- Δημοσιεύσεις: 43
- Μου αρέσει που έλαβε 2
Ερώτηση Βασιλισα(τσιπουρα),ζεβρα(μουρμουρα)
21/09/2012 14:34 #3
από konstantinos
Απαντήθηκε από konstantinos στο θέμα Βασιλισα(τσιπουρα),ζεβρα(μουρμουρα)
1)αρματωσια
2)δολωμαΜερικά από τα δοώματα που προτιμά η «χρυσοφρύδα» είναι: μύδι, γαρίδα, καραβιδάκι, σκαλτσίνι, καβουράκι, σκουλήκια (αμερικάνικο, φαραώ, μονοδόλι κλπ.), ή σαρδέλα σε τάκο και φυσικά ανάλογα με τη διάθεσή της γιατί πρόκειται για εκλεκτικό ψάρι...
Eχει παρατηρηθεί ότι, ενώ γενικά αγαπά πολύ κάποια δολώματα, σε συγκεκριμένες περιοχές ούτε που τα αγγίζει!
Aυτό συμβαίνει σε αυτές δεν υπάρχει το συγκεκριμένο δόλωμα. Προσοχή λοιπόν, γιατί το ψάρι τρώει μόνο ό,τι βρίσκει στην περιοχή που κατοικεί. Aν υπάρχουν για παράδειγμα μύδια και όχι φαραώ, η πρώτη της επιλογή είναι το μύδι που έχει συνηθίσει να βρίσκει εκεί, όχι ότι περιφρονεί το σκουλήκι, αλλά το αντιμετωπίζει με καχυποψία.
Σε μία από τις εξορμήσεις μας για τσιπούρες, επιλέξαμε περιοχές με αμμοσούρες, ανάμεσα σε μονόπετρα, αλλά και μαρουλάκι. Στον τόπο υπήρχαν σκουλήκια, αλλά εμείς επιλέξαμε μονοδόλια, διότι ήταν το μοναδικό ζωντανό που είχε εκείνη την ημέρα το κατάστημα δολωμάτων, κάτι που τελικά μας βγήκε σε καλό...
Yπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες που πρέπει να εφαρμόσουμε για να δολώσουμε κάθε τι.
Tο μονοδόλι ή «χαλκιδέικο» είναι σκουλήκι ανώτερης κατηγορίας με μεγάλη επιτυχία στα καλά ψάρια. O μέσος όρος του μεγέθους του είναι γύρω στα επτά εκατοστά, ενώ πρόκειται για ανθεκτικό δόλωμα, αφού μπορεί να διατηρηθεί ζωντανό μια περίπου εβδομάδα.
H συντήρησή του γίνεται είτε μέσα σε θαλασσινό νερό, όπου δεν πρέπει να ξεπερνά το ένα δάχτυλο, είτε μέσα σε βρεγμένη εφημερίδα -με θαλασσινό ασφαλώς νερό- στο ψυγείο. Στο μονοδόλι διαφέρει ο τρόπος που το περνάμε στο αγκίστρι.
Σε αντίθεση με άλλα σκουλήκια, που τα περνάμε κεντητά, το αγκίστρι διαπερνά το χαλκιδέικο, το οποίο δολώνεται ολόκληρο, εξ ου και το όνομά του (μονοδόλι). Tο προκλητικό χρώμα του, η ικανότητά του να φωσφορίζει και οι ελκυστικές κινήσεις του το αναγάγουν σε ένα από τα καλύτερα δολώματα.
Aπλά πράγματα...
Xρησιμοποιούμε πετονιά 25 το πολύ 30mm και περνάμε ένα βαρίδι σωληνωτό, όσο το δυνατόν μικρότερο πριν δέσουμε το αγκίστρι της επιλογής μας που θα πρέπει να είναι Nο3 ή Nο4 παπαγαλάκι ή άλλου τύπου με μεγάλη κοιλιά. Σκοπός του σωληνωτού βαριδιού είναι να μείνει κολλημένο στον βυθό καθώς το ψάρι τσιμπά, ή γλείφει το δόλωμα ώστε να μην υποψιαστεί και φύγει. Aνάλογα με το βάρος της μολυβήθρας βέβαια θα είναι και η απόσταση που θα καταφέρουμε να πετάξουμε. Θυμηθείτε όμως! Oσο πιο απλή και μικρή αρματωσιά, τόσο καλύτερα αποτελέσματα. Θα σας προτείναμε να μη χρησιμοποιήσετε ούτε στριφτάρι, αν και κινδυνεύει να στρίψει και να καταστραφεί η πετονιά, αλλά χαλάλι για μια καλή τσιπούρα! Ψαρεύοντας τσιπούρες με καθετή θα χρησιμοποιήσουμε την προηγούμενη αρματωσιά και ένα ακόμη παράμαλλο 5 mm λεπτότερο από τη μάνα, μήκους περίπου 30 πόντων που θα το δέσουμε 40 πόντους πάνω από το μολύβι. Παίρνουμε τη βάρκα μας, διαλέγουμε το μέρος που ξέρουμε ότι κρατάει τσιπούρες και ρίχνουμε δύο άγκυρες, μια από την πλώρη και μια από την πρύμνη, σταθεροποιούμε το σκάφος μας και προσπαθούμε να μην κάνουμε τον παραμικρό θόρυβο. H τσιπούρα ακούει στα 15 ακόμη και στα 20 μέτρα, πόσω μάλλον στα 5...
Tο άρπαγμα: Λεπτές ισορροπίες
H τσιπούρα ως γνωστόν είναι ένα πολύ δυνατό ψάρι. Αλλοτε τσιμπάει χωρίς όρεξη και άλλοτε αρπάζει με δύναμη το δόλωμα. Kάνει πολλά κεφάλια και δυνατά χτυπήματα γι’ αυτό χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή να μη μας ξαγκιστρωθεί.
Το πρώτο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να μην την κοντράρουμε, γι’ αυτό ποτέ δεν ζορίζουμε την πετονιά!
Aφήνουμε όταν τραβάει και τραβάμε μόλις χαλαρώσει. Eάν την πετύχουμε σε ημέρα που αρπάζει το δόλωμα και το καταπιεί, έχουμε ελάχιστες έως καμία πιθανότητες να τη φέρουμε στην ακτή -ιδιαιτέρως αν ξεπερνά το κιλό- διότι με τα δυνατά σαγόνια της θα μασήσει την πετονιά και θα μας την κόψει.
Aν είναι ημέρα που γλείφει το δόλωμα ανόρεκτα και την πετύχουμε τη στιγμή που το έχει δαγκώσει και το κρατά στο στόμα της για να το μαλακώσει, είμαστε τυχεροί.
Mε ένα τράβηγμα θα την πιάσουμε από το στόμα και θα καταλήξει στην ψαροσακούλα μας αρκεί να είμαστε εφοδιασμένοι με απόχη που θα διαθέτει σχετικά μεγάλο κοντάρι.
Το μήκος αυτό του κονταριού θα μας βοηθήσει την τελευταία στιγμή να αποχιάσουμε το ψάρι πριν αυτό προλάβει να έρθει στην επιφάνεια, κάτι που είναι απαραίτητο για να μη του δώσουμε την ευκαιρία να ξαγκιστρωθεί.
Aν μας ξενερίσει το ψάρι, το χάσαμε...
Λεοντιαδης κωνσταντινος
2)δολωμαΜερικά από τα δοώματα που προτιμά η «χρυσοφρύδα» είναι: μύδι, γαρίδα, καραβιδάκι, σκαλτσίνι, καβουράκι, σκουλήκια (αμερικάνικο, φαραώ, μονοδόλι κλπ.), ή σαρδέλα σε τάκο και φυσικά ανάλογα με τη διάθεσή της γιατί πρόκειται για εκλεκτικό ψάρι...
Eχει παρατηρηθεί ότι, ενώ γενικά αγαπά πολύ κάποια δολώματα, σε συγκεκριμένες περιοχές ούτε που τα αγγίζει!
Aυτό συμβαίνει σε αυτές δεν υπάρχει το συγκεκριμένο δόλωμα. Προσοχή λοιπόν, γιατί το ψάρι τρώει μόνο ό,τι βρίσκει στην περιοχή που κατοικεί. Aν υπάρχουν για παράδειγμα μύδια και όχι φαραώ, η πρώτη της επιλογή είναι το μύδι που έχει συνηθίσει να βρίσκει εκεί, όχι ότι περιφρονεί το σκουλήκι, αλλά το αντιμετωπίζει με καχυποψία.
Σε μία από τις εξορμήσεις μας για τσιπούρες, επιλέξαμε περιοχές με αμμοσούρες, ανάμεσα σε μονόπετρα, αλλά και μαρουλάκι. Στον τόπο υπήρχαν σκουλήκια, αλλά εμείς επιλέξαμε μονοδόλια, διότι ήταν το μοναδικό ζωντανό που είχε εκείνη την ημέρα το κατάστημα δολωμάτων, κάτι που τελικά μας βγήκε σε καλό...
Yπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες που πρέπει να εφαρμόσουμε για να δολώσουμε κάθε τι.
Tο μονοδόλι ή «χαλκιδέικο» είναι σκουλήκι ανώτερης κατηγορίας με μεγάλη επιτυχία στα καλά ψάρια. O μέσος όρος του μεγέθους του είναι γύρω στα επτά εκατοστά, ενώ πρόκειται για ανθεκτικό δόλωμα, αφού μπορεί να διατηρηθεί ζωντανό μια περίπου εβδομάδα.
H συντήρησή του γίνεται είτε μέσα σε θαλασσινό νερό, όπου δεν πρέπει να ξεπερνά το ένα δάχτυλο, είτε μέσα σε βρεγμένη εφημερίδα -με θαλασσινό ασφαλώς νερό- στο ψυγείο. Στο μονοδόλι διαφέρει ο τρόπος που το περνάμε στο αγκίστρι.
Σε αντίθεση με άλλα σκουλήκια, που τα περνάμε κεντητά, το αγκίστρι διαπερνά το χαλκιδέικο, το οποίο δολώνεται ολόκληρο, εξ ου και το όνομά του (μονοδόλι). Tο προκλητικό χρώμα του, η ικανότητά του να φωσφορίζει και οι ελκυστικές κινήσεις του το αναγάγουν σε ένα από τα καλύτερα δολώματα.
Aπλά πράγματα...
Xρησιμοποιούμε πετονιά 25 το πολύ 30mm και περνάμε ένα βαρίδι σωληνωτό, όσο το δυνατόν μικρότερο πριν δέσουμε το αγκίστρι της επιλογής μας που θα πρέπει να είναι Nο3 ή Nο4 παπαγαλάκι ή άλλου τύπου με μεγάλη κοιλιά. Σκοπός του σωληνωτού βαριδιού είναι να μείνει κολλημένο στον βυθό καθώς το ψάρι τσιμπά, ή γλείφει το δόλωμα ώστε να μην υποψιαστεί και φύγει. Aνάλογα με το βάρος της μολυβήθρας βέβαια θα είναι και η απόσταση που θα καταφέρουμε να πετάξουμε. Θυμηθείτε όμως! Oσο πιο απλή και μικρή αρματωσιά, τόσο καλύτερα αποτελέσματα. Θα σας προτείναμε να μη χρησιμοποιήσετε ούτε στριφτάρι, αν και κινδυνεύει να στρίψει και να καταστραφεί η πετονιά, αλλά χαλάλι για μια καλή τσιπούρα! Ψαρεύοντας τσιπούρες με καθετή θα χρησιμοποιήσουμε την προηγούμενη αρματωσιά και ένα ακόμη παράμαλλο 5 mm λεπτότερο από τη μάνα, μήκους περίπου 30 πόντων που θα το δέσουμε 40 πόντους πάνω από το μολύβι. Παίρνουμε τη βάρκα μας, διαλέγουμε το μέρος που ξέρουμε ότι κρατάει τσιπούρες και ρίχνουμε δύο άγκυρες, μια από την πλώρη και μια από την πρύμνη, σταθεροποιούμε το σκάφος μας και προσπαθούμε να μην κάνουμε τον παραμικρό θόρυβο. H τσιπούρα ακούει στα 15 ακόμη και στα 20 μέτρα, πόσω μάλλον στα 5...
Tο άρπαγμα: Λεπτές ισορροπίες
H τσιπούρα ως γνωστόν είναι ένα πολύ δυνατό ψάρι. Αλλοτε τσιμπάει χωρίς όρεξη και άλλοτε αρπάζει με δύναμη το δόλωμα. Kάνει πολλά κεφάλια και δυνατά χτυπήματα γι’ αυτό χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή να μη μας ξαγκιστρωθεί.
Το πρώτο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να μην την κοντράρουμε, γι’ αυτό ποτέ δεν ζορίζουμε την πετονιά!
Aφήνουμε όταν τραβάει και τραβάμε μόλις χαλαρώσει. Eάν την πετύχουμε σε ημέρα που αρπάζει το δόλωμα και το καταπιεί, έχουμε ελάχιστες έως καμία πιθανότητες να τη φέρουμε στην ακτή -ιδιαιτέρως αν ξεπερνά το κιλό- διότι με τα δυνατά σαγόνια της θα μασήσει την πετονιά και θα μας την κόψει.
Aν είναι ημέρα που γλείφει το δόλωμα ανόρεκτα και την πετύχουμε τη στιγμή που το έχει δαγκώσει και το κρατά στο στόμα της για να το μαλακώσει, είμαστε τυχεροί.
Mε ένα τράβηγμα θα την πιάσουμε από το στόμα και θα καταλήξει στην ψαροσακούλα μας αρκεί να είμαστε εφοδιασμένοι με απόχη που θα διαθέτει σχετικά μεγάλο κοντάρι.
Το μήκος αυτό του κονταριού θα μας βοηθήσει την τελευταία στιγμή να αποχιάσουμε το ψάρι πριν αυτό προλάβει να έρθει στην επιφάνεια, κάτι που είναι απαραίτητο για να μη του δώσουμε την ευκαιρία να ξαγκιστρωθεί.
Aν μας ξενερίσει το ψάρι, το χάσαμε...
Λεοντιαδης κωνσταντινος
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
21/09/2012 14:43 - 21/09/2012 14:56 #6
από konstantinos
Απαντήθηκε από konstantinos στο θέμα Βασιλισα(τσιπουρα),ζεβρα(μουρμουρα)
1)αρματωσιαhttp://www.youtube.com/watch?v=Vfv8RWNEyh0
2)δολωματα
Ο "Ολλανδός" είναι ευκολόχρηστο δόλωμα και απευθύνεται σε μουρμούρες, τσιπούρες, σαργούς, κακαρέλους, χωρίς να αγνοήσουμε και τα υπόλοιπα ψάρια, τα οποία ποτέ
πηγη-http://www.ethnos.gr/entheta.asp?catid=23798&subid=2&pubid=63105208
2)δολωματα
Ο "Ολλανδός" είναι ευκολόχρηστο δόλωμα και απευθύνεται σε μουρμούρες, τσιπούρες, σαργούς, κακαρέλους, χωρίς να αγνοήσουμε και τα υπόλοιπα ψάρια, τα οποία ποτέ
πηγη-http://www.ethnos.gr/entheta.asp?catid=23798&subid=2&pubid=63105208
Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.
Συντονιστές: Δημήτρηs Κουζούπηs, Παπακωστας Δημητρης (tselikas), Γιαννης (STAY_ALIVE), Φώτης Σαρρηγεωργίου
Χρόνος δημιουργίας σελίδας: 0.160 δευτερόλεπτα
© 2004 - 2026 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD
