Ερώτηση ...για ποιον;

Συμφωνώ κι εγώ.

Για προχώρα !!

Στην «ελαφριά» κατηγορία πετάγματος έμεινε και με «ελαφριά την καρδία» ακυρώθηκε εν τέλει την επόμενη μέρα, γιατί οι κριτές λέει «ήταν κουρασμένοι από το ξενύχτι». Με «ελαφριά» την συνείδηση επίσης οι διοργανωτές άφησαν την εγκυρότητα του αγώνα ψαρέματος στο φιλότιμο και την τιμιότητα των διαγωνιζομένων γιατί έλεγχος ουδείς. Ευτυχώς που οι έλληνες ψαράδες δεν καταδέχονται να κάνουν μπαμπεσιές σε τέτοιες περιπτώσεις ειδάλλως θα βλέπαμε ψαριές «θαύματα».

Για γελια και για κλαματα....

Όπως ακριβώς τα λές Αντώνη. 

Συνάδελφοι,  πριν παραθέσω τα σχόλια που έγραψα τότε να εξηγήσω τις προθέσεις μου.
Στο ερασιτεχνικό ψάρεμα που κατά την άποψή μου θεωρώ οικολογική, αντικομφορμιστική και άκρως θεραπευτική ενασχόληση δεν ανέχομαι τα εξής :
Τον ωχ-αδελφισμό.
Την προχειρότητα όταν έχεις την ευθύνη άλλων.
Τον εγωισμό του τύπου εγώ ξέρω, εγώ θα αποφασίσω για σένα.
Την ιδιοτέλεια συλλογών, ορθογράφων, περιοδικών κλπ.
Την αδυναμία να παραδέχεσαι τα λάθη σου, να αναλαμβάνεις της ευθύνες σου και να ενεργείς ανάλογα.
Δεν ανέχομαι επίσης τους φωτεινούς παντογνώστες που ποτέ δεν κάνουν λάθη.
Όπου λοιπόν τα βλέπω ή τα ‘κούω τα παραπάνω νοιώθω την ανάγκη να τα ξεφωνήσω να τα καταγγείλω κι ας γίνομαι δυσάρεστος.

Υπό αυτό το πνεύμα λοιπόν έγραφα τότε :

Ας πάρουμε όμως το χρονικό του διαγωνισμού από την αρχή.
Πολλοί από ‘μας, θα υποστηρίζαμε ότι ψάρεμα είναι το πάθος, η αγάπη, η ταύτιση με τον ανοιχτό ορίζοντα της γαλανής, με τις μυρουδιές και τους ήχους της, με τα «γυρίσματά» της. Η έντονη ανάγκη να κρατήσουμε στα χέρια μας τα πλάσματά της για να γίνουμε πιο πολύ παιδιά της, να μπούμε πιο βαθιά στον κόσμο της.
Όλα αυτά είναι βαθιά ριζωμένα σε πολλούς από εμάς και ενίοτε συμμετέχουμε σε επίσημες ή ανεπίσημες γιορτές ψαρέματος και πετάγματος, κυρίως γιατί με τις συμμετοχές μας διατυπώνουμε έμπρακτα την αγάπη και το πάθος μας για ψάρεμα.
Για κακή μου τύχη αποφάσισα να «γιορτάσω» την αγάπη μου για το ψάρεμα το Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου στον Αγιόκαμπο. Η πρόσκληση ήρθε από τον φίλο και ψαρά Τάκη Καλαϊτζή και με πολύ κέφι ξεκινήσαμε την προετοιμασία για το μακρινό πέταγμα με τα σχετικά πειράγματα στις προπονήσεις, (σπάσαμε και δυο καλάμια κι ήμασταν όλοι καλά!!!).
Φτάσαμε στην όμορφη τράπεζα του αγώνα και παρατηρήσαμε την εξαιρετική διάθεση όλων των ομάδων που επιβεβαίωνε το σκηνικό μιας γιορτής για το ψάρεμα.
Τα στραβά όμως ξεκίνησαν αμέσως. Η καθυστέρηση στην έναρξη του αγώνα πετάγματος μεγάλη, αντί 17:30 ξεκινήσαμε μετά τις 18:30, και όταν ρώτησα κάποιον από τους διοργανωτές πώς έλπιζε να πετάξουν μέχρι να βραδιάσει πάνω από 35 συμμετοχές σε τρεις κατηγορίες μολυβιών (100, 120 και 150 γρ.), δύο φορές ο καθένας, μου απάντησε «αν κάνετε γρήγορα θα προλάβουμε».
Υπέθεσα τότε ότι ο άνθρωπος ήταν πρωτάρης και άσχετος αλλά το προεδρείο του ΠΑ.ΣΥ.ΦΙ.Π.Α., θα είχε συγκεκριμένα σχέδια.
Ο διαγωνισμός των 100 γρ. συνεχιζόταν, αλλά φυσούσε από την αρχή εντελώς κόντρα αέρας, με ένταση  παραπάνω από 5 μποφόρ στις σπηλάδες και συνεπώς δεν βλέπαμε βολές πάνω από 140 - 145 μέτρα.
Λίγο πριν τις 20:00 ο αέρας άρχισε να πέφτει και τα φίδια άρχισαν να ζώνουν όσους είχαμε ήδη ρίξει. Εκείνη τη στιγμή και ενώ υπολείπονταν 4 – 5 διαγωνιζόμενοι για να ολοκληρωθεί η κατηγορία των 100 γρ. ο ΠΑ.ΣΥ.ΦΙ.Π.Α. αποφάσισε να ρωτήσει (!) τους διαγωνιζόμενους το εξής τρομερό. Να αποφασίσουν (!) αν ήθελαν (!) να γίνει ο αγώνας των 125 γρ. με μία βολή για κάθε έναν αντί για δύο, κατά παράβαση δηλαδή όλων των διεθνών κανονισμών, για να  προλάβουμε, λέει, το βράδυ ή να συνεχιστεί ο αγώνας την επομένη, μετά από ολονύκτιο (!) διαγωνισμό ψαρέματος. Και ενώ ο αέρας συνέχιζε να πέφτει, όπως γίνεται φυσικά τις περισσότερες φορές τα βράδια στις παραλίες, η ασχετοσύνη των διοργανωτών που έλπιζαν να γίνουν 210 και πλέον βολές σε λίγο περισσότερο από 2 ώρες μεταφέρθηκε στους διαγωνιζόμενους που λόγω του κεφιού και της ψαροσύνης τους δεν αντιλαμβάνονταν το μπάχαλο.
Ένα εικοσάλεπτο αργότερα και ενώ ο καιρός είχε μπουνατσάρει εντελώς αποφασίσαμε (!) να συνεχίσουμε τον αγώνα την επομένη αφού πρώτα ολοκληρώναμε την κατηγορία των 100 γρ.
Και ως εκ θαύματος (!) οι λίγες βολές που έγιναν στη συνέχεια, (με απόλυτη μπουνάτσα), ήταν όλες σχεδόν καλές.
Σε εκείνο το σημείο όλοι στην ομάδα αντιληφθήκαμε πως το πράγμα ήταν ασόβαρο και η ελαφρότητα των διοργανωτών ήταν τόση που κάθε διαμαρτυρία θα ήτανε μάταια. Δεν δώσαμε καμία σημασία ούτε όταν ακούστηκαν τρεις και τέσσερις προσπάθειες για τους εναπομείναντες επειδή «δεν έβρισκαν τα μολύβια στο σκοτάδι» οι κριτές. Ούτε όταν δεν ανακοινώνονταν από το μεγάφωνο όλες οι επιδόσεις των διαγωνιζόμενων. Θεωρήσαμε τις βολές των 100 γρ. μια «ελαφριά» πρόβα και εναποθέσαμε τις ελπίδες μας, για την σοβαρότητα του ΠΑ.ΣΥ.ΦΙ.Π.Α.  και του διαγωνισμού, για την επομένη.
Ο διαγωνισμός του ψαρέματος ξεκίνησε και συνειδητοποιήσαμε ότι κανένας έλεγχος δεν γίνεται (ούτε και έγινε ποτέ), για τα «εξτρά» δολώματα, τον μπασμό και τα συναφή που απαγορευότανε αυστηρά.
Ούτως η άλλως η αδιαθεσία μου (με ‘πιασε πυρετός και ρίγη γ.. την γκαντεμιά του), αλλά και η «ελαφριά» διοργάνωση των τεκταινόμενων μας είχαν στερήσει κάθε αγωνιστικό πνεύμα. Παρατήσαμε λοιπόν το ψάρεμα και προσπαθήσαμε να κοιμηθούμε για λίγο μπας και νοιώθαμε καλύτερα την επομένη, αφού περιμέναμε τη ρεβάνς στις «βαρύτερες» και πιο απαιτητικές κατηγορίες πετάγματος.
Το ξημέρωμα ήρθε με χρώματα κι αρώματα που εμείς οι τυχεροί παράκτιοι ψαράδες έχουμε απολαύσει πολλές φορές. Έπεσε κι ο πυρετός, χάθηκαν και τα ρίγη και νοιώθαμε όλοι έτοιμοι για πετάγματα ρεκόρ (!).
Τόσο μας συνεπήρε η ομορφιά γύρω μας που μείναμε τελευταίοι να μαζεύουμε στην παραλία και από το πολύ οξυγόνο ζαλιστήκαμε και κολλήσαμε στην άμμο, βαθιά και αμετάκλητα. Αν δεν βοηθούσαν οι διπλανοί μας με ένα τετρακίνητο μάλλον θα χάναμε τα επόμενα «ελαφρά» αλλά κι απίστευτα γεγονότα.
Επιστέψαμε λοιπόν (κακήν κακώς αλλά με πολύ κέφι) στις «βαλβίδες» για την συνέχεια του διαγωνισμού πετάγματος και πληροφορηθήκαμε με κάθε έκπληξη ότι ακυρώθηκε η συνέχεια του διαγωνισμού επειδή λόγω του ολονύκτιου ψαρέματος κουράστηκαν οι κριτές και «δεν βαστούσαν».

Εδώ σταμάτησα να γράφω τότε αγαπητοί συνάδελφοι κι έπιασα τα ουίσκια επειδή ξαναεκνευρίστηκα. Γενικά πάντως αυτά γίνανε και με χαλάσανε πολύ.

Κάτι τελευταίο που θυμήθηκα. Στις βολές των 100 γραμμαρίων, με τον πολύ αέρα, είχε ρίξει ένας συνάδελφος, που ήταν πρώτος μέχρι τότε, 30 περίπου εκατοστά μακρύτερα από έναν άλλο συνάδελφο, δεύτερος μέχρι τότε, που έριξε τελευταίος και με απόλυτη μπουνάτσα.  Τι φαντάζεστε ότι πρότεινε την επομένη ο ΠΑ.ΣΥ.ΦΙ.Π.Α. ?
Να ξαναρίξουν οι δυό τους λέει, γιατί η διαφορά ήταν οριακή  !!! !!! !!!
Έλεος κύριοι. ‘Άρχισα τα ουρλιαχτά προς το προεδρείο μόλις τα ‘κουσα και  ’γω και κάμποσοι άλλοι και ευτυχώς τίποτε ανάλογο δεν έγινε.
Δεν θέλω να ακολουθήσω τις σκέψεις κάποιων φίλων από πια ομάδα ήταν ο ένας και από πια ο άλλος γιατί θα χαλαστώ πολύ.

Ας τα αποδώσουμε όλα στην αμετροέπεια του ΠΑ.ΣΥ.ΦΙ.Π.Α. 

που εισαι καρουση να δεις τα χαλια μας....!!!

ο ΠΑ.ΣΥ.ΦΙ.ΠΑ ξεκινησε με καποιουΣ στοχουΣ και οραματα ομωΣ δυστηχωΣ τα πραγματα αλλαξαν

παιδια βλεπετε ημερομηνιες.... μην σκαλιζουμε θεματα μετα απο εναμιση χρονο.... τρογομαστε με τα ρουχα μας!

Πολύ θα ήθελα να μάθω όμως για την οικονομική κατάσταση του συλλόγου,καθότι υπήρχε ένα βαρβάτο ποσό στα ταμεία του συλλόγου,όπως είχε αναφέρει ο τότε προέδρος Κώστας Καρούσης στην Λίμνη Ευβοίας ....
Γιατί δεν είναι δυνατόν αλλά ούτε και σωστό να πληρώνουμε την συνδρομή στον σύλλογο αλλά αφού τον έχουν αφήσει αδρανή ή οτιδήποτε άλλο δεν ξέρω,δεν θα έπρεπε να μας ενημερώσουν με ένα τυπικό τηλεφώνημα έστω?
Μεγάλη αδιαφορία γενικότερα ....Τωρα θα μου πεις έχεις ανάγκη τα χρήματα που έδωσες και τελικά δεν αξιοποιήθηκαν πουθενά ενώ γενικά στο ψάρεμα χαλάς τα ωραία σου λεφτά σε 1002 χαζομάρες?ΟΧΙ βέβαια απλά ΑΠΑΙΤΩ να με υπολογίζουν και όχι να με έχουν μόνο για "άρμεγμα"...Τέλος πάντων στην Ελλάδα ζούμε,μην τον ξεχνάμε αυτό