς
αστάθμητους, αλλά τις μεγαλύτερες τις έχω πάρει μεταξύ 8.30’ και
10.00’ μετά από έναστρη βραδιά και με δόλωμα κεφάλι φαραώ…
Συνήθως, αρέσκομαι να τις ψαρεύω βράδια καλοκαιριού, σε παραλίες
με άμμο και τραγάνα και, ευτυχώς, αρέσκονται και αυτές...ακόμη :wink:

Mε εκτίμηση Γιώργος

Φιλε Γιωργο,"jewel", πολυ ενδιαφερον το κειμενο σου.
Ευχομαι να τις "ταραξεις" φετος.....

φιλικα
κωστας

COSTASANDROS έγραψε: Φιλε Γιωργο,"jewel", πολυ ενδιαφερον το κειμενο σου.
Ευχομαι να τις "ταραξεις"

ΚΑΙ :twisted: :twisted:

φετος.....

Με αγάπη Γιώργος

Γιώργο,
Θα συμφωνήσω στα περισσότερα που έγραψες....
Ιδιαίτερη έμφαση δίνω στο σημείο που αναφέρεις για τα μεγάλα αγκίστρια. Όντως οι μεγαλύτερες τσιπούρες που έχω δει να βγαίνουν είναι κατά πλείστον πιασμένες με μεγάλο αγκίστρι είτε από το σαγόνι ή εξωτερικά του σαγονιού.
Σε γενικές γραμμές το δόλωμα θα πρέπει να είναι γενναιόδωρο και ελκυστικό, προπαντός όμως να είναι ανθεκτικό για να αντέχει στο λιάνωμα.

Για τις ώρες συμφωνώ, δεν έχω παρατηρήσει κάποια standard ώρα, στατιστικά όμως βγαίνουν κατά συχνότητα:

τα πρωινά 8 με 12 το μεσημέρι
κατά τις 10 – 1 το βράδυ (ζεστές μέρες – καλοκαίρι)
και κάποιες φορές 4 με 6 τα ανοιξιάτικα πρωινά.
Αρέσκονται στον καλό καιρό και στα ζεστά νερά.

Για μήκος παράμαλλου αφήνω πάντα 1.5 ως 2 μέτρα, αν πρόκειται για πεταχτάρι τότε προτιμώ να χρησιμοποιήσω περαστό βαρίδι ελιά χωρίς παράμαλλο, δηλαδή μετά το βαρίδι δένω κατευθείαν το αγκίστρι σχήματος παπαγάλε.
Για παράμαλλο έχω παρατηρήσει πως οι καλύτερες διάμετροι είναι από 0.26 ως 0.31 και πάντα καλό fluorocarbon, για ποιο λεπτές διαμέτρους επιφυλάσσομαι για τα μεγαλύτερα ψάρια του είδους, οι ποιο χοντρές πετονιές είναι πιο ευδιάκριτες στο ψάρι αλλά σίγουρα καλύτερες σε πολύ μεγάλα ψάρια, πρόβλημα αποτελεί η επαφή του στόματος του ψαριού με την πετονιά στα μπροστινά της δόντια.
Ένα άλλο πολύ σημαντικό σημείο που πρέπει να δώσουμε πολύ προσοχή είναι η νούλα του αγκιστριού!
Τα περισσότερα ψάρια που χάνονται από υπερβολικό εφελκυσμό του παράμαλλου, χάνονται από το κόψιμο τις πετονιάς στο σημείο που δένεται το αγκίστρι, σε αυτό το σημείο υπερτερούν τα αγκίστρια με μάτι (θηλιά ).

TIP!
Αν το αγκίστρι δεν έχει μάτι τότε ένα καλό κόλπο είναι να δέσουμε ένα κόμπο με νήμα μεταξύ του κόμπου της πετονιάς και της νούλα του αγκιστριού, έτσι η πετονιά δεν θα καταπονείται από την νούλα του αγκιστριού όπου χωρίς τον κόμπο δουλεύει σαν μαχαίρι, σε κάποια αγκίστρια πολύ σε κάποια άλλα όχι τόσο....

Για το κάρφωμα έχω παρατηρήσει δύο πράγματα.

Σε μικρά μεγέθη αγκιστριού και όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες αφήνω λάσκα πετονιάς να κρέμεται και παρατηρώ αν έχει καθόλου τραβηχτεί, φυσικά κάποια στιγμή θα ακολουθήσει και το βύθισμα του καλαμιού όπου τις περισσότερες φορές θα είναι πιασμένη, συνήθως από στομάχι. Τα φρένα του μοτέρ δεν είναι σφικτά αλλά ούτε και ΛΑΣΚΑ !

Σε πιο μεγάλα νούμερα αγκιστριού δεν αφήνω πολύ λάσκα πετονιά, δεν την έχω όμως και τεντωμένη, ένα περιθώριο κάποιων μέτρων το δίνω.
Τα φρένα του μοτέρ είναι κάπως πιο ανεβασμένα ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ σφικτά !! απλά πιο σφικτά από την προηγούμενη περίπτωση.

Βέβαια είναι σχεδόν αδύνατο να ξέρεις από που θα τραβήξει το ψάρι, οπότε το κάρφωμα με καλάμι και στις δύο περιπτώσεις έρχεται σχεδόν μόνο του. Εγώ απλά περιμένω το τελειωτικό βύθισμα για να σιγουρευτώ, αν χάσω την τσιπούρα στο πρώτο κάρφωμα τότε πολύ δύσκολα να ξαναχτυπήσει η ίδια τσιπούρα.

παραλίγο να ξεχάσω το πιο σημαντικό!
Η τσιπούρα θέλει πολυυυυυ υπομονή, όσο πιο μεγάλη τόσο περισότερο καρτέρι.... και όχι μπλατσα πλουτσα τα βαρίδια ... :wink:

Φιλικά,
Νίκος.