Ερώτηση ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

Πρώτα από όλα θανατώνω τα ψάρια γιατί από όσο ξέρω ο θάνατος από ασφυξία είναι από τους πιο βασανιστικούς (άρα και χειρότερος). Έτσι εκτός του ότι το θύμα παιδεύετε, εκλείει κάποιες τοξίνες (από το στρες) οπότε χαλάει η γεύση του.
Θα σας δώσω δύο παραδείγματα γι αυτό:
-Τα ψάρια στα ιχθυοτροφεία μετά την εξαλίευση τους από τα κλουβιά τα ρίχνουν σε μεγάλες βούτες με νερό και πολύ πάγο ώστε να πεθάνουν (σχεδόν) αμέσως
-Στην ψαραγορά του Τόκιο, όπου τα περισσότερα αλιεύματα φτάνουν ζωντανά μέσα σε λεκάνες με οξυγονωτές, όταν πουλάνε κάποιο ψάρι το βγάζουν και το θανατώνουν εκείνη την ώρα. Μάλιστα ο τρόπος που το έκαναν ήταν με μια βελόνα που την έμπιγαν στον εγκέφαλο, μετά στην σπονδιλική στήλη από το κεφάλι και τέλος έκοβαν τα 3/4 της ουράς του ψαριού.Προφανώς θα έκαναν όλη αυτή η διαδικασία γιατί τα περοσσότερα ψάρια πάνε για σούσι οπότε η γεύση τότε παίζει σπουδαίο ρόλο στην ποιότητα.

Εγώ απο την μεριά μου θα ήθελα να βάλω κάποια πράγματα στην θέση τους μιας και μου δίνετε δεύτερη φορα η ευκαιρία μετα το Αρθρο του φίλου Costasandros.
ΤΟ ΨΑΡΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΟΜΠΙ ....και εξηγώ..χόμπι κάνει ο Παρης (halfcatman) που κάνει C&R σε όλα τα ψάρια που πιάνει και δεν θανατώνει με τον έναν ή με τον άλλο τροπο κανένα ψάρι..
Όλοι εμείς οι υπόλοιποι που πιάνουμε ψάρια με τελικό σκοπό τις γαστρονομικές μας ανάγκες είμαστε κυνηγοί και όχι χομπίστες...Μπορεί στην πορία του ψαρέματος μέσα στους αιώνες το ψάρεμα να εγινε και τρόπος ξεκούρασης πνευματικής για πολλούς απο εμάς αλλά δεν πάυει να είναι κυνήγη θυράματος με τελικό σκοπό το φαγητό.
Αρα δεν υπάρχει κανένας λόγος να μηλάμε για γρήγορο, αργό, επώδινο ή μη, καλό ή κακό, αναγκαίο ή μη θάνατο.. Ο θάνατος είναι θάνατος και για να μην μας διμηουργούντε ψυχολογικά κόμπλεξ θα έπρεπε να το σκεφτούμε όπως αυτοί που το ξεκήνισαν..Ο Θανατος του ..η Ζωή μου ...και σε πιο εξευγενησμένη έκδοση ..Πιάνω ψαράκια για να φάει η γηνεκούλα μου ή τα παιδάκια μου για τους πιο ευέσθητους..
Για όσους δεν συμερίζοντε αυτήν την άποψη... Ηδού η Ρόδος (Για σου Γιωργο:wink:) ήδου και το C&R σε όλα τα ψάρια ..........
Αυτά απο μένα

Φιλικά
Αλέξης

[quote="abu:[/quote]

Ναι.....ειμαι σιγουρος οτι τα ψαρια πονανε.
Αλλοιως τραβανε οταν ειναι πιασμενα απο το στομα(τα περισσοτερα,λογω του ειδους του ψαρεματος που κανω),και αλλοιως ερχονται οταν ειναι σε ποιο ευαισθητο μερος.
Ηλιας.[/quote]

Ηλια συμφωνω απολυτα μαζι σου.Δεν βρισκω λογο να μην πονανε.

ALEX5 έγραψε: Όλοι εμείς οι υπόλοιποι που πιάνουμε ψάρια με τελικό σκοπό τις γαστρονομικές μας ανάγκες είμαστε κυνηγοί και όχι χομπίστες...Μπορεί στην πορία του ψαρέματος μέσα στους αιώνες το ψάρεμα να εγινε και τρόπος ξεκούρασης πνευματικής για πολλούς απο εμάς αλλά δεν πάυει να είναι κυνήγη θυράματος με τελικό σκοπό το φαγητό.
Αρα δεν υπάρχει κανένας λόγος να μηλάμε για γρήγορο, αργό, επώδινο ή μη, καλό ή κακό, αναγκαίο ή μη θάνατο.. Ο θάνατος είναι θάνατος και για να μην μας διμηουργούντε ψυχολογικά κόμπλεξ θα έπρεπε να το σκεφτούμε όπως αυτοί που το ξεκήνισαν..Ο Θανατος του ..η Ζωή μου ...και σε πιο εξευγενησμένη έκδοση ..Πιάνω ψαράκια για να φάει η γηνεκούλα μου ή τα παιδάκια μου για τους πιο ευέσθητους..

αλεξη κανεις δεν αρνηθηκε οτι εμεις που πιανουμε και καταναλωνουμε ψαρια δεν τα σκοτωνουμε.

Δεν ψαχνω δικαιολογιες για να νιωσω καλα ουτε αρνειται κανεις πως ο θανατος ειναι θανατος, σταθερα αμετακλητος οπως οποτε και με οποιο τροπο προελθει.

Για οποιοδηποτε λογο (εξαιρουμενου του C&R) κι αν ψαρευεις το αποτελεσμα ειναι πως εσυ ο (κυνηγος) καταληγεις με το θηραμα - που σου χαρισε ωραιες στιγμες για να το συλλαβεις ή θα σου χαρισει νοστιμες στιγμες γαστρονομικης απολαυσης στο σπιτι - να κειτεται αβοηθητο και να ασφυκτια τραυματισμενο εσωτερικα πιθανως και ταλαιπωρημενο μετα την πολλες φορες ανιση γι αυτο μαχη.

Το ερωτημα ειναι συγκεκριμενο και εχει σχεση να κανει οχι με το αν θα πεθανει τελικα ή οχι, αλλα με το οτι ΕΣΥ την συγκεκριμενη στιγμη εισαι ο υπευθυνος οχι μονο για τον θανατο του αλλα και για τον τροπο με τον οποιο θα πεθανει. Eσυ εχεις εκεινη την στιγμη την επιλογη.

Εχει σχεση να κανει με το σεβασμο στη ζωη του οντος που αφαιρεις και με το σεβασμο και θαυμασμο στο θηραμα που λεει κι ο φιλος abu.

Περα ομως απο το τι πιστευει θεωρητικα κανεις το δευτερο σκελος του ερωτηματος (η ψηφοφορια) ειναι και το τι τελικα κανουμε.


Οσο για το C&R το θεωρω δεδομενο απο τη στιγμη που το ψαρι δεν προκειται να καταναλωθει ή δεν εχει το καταλληλο μεγεθος.


Φιλικα
Βασιλης

Ενα παιδακι προσπαθουσε να πιασει κατι ψαρακια
με τα χερια του.Πολυ γρηγορα διαπιστωσε οτι αυτο
ηταν απο πολυ δυσκολο εως αδυνατο.
Αρχισε να συνειδητοποιει την αδυναμια του μεσα
στο νερο.Δεν αρκουσαν τα χερια και γενικως το
σωμα του.
Ειχε ελθει η ωρα του μυαλου....
Μυαλο.......μεθοδος....συλληψη.....θανατος(ισως).
Κι αφου ετσι καταφερε κι επιασε ψαρια αρχισε να
συνειδητοποιει οτι Ψαρεμα ειναι μια απασχοληση που
χρησιμοποιει το μυαλο του, σκαρωνει μεθοδο, συλλαμβανει
το ψαρι και ισως το σκοτωνει.
Ασφαλως καταλαβαινει οτι ταλαιπωρει το ψαρι η/και ισως
το θανατωνει, ομως ειναι τοσο μεγαλη η επιθυμια
του να νικησει* μεσον του μυαλου του αυτα τα πλασματα
ενος αλλου κοσμου (στον οποιο οπως ειπα ειναι πρακτικα
αδυνατος) ωστε δεν δινει σημασια στο τι ενδεχομενως
παθαινουν τα ψαρια.
Πολυ αργοτερα και οταν μαθει καλα να χρησιμοποιει το
μυαλο του και να πιανει ψαρια αρχιζει να χορταινει πια
και σιγα σιγα παυει να βλεπει μονο τον ανταγωνισμο του
με τα πλασματα αυτα, τωρα νιωθει οτι μπορει να
επεμβαινει ευκολα και να τα πιανει, οποτε δεν εχει πια
το αρχικο κινητρο, τωρα τον τραβαει πιο πολυ η μελετη
της συμπεριφορας αυτων των πλασματων.Αρχιζει να αναπτυσει
ενα περιεργο σεβασμο προς τα ζωντανα αυτα......που τωρα
που το σκεπτομαι μπορει και να ειναι και ταση προστασιας.....


*η λεξη νικη ισως να μην ειναι για καποιους η πλεον καταλληλη.
Ισως ειναι η αναγκη να πιασουν στα χερια τους ενα ζωντανο
σπαρταριστο θησαυρο, να εχουν τη χαρα αυτης της επαφης,
δεν ειναι και μικρο πραγμα........ενας ζωντανος σπαρταριστος
θησαυρος.......μεγαλη υποθεση. Μολις ο θησαυρος ξεψυχισει
ειναι απλα ενα.....τροφιμο.......ναι βεβαια....ενα τροφιμο σαν
αυτα που μας αρεσει να φωτογραφιζουμε δηθεν για να
θυμομαστε αλλα μαλλον στην πραξη για να πεισουμε για τις
ψαρευτικες μας δυναμεις......

Κώστα,θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου.

Παρατηρώ και σε μένα,αυτή την "αλυσιδωτή αντίδραση"με το περασμα του χρόνου,και την απόκτηση περισσότερων εμπειριών.

Τις περισσότερες φορές,είναι ικανοποίηση,και μόνο η αίσθηση ότι "νίκησες" τον αντίπαλο....στον χώρο του!

Θα διαφωνήσω,εν μέρη,με την αποψή σου για τις φωτογραφίες.

Οι δύο περιπτώσεις που αναφέρεις,είναι όντως υπαρκτές.
Προσωπικά,κρατάω αρχείο για κάθε μου ψάρεμα,με διάφορα στοιχεία,φωτογραφίες από τον τόπο και τα ψάρια που έπιασα.

Βαζω τις φωτος αυτές στο site,γιατί μου αρέσει να μοιράζομαι εικόνες,με ανθρώπους που έχουν το ίδιο χόμπυ.

Φιλικά.

Νίκος.

¶ντε να είναι νύχτα, χωρίς φεγγάρι, να έχω ξεχάσει και τα γυαλιά μου, να υπάρχουν ταυτόχρονα τσιμπήματα και στα τέσσερα καλάμια και εγώ να ψάχνω την βελόνα για να δώσω μέσω της λεπτής χειρουργικής επέμβασης την "χαριστική βολή" στον εγκέφαλο του ψαριού. Και άν δεν πετύχω με την πρώτη το κέραιο σημείο, τί γίνεται: Ξαναπροσπαθώ, τρυπώντας ξανά και ξανά;
Μπαλτάς και χράπ...μία και κόψιμο του κεφαλιού δεν κάνει;
Εγώ και κάποιοι άλλοι που όταν περπατάμε προσέχουμε να μην πατήσουμε και το μυρμήγκι ακόμη, πως θα τα κάνουμε αυτά;
¶μ το άλλο; Και άν το ψάρι που έβγαλα έχει αφήσει και παιδάκια πίσω του που περιμένουν τον γυρισμό του σαν τα "καβουράκια που όλο κλαίνε τα καημένα στου γιαλού τα βοτσαλάκια"; ¶λλο "ψυχοπλάκωμα" αυτό..!!! Αλλά γιατί να μην μας ενδιαφέρει και αυτό μαζί με την ευθανασία του; Και γιατί να μην μας ενδιαφέρει που "κοτζάμ" άνδρες και όντα με νού, ξεγελάμε τα κατώτερά μας είδη εκμεταλλευόμενοι την πείνα τους;
Παραβλέπουμε αυτά και άλλα παρόμοια και σταματάμε μόνον στην ευθανασία τους; Μόνο σε αυτό το σημείο γινόμαστε ευαίσθητοι; ¶λλοι τα ξεγέλασαν; ¶λλοι πάλεψαν μαζί τους, βάζοντας όλη την "τέχνη" τους και τα έβγαλαν από το φυσικό τους περιβάλλον;
Μήπως για αλλού πηγαίναμε και εντελώς κατά τύχη βρεθήκαμε με όλα τα "συμπράγκαλά" μας κοντά στην θάλασσα να τα κυνηγάμε μετά μανίας και αφού έτσι έγινε και εντελώς τυχαία, χωρίς να το θέλουμε, πιάστηκαν που πιάστηκαν, έ άς μην υποφέρουν κιόλας, κρίμα είναι...;!!!
Στρουθοκαμηλίζουμε κύριοι άν πιστεύουμε ότι χαρίζοντας την ευθανασία δεν είμαστε δόλο-φόνοι (εδώ και άν υπάρχει δόλος) εκτός και άν όπως ειπώθηκε πρόκειται για την γεύση τους και μόνον.

Tο αν θανατώνουμε ή όχι τα ψάρια (που αποφασίζουμε να κρατήσουμε) με το C & R και με τη φωτογράφηση θεωρώ πως είναι άσχετα μεταξύ τους.
Το κάθε ένα βέβαια είναι άξιο λόγου και συζήτησης.

Φιλικά Χριστόφορος

Όσο αφορά την ευθανασία.....εγώ δεν μπορώ να το κάνω...δεν μου πάει...
Προτημώ να το πακετάρω, ή να το τοποθετήσω γρήγορα στο ψυγείο ζωντανό παρά να πέσω πάνω του καρφώνονταςτο στο κεφάλι.
Αυτή η τελευταία πράξη με χαλάει...και ομολογώ όσο και άν τη βλέπω λογική την αισθάνομαι πιο πρωτόγονη.

Φιλικά Χριστόφορος

Φίλε Χριστόφορε,δεν είναι προτιμότερο αυτό,από το να ακούς το ψάρι να σπαρταρτάει μέσα στο ψυγείο για κάνα μισάωρο?

Φιλικά.

Νίκος.