Ερώτηση Τα πάντα για τα βυθομετρα

Καλησπερα φιλοι μου.
Ανεβαζω μια φωτο απο το βυθομετρο,απο το σημερινο μου ψαρεμα.
Τα ψαρια που φαινονται στον πατο ειναι σκουμπρια.Το τσαπαρι κατεβαινει,χτυπαει το ψαρι και ανεβαινει,απλα πραγματα.

Με την έναρξη χρήσης του καινούργιου βυθομέτρου HDS5 g2 που μου χάρισε η εταιρεία ΤΕΧΝΑΒΑ ΑΕ έναντι παραχώρησης της δωρεάν χρήσης των βιβλίων μου «Η Τέχνη του Παραγαδιού» και «Η Τέχνη της Συρτής», μου έχουν δημιουργηθεί μερικά ερωτήματα που θα ήθελα να γνωστοποιήσω στους ασχολούμενους σχετικά για να διατυπώσουν τη γνώμη τους, αν βέβαια έχουν.
Πιο συγκεκριμένα εντρυφώντας στη δυνατότητα του Inside Genesis αναρωτήθηκα αυθόρμητα για τα εξής:
- Με τον τρόπο που τελείται αυτή η διαδικασία, στην πραγματικότητα όλοι εμείς που ασχολούμαστε με το ψάρεμα και ενδιαφερόμαστε να γνωρίζουμε όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες για τους τόπους ανάπτυξης των δραστηριοτήτων μας, εκτός από το να συλλέγουμε καταγραφές προκειμένου να δημιουργήσουμε την προσωπική μας χαρτογράφηση της περιοχής που δραστηριοποιούμαστε, στην πραγματικότητα γινόμαστε άμισθοι υπάλληλοι στη διάθεση μιας προσπάθειας παγκόσμιας εξαιρετικά λεπτομερούς καταγραφής των βυθών την οποία θέτουμε στη διάθεση κάποιας άγνωστης εταιρείας η οποία αντί να μας αμείβει γι’ αυτό, ζητάει και αμοιβή για τις υπηρεσίες παραχώρησης της ψηφιακής τεχνολογίας που χρησιμοποιείται.
- Προφανώς με την «εθελοντική» εργασία όλων μας, κάποια στιγμή, στο πολύ προσεχές μέλλον (αν λάβουμε υπόψη μας τους ρυθμούς ανάπτυξης της τεχνολογίας), η εταιρείες που παρέχουν τα σχετικά προγράμματα θα είναι κάτοχοι όλων των στοιχείων που χρειάζονται ώστε να παράγουν (και ενδεχομένως και να εμπορευθούν) λεπτομερείς βυθομετρικούς χάρτες για την δημιουργία των οποίων οι ίδιες, όχι μόνο δεν θα έχουν διαθέσει ούτε ένα ευρώ, αλλά θα έχουν ... εισπράξει κιόλας σημαντικά (άγνωστου ύψους) ποσά.
- Έχει σκεφθεί κανείς από τους χρήστες της εν λόγω τεχνολογίας ότι κανονικά θα έπρεπε ο δημιουργός των καταγραφών να κατέχει και την πνευματική ιδιοκτησία τους, σε τρόπο ώστε μόνο αυτός να καθορίζει την περαιτέρω χρήση τους, εφόσον έχει ήδη πληρώσει το ψηφιακό προϊόν με το οποίο τις δημιούργησε; (Για τα ζητήματα πνευματικής ιδιοκτησίας υπάρχει σοβαρή νομοθεσία την οποία επιφυλάσσομαι να αναπτύξω σε επόμενο σημείωμά μου).

Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο στο θέμα, πριν ακούσω τις γνώμες όσων γνωρίζουν. Μετά θα επανέλθω με περισσότερα στοιχεία επί του θέματος.

Καλημέρα.
Μιχάλη αυτό το θέμα που ανοίγεις σηκώνει μεγάλη συζήτηση.
Από την αρχή που έμαθα για την συγκεκριμένη τεχνολογία-δυνατότητα όλα αυτά που λες τα σκεφτόμουνα και εγώ.

Πρώτον νομικά σίγουρα θα είναι κατοχυρωμένη η εταιρία, σε κάποιους ορούς που θα πρέπει αναγκαστικά να αποδεκτής για να εγγράφεις στην υπηρεσία θα λέει όλα αυτά τα νομικά, δεν θα κάτσω τώρα να το βρω άλλα σίγουρα θα υπάρχει.

Δεύτερον, εθελοντική όπως καλά λες η εργασία μας, άλλα όλα αυτά τα δωρεάν που μας προσφέρει στον καθένα ξεχωριστά είναι πολλά.

Τα λάθη τώρα...
Υπάρχει η δυνατότητα να κρατήσεις "προσωπικά" τα δεδομένα σου αλλά αυτή η επιλογή θα σου κοστίσει μιας και πρέπει να έχεις Premium λογαριασμό.
Θα έπρεπε να επιβραβεύει περισσότερο τους χρήστες με κάποιο τρόπο ώστε να φαίνεται καλύτερα η εταιρία στο κάτι δίνεις κάτι παίρνεις.
π.χ. δωρεάν Premium χαρακτηριστικα σε πολύ ενεργούς χρήστες, ακόμα και δωρεάν συσκευές σε πάρα πολύ ενεργούς χρήστες.
Για φαντάσου να σου έλεγε ότι χαρτογραφωντας ένα τετραγωνικό μίλι θα επερνες ένα GEN 3 δώρο!
Έχουν αρχίσει λίγο εδώ www.insightgenesischallenge.com/ κάτι να κάνουν αλλά και αυτό είναι λίγο και όχι ακόμα για Ελλάδα.

Αυτό πιστεύω είναι το χάσμα που πρέπει να καλυφθεί!

miltosz έγραψε: Καλημέρα.
Μιχάλη αυτό το θέμα που ανοίγεις σηκώνει μεγάλη συζήτηση.

Και θα την κάνουμε βέβαια αλλά όχι τώρα που έχω πιει τα κρασιά μου και είναι και ημέρα χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς. Λίγη υπομονή χρειάζεται γιατί είναι και κάτι παραγάδια που περιμένουν ... νετάρισμα! (Χαχαχαχα!).
«Κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός ... τον Αύγουστο!». (Χαχαχαχα!).
Εύχομαι να περνάς καλά!
Σε χαιρετώ ...

Γεια σου και πάλι miltosz
Για να κάνω περισσότερο αντιληπτό αυτό που λέω θα σου δώσω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα:
Εγώ συνταξιοδοτήθηκα ως επαγγελματίας των γραφικών τεχνών με την ειδικότητα του γραφίστα. Στο γραφείο μου δηλαδή μπορούσε να απευθυνθεί κανείς για να δημιουργήσει κάποιου είδους έντυπο, από απλό φέιγ βολάν μέχρι εγκυκλοπαίδεια.
Όπως καταλαβαίνεις η επιχείρησή μου κατείχε μέσω αγοράς και διαρκούς συντήρησης και ανανέωσης όλο το πακέτο soft και hard wear, δηλαδή τα απαραίτητα προγράμματα πληροφορικής και τα εργαλεία (υπολογιστές, εκτυπωτές κ.λ.π.) που είναι απαραίτητα για τη διεκπεραίωση τέτοιων εργασιών.
Θα γνωρίζεις επίσης ότι τα αντικείμενα βιβλίο, εφημερίδα, περιοδικό κ.λ.π. υπόκεινται σε αυστηρούς κανόνες σε ότι αφορά τα ζητήματα πνευματικής ιδιοκτησίας.
Αυτό είναι το σκηνικό. Ας δούμε λοιπόν πώς δούλευε στην πράξη το σύστημα κατασκευής ενός βιβλίου, για να το αντιπαραβάλουμε στη συνέχεια με την περίπτωση του Inside Genesis ώστε να καταλάβουμε τι ακριβώς έχουμε εδώ.
Σε μένα ερχόταν κάποιος συγγραφέας που ήθελε να τυπώσει το βιβλίο του το οποίο μέχρι στιγμής το είχε είτε σε μορφή χειρογράφου είτε σε ψηφιακό κείμενο πληκτρολογημένο σε κάποιον επεξεργαστή κειμένου.
Στη διάρκεια των εργασιών κατασκευής του εντύπου ολόκληρη η πνευματική δημιουργία του πελάτη βρισκόταν στα χέρια μου και κανείς δεν τον διασφάλιζε αν εγώ αποφάσιζα να την οικειοποιηθώ, αν δηλαδή αποφάσιζα να εκδώσω εγώ το έντυπο βάζοντας στη θέση του συγγραφέα το όνομά μου. Για να μην υπάρχει αυτή η δυνατότητα ο συγγραφέας πριν παραδώσει το υλικό του σε μένα έπρεπε να πάει σε συμβολαιογράφο ή δικηγόρο και καταθέτοντας ένα αντίγραφο να κατοχυρώσει ότι το υλικό αυτό ήταν ήδη δικό του πριν ακόμη το φέρει σε μένα.
Όταν η εκδοτική δραστηριότητα ολοκληρωνόταν και το έντυπο παραδίδονταν στον πελάτη, αυτός κατέβαλε το συμφωνημένο ποσό και η σχέση η δική μου με το έντυπο «τέλειωνε οριστικά», με την έννοια ότι κανένα δικαίωμα ιδιοκτησίας, χρήσης, εκμετάλλευσης κ.λ.π. δεν είχα δυνατότητα να στοιχειοθετήσω αν και στους δίσκους των υπολογιστών υπήρχε το αρχείο και κανείς δεν μπορούσε να με υποχρεώσει να το εξαφανίσω. Μάλιστα οι ίδιοι οι πελάτες ζητούσαν να το διατηρούμε έστω σε κάποιο μέσο αποθήκευσης (CD, DVD κ.λ.π.) για την περίπτωση διόρθωσης σε επανέκδοση.
Ας έρθουμε τώρα στην περίπτωση του Inside Genesis:
Ο κάτοχος του απαραίτητου soft wear για την μετατροπή των καταγραφών σε βυθομετρικούς χάρτες, δεν παρέχει (εμπορεύεται) το πρόγραμμα αλλά τις υπηρεσίες που αυτό διαθέτει έναντι αμοιβής. Ως εδώ καλά.
Εμείς τους παραδίδουμε τις προσωπικές μας καταγραφές (όπως ο συγγραφέας στην περίπτωση του βιβλίου) αχρεωστήτως φυσικά και χωρίς προηγουμένως να έχουμε κάνει καμία διαδικασία που να αποδεικνύει και να κατοχυρώνει ότι αυτές είναι δικές μας (όχι όπως ο συγγραφέας).
Αυτοί, έναντι αυτών, μας επιστρέφουν το ψηφιακό αρχείο του βυθομετρικού χάρτη (το οποίο έχουμε ουσιαστικά προπληρώσει) και η σχέση μας τελειώνει εδώ. Δηλαδή αυτό που για την ακρίβεια πληρώνουμε είναι η παραχώρηση χρήσης της ψηφιακής τεχνολογίας και τίποτα άλλο. Η ιδιοκτησία του soft wear παραμένει στην εταιρεία, όπως στη διάθεσή της παραμένουν και όλα τα στοιχεία καταγραφών που αναγκαστικά της παραδώσαμε και αφού δεν έχουμε κατοχυρώσει (πώς άραγε την ιδιοκτησία τους αυτή μπορεί να τα κάνει ότι θέλει.
Για παράδειγμα μπορεί να «πουλήσει» τον χάρτη που δημιουργήθηκε χωρίς καμία δέσμευση από μέρους μας σε όσα αντίτυπα θέλει και αν εμείς αντιδράσουμε να ισχυριστεί ότι αυτός κατασκευάστηκε με βάση δικές της καταγραφές.
Είναι δηλαδή σαν εγώ ως κάτοχος του soft wear για την παραγωγή εντύπων να αρχίσω να εμπορεύομαι προς όφελός μου όλα τα έντυπα που έχω κατασκευάσει για λογαριασμό των πελατών μου πράγμα εντελώς παράλογο και φυσικά καραμπινάτα παράνομο.
Ως εδώ θα φτάσω για σήμερα αγαπητέ miltosz, κάνοντας μόνο μια εισαγωγή στο θέμα, αλλά αν η συζήτηση συνεχιστεί έχω πολλά και ενδιαφέροντα ακόμη να καταθέσω.

Φίλε Μιχάλη.

Όντως στο θέμα του εντύπου είναι έτσι ακριβός όπως τα λες!
Έχω και εγώ μια μικρή εμπειρία σε αυτό το κομμάτι και επιβεβαιώνω τα γραφόμενα σου!

Στο θέμα τώρα του Inside Genesis είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα.
Για να σου κάνω ένα παράδειγμα είναι σαν να σου δώσει ένας συγγραφέας διάφορα χαρτάκια που να γράφουν διάφορες λέξεις χωρίς σειρά και να σου πει πάρε αυτά και κανε μου ένα βιβλίο με νόημα!!!
Κάπως έτσι και εμείς στέλνουμε της καταγραφές μας που δεν είναι κάτι άλλο από βάθος και γεωγραφικό μήκος πλάτος και το Inside Genesis το μετατρέπει σε συνεχόμενη πορεία πάνω σε έναν χάρτη.

Άρα κάτι δίνουμε και κάτι παίρνουμε , άλλα δύστυχος αυτά που δίνουμε είναι πολύ περισσότερα από αυτά που παίρνουμε!
Γιαυτό λέω ότι πρέπει κάπως η εταιρία να σκεφτεί να επιβραβεύει τους ενεργούς χρήστες.
π.χ. θα μπορούσε να σου έχει την επιλογή τα αρχεία σου να είναι προσωπικά χωρίς να υπάρχει δυνατότητα να ξανά χρησιμοποιηθουν αλλά αν το επέλεγες αυτό να μην είχες την επιβράβευση από την εταιρία.

miltosz έγραψε: Φίλε Μιχάλη.
Όντως στο θέμα του εντύπου είναι έτσι ακριβός όπως τα λες!
. . . . . . . .
Άρα κάτι δίνουμε και κάτι παίρνουμε, αλλά δυστυχώς αυτά που δίνουμε είναι πολύ περισσότερα από αυτά που παίρνουμε!
Γι’ αυτό λέω ότι πρέπει κάπως η εταιρεία να σκεφτεί να επιβραβεύει τους ενεργούς χρήστες.
Π.χ. θα μπορούσε να σου έχει την επιλογή τα αρχεία σου να είναι προσωπικά χωρίς να υπάρχει δυνατότητα να ξαναχρησιμοποιηθούν αλλά αν το επέλεγες αυτό να μην είχες την επιβράβευση από την εταιρεία.

Πολύ σωστά αναλύεις τα δεδομένα miltosz και θα έλεγα ότι με βοηθάς να προχωρήσω παρακάτω.
Προφανώς το πρόβλημά μου είναι αυτό που σημειώνεις και εσύ με το: «Άρα κάτι δίνουμε και κάτι παίρνουμε, αλλά δυστυχώς αυτά που δίνουμε είναι πολύ περισσότερα από αυτά που παίρνουμε!» πράγμα το οποίο στη δική μου αξιολόγηση δεν περνάει καθόλου απαρατήρητο.
Για να στο αναλύσω περισσότερο θα ήθελα να σου επισημάνω τα εξής:
Είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εμάς τους ερασιτέχνες ψαράδες, ενώ στην «εκτός ψαρέματος» ζωή μας λειτουργούμε ορθολογιστικά, στην «εντός ψαρέματος» δράση μας, τις περισσότερες φορές, λειτουργούμε με το δόγμα «για το χόμπι μας τα δίνουμε όλα» πράγμα που δεν θα ήταν καθόλου λάθος, αν στην επόμενη γωνία δεν παραμόνευαν κάποια τσακάλια για να παραλάβουν αυτά τα «όλα» που τους παραδίνουμε αμαχητί όλοι εμείς οι «ψωνισμένοι» με τη θάλασσα και τα καλούδια της.
Εδώ λοιπόν υπάρχει ένα θέμα το οποίο πολύ συνοπτικά θα το θέσω ως εξής:
Έχω τη γνώμη ότι οι ερασιτέχνες ψαράδες θα ήσαν πολύ περισσότεροι και ίσως και καλύτεροι, αν κάποιος τους εξηγούσε έγκαιρα ότι για να εξασκήσεις αυτό το χόμπι δεν χρειάζεται να διαθέσεις τα τεράστια ποσά που βλέπω να καταναλώνονται κυρίως στην προ κρίσης εποχή.
Με άλλα λόγια θέλω να σου δώσω να καταλάβεις ότι εγώ είμαι σταθερά πολέμιος και θα παραμείνω όσο ζω έτσι, όσων επιτήδειων έστησαν αυτή την απίστευτη βιομηχανία καταναλωτικών προϊόντων, εκμεταλλευόμενοι τη φυσική τάση των νεοελλήνων προς τη θάλασσα, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να κάτσουν στα σπίτια τους, πιστεύοντας ότι για να πάνε για ψάρεμα πρέπει να διαθέτουν το εισόδημα του ... Ωνάση!
Αυτός είναι και ο λόγος που μέσα από αυτήν την ιστοσελίδα και όχι μόνο διαθέτω χωρίς κανενός είδους χρέωση ή υποχρέωση όλες τις γνώσεις που απέκτησα ψαρεύοντας απολύτως δωρεάν σε όποιον θέλει να πληροφορηθεί.
Η συγγραφή των βιβλίων μου και η δωρεάν διανομή τους είναι στάση ζωής που ελπίζω να βρει μιμητές, γιατί αλλιώς στη θάλασσα θα απομείνουμε τρεις κι ο κούκος στο τέλος.

Αυτά για την ώρα αλλά έπεται και συνέχεια με ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον για όσους θέλουν να μάθουν.

Αναμένω με ενδιαφέρον την συνέχεια....

Ας συνεχίσουμε λοιπόν την ιστορία για να περάσουμε και την ώρα που μας περισσεύει από το ψάρεμα ευχάριστα και ταυτόχρονα να μάθουμε και κάτι, αγαπητέ miltosz.
Στις αρχές της 10ετίας του 1980 ένας εκδοτικός οίκος της Αθήνας (Φυτράκης) έκανε την εξής «καινοτομία» (μαγκιά λέω εγώ). Ανακοίνωσε με διάφορους τρόπους ότι θα πραγματοποιήσει κάποιου είδους διαγωνισμό μεταξύ ... νοικοκυρών, ως εξής:
Όσες νοικοκυρές επιθυμούσαν, μπορούσαν να στείλουν στα γραφεία του εκδοτικού οίκου κορυφαίες παραδοσιακές συνταγές μαγειρικής του τόπου καταγωγής ή κατοικίας τους, οι οποίες θα συνοδεύονταν και από φωτογραφία των «πιάτων» που θα δημιουργούσαν οι αυτοσχέδιοι «σεφ» και έναντι αυτών θα ελάμβαναν ως δώρο κάποια συλλογή βιβλίων από το απόθεμα της εταιρείας (δηλαδή από αυτά που προόριζε για πολτοποίηση).
Χωρίς να μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, να πάμε κατευθείαν στο τέλος της ιστορίας, όπου βρίσκεται και το ... ζουμί.
Πάρα πολλές νοικοκυρές έστειλαν τις συνταγές τους και μέσα από αυτή την τεράστια συλλογή η εταιρεία έκανε επιλογή και δημιούργησε μια μεγαλειώδη έγχρωμη και πολυτελή έκδοση με συνταγές παραδοσιακής μαγειρικής (κυρίως πίτες) η οποία άφησε εποχή (και φυσικά και κέρδη στην εταιρεία).
Το καλό της υπόθεσης ήταν ότι η κάθε συνταγή ήταν επώνυμη, δηλαδή στη θέση που δημοσιευόταν έφερε την υπογραφή (ονοματεπώνυμο) και τον τόπο κατοικίας του / της διαθέτη /δημιουργού.
Όλη αυτή η υπόθεση είχε όμως και ένα σπουδαίο (κατά τη γνώμη μου θετικό) αποτέλεσμα. Ο συνεχής ανταγωνισμός της αγοράς δημιούργησε στη συνέχεια έναν κατακλυσμό ανάλογων εκδόσεων, ο οποίος είχε ευεργετικά αποτελέσματα στο σύνολο της εδεσματολογίας, που όπως γνωρίζεις συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, με τις εκπομπές μαγειρικής και τα χίλια - δυο σχετικά που βλέπουμε καθημερινά.
Και ένα ακόμη, ήταν ότι οι ανά την Ελλάδα νοικοκυρές αισθάνθηκαν φυσικά υπερήφανες βλέποντας τα ονόματά τους να φιγουράρουν φαρδιά - πλατιά σε μια τόσο αξιόλογη εκδοτική δουλειά.

Τελειώνοντας αυτή την ιστορία, ας έρθουμε τώρα στη δική μας περίπτωση, για να δούμε τις αντιστοιχίες και να πιθανολογήσουμε τις όποιες μελλοντικές εξελίξεις:

Κατ’ αρχήν είναι πανεύκολα φανερό νομίζω, ότι η αντίστοιχη με τις νοικοκυρές τάξη που εδώ καλείται να κάνει τη δουλειά είναι οι ερασιτέχνες ψαράδες και μάλιστα αυτοί που κατέχουν και χρησιμοποιούν με πληρότητα την προηγμένη τεχνολογία, εν προκειμένω δηλαδή τα τελευταίας γενιάς ψηφιακά βυθόμετρα τα οποία τα έχουν ήδη χρυσοπληρώσει.
Στη συνέχεια θα πρέπει μάλλον να πιθανολογήσουμε ποια είναι η ανάγκη / κίνητρο που οδηγεί στη σκέψη να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο εγχείρημα (δηλαδή η λεπτομερής καταγραφή των βυθών. Στην περίπτωση των συνταγών το κίνητρο ήταν φυσικά αποκλειστικά το κέρδος του εκδότη).
Κατά τη γνώμη μου συμβαίνει το εξής (δεν το γνωρίζω, απλά το πιθανολογώ):
Οι βυθομετρικοί χάρτες που κυκλοφορούν στο εμπόριο, είτε σε τυπωμένη έκδοση, είτε σε ψηφιακή, έχουν κατασκευαστεί στην μεγάλη τους πλειοψηφία περίπου τη δεκαετία του 1950, δηλαδή την εποχή που λόγω παγκοσμίου πολέμου έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα ηχοβολιστικά σόναρ. Η κατασκευή τους βέβαια είχε ως αποκλειστικό στόχο να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της ναυσιπλοΐας και όχι φυσικά της αλιείας, πολύ δε περισσότερο της ερασιτεχνικής, γιατί εκείνες τις εποχές δεν είχες καθόλου ανάγκη κάτι τέτοιο για να πιάσεις ψάρια, αφού αυτά υπήρχαν σχεδόν παντού. Με απλά πεταχτάρια από τη στεριά, σε θάλασσες όπως αυτή του Σκαραμαγκά, όπου σήμερα δεν κυκλοφορεί ούτε σπάρος, έπιανες δίκιλες τσιπούρες. Αυτός ήταν και ο λόγος που τα αλιεύματα γενικώς μέχρι πρότινος ήσαν πάμφθηνα και θεωρούνταν ευτελής τροφή κυρίως για τους φτωχούς.
Όπως όλοι, και ιδιαίτερα εμείς οι ερασιτέχνες ψαράδες γνωρίζουμε καλά, η διατροφική κλίμακα αξιών σταδιακά άλλαξε με αποτέλεσμα σήμερα να μπορείς εύκολα να ανταλλάξεις έναν σαργό του κιλού με τρία (τουλάχιστον) κιλά χοιρινές μπριζόλες καλής ποιότητας που λίγο πριν τις τρώγαμε μόνο μια φορά το μήνα και πάντα Κυριακή!
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα όμως σταδιακά οι σαργοί (και όχι μόνο αυτοί όπως γνωρίζεις) να γίνουν εξαιρετικά δυσεύρετοι και άρα περιζήτητοι, γιατί όλες οι κοσμικές ελίτ αρέσκονται να τρέφονται με το ... δυσεύρετο και όχι με αυτό που μπορεί να τρώει καθημερινά ο καθένας κι ας είναι θρεπτικότερο.
Έτσι άρχισε το ανηλεές κυνήγι του σαργού (και όχι μόνο) το οποίο εκτός του ότι έφερε στον τόπο μας όλα αυτά τα εξαιρετικά εξεζητημένα (και πανάκριβα) είδη αλιείας, που εγώ ως αρχαιότερος τα βλέπω και κουφαίνομαι, δημιούργησε και την ανάγκη κατασκευής ενός άλλου είδους λεπτομερέστερων βυθομετρικών χαρτών, για την αλιεία αυτή τη φορά και όχι πλέον για την ναυσιπλοΐα.
Πιστεύω ότι αυτός που το πρωτοσκέφτηκε αυτό, λίγο μετά πρέπει να διαπίστωσε πόσο δύσκολο (και επομένως και πολυδάπανο) τεχνικά θα ήταν ένα τέτοιο εγχείρημα, αν υπολογίσει κανείς τις τόσες διαδρομές που πρέπει να κάνει για να συλλέξει τα απαραίτητα για την καταγραφή στοιχεία (βάθη και συντεταγμένες). Να σημειώσουμε εδώ ότι η καταγραφή των βυθών για την κατασκευή των υπαρχόντων σήμερα χαρτών γινόταν κυρίως με αεροπλάνα, άρα ήταν πανάκριβη εργασία. Αν τα έξοδα αυτά τα αντιστοιχίσεις με το πιθανολογούμενο αγοραστικό κοινό, μάλλον δύσκολα καταλήγεις σε κερδοφόρο αποτέλεσμα.
Αν δηλαδή προχωρήσεις στο εγχείρημα να καταγράψεις λεπτομερώς με δικά σου έξοδα τους βυθούς μιας θαλάσσιας περιοχής (π.χ. του Αργολικού κόλπου) είναι άραγε εύκολο (και πόσο να βρεθεί ανάλογο αγοραστικό κοινό για να σε ανταμείψει ώστε να έχεις και το λογικό επιχειρηματικό σου κέρδος (όπως ο Φυτράκης με τις συνταγές);
Αν λοιπόν συνυπολογίσουμε όλες αυτές τις παραμέτρους, αγαπητέ miltosz, νομίζω εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε τι προσπαθούν να κάνουν (κατά τη γνώμη μου πάντα) οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται σχετικά.
Και το ερώτημα που προκύπτει είναι πρωτίστως το εξής (γιατί υπάρχουν κι άλλα πολλά):
«Είσαι εσύ διατεθειμένος να παίξεις τον ίδιο ρόλο που έπαιξαν οι νοικοκυρές για τον Φυτράκη και να πληρώνεις κιόλας και να μην σε αναφέρουν και πουθενά ως συντελεστή της όλης κατασκευής; Ε, είσαι;».
Ας απαντήσουμε πρώτα σε αυτό και μετά θα πούμε κι άλλα πολλά, αν βρεθούν όμως και άλλοι να μπουν στη συζήτηση, γιατί δεν μπορώ να μονολογώ συνέχεια!

Φιλε Μιχαλη.

Εξακολουθείς να μην έχεις καταλάβει το νόημα και χάνεσαι σε ανόμοια παραδείγματα.

Για να ήταν σωστό το παράδειγμα σου θα έπρεπε να ήταν έτσι...
Ο Φυτράκης θα καλούσε νοικοκυρές να του στείλουν διάφορα υλικά και μετά ο Φυτράκης να τούς στείλει την διαδικασία της συνταγής αναλυτικά.

Με αυτήν και μόνο την λογική ΝΑΙ θα ήθελα να ήμουν νοικοκυρά και ας μην γραφτήκε κάπου το όνομα μου!
Αν όμως έστελνα στον Φυτράκης κάθε μήνα 100 λίστες υλικών και αυτός έβγαζε για 100 καινούριες συνταγές, τότε θα ήθελα με κάποιο τρόπο να με επιβραβεύσει.

Έτσι ακριβός είναι τα πράγματα, μην τα μπερδεύεις περισσότερο!