Ερώτηση Τα ψάρια πίνουν νερό;

Έχετε διερωτηθεί ποτέ τι νερό πίνουν τα ψάρια; Τι χαζή ερώτηση θα μπορούσε να σκαφθεί ο οποιοσδήποτε  κι όμως εάν γνωρίζεις λίγο από βιολογία σου μένει σαν αναπάντητο ερώτημα. Πρόσφατες έρευνες έχουν αποδείξει ότι τα ψάρια της θάλασσας επιζητούν περιοχές που αναβλύζει νερό η τις εκβολές ποταμών για να πιουν γλυκό νερό. Τα ψάρια και κάθε ζώντας οργανισμός όταν πίνει νερό με μεγάλη περιεκτικότητα σε αλάτι παθαίνει το φαινόμενο της όσμωσης δηλαδή οι πόροι του δέρματος κλείνουν από το αλάτι και πεθαίνεις από ασφυξία. Το πρόβλημα υπάρχει στις περιοχές που η πυκνότητα του αλατιού είναι παρά πολύ μεγάλη τότε ο οργανισμός των ψαριών υπολειτουργεί διότι υπάρχει δυσλειτουργία των νεφρών. Τα ψάρια και κυρίως τα θηλαστικά φάλαινες , δελφίνια, φώκιες, χρειάζονται οπωσδήποτε γλυκό νερό για να ζήσουν γιατί αλλιώς θα πέθαιναν από το φαινόμενο της δίψας. Όλα τα ψάρια ακόμα και τα θηλαστικά λαμβάνουν νερό από τα άλλα ψάρια που τρώνε, η από την κατανάλωση φυκιών που το σώμα τους περιέχει γλυκό νερό σε μεγάλο ποσοστό. Στα περισσότερα ψάρια ο οργανισμός τους αποτελείται  από το 1/3 από νερό και  έχουν αναπτύξει έναν μηχανισμό για να αποβάλουν όσο μπορούν λιγότερο νερό έτσι τα αποθέματα  παραμένουν σε φυσιολογικά επίπεδα χωρίς την ανάγκη να συμπληρωθούν. 
  www.madsci.org/posts/archives/1996-12/847855291.Zo.r.html
  www.netera.ca/essays/Ashley_Kellsey-Shoemaker.pdf

. Τα ψάρια και κάθε ζώντας οργανισμός όταν πίνει νερό με μεγάλη περιεκτικότητα σε αλάτι παθαίνει το φαινόμενο της όσμωσης δηλαδή οι πόροι του δέρματος κλείνουν από το αλάτι και πεθαίνεις από ασφυξία.

? -s_head:

Νομίζω εξαρτάται από πόσο τις % αλάτι μπορούν να καθαρίσουν τα νεφρά. Του ανθρώπου είναι 2% περίπου ενώ η θάλασσα έχει 3,5%. Κάποια ζώα μπορούν να καθαρίσουν περισσότερο άρα μπορούν να πιουν θαλασσινό νερό.
Το ποσοστό άλατος διαφέρει πχ ο Ευβοϊκός έχει περισσότερο αλάτι από το αιγαίο κτλ.
Για τα ακριβή νούμερα για τον ανθρώπινο οργανισμό μπορούν να βοηθήσουν οι Ιατροί του σάιτ.

Οι διαφορές στην συγκέντρωση του αλατιού (ή όποια άλλη συγκέντρωση) προκαλεί δύο διαφορετικά φαινόμενα με σκοπό την ισορροπία (ομοιόσταση). Τα δύο αυτά φαινόμενα είναι η όσμωση και η διάχυση. Συγκεκριμένα:

• Όσμωση:η μετακίνηση υγρού μέσω διαπερατής μεμβράνης από χαμηλή προς υψηλή συγκέντρωση
• Διάχυση:η μετακίνηση ιόντων από μια υψηλή προς μια χαμηλή συγκέντρωση

Πρακτικά η συγκέντρωση (στην προκειμένη περίπτωση) είναι αυτή του χλωριούχου νατρίου (αλάτι) και η συγκέντρωση του νερού. Ένα ψάρι πρέπει να διατηρήσει την απαιτούμενη ισορροπία αυτών των δύο για να επιβιώσει.

Συνεπώς (και πολύ απλοϊκά) :
ένα ψάρι του γλυκού νερού πρέπει να διατηρήσει τα επίπεδα χλωριούχου νατρίου στο σώμα του ενώ λόγω της διαφοράς με το περιβάλλον τους το νερό μπαίνει στον οργανισμό τους - Άρα το ψάρι πρέπει συνεχώς να αποβάλλει νερό (ούρηση κτλ).

Αντιθέτως τα ψάρια της θάλασσας πρέπει να προσλαμβάνουν νερό γιατί το πιο αλμυρό περιβάλλον τους τραβάει το νερό από τον οργανισμό τους οπότε τα θαλασσινά ψάρια "πίνουν" νερό για να καλύψουν τις απώλειές τους.

Με βάσει τα παραπάνω δεν συμφωνώ με την διατύπωση που δόθηκε για την όσμωση ότι "οι πόροι του δέρματος κλείνουν από το αλάτι και πεθαίνεις από ασφυξία". Εδώ εμπλέκονται άλλοι μηχανισμοί πιο πολύπλοκοι...

Με βάσει τα παραπάνω δεν συμφωνώ με την διατύπωση που δόθηκε για την όσμωση ότι "οι πόροι του δέρματος κλείνουν από το αλάτι και πεθαίνεις από ασφυξία". 

Φιλικά.

Νίκος.

απο λαθος μου εγινε η διατυπωση περι ασφυξιας λογω υψηλης περιεκτηκοτητας σε αλατι το σωστο ειναι οτι τα ψαρια κινδυνευουν απο την οσμωση γιαυτο στα ενυδρεια χρησιμοποιειται συσκευες αντιθετης οσμωσης
www.tsamisaquarium.gr/Selides/Themata/osmose.htm    ολα τα υπολοιπα για το τι νερο πινουν τα ψαρια νομιζω ειναι σωστα;

Πολύ σωστά Γιάννη και σε ευχαριστούμε πολύ για τα θέματα

που ανεβάζεις !! 

Αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα σωστοί και όχι κατα ανάγκη ιδιαίτερα επιστημονικοί:

Στο φαινόμενο της ώσμωσης θα λάβουμε υπόψιν ότι τα διαλυμένα συστατικά στα κύτταρα των ψαριών ( και όχι μόνο το αλάτι = χλωριούχο νάτριο) δημιουργούν πιο πυκνό κυτταρικό περιβάλλον από το γλυκό νερό των λιμνών. Έτσι συνεχώς ρέει νερό προς το σώμα του ψαριού για να αραιώσει το πυκνο διάλυμα του και να το εξισώσει με το περιβάλλον. Η αντίδραση του ψαριού είναι μοιραία η συνεχής αποβολή νερού (ούρηση...) διότι η μείωση της πυκνότητας του κυτταρικού διαλύματος είναι ανεπιθύμητη. Η ανάγκη τους για νερό ως βασικό συστατικό των κυτταρικών τους λειτουργιών (αντιδράσεις, θερμορρύθμιση κλπ) καλύπτεται χωρίς ανάγκη να πιούν.

Σε ότι αφορά τα ψάρια του θαλασσινού νερού η κατάσταση είναι αντίστροφη.  Το περιβάλλον είναι πιο πυκνό από τον κυτταρικό χυμό, άρα νερό αποβάλλεται συνεχώς από το σώμα τους, με στόχο την εξίσωση του εσωτερικού κυτταρικού περιβάλλοντος με το εξωτερικό θαλασσινο.

Αποτέλεσμα: όχι μόνο δεν προσλαμάνουν το νερό που χρειάζονται για τις ζωτικές τους λειτουργίες, αλλά χανουν ποσότητες. Αναγκαία πίνουν θαλασσινό νερό πλούσιο σε άλατα. Η αποβολή των αλάτων (που σημειωτέον είναι επιβαρυντική για πολλές λειτουργίες του οργανισμού τους) γίνεται με διάφορους τρόπους όπως για παράδειγμα η κατακράτηση τους σε αδένες της περιοχής των βραγχίων τους.

Με εντυπωσίασες με την κατάρτησή σου Κώστα ! 

Συγχαρητήρια για τον απλό τρόπο που μας εξήγησες αυτές τις άγνωστες

στους περισσότερους λεπτομέρειες.

Και για να....μή σκάσω :  Τι έχεις σπουδάσει ??