Ερώτηση ΚΑΡΦΩΜΑ

sargomania έγραψε:
Μου έχει τύχει σε ψάρεμα σαργών με απίκο, να νιώθω ανεπαίσθητα τσιμπήματα και τα ίχνη του ουρανίσκου μεγάλου σαργού πάνω στο ζυμάρι, οπότε εκ των πραγμάτων η επόμενη κίνηση είναι δυνατό κάρφωμα στο επόμενο τσιμπηματάκι.

τα ανεπαίσθητα τσιμπήματα που προερχονται απο ενα μεγαλο
σαργο δειχνουν επιφυλαξη ειτε λογω φυσικων συνθηκων ειτε
λογω αδιακριτων εργαλειων.Εκει ερχεται η σπασονευρικη
μεθοδολογια του μαλαγρωματος
που αμβλυνει τις οποιες αντιρρησεις αργα η γρηγορα και
οδηγει σε αστραπιαια βαθεια αρπαγματα και δρομο.....

Οπως και να εχει το ψαρι δεν το βιαζουμε αλλα γλυκα γλυκα
το ξεθαρρευουμε. Δεν τραβαμε κι οτι αρπαξουμε.......αντιθετα
φτιαχνουμε (αν μπορουμε) τις συνθηκες που οδηγουν σε
προθυμια ικανοποιητικη.........αυτο θελει πειρα.

ΥΓ... Καρυστο θα πας?

φιλικα
κωστας

COSTASANDROS έγραψε:
ΥΓ... Καρυστο θα πας?

φιλικα
κωστας

ΜΠΟΥΧΟΥΜΠΟΥΧΟΥ!!!!!! ΟΟΟΟΧΙ!!!!!!

Από ότι φαίνεται, είμαι ο μοναδικός αντιρρησίας σε αυτό το τόπικ.
Διάβασα και ξαναδιάβασα τα όσα ωραία και χρήσιμα έχετε γράψει και είμαι σίγουρος πως άν τα διάβαζα πριν ενάμισυ χρόνο, θα συμφωνούσα απόλυτα μαζί σας, διότι για άλλους λόγους προσωπικούς, ήμουν τότε της σχολής, άστο και άν καρφωθεί μόνο του, καρφώθηκε, αλλιώς ας προσπεράσει...
Και ερχόντουσαν τα αγκίστρια πίσω, άδεια από δόλωμα, ή με το δόλωμα μισοφαγωμένο (βεβαίως όχι πάντα) και έμενε η μύτη του καλαμιού απαθέστατη μετά από δύο τρία τινάγματα και έμενε και αρκετές φορές σε μικτούς βυθούς το αγκίστρι πιασμένο σε κάποιο βράχο-βραχάκι γιατί κάποιο "ξύπνιο" ψάρι το τραβούσε προς τα εκεί πρίν φάει το δόλωμα.
¶λλαξα έκτοτε τακτική, γιατί προβληματίστηκα σαν τον φίλο μας που άνοιξε το τόπικ.
Κάθομαι πλέον κοντά στα καλάμια μου (πάντα δύο, όχι περισσότερα) παρατηρώ τις κινήσεις της μύτης του καλαμιού (και άς πονάει ο λαιμός) και όταν υποψιαστώ ότι το δόλωμά μου "παρενοχλείται" παίρνω το καλάμι στο χέρι, κατεβάζω την μύτη του μέχρι την θάλασσα και μαλακά και ήρεμα μαζεύω τρείς - τέσσερες μανιβελιές πετονιάς μέχρι να υποθέσω ότι έχω ανασηκώσει κάποια μέτρα από την ξαπλωμένη μέσα στο νερό πετονιά (δεν τρέχω με το καλάμι στο χέρι φίλε Φώτη) και τότε με μία απότομη και όχι βίαιη κίνηση, σηκώνω κάθετα προς την θάλασσα την μύτη του καλαμιού ψηλά, ενώ ταυτόχρονα μαζεύω πετονιά με την μανιβέλλα του μηχανισμού. Στην περίπτωση των κυκλικών, το ανέβασμα της μύτης του καλαμιού είναι πολύ πιό ήπια και πλάγια με την θάλασσα.
Από τότε που άλλαξα σχολή, οι επιτυχίες μου αυξήθηκαν.
Και όλα αυτά σε εντελώς προσωπικό επίπεδο. Αναφέρομαι σε αυτό που εγώ κάνω, δεν θέλω να διδάξω, ούτε να καθοδηγήσω και δεν θέλω να αποδείξω πως αυτός ο τρόπος είναι ο σωστός και ο άλλος λάθος. ¶λλωστε έχω περάσει και από τις δύο σχολές.
Τώρα άν κατά την περίοδο που "φοιτούσα" στην πρώτη σχολή έφταιγε κάτι άλλο που δεν έκανα σωστά, ενώ τώρα το κάνω, από την στιγμή που δεν γνωρίζω τί είναι αυτό, το μόνο που μου μένει για να αποδώσω τις περισσότερες τωρινές επιτυχίες μου, είναι η μετεγραφή μου στην σχολή του "καρφώματος".
Απόσταση ΄ρίψεων 80-90 m
Μολύβι με sissy 80-90 γρ.

Tο φορουμ ειναι ανοιγμενο στην κατηγορια surfcasting.
Aυτο σημαινει οτι μιλαμε για το συγκεκριμενο ψαρεμα η για' ολες τις τεχνικες?
Διοτι τελειως διαφορετικα θα καρφωσουμε με ενα surfcasting σκληρο καλαμι,και αλλιως με ενα καστινγ,η και πιο light καλαμι.
Επισης διαφορετικη ειναι η δυναμη του καρφωματος που φτανει στο δολωμα μας,οταν αυτο ειναι στα 100 μετρα,και διαφορετικη οταν η αρματωσια μας ειναι στα 30.
Διαφορετικη και οταν στην ακρη εχουμε ενα βαρυδι 30γρ,και διαφορετικη οταν πρεπει να ξεκολησουμε μια αγκυρα η' να σηκωσουμε ενα 150αρι μολυβι .

LEADER έγραψε: Από ότι φαίνεται, είμαι ο μοναδικός αντιρρησίας σε αυτό το τόπικ.
Διάβασα και ξαναδιάβασα τα όσα ωραία και χρήσιμα έχετε γράψει και είμαι σίγουρος πως άν τα διάβαζα πριν ενάμισυ χρόνο, θα συμφωνούσα απόλυτα μαζί σας, διότι για άλλους λόγους προσωπικούς, ήμουν τότε της σχολής, άστο και άν καρφωθεί μόνο του, καρφώθηκε, αλλιώς ας προσπεράσει...
Και ερχόντουσαν τα αγκίστρια πίσω, άδεια από δόλωμα, ή με το δόλωμα μισοφαγωμένο (βεβαίως όχι πάντα) και έμενε η μύτη του καλαμιού απαθέστατη μετά από δύο τρία τινάγματα και έμενε και αρκετές φορές σε μικτούς βυθούς το αγκίστρι πιασμένο σε κάποιο βράχο-βραχάκι γιατί κάποιο "ξύπνιο" ψάρι το τραβούσε προς τα εκεί πρίν φάει το δόλωμα.
¶λλαξα έκτοτε τακτική, γιατί προβληματίστηκα σαν τον φίλο μας που άνοιξε το τόπικ.
Κάθομαι πλέον κοντά στα καλάμια μου (πάντα δύο, όχι περισσότερα) παρατηρώ τις κινήσεις της μύτης του καλαμιού (και άς πονάει ο λαιμός) και όταν υποψιαστώ ότι το δόλωμά μου "παρενοχλείται" παίρνω το καλάμι στο χέρι, κατεβάζω την μύτη του μέχρι την θάλασσα και μαλακά και ήρεμα μαζεύω τρείς - τέσσερες μανιβελιές πετονιάς μέχρι να υποθέσω ότι έχω ανασηκώσει κάποια μέτρα από την ξαπλωμένη μέσα στο νερό πετονιά (δεν τρέχω με το καλάμι στο χέρι φίλε Φώτη) και τότε με μία απότομη και όχι βίαιη κίνηση, σηκώνω κάθετα προς την θάλασσα την μύτη του καλαμιού ψηλά, ενώ ταυτόχρονα μαζεύω πετονιά με την μανιβέλλα του μηχανισμού. Στην περίπτωση των κυκλικών, το ανέβασμα της μύτης του καλαμιού είναι πολύ πιό ήπια και πλάγια με την θάλασσα.
Από τότε που άλλαξα σχολή, οι επιτυχίες μου αυξήθηκαν.
Και όλα αυτά σε εντελώς προσωπικό επίπεδο. Αναφέρομαι σε αυτό που εγώ κάνω, δεν θέλω να διδάξω, ούτε να καθοδηγήσω και δεν θέλω να αποδείξω πως αυτός ο τρόπος είναι ο σωστός και ο άλλος λάθος. ¶λλωστε έχω περάσει και από τις δύο σχολές.
Τώρα άν κατά την περίοδο που "φοιτούσα" στην πρώτη σχολή έφταιγε κάτι άλλο που δεν έκανα σωστά, ενώ τώρα το κάνω, από την στιγμή που δεν γνωρίζω τί είναι αυτό, το μόνο που μου μένει για να αποδώσω τις περισσότερες τωρινές επιτυχίες μου, είναι η μετεγραφή μου στην σχολή του "καρφώματος".
Απόσταση ΄ρίψεων 80-90 m
Μολύβι με sissy 80-90 γρ.

φιλε Μιλτιαδη δεν εισαι μονος

ο τροπος που δουλευεις ειναι σχεδον πανομοιοτυπος με τον δικο μου οταν χρησιμοποιω κυκλικο αγκιστρι (90% των περιπτωσεων) στο casting.

Αυτο που αλλαζω κατα περισταση κι αναλογως του αγκιστριου, ειναι το ποσο θα αφησω το δολωμα να "παρενοχληθει" και μαλιστα μερικες φορες θα δωσω λιγο μανα λασκα για να παρει λιγο ακομα ανενοχλητο χωρις αντισταση απο καλαμι και φρενα πριν αναλαβω δραση με το καλαμι ανα χειρας.

Βασιλης

LEADER έγραψε: Περιμένω πάντα το "αυτοκάρφωμα" στο οποίο βοηθάνε πολύ
τα κυκλικά αγκίστρια
το βάρος του μολυβιού και
η επαναφορά της μύτης του καλαμιού

LEADER έγραψε: Από ότι φαίνεται, είμαι ο μοναδικός αντιρρησίας σε αυτό το τόπικ.
Διάβασα και ξαναδιάβασα τα όσα ωραία και χρήσιμα έχετε γράψει και είμαι σίγουρος πως άν τα διάβαζα πριν ενάμισυ χρόνο, θα συμφωνούσα απόλυτα μαζί σας, διότι για άλλους λόγους προσωπικούς, ήμουν τότε της σχολής, άστο και άν καρφωθεί μόνο του, καρφώθηκε, αλλιώς ας προσπεράσει...
Και ερχόντουσαν τα αγκίστρια πίσω, άδεια από δόλωμα, ή με το δόλωμα μισοφαγωμένο (βεβαίως όχι πάντα) και έμενε η μύτη του καλαμιού απαθέστατη μετά από δύο τρία τινάγματα και έμενε και αρκετές φορές σε μικτούς βυθούς το αγκίστρι πιασμένο σε κάποιο βράχο-βραχάκι γιατί κάποιο "ξύπνιο" ψάρι το τραβούσε προς τα εκεί πρίν φάει το δόλωμα.
¶λλαξα έκτοτε τακτική, γιατί προβληματίστηκα σαν τον φίλο μας που άνοιξε το τόπικ.
Κάθομαι πλέον κοντά στα καλάμια μου (πάντα δύο, όχι περισσότερα) παρατηρώ τις κινήσεις της μύτης του καλαμιού (και άς πονάει ο λαιμός) και όταν υποψιαστώ ότι το δόλωμά μου "παρενοχλείται" παίρνω το καλάμι στο χέρι, κατεβάζω την μύτη του μέχρι την θάλασσα και μαλακά και ήρεμα μαζεύω τρείς - τέσσερες μανιβελιές πετονιάς μέχρι να υποθέσω ότι έχω ανασηκώσει κάποια μέτρα από την ξαπλωμένη μέσα στο νερό πετονιά (δεν τρέχω με το καλάμι στο χέρι φίλε Φώτη) και τότε με μία απότομη και όχι βίαιη κίνηση, σηκώνω κάθετα προς την θάλασσα την μύτη του καλαμιού ψηλά, ενώ ταυτόχρονα μαζεύω πετονιά με την μανιβέλλα του μηχανισμού. Στην περίπτωση των κυκλικών, το ανέβασμα της μύτης του καλαμιού είναι πολύ πιό ήπια και πλάγια με την θάλασσα.
Από τότε που άλλαξα σχολή, οι επιτυχίες μου αυξήθηκαν.
Και όλα αυτά σε εντελώς προσωπικό επίπεδο. Αναφέρομαι σε αυτό που εγώ κάνω, δεν θέλω να διδάξω, ούτε να καθοδηγήσω και δεν θέλω να αποδείξω πως αυτός ο τρόπος είναι ο σωστός και ο άλλος λάθος. ¶λλωστε έχω περάσει και από τις δύο σχολές.
Τώρα άν κατά την περίοδο που "φοιτούσα" στην πρώτη σχολή έφταιγε κάτι άλλο που δεν έκανα σωστά, ενώ τώρα το κάνω, από την στιγμή που δεν γνωρίζω τί είναι αυτό, το μόνο που μου μένει για να αποδώσω τις περισσότερες τωρινές επιτυχίες μου, είναι η μετεγραφή μου στην σχολή του "καρφώματος".
Απόσταση ΄ρίψεων 80-90 m
Μολύβι με sissy 80-90 γρ.

Φίλε LEADER ομολογώ πως διαβάζοντας τα δύο παραπάνω post σου μπερδεύτικα για το ποιά 'σχολή' υποστηρίζεις...
Μήπως με paternoster είσαι υπέρ του αυτοκαρφώματος και με μονάγκιστρο ύποστηρίζεις το κάρφωμα απ'τον ψαρά;;

Πάντος κάθε θέση είναι σεβαστή.Αν ήμουν κ εγώ 100% σίγουρος για το τι είναι καλύτερο δε θα ξεκίναγα αυτή την κουβέντα!
Thanks που συμμετέχεις!

aytokrator έγραψε: Tο φορουμ ειναι ανοιγμενο στην κατηγορια surfcasting.
Aυτο σημαινει οτι μιλαμε για το συγκεκριμενο ψαρεμα η για' ολες τις τεχνικες?

Φίλε το ανέφερα πιο πρίν: 90+ μέτρα,με μονάγκιστρα συρώμενα κτλ......για περισσότερες λεπτομέρειες δες στο τέλος της πρώτης σελίδας :wink:

φιλικά,Αργύρης

skiron έγραψε: Μήπως με paternoster είσαι υπέρ του αυτοκαρφώματος και με μονάγκιστρο ύποστηρίζεις το κάρφωμα απ'τον ψαρά;;

Πράγματι Αργύρη έτσι είναι, άλλωστε το έχω γράψει, (ίδε πρώτη σελίδα), απλά δεν το πρόσεξες.

Ποτέ δεν θα είμαστε σίγουροι του τι γίνεται στο ακίστρι μας. Είτε στα 10, είτε στα 50 είτε στα 100 μέτρα. Πολλά είδη ψαριών, πολλά τα μεγέθη τους, διαφορετικές συνήθειες ανάλογα με την εποχή, την ώρα αλλά και τον «χαρακτήρα» τους. Διαφορετικά μεγέθη και είδη αγκιστριών, διαφορετικά μήκη παράμαλλων, διαφορετικοί βυθοί, διαφορετικά δολώματα, διαφορετικά καλάμια και διαφορετικό στήσιμό τους κατά το ψάρεμα.
Κανένας δεν μπορεί ξέρει τι ακριβώς γίνεται στον βυθό την ώρα του ψαρέματος. Πέρα από μερικές ενδείξεις όπως η χαλάρωση της πετονιάς όταν έχει πιαστεί μουρμούρα (και αυτό όχι πάντα) κλπ νομίζω ότι είναι σχεδόν αδύνατη η πλήρης ανάλυση του κάθε τσιμπήματος ώστε να ξέρουμε αν και πότε πρέπει να καρφώσουμε.
Ύστερα από τα παραπάνω θα γίνω πρακτικός και θα αναφέρω τον τρόπο που ψαρεύω casting και ο οποίος είναι αρκετά αποτελεσματικός. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα μιλάω για τσίμπημα και κάρφωμα σχεδόν 100%. Το πρώτο πράγμα που προσέχω είναι να στήσω τα καλάμια μου σε γωνία περίπου από 45 μοίρες. Και αυτό για να δουλεύει καλύτερα η μύτη. Δεν μου αρέσει να ψαρεύω με το καλάμι χαμηλά γιατί δεν μπορώ να εκμεταλευτώ την επαναφορά της μύτης του. Ύστερα προσέχω ώστε η πετονιά να είναι το δυνατόν τεντωμένη. Έτσι πέραν του ότι κερδίζω σε ευαισθησία, προστατεύομαι από τυχών σπάσιμο της μάνας ή του παράμαλλου σε περίπτωση που πέσει κάποιο πολύ καλό θήραμα και τραβήξει απότομα. Όσο αντοχή και να έχει η πετονιά αμα τεντωθεί ακαριαία υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να σπάσει. Αντίθετα αν είναι ήδη τεντωμένη, το καλάμι αναλαμβάνει το ρόλο του αμορτισέρ, απορροφά τη δύναμη του τσιμπήματος και φυσικά βοηθά στο κάρφωμα του ψαριού (με την προυπόθεση της συμβατότητας καλαμιού-μάνας). Επιπροσθέτως μπορώ σε λογικά πλαίσια και όσο επιτρέπει η εμπειρία μου να κάνω μια υποτυπώδη εκτίμηση για το μέγεθος του ψαριού που τσιμπάει αλλά και τις διαθέσεις του. Προτιμώ αυτό παρά να έχω χαλαρή την πετονιά μου (οπότε χάνω σε αμεσότητα) να δω μια τσιμπιά την οποία σίγουρα δεν μπορώ να αξιολογήσω, να τρέξω να πιάσω το καλάμι, να μαζέψω τα μπόσικα και μετά να καρφώσω. Μέχρι τότε το ψάρι θα μου στέλνει κάρτ ποστάλ από τας Ινδίας.
Κάρφωμα με τη έννοια που το συζητάμε δεν κάνω. Αν δω ότι το καλάμι επιμένει να χτυπάει για 3-4 τσιμπήματα τότε χαμηλώνω την μύτη του, μαζεύω όσα μπόσικα μπορώ και τραβάω σταδιακά και ποτέ απότομα.
Αυτό βέβαια αναφέρεται σε casting διότι στο surfcasting το πρώτο που με απασχολεί είναι να ξεσκαλώσω την άγκυρα. Δεν νομίζω να υφίσταται κάρφωμα σε αυτό το είδος ψαρέματος όπου ο κυματισμός και τα πολύ δυνατά ρεύματα δεν επιτρέπουνε αμεσότητα στις κινήσεις ούτε ασφαλή συμπεράσματα για το τι κάνει το ψάρι με το δόλωμά μας. ¶λλωστε στις περισσότερες περιπτώσεις τα ψάρια τρώνε με τόση μανία που το μόνο που μας χωρίζει από την επιτυχία είναι ένα μια πολύ καλά κατασκευασμένη αρματωσιά και φυσικά ένα προσεκτικά επιλεγμένο αγκίστρι.
Και κάτι ακόμα...ας μελετήσουμε λιγο τις παραμέτρους μέγεθος αγκιστριού και μήκος παράμαλλου στο κάρφωμα. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Διότι το να γονατίζουνε τα καλάμια μας από τα «θεριά της θάλασσας» δεν έχει κανένα νόημα αν ψαρεύουμε με 6αράκι μπουκωμένο π.χ. με μάνα ή φαραώ.
Καταραμένε sargomania που με πέρασες στα 3/0 :!: :!: :lol: :lol: :lol:

Φιλικά Πασχάλης

Υ.Γ. Συγνώμη για την πολυλογία μου..... :oops:

paschal_s έγραψε: ...
Ύστερα προσέχω ώστε η πετονιά να είναι το δυνατόν τεντωμένη. Έτσι πέραν του ότι κερδίζω σε ευαισθησία, προστατεύομαι από τυχών σπάσιμο της μάνας ή του παράμαλλου σε περίπτωση που πέσει κάποιο πολύ καλό θήραμα και τραβήξει απότομα. Όσο αντοχή και να έχει η πετονιά αμα τεντωθεί ακαριαία υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να σπάσει. Αντίθετα αν είναι ήδη τεντωμένη, το καλάμι αναλαμβάνει το ρόλο του αμορτισέρ, απορροφά τη δύναμη του τσιμπήματος και φυσικά βοηθά στο κάρφωμα του ψαριού (με την προυπόθεση της συμβατότητας καλαμιού-μάνας).
...

Πασχάλη θα μπορούσες να αναλύσεις λίγο το περί "συμβατότητας καλαμιού-μάνας" που αναφέρεις;;;
Κ επίσης,μιλάς για διπλαράκι ή μονάγκιστρο;;Αν είναι μονάγκιστρο τι μήκους παράμαλλο χρησιμοποιείς ,ανάλογα με το βυθό, ώστε να μην βρίσκουν αμέσως αντίσταση που τα'χεις τεντομένα;;

ΥΓ: Κ δε χρειάζεται να ζητάς συγνώμη για μια πλήρη κ ξεκάθαρη απάντηση με αρχή-μέση-τέλος! Δεν είναι πολυλογία φίλε μου! Πληρότητα είναι!
Κ επίσης, να ζήσετε φίλε!

φιλικά,Αργύρης

Αργύρη αμα ψάξεις σε site του εξωτερικού που πουλάνε καλάμια ή σε site εταιριών που τα κατασκευάζουν θα διαπιστώσεις πολλές φορές ότι πέρα από το action ή casting weight και λοιπά χαρακτηριστικά, αναφέρουνε και τις προτεινόμενες διαστάσεις πετονιάς.
Είναι πολύ λάθος να χρησιμοποιούμε π.χ. 35άρα μάνα σε καλάμι 20-60 ή 22άρα σε καλάμι 150-200. Το κάθε καλάμι έχει έναν "φάκελο λειτουργίας". Αν υπερβούμε αυτά τα όρια τότε μόνο προβλήματα θα έχουμε.
Περισσότερα βέβαια μπορεί να αναφέρει ο zziplex αφού εγώ μόνο μια χονδροειδή και όχι καλά τεκμηριωμένη εξήγηση μπορώ να δώσω.

Φιλικά Πασχάλης