Ερώτηση Σαργομάνια - σαργοκαταστάσεις

Καλησπέρα αγαπητοι φιλοι,
θελω να πω κατι σε σχεση με αυτό που ανεφερε ο Μιχαλης .
σιγουρα τα ψαρια κάθε περιοχης εχουν συνηθισεις να τρωνε αυτά που εχει η κάθε περιοχη κ αυτά που ως συνηθως βρισκουν οποτε βγαινουν για την τροφης τους.
Αυτά ειχα κ εγω υπ οψιν εως οτου δοκιμασα στα μερη τα δικα μου δολώματα τα οποια δεν υπαρχουν στην περιοχη μας.
Πχ δοκιμσα φαραω που δεν υπαρχει στα μερη μου , δοκιμασα τις μανες που δεν υπαρχουν στα μερη μου κ εκανα θραυση στις μουρμουρες .
Γενικα δοκιμασα διαφορα δολώματα όπως τα μυδια που δεν υπαρχουν πουθενα στα μερη μας κ ειδα ότι τα ψαρια τα εκτιμησαν όλα τα παραπανω δολώματα κ ας μην τα ειχαν στο μενου τους.
Από τοτε εσπασε η αποψη που ειχα κ εγω ότι τα ψαρια κάθε περιοχης τρωνε αυτά που γνωριζουν .
Τωρα αυτά όλα ένα ιχθυολόγος θα μπορουσε να μας τα αναλυση καλυτερα αλλα πιστευω ότι τα ψαρια οσφρευνοντε δοκιμαζουν κ αν κατι τους κατσει καλα το δοκιμαζουν.
Αλλωστε κ στους ανθρώπους δεν συμβαινει το ιδιο με εδεσματα από αλλους πολιτισμούς που ουτε καν τα γνωρίζουμε κ όταν τα δοκιμάσουμε μας αρεσουν ? τα παραδείγματα είναι απειρα .

Θα ηθελα να κανω μια επεξηγηση επειδή εχει υπαρξει κ ένα παρελθον ότι Μιχαλη ότι εγραψα παραπανω δεν εγραφτηκε για να φανω ως πνευμα αντιλογιας απέναντι σου.
Απλα ενώ κ εγω πιστευα ότι τα ψαρια τρωνε ότι ξερουν, όταν σε διαφορες εξορμήσεις μου κατι ΣΚ στο χωριο κατεβασα διαφορα ειδη δολωμάτων τα οποια δεν υπαρχουν στα μερη μας ( βεβαίως τα περισσοτερα ηταν σκουλήκια εκτος από τα μυδια ) ειδα ότι τα ψαρια ευχαρηστως χτυπαγαν σε αυτά κ αυτό κλονησε το πιστευω που ειχα.

Κ για να το αναπτύξω παραπανω σε αυτό βρισκει κ εξηγησει το πως ο σαργοςη τσιπουρα χτυπάνε στο κοτοπουλο.
Φυσικα κ δεν γνωριζουν το κοτοπουλο αλλα προφανως το βλεπουν ως πρωτεινη κ για αυτό χτυπάνε σε αυτό.
Το λαβρακι πως χτυπάει στα ενρα ποντικια που κατεβαζει το ρεμα καποιου ποταμου.
Μια φορα ειδα ένα βουλγαρο κ ειχε ερθει για ψαρεμα, το ηξερα διοτι πολλες φορες είχαμε ψαρεψει διπλα διπλα κυνηγους, κ ηρθε με σκουλήκια του χωματος κ ειδα ότι οι ζαργάνες χτυπαγαν σαν τρελες στο παραπανω σκουληκι κ τα παραδειγματα αν το συνεχισουμε θα υπαρχουν πολύ περισσοτερα.
προφανως καποια άλλη είναι η εξηγηση του θεματος για αυτό κ ανεφερ ότι ισως καποιος ιχθυολόγος θα μπορουσε να μας αναλυσει το θμεα να τον είχαμε φυσικα κ βεβαίως βεβαιως

Όλα αυτά που γράφει οι Νάσος παραπάνω τα προσυπογράφω γιατί είναι παρατηρήσεις και δικές μου αλλά και πολλών άλλων. Όσα σημείωσα πιο πάνω δεν είχαν σαν στόχο να απαξιώσουν δολώματα εγνωσμένης αξίας, με μόνο κριτήριο την «περιοχή», αλλά να επισημάνουν ότι η αποτελεσματικότητα ενός δολώματος «δεν είναι ποτέ δεδομένη» και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων πολλές φορές είναι και ο «τόπος».
Επειδή όμως βλέπω ότι αυτή η συζήτηση κερδίζει το ενδιαφέρον αρκετών, θα ήθελα σε όσα μέχρι τώρα κατέθεσα να προσθέσω και μερικά ακόμη για να καλύψω από τη μεριά μου πλήρως το θέμα, λέγοντας όλα όσα γνωρίζω σχετικά.
Η σύσταση που έκανα στον φίλο Τάσο να ψαρεύει μετά τη δύση του ήλιου ώστε να αποφεύγει τα μικρόψαρα που του χαλάνε το δόλωμα, αν θέλουμε «να τα πούμε όλα», δεν είναι απόλυτα σωστή, για τους εξής λόγους:
Ο τρόπος που ξεγελιούνται τα πολύ πονηρεμένα ψάρια, είναι μεν τα πολύ λεπτά εργαλεία ή και η προτίμηση της νύχτας για τα ψαρέματά μας, οπότε το «δύσκολο» ψάρι έχει την «ευκαιρία» να βλέπει για πολλή περισσότερη ώρα το «λαχταριστό» δόλωμα μπροστά του κ.λ.π. όμως αυτές οι λογικές «δεν απαντάνε» στις περιπτώσεις που μεγάλα και πολύ πονηρεμένα ψάρια συλλαμβάνονται μερικές φορές σε συνθήκες εντελώς ανάποδες από αυτές. Σε αυτές τις περιπτώσεις η εύκολη απάντηση είναι ότι το ψάρι ήταν ενδεχομένως πεινασμένο ή άρρωστο ή … μπορεί και να μην είχε «σώας τας φρένας» δηλαδή μπορεί να ήταν τρελό ή χαζό.
Προσωπικά πιστεύω ότι τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει, αλλά έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι άλλος είναι σε αυτές τις περιπτώσεις ο παράγοντας που «παρασύρει» το υποψιασμένο θήραμα και το «πείθει» να τσιμπήσει το δόλωμά μας και να … αυτοκτονήσει.
Όσο παράξενο και οξύμωρο κι αν φανεί αυτό, ο παράγοντας που πιστεύω ότι φέρνει αυτό το αποτέλεσμα είναι ακριβώς αυτός που προσπαθούμε με όσα μέχρι τώρα είπαμε (μαζί και εγώ) να αποφύγουμε, δηλαδή τα μικρόψαρα.
Αν δηλαδή κάποιος μπορέσει να παρατηρήσει όλο το σκηνικό που λαβαίνει χώρα μέσα στη θάλασσα, θα δει τα εξής:
Μόλις το δόλωμά μας φτάσει στον πάτο της θάλασσας, πολλά ανυποψίαστα μικρόψαρα θα πέσουν επάνω του και θα προσπαθούν να το αποδεκατίσουν το συντομότερο, όπως ακριβώς παραπονείται ότι συμβαίνει ο Τάσος. Ταυτόχρονα όμως, αν κανείς παρατηρήσει πιο προσεκτικά, θα δει κρυμμένα σε σκιές, σε φωλιές, σε γωνιές, κάποια μεγαλύτερα ψάρια να παρατηρούν με προσοχή την όλη κατάσταση και μερικές φορές να επιτίθενται μανιασμένα και να χάφτουν με μιας το δόλωμά μας, παραμερίζοντας βίαια όλα τα «πιτσιρίκια» που το λιανίζουν λίγο - λίγο.
Τι ακριβώς συμβαίνει λοιπόν τότε;
Από πολλές παρατηρήσεις έχω συμπεράνει ότι η αντίσταση του πονηρεμένου και πολύπειρου ψαριού κάμπτεται ακριβώς γιατί βλέπει να «πιτσιρίκια» να τρώνε με άνεση έναν λαχταριστό μεζέ και το όλο αυτό θέαμα το πείθει ότι δεν υφίσταται ενδεχόμενος κίνδυνος. Άρα με τη λογική αυτή τα μικρόψαρα όχι μόνο δεν μας ενοχλούν αλλά είναι και επιθυμητό να υπάρχουν, γιατί η ύπαρξή τους είναι ο παράγοντας που συμβάλει ώστε να πεισθεί το μεγάλο να … ορμήσει.
Πώς θα λύσουμε όμως το πρόβλημα του «μαλακού» δολώματος, που δεν «αντέχει» στις επιθέσεις των μικρών και μέχρι να του ορμήσει το μεγάλο ψάρι; Προφανώς πρέπει να το αντικαταστήσουμε με κάτι που να αντέχει, δηλαδή να είναι ένα δόλωμα εύγευστο μεν για τους ... «μουστερήδες» αλλά ταυτόχρονα και «σκληρό» που για να διαλυθεί θα πρέπει να υποστεί πολλές επιθέσεις από τα μικρόψαρα που στην προκειμένη περίπτωση αποτελούν και το μέσον «παραλλαγής» όπως λέγεται στη γλώσσα του στρατού η «κάλυψη».
Αυτό είναι και το συμπέρασμα όλης αυτής της ανάλυσης που έκανα και που μπορεί μεν να σας κούρασε, αλλά όλα στη θάλασσα για να τα μάθεις πρέπει δυστυχώς να κουραστείς.
Και ποια άραγε είναι τα δολώματα που μπορεί να διαθέτουν τέτοια χαρακτηριστικά;
Προσωπικά γνωρίζω μόνο ένα, το οποίο δεν πωλείται στα καταστήματα ειδών αλιείας και όποιος θέλει να το προμηθευτεί πρέπει να μάθει να το βγάζει και να το «φτιάχνει» μόνος του. Επιστημονικά ονομάζεται Ολοθούριο, ενώ οι λαϊκές του ονομασίες είναι «αγγούρι της θάλασσας», «ψώλος», «ψολιάγκος» κ.λ.π.
Οι περισσότεροι από εμάς το γνωρίζουν ήδη και όσοι δεν ξέρουν το πώς συλλαμβάνεται και επεξεργάζεται ώστε να γίνει δόλωμα, δεν έχουν παρά να καταθέσουν ανάλογη ερώτηση στο διαδίκτυο όπου θα δουν αρκετά σχετικά βιντεάκια ή να διαβάσουν το βιβλίο μου «Η Τέχνη του Παραγαδιού» όπου περιγράφω όλη τη διαδικασία αναλυτικά.
Πιθανώς ανά την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο να υπάρχουν και άλλα δολώματα με τα ίδια χαρακτηριστικά, στη δική μας όμως την επικράτεια εγώ μόνο αυτό γνωρίζω να χρησιμοποιείται από τους παραδοσιακούς επαγγελματίες ψαράδες για ψαρέματα «ημέρας», κυρίως βέβαια σε παραγάδια, γιατί οι επαγγελματίες ούτε casting γνωρίζουνε ούτε κάτι άλλο παρεμφερές.
Και μια τελευταία σημείωση που τη θεωρώ αναγκαία για την περίσταση:
Ένας καλός τρόπος για να μαθαίνει κανείς ήταν, είναι και θα είναι, η προσεκτική παρατήρηση των τρόπων που λειτουργούν οι επαγγελματίες ψαράδες, γιατί εκτός των άλλων γι' αυτούς σημαντικός παράγοντας είναι και το οικονομικό, το οποίο νομίζω ότι ειδικά στη σημερινή συγκυρία θα πρέπει να απασχολεί σοβαρά και τον ερασιτέχνη.
Εγώ πάντως αυτό κάνω...