Νίκο αυτό που αναφέρεις είναι ένας φαύλος κύκλος ο οποίος επικρατεί σε κάθε κομμάτι της Ελληνικής πραγματικότητας. Δεν πιάνεται κανένας γιατί δεν γίνονται καταγγελίες και δεν γίνονται καταγγελίες γιατί δεν πιάνεται κανένας.
Επειδή πολλοί από εμάς κατοικούμε είτε σε κλειστές κοινωνίες όπου ο ένας ξέρει τον άλλον είτε σε πολύ ανοιχτές όπου κανενός το αυτί δεν ιδρώνει για κανέναν, είναι λίγο ουτοπικό να ζητήσουμε από τον καθένα έρμο ερασιτέχνη να αναλάβει την προστασία των θαλασσών και ακτών από μόνος του.
Για να μην ανακυκλώνω κι εγώ θα αναλύσω με λίγα λόγια της πρότασή μου.
Ανέφερα πιο πάνω την έκδοση της άδειας αλιείας σαν κάτι το υποχρεωτικό γιατί:
1.Θα διώξει από το χώρο μας άτομα τα οποία ασχολούνται τελείως περιστασιακά με το ψάρεμα. Άτομα τα οποία συνήθως δεν διαθέτουν ψαρευτική παιδία και γαζώνουν ότι βρεθεί στο δρόμο τους. Άτομα που ποτέ δεν θα επιμορφωθούν και μάλλον ποτέ δεν θα σεβαστούν το χώρο που ψαρεύουν. Φαντάζεσαι να αγόρασε ο καθένας μας ένα δίκαννο και να κυνηγούσε χωρίς να χρειάζεται άδεια? Δεν θα είχανε μείνει ούτε ακρίδες…
2.Θα αποτελέσει ένα πρώτης τάξεως «όπλο» για στατιστικές μελέτες στο χώρο μας. Από τη στιγμή που θα ξέρουμε πόσοι είμαστε, που είμαστε, που ψαρεύουμε, τι ψαρεύουμε κ.λ.π. θα μπορούμε να βγάλουμε διάφορα συμπεράσματα.
3.Θα «γεμίσει» τους συλλόγους με μέλη αφού σήμερα μόνο συλλόγους δεν έχουμε. Με 50 άτομα και μάλιστα στα χαρτιά ούτε παρεμβάσεις γίνονται ούτε τίποτα. Πέρα από τα μέλη, οι σύλλογοι θα απολαμβάνουν κάποιο ποσοστό από την έκδοση άδειας αλιείας, άρα θα έχουν τη δυνατότητα για δράσεις οι οποίες μπορεί να είναι από ένα σεμινάριο για την απελευθέρωση αλιευμάτων κ.λ.π. έως τη σύσταση σωμάτων όπως π.χ. «Σώμα ακτοφυλακής» σε συλλογικό επίπεδο. Ευχής έργο θα ήτανε να αναλάβουμε τον έλεγχο των θαλασσών μας και να επιτρέψουμε στο λιμενικό να ασχοληθεί με πιο ενδιαφέρουσες εργασίες.
4.Από τη στιγμή που θα διογκωθούν οι σύλλογοι αμέσως θα αποκτήσουν φωνή τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο (ψήφοι). Είμαστε πάρα πολλοί παιδιά αλλά δεν μαζευόμαστε.
5.Δυνατοί σύλλογοι σημαίνει και πλάτες στον ερασιτέχνη ψαρά ο οποίος (θεωρητικά) δεν θα αισθάνεται μόνος και θα είναι πιο εύκολο το να κάνει μια καταγγελία την οποία θα μπορούσε να αναλάβει και ο νομικός σύμβουλος του συλλόγου (Ναι λιμενικό

Ο Πούγιας είμαι…!!!!!!)
Έγραψα ορισμένες παιδικές σκέψεις. Αλλά όπως λέει και ο πατέρας μου με πορδές αυγά δεν βάφονται. Χρειάζεται χρήμα.. Καλύτερα λοιπόν να στερηθούμε 2-3 πακέτα αμερικάνο το χρόνο από το να περιμένουμε πότε θα αξιωθεί το κράτος, ο δίπλα μας, ο Θεός ή κάποιος άλλος πέρα από εμάς να κάνει κάτι.