Ερώτηση Δόλωμα: Καραβιδάκι

naso mporeis na steileis kanena link h kamia photo? eyxaristw

Καλημέρα φιλε Τζον όχι δυστηχως δεν εχω καποια φωτο αλλα ισως σου βρω καποιο λινκ για να το δεις ,
πως αλλαζουν οι ονομασιες από περιοχη σε περιοχη εμεις στα μερη μου ποδαράτα λεμε τα καβαρουκια που ζουν μεσα στο μακροστενο κελυφος
κ είναι αριστα δολώματα τσαμπα πανω απ όλα κ υπαρχουν σε ολες τις πειοχες της ελλαδας κ τα βρίσκεις ακομα κ εξω εξω στα βραχια κ σε νερο από 10 ποντους +

Νάσο αυτά που λες ποδαράτα εμείς τα λέμε καρτσίνες ή κριτσίνια. (Η επιστημονική ονομασία είναι Βερνάρδος ο ερημίτης, για να μαθαίνουμε και κάτι). Πρόκειται για ζώο που δεν έχει τη δυνατότητα να κατασκευάσει δικό του κέλυφος και ζει επιλέγοντας ξένα άδεια όστρακα που απλώς του ... ταιριάζουν σε μέγεθος. Όταν αλλάζει όστρακο τρέχει σαν τρελό να κρύψει τη γύμνια του.
Πάρα πολύ καλό δόλωμα που μπορεί να διατηρηθεί ζωντανό για μεγάλο χρονικό διάστημα και το βρίσκεις τσάμπα σε όλες σχεδόν τις ελληνικές παραλίες. Κάτω από μεγάλες πέτρες μπορεί να το βρεις κατά δεκάδες. Το μόνο του ελάττωμα ότι πρέπει να σπας το όστρακο, πράγμα που είναι λίγο ... σπαστικό, ιδιαίτερα όταν τσιμπάει και βιάζεσαι. Μπορείς όμως να τις έχεις ήδη καθαρισμένες από πριν. Για τις ποσότητες όμως που θέλει το παραγάδι, αυτό είναι σοβαρό πρόβλημα, γιατί κάνει το δόλωμα δύσχρηστο.
Σε σαργούς, μουρμούρες, τσιπούρες, σπάρους ... σκοτώνει!
Και ένα αστείο πάθημά μου:
Κάποτε σκέφτηκα να διατηρήσω καρτσίνες ζωντανές βάζοντάς τες σε έναν μπέντουλα που κρέμασα από την καδένα του ρεμέντζου μου στο νερό. Την άλλη μέρα που πήγα να τις πάρω για να δολώσω παραγάδι, βρήκα ... κενά όστρακα, γιατί όλες οι καρτσίνες την είχαν ... κοπανήσει!

Καλημερα στην παρεα.
Μιχαλη ενδιαφεροντα τα γραφομενα σου σχετικα με το καραβιδακι, την χρηση του και την συντηρηση του.
Θα γραψω κι εγω τα συμπερασματα μου γι αυτο το δολωμα διοτι στην περιοχη μου υπαρχει σε αφθονια,παλιοτερα μαλιστα το βγαζαμε και μονοι μας.
Το χρησιμοποιουμε κυριως στην καθετη στα ρηχα στις αμμουδες και ειναι το πρωτο σε προτιμηση γι αυτο του ειδους το ψαρεμα..Μουρμουρια,λιγδες,σπαροι και γενικα ψαρια του αμμωδους βυθου τρελαινονται.Δεν αντεχει και πολυ επανω στο αγκιστρι.Με το που πεσει, κατευθειαν τσιμπανε.Εαν ειναι μεγαλο και περισσευει αρκετα απο το αγκιστρι το παιρνουν τα ψαρια χωρις να πιαστουν,γι αυτο αγοραζουμε το μικροτερο σε μεγεθος που διαθετουν τα καταστηματα επειδη και τα αγκιστρια μας ειναι μικρα για το συγκεκριμενο ψαρεμα.Εαν δεν το δολωσεις καλα φευγει απο το αγκιστρι μολις το πεταξεις στο νερο και πριν πατωσει.
Υπαρχει ζωντανο σε ολα τα καταστηματα σχεδον ολο τον χρονο με πολυ μικρο κοστος (2 ευρω το κουτακι το οποιο συνηθως φτανει για ενα ψαρεμα) οποτε ψαρευω σχεδον αποκλειστικα με ζωντανο.Οσες φορες ψαρεψα με ψοφιο δεν δουλεψε τοσο καλα,βεβαια δεν το ειχα καταψυξει οπως λες παρα το ειχα στην συντηρηση του ψυγειου.
Παλιοτερα που εριχνα και κανενα ψιλοπαραγαδο με εναν φιλο δεν το προτιμουσαμε σαν δολωμα και γενικα οι παραγαδιαρηδες της περιοχης μου αλλοι το προτιμουν κι αλλοι οχι.

Έτσι ακριβώς όπως τα λες είναι. Και επειδή σε όσα έγραψα παραπάνω δεν αναφέρθηκα καθόλου σε τιμές, θα το κάνω τώρα για να ολοκληρώσω και την ... κατάθεσή μου σε αυτό το θέμα:
Όλες οι τιμές που θα αναφέρω αφορούν κατεψυγμένο καραβιδάκι. Το ζωντανό κοστίζει περίπου 20% ακριβότερα.
Στην Κόρινθο που το προμηθεύομαι εγώ τα τελευταία 10 περίπου χρόνια, αγοράζω το κατεψυγμένο 25 ευρώ τα χίλια, όταν είναι πολύ χοντρά, που μπορούν να δουλευτούν και σε μέτζα παραγάδια (Νο 12-13 αγκίστρι).
Όταν είναι μεσαίο, τότε το κουτάκι των 100 μπορεί να έχει μέχρι και 150 κομμάτια στην ίδια τιμή των 2,5 ευρώ το κουτί.
Πολλές φορές ο προμηθευτής μου φέρνει και πολύ ψιλό, το οποίο το βάζει με τις χούφτες στα κουτιά και μπορεί στο κουτί των 2,5 ευρώ να βρεις μέχρι και ... 500 κομμάτια. Το είδος αυτό όμως είναι πάρα πολύ ψιλό και θέλει αγκίστρι 16-18 για να δολωθεί ... αξιοπρεπώς. Ένας φίλος παππούς που τον προμηθεύω στο Πόρτο Χέλι, δεν μπορεί καθόλου να το δολώσει γιατί λόγω πρεσβυωπίας δεν μπορεί να το δει καθαρά!
Αυτό το δόλωμα εγώ το συστήνω σε νέους παραγαδιάρηδες που μπορούν με αυτό να δολώσουν μικρά παραγαδάκια των 50 - 100 αγκιστριών Νο 16-18 και να ... θερίσουν τους σπάρους και όποια άλλα μικρόψαρα βρεθούν μπροστά τους. Έτσι θα έχουν και μια πολύ καλή προπόνηση - εμπειρία πριν αποφασίσουν να ξανοιχτούν στα βαθιά. Αυτά τα μικρά παραγάδια μπορούν επίσης να επιχειρήσουν να τα φτιάξουν μόνοι τους με κοντύτερα παράμαλα από τα συνήθη (μέχρι 30 εκ.) και μικρότερες αποστάσεις μεταξύ των αγκιστριών (1 οργιά) ώστε να γίνουν ακόμη πιο ... ξεκούραστα. Θα τα ρίχνουν φυσικά στα ρηχά και σε μέρη που δεν έχουν κολλήματα.
Τέλος να σημειώσω ότι όταν παραγγέλνω μεγάλες ποσότητες (από 5000 και άνω) τότε τα παραλαμβάνω ζωντανά σε μεγάλο κουτί φελιζόλ και κάθομαι και τα ξεχωρίζω εγώ σε μεγέθη και "μερίδες" (συνήθως των 150 τεμ.) πριν τα καταψύξω. Στην περίπτωση αυτή η αγορά του δολώματος αυτού αποβαίνει ιδιαιτέρως οικονομική (μπορεί και 50% κάτω από τις τιμές που αναφέρω πιο πάνω).

Φιλε Μιχαλη θα διαφωνησω καθετα με το κατεψυγμενο,ειπαμε το ζωντανο ειναι ζωντανο,οσο για τον τροπο δολωματος του μαμουνιου που ανεφερα πραγματι διατηρειται ζωντανο μεχρι να πεσει ,πχ ενα 400αρι κανεις κοντα70- 80 λεπτα να το δολωσεις και μια ωρα να πεσει,οποτε οταν ειναι ημερας δεν εχεις προβλημα,και δεν νομιζω οτι πχ η τσιπουρα θα ψιλολοησει το δολωμα ,τωρα αν θα κρατηθει σε 14αρι γαλλικο και καταφερει να ξεφυγει απο το αρπαδι εμενα δεν μου εχει τυχει ποτε,επισης υπαρχουν και τα μεγαλα μαμουνια τα λεγομενα γκαγκανια ή κοροιδευτικα κρεμμυδοφαγους τα οποια τα αρματωναμε στα σκαθαρωτα,υπαρχει στην περιοχη μου(Βολος)τοπος που τωρα εχει καθοριστει βιοτοπος οπου μονοι μας πατουσαμε και βγαζαμε μαμουνια σπεσιαλ αμετρητα,οσο για χρωμα υπαρχουν πολλων ειδων ,και πρασινα και μπεζ και κοκκινο το οποιο και θεωρειται η κορυφη μονο που δεν βγαινει στην βαλτολασπουρα γυαλο αλλα μεσα βαθεια με ειδικη τσουγκρανα μεγαλη που σκαβει το βυθο και απο πισω μεγαλη αποχη που τα σερνει καικι.Τωρα οσο για την τιμη στην χιλιαδα παει 30 ευρω,εμας πλεον το φερνουν στο Βολο απο Θεσσαλονικη οχι καλης ποιοτητας γιατι ειναι το λεγομενο ποταμισιο.

Και βέβαια το ζωντανό είναι ζωντανό και δεν συγκρίνεται με το κατεψυγμένο. Δεν νομίζω ότι με αυτά που έγραψα είπα εγώ κάτι διαφορετικό.
Απλά, θέλησα να εξηγήσω σε όσους τυχαίνει να μην γνωρίζουν, ότι το καραβιδάκι μπορεί να δουλέψει «και» κατεψυγμένο ή ακόμη και ξεραμένο, αν φυσικά δεν μπορείς να το έχεις φρέσκο ή θελήσεις να κάνεις κάποια οικονομία. Αν πρόσεξες την ανάρτησή μου, έχω σημειώσει ότι εκεί που ψαρεύω εγώ (Πόρτο Χέλι) για να έχω καραβιδάκι ζωντανό πρέπει να πηγαινοέρχομαι καθημερινά στην Κόρινθο, οπότε θα μου έρχεται περίπου ... 1 ευρώ το ένα(!) και όχι 25 ευρώ τα 1000 που τα παίρνω τώρα! Περί αυτού πρόκειται.

Στο θέμα που συζητάμε έκανα μια ανακριβή αναφορά και θέλω με τη ανάρτησή μου αυτή να την διορθώσω.
Συγκεκριμένα λίγο παραπάνω ανέφερα ότι το βιβλίο "Τα ψάρια - Η τέχνη στο ψάρεμα" του συγγραφέα Θ. Μαρσέλου που εκδόθηκε από τον εκδότη Ι. Βασιλείου το 1973 δεν υπάρχει πλέον γιατί είναι πολύ παλιό.
Ζητώ συγγνώμη γιατί κατά σύμπτωση λίγο μετά ανακάλυψα εντελώς συμπτωματικά ότι η πληροφορία αυτή ήταν λανθασμένη.
Το βιβλίο αυτό φαίνεται ότι εξακολουθεί να υπάρχει, γιατί η αναζήτηση στο διαδίκτυο δίνει πολύ συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Επομένως "αμαρτία ομολογημένη, αμαρτία ουκ εστί" όπως λέει και το ρητό, και άρα ελπίζω να με συγχωρήσετε.
Ο λόγος που παρασύρθηκα είναι ότι γνωρίζω ότι ο εν λόγω εκδότης, που τύχαινε να είναι και πελάτης μου, έχει ... συγχωρεθεί πολλά χρόνια τώρα και άρα εύλογα υπέθεσα ότι μαζί του θα είχε συγχωρεθεί και το εν λόγω βιβλίο.
Η πραγματικότητα όμως με διέψευσε και μπορώ να πω ότι το χάρηκα, γιατί πρόκειται για σπουδαίο βιβλίο το οποίο στην εποχή του έκανε θραύση.

1) Αν το καραβιδάκι δολωθεί μόνο από την ουρά τότε δύσκολα θα κρατηθεί για πολύ στο αγκίστρι γιατί αυτό που το κρατάει είναι το κάρφωμα του κεφαλιού που είναι το μόνο σκληρό μέρος του σώματός του.

Λογικο ακουγεται ...αλλα ελα που η θαλασσα το διαξεβδη και πως

Στα μερη που ειμαστε εδω κοντα στην Θεσσαλονικη εχει πολλοι καραβιδακι και μαλιστα για τα παραγαδια λεμε και μας κρατανε κατι <<Γαδουρια>>Για 9-10 παραγαδισιο αγγιστρη κανουνε!!! Για τετοια ζωα μιλαμε!!!

Αυτα που περισεβουνε τα βαζουμε στην καθετη !!!περιμενοντας να περαση η ωρα μεχρη να σηκοσουμε το παραγαδι!!!!!
Τη διαπιστοθικε απο αυτο!!!Αμα εχει μεγαλουτσικα ψαρια το μπουκονουνε μια χαρα ασχετα αν το αγγιστρι της καθετης ειναι κατα πολλη μικροτερο.!!!
Τωρα αμα εχει μικρα ψαρια π.χ γοπες η κεφαλαδες.Τα τρωνε με δωσεις ,σιγα -σιγα,μεχρη να φτασουν στο αγγιστρη η να ξεδολοση.
Εχει παρατηρηθη μετα απο αρκετα καλη τσιμπια να ανεβασω να δολοσω και να λειπει μονο ο θωρακας και οπως ηταν το ξανακατεβασα και ξαναχτυπαει και ανεβασα ενα συμπαθητικο σκαθαρι!!!!!!


Διαβασα και στα προιγουμενα ποστ για το κοκκινο καραβιδακι...
Εγω εχω να πω οτι μπωρει σε περιοχες να δουλευη αριστα αλλα στα μερη μου που το δοκιμασα και αρκετες φορες μαλιστα (παραγαδια -καθετη) και ειναι σχετικα φτηνο στα μερη μου 5 ευρο(με αυτα που διαβαζω απο εσας)δεν δουλευη ουτε στα μισα δεν συνγκρινετε με το πρασινο!!!!
Εξαλου της μεγαλητερες ηττες της εχω φαει με το κοκκινο και τον φαραω που τον χρυσοπληρωσα και 22 ευρο!!(ενα πραμα πανω απο μετρο)!!!Αν βαλεις και την παπαρα μαζι κοντευη στα 3 μ.

Θα συμφονισω οτι ειναι ενα πολλη καλο και αποδοτικο δολωμα για τα χρηματα του!!!
Οταν ειναι σε καλη κατασταση(ζωντανο η νωπο)δουλευη εξερετικα
Και επισης θα προσθεσω και ενα αλλο ψαρι που τρελενετε για μαμουνι και ειναι τα μικρα τσαουσια εως 2 κιλα και τα φαγκρια επισης εως 2 κιλα!!!!!
Με το δωλομα αυτο και με καθετη (παρακαλω)τον Νοεμβριο-Δεκεμβριο πιανουμε αυτα τα ψαρια !!!!!!
Αλλα επιδη ειμαστε και μερακλιδες φιλε Μιχαλη !!Και οποιος γνωριζει και θελει να μιραστη της γνωσεις του !!!Να μας πει μια τεχνικη πως μπωρουμε να βγαλουμε με ευκολο τροπο και αποδοτικο αυτο το δωλομα που στα δικα μου μερη υπαρχει σε αφθονεια!!!!!!!

vasilis moystakas έγραψε: Αλλα επιδη ειμαστε και μερακλιδες φιλε Μιχαλη !!Και οποιος γνωριζει και θελει να μιραστη της γνωσεις του !!!Να μας πει μια τεχνικη πως μπωρουμε να βγαλουμε με ευκολο τροπο και αποδοτικο αυτο το δωλομα που στα δικα μου μερη υπαρχει σε αφθονεια!!!!!!!

Βασίλη,
Για μένα, που όπως θα έχεις καταλάβει δεν έχω κανένα πρόβλημα να γράφω ώρες ατέλειωτες, είναι πολύ εύκολο να σου καταθέσω τις γνώσεις μου σχετικά με το καραβιδάκι. Πριν το κάνω όμως αυτό, έχω να σου επισημάνω τα εξής:
Σήμερα είναι μάλλον εντελώς λάθος να ασχοληθεί κανείς για να βγάλει μόνος του καραβιδάκι, γιατί η τιμή του σε σύγκριση με τα παλαιότερα δεδομένα, είναι εντελώς εξευτελιστική.
Προφανώς έχουμε περάσει σε εποχές που η παραγωγή αυτού του δολώματος γίνεται οργανωμένα και με εξελιγμένα μέσα σε τρόπο ώστε να είναι εύκολη και συμφέρουσα. Έχω μάλιστα ακούσει ότι όσοι ασχολούνται κερδίζουν αρκετά.
Για να το καταλάβεις καλύτερα αυτό θα σου πω τα εξής:
Στα τέλη της 10ετίας του 1960, το καραβιδάκι εδώ στην Αθήνα πουλιόταν αποκλειστικά στις Τζιτζιφιές όπου και το έβγαζαν, στην περιοχή δηλαδή που σήμερα έχει κατασκευαστεί το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Ο τρόπος που το έβγαζαν ήταν πάρα πολύ δύσκολος (θα τον περιγράψω πιο κάτω). Ειδικά το χειμώνα ήταν σωστό βασανιστήριο. Οι άνθρωποι που το έκαναν ήσαν πάμφτωχοι μεροκαματιάρηδες, απομεινάρια της ζωής, που είχαν βρεθεί στο περιθώριο μετά τις κακουχίες του παγκόσμιου και του εμφύλιου πολέμου.
Παρ’ όλα αυτά, το κόστος του ήταν πολύ μεγάλο συγκριτικά με το σήμερα. Αν θυμάμαι καλά με ένα πενηνταράκι αγόραζες δύο κομμάτια. (Να σημειωθεί ότι το κουλούρι είχε μία δραχμή, όσο και η εφημερίδα!). Αυτό έδειχνε και τη δυσκολία που είχε η εξόρυξή του.
Όταν πηγαίναμε για ψάρεμα αγοράζαμε μέχρι 50 το πολύ κομμάτια όσοι είχαμε χρήματα και τα διαλέγαμε ένα - ένα με πολύ προσοχή. Για να δολώσεις παραγάδια με καραβιδάκι ούτε λόγος φυσικά. Το χρησιμοποιούσαμε αποκλειστικά στο ψάρεμα των λυθρινιών με καθετή, ενώ για όλα τα άλλα ψαρέματα δούλευε γαρίδα και ξερό ψωμί που λένε.
Κάτι ανάλογο συνέβαινε και στην πατρίδα μου το Ναύπλιο, όπου 4-5 άνθρωποι (όλοι τους πάμφτωχοι και βασανισμένοι) ήσαν όλοι κι όλοι αυτοί που έβγαζαν καραβιδάκι και το πούλαγαν τα απογεύματα στην παραλία εκεί που σήμερα είναι οι τουριστικές ταβέρνες, όπου το έφερναν μέσα σε μεγάλα τελάρα με φύκια, αυτά που είναι σαν ταινίες, για να του κρατάνε δροσιά και να διατηρείται.
Αν παρ’ όλα αυτά εσύ επιμένεις να μάθεις πώς το βγάζουμε έχω να σου πω τα εξής:
Ο τρόπος για να βγάλουμε καραβιδάκι διαφέρει ανάλογα με το είδος του εδάφους της περιοχής στην οποία το ψάχνουμε. Παίζει ρόλο και το είδος του χώματος, δηλαδή της λάσπης, μέσα στην οποία είναι φωλιασμένο και το βάθος του νερού κατά περιοχές.
Στην πατρίδα μου το Ναύπλιο, ο τόπος που βγάζανε καραβιδάκι ήταν ένας βούρκος μαλακός και το βάθος από 1 έως 1,5 μέτρο.
Ο τρόπος ήταν ο εξής:
Κατασκεύαζαν μια πολύ μεγάλη απόχη, φαντάσου μια απόχη με διάμετρο περίπου 1 μέτρο, η οποία όμως δεν είχε μεγάλο βάθος, (περίπου 0,5 μέτρο). Η απόχη αυτή δεν είχε το γνωστό στυλιάρι που έχουν όλες οι απόχες αλλά στο άνοιγμά της ήταν δεμένο ένα χοντρό ξύλο έτσι ώστε τα άκρα του να εξέχουν δε-ξιά και αριστερά. Αυτό το ξύλο έπιανε με τα χέρια του ο ψαράς και έβαζε την απόχη ακριβώς πίσω του, κολλητά δηλαδή με το σώμα του. Το ξύλο πέρναγε ακριβώς στους αγκώνες του. Με τον τρόπο αυτόν όταν περπάταγε μέσα στο νερό η απόχη τον ακολουθούσε κολλητά πίσω του. Έμπηγε ένα κοντάρι στο βούρκο για να το έχει σαν σημάδι και άρχιζε να γυρνάει γύρω από αυτό χοροπηδώντας όσο μπορούσε πιο δυνατά πάνω στο βούρκο. Τα καραβιδάκια που ένιωθαν την πίεση του βούρκου που πατιόταν πετάγονταν έξω από τις τρύπες τους και όπως πέρναγε η απόχη τα σάρωνε. Κάθε τόσο ο ψαράς έβγαζε την απόχη πάνω στη βάρκα που ήταν κάπου εκεί δίπλα, άδειαζε τα καραβιδάκια και ξανάρχιζε το ίδιο βιολί, μέχρι να μαζέψει όσα του χρειάζονταν ή να πέσει κάτω από την κούραση και το κρύο γιατί αυτή η δουλειά γινόταν ακόμη και με κρύο, όχι βέβαια όταν ο χειμώνας είχε προχωρήσει πολύ.
Στη λίμνη του Πόρτο Χελίου, όπου εγώ έβγαζα καραβιδάκι για ένα διάστημα στις αρχές της 10ετίας του 1980, τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Εκεί το χώμα είναι σκληρό, σαν αμμοχάλικο να φανταστείς, αλλά ο τόπος είναι πολύ ρηχός, μέχρι 0,5 μέτρο.
Τα εργαλεία που χρειάζονται είναι ένα πατόφτυαρο ειδικά ενισχυμένο για να αντέχει και μία απλή απόχη με μεγάλο άνοιγμα και ψιλό διχτάκι, για να μην φεύγουν τα καραβιδάκια.
Ο τρόπος για να το βγάλουμε όταν είμαστε δυο είναι ο ένας να χώνει στην άμμο το πατόφτυαρο και να το κουνάει μπρος πίσω για να πιέζονται τα καραβιδάκια (δεν είναι και τόσο εύκολο αυτό) και ο άλλος να γυρίζει την απόχη γύρω - γύρω από το σκάμμα για να συλλάβει τα καραβιδάκια που πετάγονται από τις τρύπες τους. Η όλη δουλειά γίνεται στα τυφλά γιατί το νερό θολώνει αμέσως. Αυτός που σκάβει αλλάζει συνεχώς σημείο και αυτός που αποχιάζει τον ακολουθεί. Κάθε τόσο βγάζουν την απόχη στη στεριά ή στη βάρκα και αδειάζουν τα καραβιδάκια που είναι συγκεντρωμένα στον πάτο της απόχης μαζί με μικρά καβουράκια και διάφορα μικρά όστρακα, και ξαναρχίζουν το ίδιο βιολί. Στην εποχή που σου ανέφερα για να βγάλεις 200-300 καραβιδάκια για να δολώσεις παραγάδι, ξόδευες περίπου μια ώρα. Το κάναμε όχι μόνο για οικονομία, αλλά και γιατί τότε δεν υπήρχε πουθενά εκεί κοντά καραβιδάκι για να αγο-ράσεις.
Σήμερα στο μέρος αυτό συνεχίζει να υπάρχει καραβιδάκι αλλά κανείς δεν ασχολείται να βγάλει. Κάποια εποχή, πριν περίπου 15-20 χρόνια, έβγαζαν εκεί καραβιδάκι οι Αλβανοί όταν πρωτοήρθαν στην Ελλάδα και ήσαν φτωχοί και πεινασμένοι. Μη έχοντας άλλη λύση όσοι ήξεραν κάτι για ψάρεμα έβγαζαν εκεί καραβιδάκι και ψάρευαν τσιπούρες και λαβράκια απέξω και έτσι μπόρεσαν να σταθούν στα πόδια τους. Σήμερα που και που βλέπω κάποιον να βγάζει μικροποσότητες ταυτόχρονα την ώρα που ψαρεύει εκεί δίπλα.
Εγώ είχα εφεύρει έναν τρόπο τότε για να βγάζω καραβιδάκι μόνος μου αφού δύσκολα εύρισκα παρέα στο ψάρεμα.
Πήγαινα σε αυτό το μέρος με τη βάρκα μου που τότε ήταν μια πλαστική 4,3 μέτρων με εσωλέμβια μηχανή, της έβαζα μια βαριά άγκυρα στο πίσω μέρος και έβαζα μπρος τη μηχανή με τέρμα το γκάζι και πρόσω την ρεβέρσα. Με αυτόν τον τρόπο τα απόνερα της προπέλας έσκαβαν πίσω από τη βάρκα σε μεγάλη έκταση (2-3 τετραγωνικά). Όπως καταλαβαίνεις τα καραβιδάκια που πετάγονταν ήταν πάρα πολλά και το μόνο που είχα να κάνω ήταν να τα μαζέψω. Για το σκοπό αυτόν είχα φτιάξει μια απόχη με στόμιο μήκους 1 μέτρο και πλάτους 0,5 μέτρο την οποία έστηνα πίσω από τη βάρκα σε απόσταση 1,5 - 2 μέτρα, σε τρόπο ώστε τα απόνερα να περνάνε μέσα της. Μετά από 10 περίπου λεπτά που δούλευε η μηχανή, έβγαζα την απόχη και συνήθως μέσα της γινόταν ο κακός χαμός από καραβιδάκια όλων των μεγεθών. Όλη η φασαρία ήταν να στήσεις τη βάρκα και την απόχη. Όλα τα υπόλοιπα γίνονταν μόνα τους.
Ένας άλλος τρόπος που βλέπω να κάνουν οι Αλβανοί σήμερα, είναι να χώνουν απότομα και με δύναμη στον βούρκο ένα ντενεκάκι, μια παλιά κονσέρβα ή κάτι παρόμοιο, οπότε τα καραβιδάκια πετάγονται από τις διπλανές τρύπες και τα πιάνουν με μια απόχη. Με αυτόν τον τρόπο πιάνουν μικροποσότητες για να ψαρέψουν πεταχτάρια με καλάμια ή χωρίς.
Στον Ωρωπό στον Ευβοϊκό το καραβιδάκι βρίσκεται σε βαθιά νερά, πάνω από 2 μέτρα και εκεί το πιάνουν ως εξής:
Έχουν κάτι τσουγκράνες με λίγα δόντια, αλλά μακριά περίπου 10 πόντους. Το ξύλινο κοντάρι της τσουγκράνας είναι πολύ μακρύ, σχεδόν 4μέτρα, όπως τα παλιά καμάκια. Πάνω από την τσουγκράνα δένουν ένα μεγάλο μολυβένιο βάρος και πίσω από αυτήν προσαρμόζουν μια ειδική απόχη. Το ψάρεμα για το καραβιδάκι γίνεται από τη βάρκα ως εξής:
Ο ψαράς πετάει την τσουγκράνα πίσω από τη βάρκα σε τρόπο ώστε στο χέρι του να έρθει η άκρη της. Τότε αυτή βυθίζεται γρήγορα και τα δόντια της χώνονται στο βυθό που είναι μαλακός. Τότε ο ψαράς αρχίζει να την σέρνει σιγά - σιγά πιέζοντάς την ταυτόχρονα ώστε να παραμένει χωμένη στο βυθό. Τα καραβιδάκια πετάγονται και η απόχη που ακολουθεί τα συλλαμβάνει. Πολύ επίπονη διαδικασία. Δεν ξέρω αν το κάνουν ακόμη εκεί. Εγώ το είδα πριν 25-30 χρόνια σε μια επίσκεψή μου στην περιοχή, όπου και παρατήρησα ότι οι περισσότερες ψαρόβαρκες είχαν πάνω τους τέτοιες τσουγκράνες, που σημαίνει ότι πολλοί το έκαναν αυτό.
Σήμερα απ’ όσο ξέρω το καραβιδάκι βγαίνει σε μεγάλες ποσότητες επαγγελματικά με τη χρήση δονητών που χώνονται στο έδαφος και τα καραβιδάκια πετάγονται κατά χιλιάδες, οπότε με κάποιου είδους εργαλεία που σέρνονται τα συλλαμβάνουν μαζικά. Οι δονητές είναι κάτι σαν κι αυτό που βάζουν για να χτυπάνε το μπετό όταν το ρίχνουν.
Κάτι άλλο που έχω ακούσει είναι ότι διοχετεύουν στον βούρκο αέρα με πίεση και κάνει την ίδια δουλειά με τον δονητή.
Τίποτα από αυτά δεν έχω δει με τα μάτια μου να γίνεται, γι’ αυτό δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν αυτά ισχύουν ή λέω απλώς βλακείες.
Προφανώς έχω πάψει να ασχολούμαι με το ... άθλημα και έχω γίνει από τους καλύτερους φίλους του Σάκη που είναι ο προμηθευτής μου στην Κόρινθο. Αγοράζω περίπου 30 - 50 χιλιάδες καραβιδάκια το χρόνο, τις περισσότερες φορές μαζικά, δηλαδή σε ποσότητες των 5.000 - 10.000 και κάθομαι και τα ξεχωρίζω σε μερίδες και τα βάζω στους καταψύκτες μου (έχω τρεις, δυο εδώ στην Παλλήνη που ζω και έναν στο Πόρτο Χέλι που ψαρεύω).
Το κόστος της 1000άδας έρχεται περίπου στα 15-20 ευρώ και το βρίσκω εξαιρετικά εφικτό και λογικό.
Βασίλη,
Αν με ξαναρωτήσεις τίποτα για το καραβιδάκι θα σου κόψω την ... καλημέρα.
Στα έγραψα ΟΛΑ! Για χάρη σου και για χάρη όλων των φίλων που μας παρακολουθούν στο psarema.gr.
Κοντά στον Βασιλη(κό) ποτίζονται κι οι γλάστρες! (Χαχαχα!).
Σε χαιρετώ