Εγώ όσες φορές έχω πάει Χορευτό πήρα τα σχετικά μου. Το μόνο μέρος που πιθανόν να έχει κάτι, είναι τα βράχια στο λιμάνι Αλλά εκεί πρέπει να έχεις ικανότητες ακροβάτη, διότι η διαδρομή απίστευτα δύσκολη και αδύνατον να βγεις από εκεί βράδυ. Δηλαδή μόνο με βάρκα, η κολυμπώντας
Και μιας και έγραψα για βραδινή εξόρμηση, χθές βρέθηκα Βένετο για νυχτερινό σε σημείο απίστευτα δύσκολο.
Συγκεκριμένα με γνωστό μου που μένει εκεί αρκετές φορές με πήγε σε ένα σημείο που μόνο τα αγριοκάτσικα πηγαίνουν. Αφού παραλίγο να σπάσω το αυτοκίνητο, έφτασα στο πολυπόθητο σημείο. Πήρα τα ψαρικά μου βάρους περίπου 25 κιλά εξοπλισμός και κατέβηκα τον κατήφορο στο μονοπάτι όπως μου είχε υποδείξει. Μετά από 200 μέτρα κατηφόρα έπρεπε να κάνω ασκήσεις ισορροπίας για 50 μέτρα πάνω σε κοφτερά βράχια και σχισμές ικανές να χωθεί άνθρωπος βάθους 3-4 μέτρα. Φτάνοντας στο σημείο ελαφρά ιδρωμένος, ( ο κατήφορος δεν κουράζει ποτέ), ετοιμάζω τον εξοπλισμό μου. Καλάμι εγγλέζικο και 3 casting. Δολώνω τα casting τα ρίχνω και προς μεγάλη μου έκπληξη ανακαλύπτω ότι στην περιοχή είχε τρελά ρεύματα προς τα δεξιά μου. Με διάφορες τροποποιήσεις ως προς την θέση των καλαμιών αποφασίζω να ρίξω και το εγγλέζικο το οποίο μάζεψα άρον άρον μετά από 20 λεπτά καθότι ήταν αδύνατο να ψαρέψεις με τέτοια ταχύτητα που έφευγε ο φελλός. Κάποια στιγμή μου πήρε τα φρένα στο casting ψάρι. Είχα πολυάγκιστρο σαρδέλα και φυσικά την έκοψε το ψαράκι το οποίο υποθέτω ότι ήταν Γοφάρι. Ρίχνω ξανά σαρδέλα αυτή την φορά με δυάγκιστρο σε μουργκάνα. 10 λεπτά μετά βουρ τα φρένα. Σηκώνω καλάμι και ναι έχω ένα τέρας πιασμένο. Δώσε πάρε - δώσε πάρε για περίπου 10 λεπτά καταφέρνω να το ξεκολλήσω από τον βυθό των 20-25 μέτρων βάθους. Αλλά λόγω των ρευμάτων το ψάρι ερχόταν από δεξιά μου και κοντά σε μένα όπως το έφερνα μου βράχωσε. Άντε για!!! Προσπάθησα κάνα μισάωρο περιμένοντας να βγει και έχοντάς το χαλαρό μήπως το ξεγελάσω αλλά δεν κατάφερα τίποτα. Πάει και αυτό. Ρίχνω άλλα δύο καλάμια με μουργκάνες τις οποίες έχασα από τα πιασίματα που είχε ο βυθός. Αποφασίζω να ξεκουραστώ γιατί είχε πάει 1:30 το πρωί και σταματήσανε να τρώνε. Εκεί που πήγα να ηρεμήσω με λίγο ύπνο μου την πέφτει ένας αρουραίος στα πόδια μου. Δεν μου έφταναν τα κουνούπια που με είχαν φάει παρόλο που ήμουν ψεκασμένος με εντομοαπωθητικό είχα και την απρόσμενη έκπληξη. Μετά από αυτό αποφασίζω να εγκαταλείψω το μέρος. Μαζεύω τον εξοπλισμό σάκο βαλιτσάκια σακούλες κουβαδάκια, 25 κιλά είπαμε και αποφασίζω με τον φακό κεφαλής (fenix) να βγω στο αυτοκίνητο. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ξανά ασκήσεις ισορροπίας στον βράχο αλλά αυτή την φορά στην ανηφόρα. Ώρε γλέντια. Μόλις έφτασα στο τέλος των βράχων δηλαδή την 50 μέτρων απόσταση μου είχαν γίνει οι τετρακέφαλοι τούμπανο. Ευτυχώς για καλή μου τύχη φορούσα κάτι τρακτερωτά αθλητικά παπούτσια και σώθηκα από σπασίματα. Κι εδώ αρχίζει το δύσκολο μέρος της ανάβασης. Επί πέντε λεπτά έψαχνα μέσα στην πυκνή βλάστηση να βρω το μονοπάτι. Τελικά το βρήκα. Άρχισα τον ανήφορο ο οποίος ήταν ποιο δύσκολος από το να ανεβείς τον σπαστήρα σε όσους τον γνωρίζουν. Κάπου 40 μοίρες κλίση. Να μην τα πολυγράφω χρειάστηκα κάπου μισή ώρα να βγω στο αυτοκίνητο με 3 στάσεις των 5 λεπτών γιατί δεν έβγαινε με τίποτα. Η μπλούζα μου ήταν όλη μούσκεμα, η γλώσσα μου είχε βγει έξω σαν του σκύλου. Τελικά με λίγη ακόμα δύναμη και υπομονή φόρτωσα και ξεκίνησα να φύγω. Έλα ντε που το μονοπάτι - δρόμος που το είχα κατεβεί με το αυτοκίνητο είχε τρελή κλίση; Τώρα πως ανεβαίνω; Η πρώτη προσπάθεια ήταν άκαρπη το όχημα παρότι πετρέλαιο ο κινητήρας και τα λάστιχα δεν άντεξαν και καθηλώθηκα. Η δεύτερη προσπάθεια ευτυχώς αφού πήγα πίσω αρκετά και μπόρεσα να πάρω φόρα κατάφερα να βγω χωρίς να το σπάσω από κάτω. 4:30 το πρωί έφτασα Βόλο. Έπεσα ξερός για ύπνο. Το πρωί που σηκώθηκα πονούσε όλο μου το κορμί. Ούτε οι λοκατζήδες δεν πάνε εκεί. Καλή περιοχή για χοντρό ψάρι δεν λέω, αλλά ο κίνδυνος να σε ψάχνουν να σε βρουν είναι πολύ μεγάλος. Μετά την περιπέτειά μου γνωρίζω ότι βουλωμένες φλέβες καρδιάς δεν έχω. Πέρασα το τεστ κοπώσεως μάλλον με άριστα.