Ερώτηση Το φαρμακείο του σκάφους

Κώστα θα ήθελα να ρωτήσω κάτι. Όταν λέμε αιμορραγία στο μυαλό μου έχω μία σχετικά μεγάλη ροή αίματος από το τραύμα, καθώς και ότι ο οργανισμός στέλνει τους πηκτικούς παράγοντες στο συγκεκριμένο σημείο κινδυνεύοντας να φτάσουμε σε σημείο χωρίς επιστροφή και με κίνδυνο την γενικότερη αιμορραγία του ασθενή ή απώλεια του από την μείωση της ποσότητας του αίματος που έχει.
Σε τρύπημα από δράκαινα μπορούμε να έχουμε κατάσταση αιμορραγίας (όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι) ή είναι κοινή η λέξη.

Μην παρεξηγηθώ....... ερώτηση κάνω.   

Δεν πορεξηγω ποτέ κανένα

Η ερώτηση σου στέκει αλλά η λέξη αιμορραγία είναι όντως κοιινή γιά κάθε ... αιμορραγία. Μάλλον το παράδειγμά μου με την δράκαινα να μην ήταν το πιο κατάλληλο για να μεταφέρω το νόημα που ήθελα. Ας πούμε καλύτερα σαν παράδειγμα το δάγκωμα από μια σμέρνα τότε, όπου επίσης θα θέλαμε να απομακρυνθούν οι τοξίνες από τους τραυματισμένους ιστούς. Εκεί είναι σκόπιμο να τρέξει για λίγο το αίμα.

Για την αποφυγή παρεξηγήσεων πρέπει να πω ότι το δάγκωμα της σμέρνας ΔΕΝ είναι δηλητηριώδες αλλά είναι τοξικό (μάλλον δεν πλένει καλά τα δόντια της μετά το φαγητό) με αποτέλεσμα το τραύμα να μολύνεται άσχημα.

Ας πάρουμε το παράδειγμα της σμέρνας. Είναι γνωστό στους περισσότερους ότι τα δόντια της έχουν εσωτερική κλήση με αποτέλεσμα να αφαιρεί το κομμάτι του ιστού που έχει δαγκώσει. Το τραύμα μπορεί να είναι από σοβαρό έως πάρα πολύ σοβαρό.
Εξαιρώντας τον παράγοντα της στοματικής υγιεινής της σμέρνας. Ποιος είναι ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης αυτής της μορφής τραύματος;

πάντως θέλει προσοχή με τις σμέρνες εγω παραλίγο να βιώσω ενα κυνηγητό σε υποβρύχιο δεν ηξερα να ξεχωρίζω στο καμουφλάζ των βράχων και το φιλαράκι διπλα κατι μου ελεγε και καταλαβα κατι με....περκα....κατι με α καταληξη παντως ε λεω περκα ειναι εβλεπα και μεγαλη κατω ε παταω την σκανδαλη ευτυχως δεν ηξερα σημαδι τον βλεπω ξαφνικα να κανει αναποδα πεδιλα αναποδες μηχανες τελος παντων αρχισε να τρεχει προς τα εξω και εγω πισω του χωρις να ξερω βεβαια ....ε μετα που βγηκαμε.....ψιλοαρπαχτηκαμε....δεν ξερω τη θα γινοταν αλλα απο τοτε ...προσεχω.

Ας πάρουμε το παράδειγμα της σμέρνας. Είναι γνωστό στους περισσότερους ότι τα δόντια της έχουν εσωτερική κλήση με αποτέλεσμα να αφαιρεί το κομμάτι του ιστού που έχει δαγκώσει. Το τραύμα μπορεί να είναι από σοβαρό έως πάρα πολύ σοβαρό.
Εξαιρώντας τον παράγοντα της στοματικής υγιεινής της σμέρνας. Ποιος είναι ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης αυτής της μορφής τραύματος;

Το τραύμα από σμέρνα είναι σοβαρό για τους λόγους που αναφέρεις αλλά την μεγαλύτερη ζημιά την κάνουν όντως οι τοξίνες που έχει στα δόντια της (υπολλείματα τροφής κτλ). Το τραύμα σαν τραύμα αντιμετωπίζεται συνήθως ικανοποιητικά με συρραφή αλλά η μόλυνση του τραύματος προκαλέι έντονη φλεγμονή και αργεί πολύ η επούλωση. Η φλεγμονή αυτή κι όχι τόσο το ίδιο το τραύμα μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε ακρωτηριασμό. Θέλω να πω ότι το θέμα της στοματικής υγιείνής της σμέρνας δεν μπορεί να εξαιρεθεί αφού έχει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του τραύματος.

Το σωστό είναι να γίνει άμεσα τοπική αντισηψία και πολύ καλός χερουργικός καθαρισμός του τραύματος. Η αιμορραγία είναι συνήθως ανάλογη της έκτασης του τραύματος αν κι όχι πάντα - βλέπε μικρό τραύμα αλλά με συμμετοχή μεγάλου αγγείου π.χ. στον καρπό κτλ. Φυσικά και θα αντιμετωπιστεί η αιμορραγία αλλά όταν έχουμε την δυνατότητα να καθυστερήσουμε λίγο την αιμόσταση τότε είναι σκόπιμο να γίνει (όχι υπερβολές βέβαια!) για να απομακρυνθούν οι τοξίνες. Σε μεγάλο τραύμα με σημαντική αιμορραγία εφαρμόζουμε φύσικά άμεση πίεση ή αιμοστατική περίδεση.

Χρυσοί κανόνες δεν υπάρχουν λόγω της ποικιλομορφίας των τραυμάτων (θέση, έκταση, ρυθμός αιμορραγίας κτλ). Ο μόνος ίσως κανόνας είναι να ζητηθεί άμεσα ιατρική βοήθεια ακόμα και σε τραύματα μικρής έκτασης.

Ελπίζω να απάντησα στο ερώτημά σου

Γι’ αυτό και αναφέρω στο ερώτημα μου από σοβαρό έως πολύ σοβαρό.
Ως τοξίνες χαρακτηρίζουμε τα απόβλητα των μικροοργανισμών απ΄ όσο γνωρίζω.
Από την στιγμή του δαγκώματος μέχρι και την στιγμή που αρχίζει  η παροχή βοήθειας, μεσολαβή ένα χρονικό διάστημα που η ροή του αίματος είναι ελεύθερη.
Είναι επαρκής η ροή αυτή για την απομάκρυνση σημαντικού ποσοστού «τοξινών» δεδομένου ότι με την αφαίρεση του ιστού κατά το δάγκωμα δεν είναι εσωτερική η μόλυνση αλλά επιφανειακή;
Μήπως ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από επιμόλυνση παρά από αυτό καθ αυτό το δάγκωμα;
Συγνώμη αν σε ζαλίζω με τις ερωτήσεις μου αλλά δράττομαι της ευκαιρίας για την ορθότερη ενημέρωση μου αλλά και των μελών.

Γι’ αυτό και αναφέρω στο ερώτημα μου από σοβαρό έως πολύ σοβαρό.
Ως τοξίνες χαρακτηρίζουμε τα απόβλητα των μικροοργανισμών απ΄ όσο γνωρίζω.

Συμφωνούμε για το "σοβαρό έως πολύ σοβαρό."

Ως τοξίνες χαρακτηρίζουμε ουσίες ξένες προς τον οργανισμό (μας) στις οποίες οι έκθεσή μας (μόλυνση) έχει τοξική δράση. Μπορεί να είναι και απόβλητα μικροοργανισμών, ουσίες τις κυτταρικής τους μεμβράνης, ενδοκυττάριες ουσίες που απελευθερώνονται μετά την καταστροφή των κυττάρων και 1002 άλλα.

Από την στιγμή του δαγκώματος μέχρι και την στιγμή που αρχίζει  η παροχή βοήθειας, μεσολαβή ένα χρονικό διάστημα που η ροή του αίματος είναι ελεύθερη.
Είναι επαρκής η ροή αυτή για την απομάκρυνση σημαντικού ποσοστού «τοξινών» δεδομένου ότι με την αφαίρεση του ιστού κατά το δάγκωμα δεν είναι εσωτερική η μόλυνση αλλά επιφανειακή;

Το αν είναι επαρκής η ροή σχετίζεται με το σημείο και την έκταση της βλάβης - κάτι το οποίο δεν υπόκειται σε κανόνες οπότε δεν μπορούμε να προκαθορίσουμε ποσοτικά την ροή της αιμορραγίας.

Δεν καταλαβαίνω όμως την υπόλοιπη πρόταση (βλέπε κόκκινα γράμματα). Με την "αφαίρεση του ιστού κατά το δάγκωμα" η μόλυνση γίνεται σε βαθύτερο (ιστικό) επίπεδο κι όχι επιφανειακά. Μήπως δεν κατάλαβα τι εννοούσες?

Μήπως ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από επιμόλυνση παρά από αυτό καθ αυτό το δάγκωμα;

Όπως έγραψα και στο προηγούμενο ποστ, αυτό είναι πολύ συχνά η πραγματικότητα.

Συγνώμη αν σε ζαλίζω με τις ερωτήσεις μου αλλά δράττομαι της ευκαιρίας για την ορθότερη ενημέρωση μου αλλά και των μελών.

ΔΕΝ με ζαλίζεις - αντιθέτως νομίζω ότι καθοδηγείς την συζήτηση προς την προσδοκόμενη ενημέρωση των υπολοίπων. Δεν είμαι ειδικός στην τραυματολογία αλλά αν μπορώ να φανώ χρήσιμος τότε το θεωρώ υποχρέωσή μου να το κάνω.

Ας γράψω και γώ κάτι για να γράψω.......
Κάποια μέρα έπαθα διάτρυση τυμπάνου.... απο φύλλο φοίνικα παρακαλώ.
Ο Ιατρός που έκανε την διάγνωση, μου το έδειξε και στην οθωνη όταν έβαλε την κάμερα στο αυτί μου, μου συνέστησε να κάνω ντούζ προσεχτικά για να μην φύγη το ξεραμένο αίμα απο την πληγή, το οποίο χρεισίμευσε σαν μόσχευμα στην πληγή.
Εάν δεν είχε ματώσει, τότε είτε θα έπρεπε να το ματώσει ο ίδιος του (Προσωπική  μου γνώμη) η να βάλει εκεί κάποιο μόσχευμα.
Οι Ιατροί του Σαιτ ας ενυμερώσουν ανάλογα ποια περίπτωση τεριάζει.
Να λοιπόν μια περίπτωση που το αίμα χρειάζεται να παραμείνη στην πληγή.
Φιλικά Άρης

Η διαφορά που προκύπτει είναι η εξής:
Σε δάγκωμα απλό, δηλαδή όταν το ξένο σώμα (στην περίπτωση μας τα δόντια) διαρρηγνύουν τον επιφανειακό ιστό και εισέρχονται στο βαθύτερο εναποθέτουν τις τοξίνες σε μία τρύπα του ιστού.
Στην άλλη περίπτωση με το δάγκωμα και την αφαίρεση ολόκληρου του τεμαχίου του ιστού ή εναπόθεση των «τοξινών» γίνεται επιφανειακά.
Άρα με απλή λογική ότι η σμέρνα θα δαγκώσει στο νερό που είναι και το φυσικό περιβάλλον της, θα αφαιρέσει κομμάτι ιστού, και ολόκληρη η επιφάνεια του τραύματος θα αιμορραγεί ανοικτά μέσα στο νερό, -εκτός από το μαλάγρωμα της περιοχής- δεν θα απομακρύνει την μεγαλύτερη ποσότητα του τοξικού παράγοντα που εναποτέθηκε κατά το δάγκωμα;

Η διαφορά που προκύπτει είναι η εξής:
Σε δάγκωμα απλό, δηλαδή όταν το ξένο σώμα (στην περίπτωση μας τα δόντια) διαρρηγνύουν τον επιφανειακό ιστό και εισέρχονται στο βαθύτερο εναποθέτουν τις τοξίνες σε μία τρύπα του ιστού.

Φίλε Pierros (δεν γνωρίζω το ονομά σου) για να σε χαιρετίσω πιο σωστά

Αυτό που λές είναι σωστό αλλά....

Στην άλλη περίπτωση με το δάγκωμα και την αφαίρεση ολόκληρου του τεμαχίου του ιστού ή εναπόθεση των «τοξινών» γίνεται επιφανειακά.

... με την αφαίρεση ιστοτεμαχίου η εναπόθεση γίνεται "επιφανειακά" αλλά στους πιο αγγειοβριθείς εν τω βάθει ιστούς οπότε πρακτικά η εναπόθεση γίνεται όχι επιφανειακά αλλά στους βαθύτερους και πιο ευπαθείς ιστούς - η επιδερμίδα είνα αρκετά ανθεκτική.

Άρα με απλή λογική ότι η σμέρνα θα δαγκώσει στο νερό που είναι και το φυσικό περιβάλλον της, θα αφαιρέσει κομμάτι ιστού, και ολόκληρη η επιφάνεια του τραύματος θα αιμορραγεί ανοικτά μέσα στο νερό, -εκτός από το μαλάγρωμα της περιοχής- δεν θα απομακρύνει την μεγαλύτερη ποσότητα του τοξικού παράγοντα που εναποτέθηκε κατά το δάγκωμα;

Θεωρητικά υπάρχει μια λογική στο παραπάνω επιχείρημα αλλά πρακτικά - στην πράξη - τα πράγματα αλλάζουν. Κατ' αρχήν είναι σπάνιο να έχουμε "χειρουργική" αφαίρεση ενός τεμαχίου. Αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι να έχουμε ένα, ας μου επιτραπεί ο όρος, μακέλεμα στο σημείο του τραύματος.

Το δάγκωμα της σμέρνας έχει ένα κοινό σημείο με το δάγκωμα ενός άλλου είδους ... του φιδιού που λέγεται τυφλίτης (έτσι τα λέγαμε όταν υπηρετούσα στο 'Εβρο - δεν ξέρω άλλο όνομα πλην του αγγλικού mole snake). Τα δόντια του έχουν κλιση προς τα πίσω και είναι λεπτά. Όταν δαγκώνει π.χ. ένα δάκτυλο και εισχωρούν τα δόντια στους ιστούς μετά "τινάζει" το κεφάλι του προς τα πίσω και τα καρφωμένα δόντια ξεσκίζουν κυριολεκτικά το δάκτυλο. Το δάγκωμα αυτό περιγράφεται σαν "can - opener bite" γιατί όντως θυμίζει ανοιχτήρι κονσέρβας!

Με λίγα λόγια η σμέρνα ξεσκίζει τους ιστούς στο σημείο του τραύματος (και τους μολύνει) αλλά σπανιότατα αφαιρεί ιστοτεμάχιο. Απαντώντας συνεπώς στο αν θα απομακρυνθει η μεγαλύτερη ποσότητα τοξινών πιστεύω ότι μόνο αν αιμορραγήσει για λίγο το τραύμα θα μειωθούν τα τοπικά επίπεδα τοξινών. Φυσικά (επαναλαμβάνω ότι) σε μεγάλη αιμορραγία προχωράμε άμεσα στην αιμόσταση.