Ερώτηση Τα παιδιά μας και το ψάρεμα....

Καλημέρα....


Εγώ εχω έναν οχτάχρονο γιο ο οποίος λατρεύει το ψάρεμα.Από μικρό τον έπαιρνα μαζί μου και σιγά σιγά κολλησε κι αυτός την αγάπη για την γαλανή.

Σαν ονειρο θυμαμαι το πρωτο μου ψαρι.Αυτο το ψαρι που με εκανε να κολλησω για τα καλα με το ψαρεμα.Αυτο που με εκανε να προτιμω το ψαρεμα απο τον καφε(αν συμπιπτουν οι ωρες).
Ημουν 6-7 χρονων και μολις ειχα αρχισει να ακολουθω τον πατερα μου στο ψαρεμα.Χειμωνας-μεσα στα χριστουγεννα- ξυπνημα στις 5 το πρωι και φυγαμε για ψαρεμα.
Τοτε δεν ειχα "τα ψαραδικα"(τα ρουχα που φοραω στο ψαρεμα οπως λεει η γιαγια μου) και αναγκαστικα φορεσα ενα μπουφαν (εφτανε μεχρι τους αστραγάλους), μπλουζες,2 παντελονια και γαντια.
Η παρεα ηταν :ο πατερας μου,ο θειος μου,εγω και ο μεγαλυτερος(κατα 1χρονο)ξαδερφος μου πρωταρης και αυτος στο ψαρεμα.
Τοτε ψαρευαμε με πεταχταρια.Το σκηνικο ειχε ως εξης:αφου οι μεγαλοι εριχναν ολες τις πετονιες,οι μικροι διαλεγαμε απο μια και ειτε την κρατουσαμε στο χερι ειτε περιμεναμε να τραβηξει κατι για να το βγαλουμε.
Οι ωρες περασαν και ολοι ειχαν βγαλει ψαρια εκτος απο μενα...
Τοτε το αποφασισα:θα κρατουσα την πετονια μεχρι να τσιμπισει...
καθισμενος στο καρεκλακι μου περιμενα και περιμενα οσπου πεταγομαι απο την καρεκλα και φωναζω "ΠΩ ΠΩ ΨΑΡΟΥΚΛΑ!!!".
Ειχα νιωσει το τραβηγμα πανω απο το γαντι(καταλαβαινετε τι τραβηγμα θα ηταν...).
Παρατησα την πετονια χωρις να με νοιαζει αν θα βγει(στην αρχη...) μετα ομως την επιασα στα χερια μου και εβγαλα μια μουρμουρα γυρω στο κιλο(τωρα τοση ηταν,τοση μου ειπαν οτι ειναι,τοση εγινε με τα χρονια θα σας γελασω...) που ηταν και το μεγαλυτερο ψαρι της εξορμησης.
Απο τοτε δεν εχω χασει ψαρεμα με τον πατερα μου, εκτος απο καποια λογω διαβασματος για τις πανελληνιες...
Ετσι "την κολλησα την αρρωστια"


Εσεις θυμαστε το πρωτο σας ψαρι?Πως κολλησατε με το ψαρεμα?
Φιλικα Αργυρης

Πω, πω ρε Αργύρη τι μου θύμισες τώρα. Στην ίδια ηλικία ξεκινήσαμε και με τον ίδιο τρόπο. Η πρώτη μου φορά ήταν στην Νέα Πέραμο Καβάλας όπου και παραθερίζαμε από τα 5 μου χρόνια έως και τα 16. Ήμουν κι εγώ 6-7 χρονών και με πήγε ο πατέρας μου για ψάρεμα στην μικρή σκάλα μέσα στο χωριό, μπροστά στο λούνα πάρκ (για όσους ξέρουν και θυμούνται από την παλιά Πέραμο). Από τότε κόλλησα. Άρχισα να πηγαίνω μόνος μου με εξοπλισμό hi-tech. Μία πετονιά τυλιγμένη σε φελλό και δόλωμα σκουλίκια και μυδάκι άσπρο που έβγαζα σκάβοντας στην άμμο.
Το πρώτο μου ψάρι; χμμ.. ένας κοκοβιός 6-7 εκ. (τότε, το 1972 δεν ξέραμε το catch & release!).
Το δεύτερο; Μία σουπιά, εκεί στον μικρό μώλο, απογευματάκι. Τρόπος ψαρέματος; ..σκουπόξυλο που στην άκρη του είχα δέσει ένα πηρούνι (μετά μου κλέψανε την πατέντα από την SHIMANO!!).
Αλλά ας καταθέσω την άποψη μου για το θέμα του topic. Αν και δεν έχω ακόμη προσωπική εμπειρία σαν πατέρας (ο γιός μου είναι ακόμη 6 μηνών-και φυσικά θα του δείξω το ψάρεμα όταν μεγαλώσει), αν κρίνω όμως από την εμπειρία μου σαν γιός, η ηλικία 7-8 χρονών είναι νομίζω η κατάλληλη. Ένα μικρότερο παιδί ίσως δεν έχει την υπομονή που χρειάζεται αλλά και δεν "κολλάει" εύκολα σε ένα παιχνίδι, στην περίπτωση μας το ψάρεμα.
Από την άλλη δραστηριότητες σαν το ψάρεμα ή το κυνήγι (δεν θα μπορούσα ποτέ να κυνηγήσω - και μην με ρωτήσετε γιατί μπορώ και σκοτώνω ψάρια ενώ όχι ζώα) βασίζονται στο ένστικτο που έχει ο άνθρωπος σαν κυνηγός γενικότερα. Αυτό το ένστικτο πιθανόν να μην εκφράζεται σε μικρές ηλικίες.
Βεβαίως παίζει ρόλο και η ατομικότητα και ψυχοσύνθεση του κάθε παιδιού. Πολλές φορές μπορεί να δείξεις κάτι σε ένα παιδί, να μην του κάνει εντύπωση την δεδομένη στιγμή και να του βγεί κάποια χρόνια αργότερα.
Πάντως όσα περισσότερα πράγματα δεί και βιώσει ένα παιδί, χωρίς εξαναγκασμούς βέβαια, είναι κέρδος για αυτό. Εμείς σαν γονείς, νομίζω οτι πρέπει να πετάμε σπόρους και ας διαλέξει το παιδί μας ποιούς θα καλλιεργήσει και θα αναπτύξει.