Ερώτηση Ανέκδοτα

Ενας τυπος ζηταει δωματιο σε ενα ξενοδοχειο,μην εχοντας ομως και λογω του κακου καιρου ο ξενοδοχος τον βαζει στο δωματιο που μενει η μικρη του κορη.
Τη αλλη μερα το πρωι ο τυπος βιαστικος πολυ πεταει τα λεφτα στην reception και φευγει σαν τρελος .
Ο ξενοδοχος σαστισμενος παει στην κορη του να μαθει τι εγινε.
-κοιτα μπαμπα ο κυριος που εστειλες στο δωματιο το βραδυ οταν πηγε να ξεντυθει και εβγαλε το παντελονι του δεν φορουσε βρακυ και φαινοταν κατι.
τον ρωτησα τι ειναι αυτο και μου απντησε ΚΟΥΚΛΑ.
του ζητησα να παιξω με αυτην αλλα δεν με αφησε .
οταν ομως κοιμηθηκε την εβγαλα εξω και επαιξα μαζι της αυτη ομως με ΕΦΤΥΣΕ και εγω την ΞΕΜΑΛΛΙΑΣΑ! 8O

sargomania έγραψε:

Πραγματικό γεγονός που διαδραματίσθηκε μεταξύ κλασικού κάμακα και σουηδέζας τουρίστριας κατά τη διάρκεια βόλτας με το παπάκι του πρώτου, όταν αυτό άρχισε να ρετάρει.

My duck is making holidays.
Το παπάκι μου κάνει διακοπές!! 8O
:lol: :lol:

:lol: :lol: :lol:
Θελουμε φωτο με το παπακι :lol:
Ηλιας.

Γεγονός:

Μαθητής της τρίτης Λυκείου πηγαίνει στη γιαγιά του γεμάτος χαρά να της πεί τα ευχάριστα: Μπήκε στο Πανεπιστήμιο...

(Μαθητής) - Γιαγιά πέρασα στη σχολή πρώτης μου επιλογής!!!
(Γιαγιά) - Μπράβο παιδί μου. Σε ποιά σχολή;
(Μαθητής) - Σε σχολή για υπολογιστές!!!
(Γιαγιά) - ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ; Ούτε καν στους λογιστές;

Είναι δύο φίλοι και συζητούν:
- Aσε, λέει ο ένας. Η γυναίκα μου είναι πολύ άσχημη. Χάλι μαύρο.
- Και που να δεις τη δική μου, λέει ο άλλος. Δε βλέπεται.
- Ρε η δικιά μου είναι απαίσια, ξαναλεέι, ο άλλος. aκου που σου λέω.
- Aααα, δεν τρώγεσαι με τίποτα. Πάμε σπίτι μου να σου δείξω τη δικιά μουγια
να σταματήσεις να αμφιβάλλεις.
- Πράγματι, φτάνουν στο σπίτι του ενός και μπαίνουν στο σαλόνι. Στο
βάθος ήταν μια μεγάλη βαριά πόρτα. Την ανοίγει ο φίλος του και
προχωράει στο
βάθος ενός σκοτεινού διαδρόμου όπου στο τέλος του υπήρχε μία καταπακτή.
Ανοίγει την καταπακτή, σκύβει και φωνάζει:
- Μαρία!
- Ναι άντρα μου!
- Έλα έξω λίγο.
- Με τη σακκούλα ή χωρίς;
- Να σε συστήσω θέλω, όχι να σε μ@μισω..

Μια ξανθιά επιστρέφει στο σπίτι και ρωτάει τον άνδρα της:

- Γιώργο που είναι τα παιδιά?

- Στa Αγγλικά.

- George where are the kids?

Είχε μπει φθινώπορο και ο νέος αρχηγός μίας φυλής Ινδιάνων ανησυχεί για των χειμώνα που έρχεται. Παίρνει τηλέφωνο λοιπόν την τοπική μετεωρολογική υπηρεσία και του λένε πως αναμένεται σχετικά βαρύς χειμώνας. Το συζητάει με την φυλή του και αποφασίζουνε καλού κακού να βγουν όλοι στο δάσος να μαζέψουνε επιπλέον ξύλα και να διπλασιάσουν την ήδη μεγάλη σωρό που έχουν.
Αφού το κάνουνε και περνάνε λίγες εβδομάδες, ο καιρός δεν χειροτερεύει αλλά ο αρχηγός αρχίζει να ανησυχεί πάλι. Παίρνει τηλέφωνο την μετεωρολογική υπηρεσία και του λένε πως οι ενδείξεις είναι σίγουρες και πως αναμένεται πολύ βαρύς χειμώνας. Αγχώνεται λοιπόν και ανακοινώνει τα άσχημα νέα στην φυλή του.
Το συζητάνε διεξοδικά και εκφράζονται κάποιες επιφυλάξεις για την βασιμότητα των προβλέψεων της μετεωρολογικής υπηρεσίας.
Συμφωνούνε όλοι να μαζέψουν και άλλα ξύλα για να είναι χίλια τα εκατό σίγουροι. Μαζεύουν τα ξύλα, περνάνε κι άλλες εβδομάδες αλλά ο καιρός δεν αλλάζει, είναι μάλιστα ασυνήθιστα καλός για την εποχή.
Παρ` όλα αυτά ο αρχηγός δεν ησυχάζει. Παίρνει τηλέφωνο πάλι την μετεωρολογική υπηρεσία και του λένε πως οι ενδείξεις είναι αδιαμφισβήτητες, πως έχουν κάνει επανεκτίμηση των προβλέψεών τους προς το χειρότερο και πως σε λίγες μέρες είναι σίγουροι θα χειροτερέψει ο καιρός και προβλέπονται χιόνια και κατακλυσμοί που θα κρατήσουν όλο τον χειμώνα.
Συγκαλεί πάλι τους ομοφύλους του και τους εξηγεί την κατάσταση με λεπτομέρεια. Προβάλλονται σοβαρές αντιρρήσεις ιδιαίτερα από τους νεόυς πολεμιστές οι οποίοι θα προτιμούσαν να είναι σε κυνήγι από το να μαζεύουν ξύλα αλλά τελικά από αφοσίωση και μόνο ακολουθούν τις προτροπές του αρχηγού τους και συμφωνούν να βγουν πάλι στο δάσος.
Η σωρός με τα ξύλα έχει μεγαλώσει πια πολύ και υπερβαίνει το ύψος των σκηνών. Περνάνε βδομάδες, ο καιρός κρυώνει λίγο αλλά κατά τα αλλά τίποτα. Δεν γίνεται! Πιάνει τον αρχηγό τώρα πολύ στρες. Στο κάτω κάτω της γραφής έχει και την υπόληψή του να φροντίσει. Παίρνει τηλέφωνο πάλι την μετεωρολογική υπηρεσία και του λένε πως ανησυχούνε πάρα πολύ.
Είναι σίγουροι και περιμένουν από μέρα σε μέρα το πιο καταστροφικό κύμα κακοκαιρίας που έχει γνωρίσει η περιοχή εδώ και χρόνια το οποίο θα ακολουθηθεί από βαρύτατο χειμώνα που θα κρατήσει μέχρι αργά την άνοιξη. Ο αρχηγός τα παίζει εντελώς αλλά τον πιάνει και περιέργεια έτσι λοιπόν ρωτάει:
- "Που βασίζεται αυτές τις προβλέψεις σας;"
- "Έχουμε μια πολύ έγκυρη και αποδεδειγμένη μέθοδο που χρησιμοποιούμε εδώ και χρόνια. Παρατηρούμε την τοπική φυλή Ινδιάνων και φέτος έχουν μαζέψει ποσότητα ρεκόρ από καυσόξυλα!"
φιλικα εμμυλιτο
γιωργος ναυτικος

Ο πλανητάρχης καθόταν στο γραφείο του κι ετοίμαζε την επόμενη επιστολή του προς τον Ιρακινό λαό, όταν χτύπησε το τηλέφωνο.
- Εμπρός;
- Κύριε Μπους, εσείς; ακούστηκε στην άλλη άκρη της γραμμής μια φωνή με περίεργη προφορά. Εγώ είμαι ο Γιωρίκας και σας παίρνω να σας πω ότι σας κηρύσσουμε τον πόλεμο!
- Και πολύ καλά κάνεις που τηλεφώνησες να μου το πεις, απαντά ο Μπους. Για πες μου, Γιωρίκα, πόσο μεγάλος είναι ο στρατός σου;
- Αυτή τη στιγμή, λέει ο Γιωρίκας καθώς κάνει τη σούμα στο μυαλό του, εγώ, ο ξάδερφός μου ο Κωστίκας, ο κουμπάρος μου, ο γείτονάς μου ο Αλεξίκας και η ομάδα του ταβλιού από το καφενείο - οκτώ, συνολικά.
Ο George αναστενάζει.
- Οφείλω, Γιωρίκα, να σου πω ότι έχω δέκα εκατομμύρια ετοιμοπόλεμους άνδρες που με μια κουβέντα μου είναι διατεθειμένοι να δώσουν τη ζωή τους.
- Αλήθεια; Θα σας ξαναπάρω, λέει ο Γιωρίκας και κλείνει.
Δεν πέρασαν 24 ώρες και ο Γιωρίκας ξανατηλεφωνά.
- Κύριε Μπους, λέει, η κήρυξη πολέμου εξακολουθεί να ισχύει. Τώρα μαζέψαμε και κάποιον εξοπλισμό...
- Τι εξοπλισμό μαζέψατε, Γιωρίκα;
- Δύο αλωνιστικές, μια μπουλντόζα και το τρακτέρ του μπατζανάκη μου.
Για άλλη μια φορά, ο Μπους δεν αντέχει να μην αναστενάξει.
- Γιωρίκα, θα πρέπει να σου πω ότι έχω 160.000 τανκς, 140.000 τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και από χτες που μιλήσαμε ο στρατός μου αυξήθηκε στο 10,5 εκατομμύρια.
- Διάβολε, λέει ο Γιωρίκας, τι να πω τώρα; Θα σας ξαναπάρω. Και κλείνει το τηλέφωνο αλλά δυο μέρες αργότερα, να τον πάλι.
- Κύριε Μπους, παραμένει η κήρυξη πολέμου. Αυτή τη φορά αποκτήσαμε εναέριες δυνάμεις. Έχουμε τώρα και το ψεκαστικό του κοινοτάρχη, του βάλαμε και καραμπίνες επάνω. Α, ναι, μαζί μας είναι τώρα και η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού.
Εντυπωσιασμένος από την κλιμάκωση, ο Μπους μένει σκεπτικός για δευτερόλεπτα, βγάζει άλλον ένα στεναγμό και λέει:
- Γιωρίκα, δεν μπορώ να σου κρύψω ότι έχω 100.000 βομβαρδιστικά, 200.000 Στελθ, και οι βάσεις μας προστατεύονται από βλήματα εδάφους-αέρος. Και κάτι άλλο: από προχθές που μιλήσαμε, ο στρατός μου αυξήθηκε κατά άλλα δύο εκατομμύρια.
- Βρε ..., βρίζει ο Γιωρίκας. Θα ξαναπάρω, λέει και κλείνει το τηλέφωνο.
Δεν πέρασε πολλή ώρα και ξαναπαίρνει τηλέφωνο.
- Κύριε Μπους, δυστυχώς πρέπει να σας ανακοινώσω ότι αποσύραμε την κήρυξη πολέμου.
- Τι λες, Γιωρίκα, πολύ με στεναχωρείς. Γιατί, βρε παιδί μου; Τι έγινε κι αλλάξατε γνώμη;
- Να σας πω, απαντά ο Γιωρίκας, κάτσαμε και το κουβεντιάσαμε και είδαμε ότι δεν μπορούμε να θρέψουμε τόσα εκατομμύρια αιχμάλωτους...
φιλικα εμμυλιτο
γιωργος ναυτικος

Το διάβασα στις "Εικόνες" από το Έθνος της Κυριακής και το παραθέτω:

Πηγαίνοντας για το γεύμα μου στο πάρκο σήμερα, είδα μια γιαγιά δίπλα σε ένα παγκάκι να κλαίει με λυγμούς. Σταμάτησα και τη ρώτησα τι συμβαίνει. Μου λέει:«Έχω έναν σύζυγο που είναι 22 χρόνων στο σπίτι μου. Κάθε πρωί μου κάνει παθιασμένο έρωτα και μετά μου φτιάχνει πρωινό με κέικ, αβγά με λουκάνικα, μαρμελάδες, φρεσκοστυμμένους χυμούς και καφέ». «Καλά, και γιατί μου κλαις γιαγιά;» της λέω. Συνεχίζει εκείνη: «Το μεσημέρι μου φτιάχνει ζεστή σούπα και τα αγαπημένα μου γλυκά και μετά μου κάνει έρωτα όλο το απόγευμα». «Και γιατί κλαις τότε;» της ξαναλέω. Συνεχίζει η γιαγιά: «Για δείπνο μου φτιάχνει, γκουρμέ πιάτα που τα συνοδεύει με εκλεκτό κρασί και τα αγαπημένα μου γλυκά και μετά μου κάνει έρωτα μέχρι τις δύο τα χαράματα». «Ε, καλά, είσαι τρελή; Και γιατί πανάθεμά σε κλαις;», της λέω. Και εκείνη μου απαντά κλαίγοντας με λυγμούς πια: «Δεν μπορώ να θυμηθώ πού είναι το σπίτι μου...». :lol:

Φιλικά Γιάννης

Ένας ταβερνιάρης είχε ένα παπαγάλο και του λέει:
- "Φεύγω για μια ώρα από το μαγαζί. ¶ν έρθει το βυτίο με το πετρέλαιο πες τους να βάλουν 1 τόνο".
Έρχεται το βυτίο, βλέπουν τον παπαγάλο και του λένε:
- "Πού είναι το αφεντικό;"
- "Έφυγε", τους λέει αυτός, "βάλτε 3 τόνους και αφήστε το τιμολόγιο στο τραπέζι."
Γυρνάει ο ταβερνιάρης βλέπει ότι αγόρασε 3 τόννους και ουρλιάζει στο παπαγάλο:
- "Ένα τόνο δε σου είπα ρε, γιατί τους είπες 3;"
Τον αρπάζει και το σταυρώνει με τα φτερά ανοιχτά. Έπειτα του λέει:
- "Μια βδομάδα θα μείνεις εκεί."
Ο παπαγάλος βλέπει απέναντι του μια εικόνα του Χριστού στο σταυρό και ακούει μέσα από την εικόνα μια φωνή:
- "Πλάσμα του Θεού, πόσο καιρό θα είσαι σταυρωμένο;"
Λέει ο παπαγάλος:
- "Μια βδομάδα, εσύ πόσο καιρό είσαι στο σταυρό;"
Του απαντάει η φωνή:
- "2000 χρόνια!"
Έκπληκτος ο παπαγάλος του λέει:
- "Καλά ρε μεγάλε πόσο πετρέλαιο παράγγειλες;"
φιλικα εμμυλιτο
γιωργος ναυτικος

Φθινόπωρο και Πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές
του Αμερικανικού κολλεγίου. Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούργιο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Σόνυ)
και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας.

«Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικάνικη ιστορία:» λέει η δασκάλα.

«Ποιος είπε 'δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο:»

Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά κανείς δε σηκώνει το χέρι του εκτός από τον καινούργιο:

«Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέλφια», απαντά.

«Μπράβο Σουζούκι», και ποιος είπε: «Κυβέρνηση του λαού από το λαό για το λαό;», ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.

«Ο Αβραάμ Λίνκολ, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι.

Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει:

«Ντροπή σας! Ο Σουζούκι είναι Γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικάνικη ιστορία καλύτερα από σας!»

Τη σιωπή στην τάξη τη σπάει μια φωνή από τα πίσω θρανία: «Ρε, δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι, μαλάκες Γιαπωνέζοι!»

«Ποιος το είπε αυτό;;;» ρωτάει αυστηρά η δασκάλα;



Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει: «Ο ΣτρατηγόςΜακάρθουρ, το 1942, στηδιώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιαόκα, το 1982, στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς.»



Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή. «Θέλω να ξεράσω!» ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.

«Ποιος το είπε αυτό;;;» ξαναρωτάει με το ίδιο αυστηρό ύφος η δασκάλα;



Και ο Σουζουκι, ψύχραιμα: «ο Τζόρτζ Μπους ο πρώτος,στον Ιάπωνα πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια Επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991»

Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει: «Δεν μας παίρνεις καμία πίπα, λέω εγώ!!!»

Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα: «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι, το1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου»

Δύο Τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν: «Α γαμήσου ρε μαλακισμένο, Σουζούκι!!!»



Ατάραχος ο Γιαπωνέζος: «Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002»

Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε τις καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και

Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής:
«Ε, μα την Παναγία, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο! »

Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι:


«Ο πρωθυπουργός της Ελλάδος, Κωνσταντίνος Καραμανλής, το 2004, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης του!!!»