Ερώτηση Αναπνευστήρας-κανόνας ασφάλειας

Το ψάρεμα με ζευγάρι είναι σίγουρα η μεγαλύτερη ασφάλεια. Θα πρέπει βέβαια να βουτάει στο ίδιο βάθος με εμάς και σε περίπτωση που δεν μπορεί δεν βουτάμε βαθύτερα.
Είναι αυτονόητο βέβαια ότι γνωρίζει της πρώτες βοήθειες και μπορεί να τις δώσει κυρίως την τεχνητή αναπνοή  ακόμα και στην επιφάνεια τις θάλασσας διότι μπορεί να βρισκόμαστε μακριά από την ακτή.
Ο πρώτος κανόνας ασφαλείας για εμένα είναι να βγάζουμε τον αναπνευστήρα από το στόμα  με το που ξεκινάμε την κατάδυση και να κρατάμε το στόμα κλειστό κατά την ανάδυση (δεν θα πρέπει να το ανοίξουμε ούτε αν πανικοβληθούμε λόγω του ότι μας τελειώνει ο αέρας και μπορεί να σκοτεινιάσουν όλα) , με αυτό τον τρόπο έχουμε δύο πλεονεκτήματα
1. Σε περίπτωση ανοξαιμίας δεν εισέρχεται νερό στους πνεύμονες παθαίνοντας έτσι ξηρό πνιγμό και όχι υγρό, λόγω του ότι η ρινική οδός είναι κλειστή λόγω μάσκας και ο οργανισμός δεν ανοίγει το στόμα από μόνος του.
2. Από την στιγμή που θα πάθουμε την ανοξαιμία  ο αέρας που έχουμε πάρει πριν την κατάδυση εγκλωβίζεται μέσα στους πνεύμονές μας και λόγω του ότι η ανοξαιμία επέρχεται τα τελευταία μέτρα της ανάδυσης θα συνεχίσουμε την ανοδική πορεία βγαίνοντας στην επιφάνεια και κάνοντας ευκολότερα τα πράγματα για το ζευγάρι μας. Για αυτό τον λόγω δεν βγάζουμε και τον αέρα κατά την ανάδυση.
Έχοντας τηρήσει τα παραπάνω το ζευγάρι μας το μόνο που θα έχει να κάνει είναι να μας βγάλει την μάσκα και να μας δώσει ένα χαστούκι. 

Ωραιο θέμα Αιμίλιε.

Μερικές παρατηρήσεις μόνο.

Καταρχήν καλό είναι να μιλάμε για υποξία και όχι ανοξαιμία.

Στο θέμα του αναπνευστήρα  ειναι καλύτερα

να τον βγάζουμε στην αρχή της βουτιάς όπως ανέφερες,

αλλα στην ανάδυση να τον φοράμε.

Με τον  αναπνευστήρα στο στόμα  δύσκολα παίρνουμε νερό.

Αρκετές φορές εχει τύχει όταν καρτεριάζω και  ξεχνίεμαι εκει κάτω...να ανοιγω το στόμα

για αναπνοή... και να παίρνω νερο.

Καλύτερα  να φοράμε τον αναπνευστήρα στην ανάδυση,

καθώς δαγκώνοντας το επιστόμιο δημιουργούμε αλλο ενα είδος φραγμού στο νερό,

εκτός απο την γλώσσα,και τον αέρα που υπάρχει στη στοματική κοιλότητα.

Σε υποψία πνιγμου,αντανακλαστικά ο οργανισμός μας μας επιβάλλει νανοίξουμε το στόμα.

Έίναι δύσκολο να καταπολεμίσουμε

τα αντανακλαστικά με τα οποία η φύση μας έχει προικίσει.

Με την παρουσία του αναπνευστήρα αυτο το αντανακλαστικό απενεργοποιείται

σε μεγάλο βαθμό.

Έτσι αποφεύγουμε όπως ανέφερες την έισοδο του νερου στους πνεύμονες.

Η μεγαλύτερη ασφάλεια συμφωνώ,είναι το ζευγάρι μας.

Ζευγάρι όμως δεν σημαίνει ο ένας εδώ και ο άλλος 50 μέτρα παραπέρα...

Καταρχήν ανοξαιμία και υποξία είναι δυο λέξεις που δηλώνουν το ίδιο δηλαδή έλλειψη οξυγόνου από το αίμα.
Θα επαναλάβω ότι ο οργανισμός αντιδρά για να πάρει αναπνοή γιαυτό παθαίνουμε και λαρυγκικούς σπασμούς, αλλά από την στιγμή που θα λιποθυμήσουμε ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ και μπορεί να πάρει μόνο από την μύτη που έχουμε φράξει το νερό με την μάσκα. 
Έχοντας τον αναπνευστήρα στο στόμα ΘΑ ΕΙΣΕΛΘΕΙ  νερό στον πνεύμονα.
Η αντίδραση να ανοίξει ο οργανισμός μας το στόμα για ανάσα δεν υπάρχει απλά λόγω πανικού το ανοίγουμε από μόνοι μας  ΠΡΙΝ χάσουμε τις αισθήσεις μας (χρειάζεται αυτοέλεγχος και θάρρος διότι μέχρι την ανοξαιμία ο μηχανισμός της αναπνοής έχει περάσει στα χέρια μας
Σε όλες τις καταδύσεις μας ανεβαίνουμε στην επιφάνεια,  βγάζουμε το κεφάλι έξω από το νερό και  παίρνουμε απευθείας αέρα χωρίς τον αναπνευστήρα. Διότι μπορεί να πάθουμε ανοξαιμία ακόμα και αφού έχουμε πάρει μία ανάσα.
Δεν έχει σημασία το βάθος που ψαρεύουμε μιας και στα επαναλαμβανόμενα ρηχά  καρτέρια ο οργανισμός δεν επανέρχεται πλήρως (χρειάζεται περίπου 15λεπτά και σίγουρα κανείς δεν περιμένει τόσο) και μπορεί ακόμα και άθελά μας (λαχάνιασμα) να κάνουμε υπεραερισμό  απενεργοποιώντας έτσι τον μηχανισμό προειδοποίησης ότι μας τελειώνει ο αέρας.

Καταρχήν ανοξαιμία και υποξία είναι δυο λέξεις που δηλώνουν το ίδιο δηλαδή έλλειψη οξυγόνου από το αίμα.
Θα επαναλάβω ότι ο οργανισμός αντιδρά για να πάρει αναπνοή γιαυτό παθαίνουμε και λαρυγκικούς σπασμούς, αλλά από την στιγμή που θα λιποθυμήσουμε ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ και μπορεί να πάρει μόνο από την μύτη που έχουμε φράξει το νερό με την μάσκα. 
Έχοντας τον αναπνευστήρα στο στόμα ΘΑ ΕΙΣΕΛΘΕΙ  νερό στον πνεύμονα.
Η αντίδραση να ανοίξει ο οργανισμός μας το στόμα για ανάσα δεν υπάρχει απλά λόγω πανικού το ανοίγουμε από μόνοι μας  ΠΡΙΝ χάσουμε τις αισθήσεις μας (χρειάζεται αυτοέλεγχος και θάρρος διότι μέχρι την ανοξαιμία ο μηχανισμός της αναπνοής έχει περάσει στα χέρια μας
Σε όλες τις καταδύσεις μας ανεβαίνουμε στην επιφάνεια,  βγάζουμε το κεφάλι έξω από το νερό και  παίρνουμε απευθείας αέρα χωρίς τον αναπνευστήρα. Διότι μπορεί να πάθουμε ανοξαιμία ακόμα και αφού έχουμε πάρει μία ανάσα.
Δεν έχει σημασία το βάθος που ψαρεύουμε μιας και στα επαναλαμβανόμενα ρηχά  καρτέρια ο οργανισμός δεν επανέρχεται πλήρως (χρειάζεται περίπου 15λεπτά και σίγουρα κανείς δεν περιμένει τόσο) και μπορεί ακόμα και άθελά μας (λαχάνιασμα) να κάνουμε υπεραερισμό  απενεργοποιώντας έτσι τον μηχανισμό προειδοποίησης ότι μας τελειώνει ο αέρας.

Το φαινόμενο της υποξείας,εμφανίζεται συνήθως σε πολύ βαθιές επαναλαμβανόμενες βουτιές,

εφαρμόζωντας την τεχνική του ψαχτηριού,και του ξεβραχώματος.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ακούσει για καρτεράκια να έχει πάθει ποτέ υποξεία.

Είναι η φύση της τεχνικής τέτοια-ακινησία-ηρεμία,που είναι δύσκολο να φτάσει ο οργανισμός

στα όρια της υποξείας.Το κερτέρι ειναι η τεχνική που εφαρμόζω συνεχώς τα τελευταιά

χρόνια.Τον αναπνευστήρα τον φοράω πάντα λιγα μέτρα πρίν την επιφάνεια.

Αν τα καρτέρια ειναι ρηχά,τοτε τον φοράω ακόμη και στην αρχή της ανάδυσης.

Αναδυόμενος πάντα με άνεση πραγματοποιώντας χρόνους 2-3 λεπτά.

Συνειδητά  δεν τα ξεπερνώ ποτέ,και δεν περιμένω να έρθουν οι διαφραγματικοι.

Με αυτό το σκεπτικό φοράω τον αναπνευστήρα λίγα μέτρα πριν την επιφάνεια.

Αν εχω κάτσει περισσότερο απο οτι συνήθως,τοτε δεν φοράω αναπνευστήρα,

καθώς η ανάγκη για αναπνοή είναι μεγαλύτερη.Το πρώτο που κοιτάω ειναι να αναπνέυσω άμεσα,

και αυτό γίνεται χωρίς αναπνευστήρα,καθώς με το αναπνευστήρα στο στόμα,χάνουμε

χρόνο στην εκπνοή φυσώντας το νερό αλλα σπαταλούμε και τα ελάχιστα εναπομείναντα αποθέματα οξυγόνου.

Αιμίλιε εξήγεισε μου,εγραψες

Έχοντας τον αναπνευστήρα στο στόμα ΘΑ ΕΙΣΕΛΘΕΙ  νερό στον πνεύμονα.
Η αντίδραση να ανοίξει ο οργανισμός μας το στόμα για ανάσα δεν υπάρχει απλά λόγω πανικού το ανοίγουμε από μόνοι μας  ΠΡΙΝ χάσουμε τις αισθήσεις μας

Μια και έχεις προσωπική εμπειρία απο το ζευγάρι σου,και το έχεις ψάξει,η γνώμη σου έχει ιδιαίτερη σημασία.

Με το άνοιγμα του στόματος,πάλι δεν ρουφάμε νερό,είτε φοράμε τον εναπνευστήρα είτε όχι;

Κώστα
Καταρχήν δεν ήμουν μπροστά όταν έπαθε υποξία γιατί όπως αναφέρω ήταν δεκαπενταύγουστος και δεν πήγα.
Στα συγκεκριμένο άτομο επειδή βουτάγαμε συχνά μαζί και των έβλεπα να αναδύεται με τον αναπνευστήρα στο στόμα του είχα κάνει την παρατήρηση αρκετές αλλά χωρίς αποτέλεσμα (μάλλον λόγο εγωισμού) όταν έπαθε υποξία τον έσωσε ο αδερφός του.
Όταν βγήκαν έξω τον ρώτησα αν είχε τον αναπνευστήρα στο στόμα (ναι) και τον αδερφό του αν βούλιαζε (ναι) και είπα να τον πάνε στο νοσοκομείο γιατί έχει νερά ο πνεύμονας και μπορεί να πάθει πνευμονικό οίδημα.

Δεν καταλαβαίνω την ερώτηση σου.
Σαφώς και αν ανοίξουμε το στόμα θα εισέλθει νερό είτε με αναπνευστήρα είτε χωρίς.
Στην παράθεση που κάνεις σου είχα απάντησή σε δική σου διατύπωση που έλεγε
΄΄Σε υποψία πνιγμού, αντανακλαστικά ο οργανισμός μας μας επιβάλλει να ανοίξουμε το στόμα.΄΄

Όταν παθαίνεις υποξία μπορεί να σου φύγει ο αέρας από το στόμα αλλά στη συνέχεια δεν παίρνει νερό (δεν θα φύγει όλος ο αέρας απλά θα έρθουν η πίεση των πνευμόνων σε ισορροπία θα υπάρχει δηλαδή αέρας ικανός για θετική πλευστότητα ) . Πειραματίσου και μπροστά στο pc σου . Έχοντας κλειστό το στόμα βγάλε τον αέρα και προσπάθησε να εισπνεύσεις θα δεις ότι τα χείλια λειτουργούν σαν μια ανεπίστροφη βαλβίδα.

΄΄Η αντίδραση να ανοίξει ο οργανισμός μας το στόμα για ανάσα δεν υπάρχει απλά λόγω πανικού το ανοίγουμε από μόνοι μας  ΠΡΙΝ χάσουμε τις αισθήσεις μας΄΄

Αυτό το αναφέρω γιατί έχω βρεθεί σε κατάσταση που πραγματικά πέρναγε η σκέψη να πάρω ανάσα χωρίς να έχω φτάσει στην επιφάνεια. Δεν έβλεπά τίποτα και μόλις βγήκα στην επιφάνεια προσπαθούσα να πάρω ανάσα χωρίς να έχω εκπνεύσει. Το ζευγάρι μου με κατάλαβε (εννοείται)  και αφού μου φώναξε κατάλαβα και πήρα ανάσα. (δεν ξέρω αν έχει συμβεί σε άλλων, σίγουρα υπήρξε πανικός που δεν επικράτησε καθώς επίσης και σωστές κινήσεις όπως για παράδειγμα λόγο ότι είχα αντιληφθεί την κατάσταση αναδύθηκα κοντά στο ζευγάρι μου). 
Αυτό που γράφω για το στόμα ότι δεν ανοίγει μόνο του ισχύει μην ξεχνάς ότι στης πρώτες βοήθειες πρέπει να τραβήξεις το κεφάλι προς τα πίσω για να ανοίξει το στόμα. Για αυτό και όταν αναδυόμαστε δεν πρέπει να κοιτάμε την επιφάνεια (και επίσης είχα διαβάσει ότι αυξάνονται οι χτύποι της καρδιάς, άρα μεγαλύτερες καύσης οξυγόνου- με επιφύλαξη αυτό στην παρένθεση)

Δεν έχει σχέση η ακινησία με την υποξία στα καρτέρια εξαντλείς πάλι το οξυγόνο και σε περίπτωση υπεραερισμού ο κίνδυνος υποξίας είναι μεγάλος.
Παίζει ρόλο και το βάθος καθώς στα 7 μέτρα τα πνευμόνια επανέρχονται στις αρχικές διαστάσεις και αντιλαμβάνεται ο οργανισμός καλύτερα τα ποσοστά που έχει.

Αυτό που γράφω για το στόμα ότι δεν ανοίγει μόνο του ισχύει μην ξεχνάς ότι στης πρώτες βοήθειες πρέπει να τραβήξεις το κεφάλι προς τα πίσω για να ανοίξει το στόμα. Για αυτό και όταν αναδυόμαστε δεν πρέπει να κοιτάμε την επιφάνεια (και επίσης είχα διαβάσει ότι αυξάνονται οι χτύποι της καρδιάς, άρα μεγαλύτερες καύσης οξυγόνου- με επιφύλαξη αυτό στην παρένθεση)

Να σε διορθώσω το τράβηγμα του κεφαλιού προς τα πάνω οπως αναφέρεις,

γίνεται για να απελευθερωθούν οι αεροφόροι οδοi-ανοιξουν,

και όχι για να ανοίξει απλά το στομα.

Προφανώς οταν δεν φτάνει το οξυγόνο για να αναίβει κάποιος πάνω,

το να κοιτάει την επιφάνεια τον αγχώνει ακόμη περισσότερο,με αποτέλεσμα την ταχυπαλμία

και την αύξηση της πίεσης.


Οπότε ο βασικός κανόνας για την κρίσιμη στιγμή μιλάμε πάντα,

είναι να προσπαθούμε να κρατάμε το στόμα μας κλειστό,όσο έχουμε ακόμη τις αισθήσεις μας;

Το θεωρώ πολύ δύσκολο πάντως να μην ανοίξει κάποιος το στόμα του,όταν ξέρει πως πνίγεται.

Επίσης οι διαφραγματικοί σπασμοί,όταν γίνονται έντονοι,σε ωθούν να πάρεις ανάσα,είτε είσαι πάνω

ειτε είσαι κάτω απο την επιφάνεια.Μου έχει τύχει να εισπνέυσω νερο απο έντονο διαφραγματικο

σπασμό την ώρα της ανάδυσης.

Ότι δεν πρέπει να κοιτάμε την επιφάνεια είχα διαβάσει ότι πιέζεις δύο αγγεία που στέλνουν αίμα στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα να κόβεις την ροή για αυτό η καρδιά αρχίζει να πρεσάρει περισσότερο.
Δεν διαφωνώ με αυτό που έγραψες εσύ οτιδήποτε μπορεί να μας επηρεάσει ψυχολογικά  ισχύει.
Οι διαφραγματικοί σπασμοί προσπαθούν να κάνουν τα πνευμόνια να πάρουν ανάσα και να τραβήξουν και τον εγκλωβισμένο αέρα που υπάρχει στον λάρυγγα που λόγο ότι δεν έχει χρησιμοποιηθεί είναι καθαρός αέρας άρα έχει οξυγόνο. Καταφέρνει να τραβήξει πολύ λίγο. Σίγουρα κάτι εσύ έκανες λάθος και εισέπνευσες νερό.
Η διαφραγματικοί δηλώνουν έλλειψή οξυγόνου και όσο πιο έντονοι τόσο λιγότερο οξυγόνο έχουμε (βασικό να μην έχουμε κάνει υπεραερισμό)
Το ότι θεωρείς δύσκολο να μην ανοίξει κάποιος το στόμα την ώρα που του έχει τελειώσει το οξυγόνο το έχω αναφέρει είπα ότι χρειάζεται αυτοέλεγχος και θάρρος και να σκεφτούμε λογικά δεν θα πρέπει να αφήσουμε να μας κυριεύσει πανικός σε καμία περίπτωση.

Κώστα είναι σίγουρο αυτό που λες ότι τραβώντας πίσω  το κεφάλι δεν ανοίγει το στόμα ( σε φίλο που δυστυχώς δεν είναι κοντά μας από τροχαίο προσπαθούσαν να του κάνουν τεχνητή αναπνοή και δεν μπορούσαν να του ανοίξουν το στόμα με το που ήρθε το ασθενοφόρο και του έκαναν προς τα πίσω το κεφάλι άνοιξε μόνο του) μπορείς να το ψάξεις σε παρακαλώ.

Εγραψα

το τράβηγμα του κεφαλιού προς τα πάνω οπως αναφέρεις,

γίνεται για να απελευθερωθούν οι αεροφόροι οδοi-ανοιξουν,

και όχι για να ανοίξει απλά το στομα.

Δεν είπα αυτο που λες οτι είπα.

Ανοίγει το στόμα(με αυτή τη κίνηση αλλα σε άτομο που έχει χάσει τις αισθήσεις του)

αλλα για άλλη δουλειά γίνεται οτι γίνεται.

Σε έναν επιληπτικό το κεφάλι να του ξεριζώσεις τραβώντας το προς τα πάνω

δεν θα ανοίξει το στόμα του.


Για το κοίταγμα προς τα πάνω τα έγραψα πιο πρίν.

Τα μεγάλα αιμοφόρα αγγεία βρίσκονται μπροστά,και οχι πίσω.

Δεν πιέζουμε τιποτα στο χρονικό διάστημα των 15'-30' που θα κοιτάξουμε προς την επιφάνεια.

Υπεραερισμό δεν κάνω ποτέ,δεν μου χρειάζεται,και ο υπεραερισμός

απαγορευεται.

Οσοι υπεραερίζονται φλερτάρουν με το πνιγμό.

Οι διαφραγματικοί σπασμοί προσπαθούν να κάνουν τα πνευμόνια να πάρουν ανάσα και να τραβήξουν και τον εγκλωβισμένο αέρα που υπάρχει στον λάρυγγα που λόγο ότι δεν έχει χρησιμοποιηθεί είναι καθαρός αέρας άρα έχει οξυγόνο. Καταφέρνει να τραβήξει πολύ λίγο. Σίγουρα κάτι εσύ έκανες λάθος και εισέπνευσες νερό.

Οι διαφραγματικοί σπασμοί προσπαθούν να κάνουν τα πνευμόνια να πάρουν ανάσα.Σωστά.

Ενας πολύ έντονος διαφραγματικός σπασμός ,θα σε αναγκάζει να εισπνέυσεις,δεν τίθεται θέμα να κάνεις κάτι

λάθος η σωστό.


Το οτι σε ρωτάω κάποια πράγματα,δεν σημαίνει οτι δεν τα κατανοώ κιόλας.

Μέσα απο το διάλογο βγαίνουν πολύτιμα συμπεράσματα,τα οποία

θα είναι χρήσιμα για ολους μας,και ιδιαίτερα στους νεότερους μας.

Σευχαριστώ για το χρόνο που αφιερώνεις.

Άρα Κώστα αν κάποιος πάθει υποξία και κοιτάει προς τα πάνω δεν θα του ανοίξει το στόμα αφού θα έχει χάσει τις αισθήσεις του. (με αποτέλεσμα να πάθει υγρό πνιγμό)
Δεν είμαι ιατρός αλλά ο επιληπτικός είναι άλλη κατάσταση και αν κάποιος είναι δεν πρέπει να βουτάει σωστά.
Για τα αγγεία που έγραψα το τόνισα ότι το γράφω με επιφύλαξη άρα οκ
Δεν νομίζω να διαφωνούμε για τους διαφραγματικούς σπασμούς το λάθος θα ήταν ότι είχες ανοιχτό το στόμα εν γνώσει σου και εισέπνευσες νερό έχοντας το κλειστό απλά προσπαθεί να τραβήξει τον εγκλωβισμένο από τον λάρυγγα για αυτό τους λένε και λαρυγγικούς σπασμούς επειδή παίζει το μήλο πάνω κάτω.
Τον υπεραερισμό τον έγραψα γιατί μπορείς να λιποθυμήσεις Χωρίς διαφραγματικούς ή μόνο με 1 ή 2 έντονους.
Σαφώς και καταλαβαίνεις δεν νομίζω με αυτά που γράφω να σου λέω το αντίθετο αν κατάλαβες κάτι τέτοιο συγνώμη ίσως δεν γράφω καλά αυτά που θέλω να πω.