Αντιθέτως τα ψάρια της θάλασσας πρέπει να προσλαμβάνουν νερό γιατί το πιο αλμυρό περιβάλλον τους τραβάει το νερό από τον οργανισμό τους οπότε τα θαλασσινά ψάρια "πίνουν" νερό για να καλύψουν τις απώλειές τους.
Γιατρέ μου,με όλο το θάρρος,θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω με το παραπάνω,και να κάνω μια διόρθωση

Όσον αφορά τα ψάρια του αλμυρού νερού,δεν ισχύει το γεγονός ότι σε όλα υπάρχει τάση να φύγει νερό από το σώμα τους.
Κατ αρχήν,να αναφέρω 2 ορισμούς που θα μας βοηθήσουν.
Ένα διάλυμα,όταν σε σύγκριση με κάποιο άλλο,έχει μεγαλύτερη συγκέντρωση αλάτων,λέγεται υπερωσμωτικό ή υπερτονικό.
Στην αντίθετη περίπτωση,λέγεται υπωσμωτικό ή υποτονικό.
Υπάρχει μια κατηγορία ψαριών οι χονδριχθύες(σε αυτήν ανήκουν τα καρχαριοειδή).Στα συγκεκριμένα ψάρια,αν και ζούν στην θάλασσα,τα σωματικά τους υγρά είναι υπερτονικά σε σχέση με το περιβάλλον νερό(όπως ακριβώς συμβαίνει με τα ψάρια του γλυκού νερού).Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει τάση να μπεί νερό στο σώμα τους,ή να φύγουν άλατα από αυτό.
Για να διατηρήσουν την υπερτονικότητά τους,έχουν σχεδόν αδιαπέραστο τοίχωμα-δέρμα(για να μην μπαίνει νερό),και προσπαθούν να κρατήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από τα άλατα που λαμβάνουν με την τροφή τους.Αυτό το πετυχαίνουν με τα νεφρά τους,τα οποία(όπως και των ψαριών του γλυκού νερού)είναι πιό εξελιγμένα,ώστε να ελευθερώνουνμεγάλες ποσότητες ούρων,αλλά αραιές σε περιεκτικότητα αλάτων.
Σε αντίθεση με τους χονδριχθύες,οι οστειχθύες(εδώ ανήκουν τα περισσότερα ψάρια)είναι υποτονικοί,δηλαδή υπάρχει τάση να φύγει νερό από το σώμα τους,ή να μπούν άλατα.
Σε αυτήν την κατηγορία ψαριών παρατηρείται η έντονη κατάποση νερού.
Συγκεκριμένα,όσο πιό αυξημένη η αλατότητα του νερού,τόσο μεγαλύτερη ποσότητα καταπίνουν(από 7-35% του σωματικού τους βάρους,μέσα σε μία ημέρα).
Εδώ τα νεφρά λειτουργούν διαφορετικά.
Δεν αποτελούν αντλίες για την απελευθέρωση νερού όπως γίνεται στα ψάρια του γλυκού νερού και τους χονδριχθύες.
Η ροή των ούρων είναι πολύ μικρή(1-2% του βάρους τους ημερησίως)για να μην χάνουν νερό,και τα ούρα είναι πλούσια σε άλατα.
Υπάρχει και μια κατηγορία ψαριών,τα ευρύαλα(αντέχουν σε νερά με μεγάλες διαφορές στην τιμή της αλατότητας,όπως ο κέφαλος,το λαυράκι,η τσιπούρα,το χέλι κ.α.)τα οποία αλλάζουν συνέχεια περιβάλλον,και έχουν την δυνατότητα να προσαρμόζουν τους ωσμωρυθμιστικούς τους μηχανισμούς ανάλογα με την περίσταση.
Το ίδιο ψάρι,στο γλυκό νερό καταπίνει μικρές ποσότητες νερού,και στο θαλάσσιο περιβάλλον πολύ μεγαλύτερες,ενώ παράλληλα μειώνει κατά πολύ την απελευθέρωση ούρων.
Για να θυμίσω λοιπόν σε πολλούς τα φοιτητικά μας χρόνια

,αν κάποιος μας εξέταζε,και ετοιμάζαμε ένα σχονάκι,θα γράφαμε την εξής περίληψη:
ΨΑΡΙΑ ΓΛΥΚΟΥ ΝΕΡΟΥ:Κρατούν άλατα,διώχνουν νερό.
Συγκρατούν άλατα:Νεφρά,βράγχια(χλωρικά κύτταρα),τροφές.
Χάνουν άλατα:Ούρα,διάχυση από σώμα.
ΨΑΡΙΑ ΑΛΜΥΡΟΥ ΝΕΡΟΥ
1. ΧΟΝΔΡΙΧΘΥΕΣ: Κρατούν άλατα,διώχνουν νερό.
Συγκρατούν άλατα:Βράγχια,νεφρά,διάχυση,τροφές
Χάνουν άλατα:Ούρα,κόπρανα.
2.ΟΣΤΕΙΧΘΥΕΣ:Κρατούν νερό,διώχνουν άλατα.
Συγκρατούν άλατα:τροφές,διάχυση.
Χάνουν άλατα:Βράγχια,νεφρά,έντερα.
Φιλικά.
Νίκος.