Ερώτηση Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980

Το πληκρολογιο της Θεας Καλι :lol: Επρεπε να εχεις 10 χερια να το δουλεψεις, ολη η basic στο πληκρολογιο :!: :!: :!:



Χωρις λογια :!: :!: :!: :!:

Φίλε LEADER.
Αν και δεν είμαι ποιητής, ξαναδιαβάζοντας το τόπικ, κατάλαβα ότι έπρεπε να γράψουμε κάτι και μεις που γεννηθήκαμε πριν το 50.
Εκεί προς το τέλος της Γερμανοιταλικής κατοχής, ή λίγο μετά την απελευθέρωση, κάτι άνθρωποι, οι γονείς μας, μας έφεραν στον κόσμο και αναρωτιέμαι τι κουράγιο αλλά και σθένος, πρέπει να είχαν για να αποφασίσουν να κάνουν οικογένεια μέσα στην κατοχή στην πείνα στην ανασφάλεια στο κυνηγητό και στις εκτελέσεις. Και όχι μόνο αυτό αλλά και να καταφέρουν να μας θρέψουν και να επιβιώσουμε.Τους χρωστάμε ευγνωμοσύνη, σεβασμό και αγάπη, απεριόριστα.
Εμείς που επιβιώσαμε και που η παραμικρή ιδιοτροπία μας στο φαγητό επέσυρε την ατάκα. << Κατοχή που σας χρειάζεται.>>
Βλέπεις και για μας που δεν την είχαμε βιώσει ενσυνείδητα,η τρομερή περίοδος βάραινε πάνω μας σαν κάτι το χειροπιαστό.
Εμείς που μεγαλώσαμε και σταθήκαμε στα πόδια μας
με μια φέτα ψωμί με λάδι και αλάτι για πρωινό.
Εμείς που βγήκαμε στους δρόμους,
επικίνδυνα αθώοι
που μάθαμε τη γειτονιά
και αργότερα τοχωριό μας με τον σκληρό τρόπο
αλλά εμπειρικά και αληθινά.
Εμείς που πρωτοβγαίνοντας στους δρόμους
μάθαμε να μην αγγίζουμε τα σκόρπια από τον πόλεμο πυρομαχικά.
που παρόλα αυτά αρκετοί φίλοι και συνομίληκοι έχασαν τη ζωή ή την αρτιμέλειά τους από αυτά τα καταραμένα σύνεργα
που το Πάσχα αν βρίσκαμε φυτίλι ,φτιάχναμε αριστοτεχνικά βαρελότα.
Το μπαρούτι άφθονο από ταινίες με σφαίρες Γερμανικών πολυβόλων.
Εμείς που τα παιχνίδια μας ήταν οι σφεντόνες
και ο πετροπόλεμος -άγριος-με την άλλη γειτονά
που τα πουλιά υπέφεραν από τις σφεντόνες μας και τις ξώβεργες
που το όνειρό μας λίγο αργότερα ήταν το πατίνι με τα ρουλεμάν
το ποδήλατο ήταν πολυτέλεια άπιαστη
που παίζαμε ατέλειωτες ώρες ποδόσφαιρο
με μπάλλα από κουρέλια στις αλάνες,
που μουσκεύαμε στη θάλασσα τα καλοκαίρια
πριν να μάθουμε κολύμπι.
Που ανακαλύψαμε το ψάρεμα από τα μικράτα μας
και σκαρώναμε πετονιές και εργαλεία ψαράδικα
κοιτώντας και ρωτώντας τους μεγαλύτερους.
Εμείς που στα δέκα χρόνια μας πρωτοφορέσαμε μάσκα-δανεική.
Πρώτη βουτιά στο λιμάνι. Ακόμα το θυμάμαι σα νάναι τώρα.Θάμβος.
Μια παλιά ψαρόβαρκα, σάπιζε ειρηνικά ακουμπισμένη στη λάσπη του βυθού.
Στα σπασμένα πλευρά της, ανάμεσα στα στραβόξυλα,
κυκλοφορούσαν πέρκες ,γύλοι, χάνοι
με φανταστικά χρώματα και κίνηση που φάνταζε εξωπραγματική.
που στα δεκατρία μας κρατώντας ψαροτούφεκο με ελατήριο,
κάθε μέρα ήθελε γρασσάρισμα,
ανακαλύψαμε το χειρισμό VALSAVA και τον υπεραερισμό
και τον εφαρμόζαμε μέχρι ζαλάδας,
μιας και δεν υπήρχε κανείς να μας πει για τον κίνδυνο που διατρέχαμε.
Επιζήσαμε λίγο από τύχη και πιο πολύ γιατί η φυσική μας κατάσταση ήταν τρομερή. Μόνο τα λέπια μας έλειπαν.
Κανένας δεν μπορούσε να μας ελέγξει
ούτε είχε το χρόνο απασχολημένοι όπως ήταν
με τον αναζήτηση μεροκάματου.
Εμείς που μέσα από στερήσεις και αρρώστειες
ούτε εμβόλια ούτε φάρμακα
καταφέραμε να καβατζάρουμε τη δεκαετία του 40
και να μπούμε άνετοι στη δεκαετία του 50.
Η πρώτη πειθαρχία το σχολεό,
έβαλε κανόνες στη ζωήμας για πρώτη φορά.
Θυμάμαι όταν είμαστε απογευματινοί
έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι
να πλυθούμε να φάμε και να φορέσουμε παπούτσια.
Πως θα πηγαίναμε στο σχολειό.
Αλήθεια ποιος από τους νεώτερους έχει ζήσει τη γλύκα
αλλά και την ελευθερία τη ξυποληταρίας?
Τα καρφιά τα γυαλιά και ότι άλλο μας μάτωνε
το αντιμετωπίζαμε με χώμα στην πληγή για να σταματήσει το αίμα.
Το πολύ πολύ λίγος καπνός από τσιγάρο.
Και κει στο μέσο της ανήσυχοι,αρχίσαμε να
συλλαβίζουμε με κατάνυξη
και με την εμμονή του πρωτόπειρου τα μηναία του
έρωτα, όπως μόνο οι έφηβοι μπορούν να τα νιώσουν πιεσμένοι ανάμεσα στη λίμπιντο και το ιδανικό. Μη γελάτε οι νεώτεροι.
Για μας ευαγγέλιο έμειναν το <<έρως Ανίκατε μάχαν>>
και το<< ο έρωτας ήλθεν εξ οράνω πορφυρίαν περθέμενον χλάμυν>>
Εμείς που σεβόμασταν τους δασκάλους και τους καθηγητές μας
και ψάχνοντας στα τυφλά,
ανακαλύψαμε τη λογοτεχνία
και διαβάζαμε ανάκατα Παλαμά, Μάσκα, Ντοστογιέφσκι
και τότε αρχές περίπου της δεκαετίας του 60
-της τρομερής δεκαετίας του 60 -είχαμε την τύχη
να μας συναρπάσουν και να γίνουν οδηγοί μας
τα δυό ιερά τέρατα ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ-ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ.
Οδηγοί και μύστες αισθητικής.
Στ` αλήθεια αν δεν είδατε το Θεοδωράκη να διευθύνει το Μαουτχάουζεν σε πρώτη εκτέλεση -έξω οι παρακρατικοί με ξύλα και πέτρες και η αστυνομία με τα κλόμπ - και μέσα η μέθεξη σε κάτι μεγάλο,είναι δύσκολο να καταλάβετε τι χάσατε, αλλά και τι σημαίνει μυσταγωγία.
Εμείς που χάρις σ` αυτούς αλλά και σε άλλους Τσαρούχη , Κουν, Συνοδινού,Παπαθανασίου,
ανακαλύψαμε το θέατρο
και χάρις σε καποια καινούργια για τότε ονόματα
Ρίτσος, Ελύτης,
την ποίηση και την καινούργια αίσθηση που έφερναν στη γλώσσα.Ακούστε.
<<πριν από τα μάτια μου
ήσουν φως
πριν από τον έρωτα έρωτας
και όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.>>
Ο.Ε προσανατολισμοί.
Εμείς που ματώσαμε σε πορείες και διαδηλώσεις
για τη διεθνή νομιμότητα την Κύπρο , το 114
και κυρίως για τη μεγάλη ουτοπία
του δεκαπέντε τοις εκατό για την Παιδεία,
καλά ξοδέψαμε τα νιάτα μας
<<γιατί η νιότη διαρκεί
όσο μια διαδήλωση>>
και μπορεί να διαιρεθήκαμε, μπορεί να χαλάσαμε φιλίες
κάποιοι φίλοι μας εγκατέλειψαν ή μας πρόδωσαν
Θεέ μου πως πόναγε.
Αλλά κοιτώντας πίσω μπορούμε να ΄χουμε τη πολυτέλεια
στις μέρες, μας να πούμε, κάτι κάναμε.
Εμείς οι γεννημένοι πριν από το πενήντα
που ακόμα χαιρόμαστε
τα ηλιοβασιλέματα και την κάθε καινούργια μέρα ,
μετα μάτια ανοιχτά , αλλά όχι αθώα.
Η αθωότητα έμεινε πίσω μαζί με τα νιάτα μας.
Εμείς οι παλιοί που βλέπουμε τα παιδιά μας και τους νεώτερους να προσπαθούν να αρθρώσουν το δικό τους λόγο μέσα από άλλες δυσκολίες και άλλες απαιτήσεις. Και που όταν χαμογελάμε
καμμια φορά και χωρίς λόγο ,για σας χωρίς λόγο ,
είναι που ξέρουμε καλά
ότι οι δυσκολίες είναι προνόμιο των νέων ,
αλλά και μέρος της γοητείας που έχει
<<αυτός ο κόσμος ομικρός ο μέγας.>>
Φίλοι μου γεια σας.

Νίκος 4
[/b]

Φίλε LEADER.
Αν και δεν είμαι ποιητής, ξαναδιαβάζοντας το τόπικ, κατάλαβα ότι έπρεπε να γράψουμε κάτι και μεις που γεννηθήκαμε πριν το 50.
Εκεί προς το τέλος της Γερμανοιταλικής κατοχής, ή λίγο μετά την απελευθέρωση, κάτι άνθρωποι, οι γονείς μας, μας έφεραν στον κόσμο και αναρωτιέμαι τι κουράγιο αλλά και σθένος, πρέπει να είχαν για να αποφασίσουν να κάνουν οικογένεια μέσα στην κατοχή στην πείνα στην ανασφάλεια στο κυνηγητό και στις εκτελέσεις. Και όχι μόνο αυτό αλλά και να καταφέρουν να μας θρέψουν και να επιβιώσουμε.Τους χρωστάμε ευγνωμοσύνη, σεβασμό και αγάπη, απεριόριστα.
Εμείς που επιβιώσαμε και που η παραμικρή ιδιοτροπία μας στο φαγητό επέσυρε την ατάκα. << Κατοχή που σας χρειάζεται.>>
Βλέπεις και για μας που δεν την είχαμε βιώσει ενσυνείδητα,η τρομερή περίοδος βάραινε πάνω μας σαν κάτι το χειροπιαστό.
Εμείς που μεγαλώσαμε και σταθήκαμε στα πόδια μας
με μια φέτα ψωμί με λάδι και αλάτι για πρωινό.
Εμείς που βγήκαμε στους δρόμους,
επικίνδυνα αθώοι
που μάθαμε τη γειτονιά
και αργότερα τοχωριό μας με τον σκληρό τρόπο
αλλά εμπειρικά και αληθινά.
Εμείς που πρωτοβγαίνοντας στους δρόμους
μάθαμε να μην αγγίζουμε τα σκόρπια από τον πόλεμο πυρομαχικά.
που παρόλα αυτά αρκετοί φίλοι και συνομίληκοι έχασαν τη ζωή ή την αρτιμέλειά τους από αυτά τα καταραμένα σύνεργα
που το Πάσχα αν βρίσκαμε φυτίλι ,φτιάχναμε αριστοτεχνικά βαρελότα.
Το μπαρούτι άφθονο από ταινίες με σφαίρες Γερμανικών πολυβόλων.
Εμείς που τα παιχνίδια μας ήταν οι σφεντόνες
και ο πετροπόλεμος -άγριος-με την άλλη γειτονά
που τα πουλιά υπέφεραν από τις σφεντόνες μας και τις ξώβεργες
που το όνειρό μας λίγο αργότερα ήταν το πατίνι με τα ρουλεμάν
το ποδήλατο ήταν πολυτέλεια άπιαστη
που παίζαμε ατέλειωτες ώρες ποδόσφαιρο
με μπάλλα από κουρέλια στις αλάνες,
που μουσκεύαμε στη θάλασσα τα καλοκαίρια
πριν να μάθουμε κολύμπι.
Που ανακαλύψαμε το ψάρεμα από τα μικράτα μας
και σκαρώναμε πετονιές και εργαλεία ψαράδικα
κοιτώντας και ρωτώντας τους μεγαλύτερους.
Εμείς που στα δέκα χρόνια μας πρωτοφορέσαμε μάσκα-δανεική.
Πρώτη βουτιά στο λιμάνι. Ακόμα το θυμάμαι σα νάναι τώρα.Θάμβος.
Μια παλιά ψαρόβαρκα, σάπιζε ειρηνικά ακουμπισμένη στη λάσπη του βυθού.
Στα σπασμένα πλευρά της, ανάμεσα στα στραβόξυλα,
κυκλοφορούσαν πέρκες ,γύλοι, χάνοι
με φανταστικά χρώματα και κίνηση που φάνταζε εξωπραγματική.
που στα δεκατρία μας κρατώντας ψαροτούφεκο με ελατήριο,
κάθε μέρα ήθελε γρασσάρισμα,
ανακαλύψαμε το χειρισμό VALSAVA και τον υπεραερισμό
και τον εφαρμόζαμε μέχρι ζαλάδας,
μιας και δεν υπήρχε κανείς να μας πει για τον κίνδυνο που διατρέχαμε.
Επιζήσαμε λίγο από τύχη και πιο πολύ γιατί η φυσική μας κατάσταση ήταν τρομερή. Μόνο τα λέπια μας έλειπαν.
Κανένας δεν μπορούσε να μας ελέγξει
ούτε είχε το χρόνο απασχολημένοι όπως ήταν
με τον αναζήτηση μεροκάματου.
Εμείς που μέσα από στερήσεις και αρρώστειες
ούτε εμβόλια ούτε φάρμακα
καταφέραμε να καβατζάρουμε τη δεκαετία του 40
και να μπούμε άνετοι στη δεκαετία του 50.
Η πρώτη πειθαρχία το σχολεό,
έβαλε κανόνες στη ζωήμας για πρώτη φορά.
Θυμάμαι όταν είμαστε απογευματινοί
έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι
να πλυθούμε να φάμε και να φορέσουμε παπούτσια.
Πως θα πηγαίναμε στο σχολειό.
Αλήθεια ποιος από τους νεώτερους έχει ζήσει τη γλύκα
αλλά και την ελευθερία τη ξυποληταρίας?
Τα καρφιά τα γυαλιά και ότι άλλο μας μάτωνε
το αντιμετωπίζαμε με χώμα στην πληγή για να σταματήσει το αίμα.
Το πολύ πολύ λίγος καπνός από τσιγάρο.
Και κει στο μέσο της ανήσυχοι,αρχίσαμε να
συλλαβίζουμε με κατάνυξη
και με την εμμονή του πρωτόπειρου τα μηναία του
έρωτα, όπως μόνο οι έφηβοι μπορούν να τα νιώσουν πιεσμένοι ανάμεσα στη λίμπιντο και το ιδανικό. Μη γελάτε οι νεώτεροι.
Για μας ευαγγέλιο έμειναν το <<έρως Ανίκατε μάχαν>>
και το<< ο έρωτας ήλθεν εξ οράνω πορφυρίαν περθέμενον χλάμυν>>
Εμείς που σεβόμασταν τους δασκάλους και τους καθηγητές μας
και ψάχνοντας στα τυφλά,
ανακαλύψαμε τη λογοτεχνία
και διαβάζαμε ανάκατα Παλαμά, Μάσκα, Ντοστογιέφσκι
και τότε αρχές περίπου της δεκαετίας του 60
-της τρομερής δεκαετίας του 60 -είχαμε την τύχη
να μας συναρπάσουν και να γίνουν οδηγοί μας
τα δυό ιερά τέρατα ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ-ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ.
Οδηγοί και μύστες αισθητικής.
Στ` αλήθεια αν δεν είδατε το Θεοδωράκη να διευθύνει το Μαουτχάουζεν σε πρώτη εκτέλεση -έξω οι παρακρατικοί με ξύλα και πέτρες και η αστυνομία με τα κλόμπ - και μέσα η μέθεξη σε κάτι μεγάλο,είναι δύσκολο να καταλάβετε τι χάσατε, αλλά και τι σημαίνει μυσταγωγία.
Εμείς που χάρις σ` αυτούς αλλά και σε άλλους Τσαρούχη , Κουν, Συνοδινού,Παπαθανασίου,
ανακαλύψαμε το θέατρο
και χάρις σε καποια καινούργια για τότε ονόματα
Ρίτσος, Ελύτης,
την ποίηση και την καινούργια αίσθηση που έφερναν στη γλώσσα.Ακούστε.
<<πριν από τα μάτια μου
ήσουν φως
πριν από τον έρωτα έρωτας
και όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.>>
Ο.Ε προσανατολισμοί.
Εμείς που ματώσαμε σε πορείες και διαδηλώσεις
για τη διεθνή νομιμότητα την Κύπρο , το 114
και κυρίως για τη μεγάλη ουτοπία
του δεκαπέντε τοις εκατό για την Παιδεία,
καλά ξοδέψαμε τα νιάτα μας
<<γιατί η νιότη διαρκεί
όσο μια διαδήλωση>>
και μπορεί να διαιρεθήκαμε, μπορεί να χαλάσαμε φιλίες
κάποιοι φίλοι μας εγκατέλειψαν ή μας πρόδωσαν
Θεέ μου πως πόναγε.
Αλλά κοιτώντας πίσω μπορούμε να ΄χουμε τη πολυτέλεια
στις μέρες, μας να πούμε, κάτι κάναμε.
Εμείς οι γεννημένοι πριν από το πενήντα
που ακόμα χαιρόμαστε
τα ηλιοβασιλέματα και την κάθε καινούργια μέρα ,
μετα μάτια ανοιχτά , αλλά όχι αθώα.
Η αθωότητα έμεινε πίσω μαζί με τα νιάτα μας.
Εμείς οι παλιοί που βλέπουμε τα παιδιά μας και τους νεώτερους να προσπαθούν να αρθρώσουν το δικό τους λόγο μέσα από άλλες δυσκολίες και άλλες απαιτήσεις. Και που όταν χαμογελάμε
καμμια φορά και χωρίς λόγο ,για σας χωρίς λόγο ,
είναι που ξέρουμε καλά
ότι οι δυσκολίες είναι προνόμιο των νέων ,
αλλά και μέρος της γοητείας που έχει
<<αυτός ο κόσμος ομικρός ο μέγας.>>
Φίλοι μου γεια σας.

Νίκος 4
[/b]

Nικο,
το ωραιοτερο δωρο μου εκανες, :!: :!: με το κειμενο σου,
για τα γενεθλια μου, σημερα που εκλεισα τα 57 (21-6-1949).

Φιλικα
Νικος

ΝΙΚΟΣ 4........ EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ-ΣΠΑΝΙΟ-ΔΥΝΑΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ..... 8O


ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ

κωστας ...

Αγαπητέ Νικοs4
¶ν και η δική μου ζωή, εδώ στην επαρχία
σε αρκετά σημεία από όσα περιγράφεις
ήταν κάπως διαφορετική
εκτιμώ βαθύτατα
τα όσα έγραψες για εμάς τους
γεννηθέντας πριν το 1950
ως επωδό της παρουσίας μας
σε αυτή εδώ την ζωή.
Σε ευχαριστώ θερμά

Μιλτιάδης
Βόλος 15/08/1947

Κυριε Νικο τα λογια σου μου εφεραν στο μυαλο εναν μεγαλο αντρα της γεννιας σου...Τον πατερα μου...
Να ειστε παντα καλα
Με σεβασμο και συγκινηση,Νικος..

Φίλε nzon.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ.
Πάντα 'Ζωντανός' και ψαράς ενεργός.
Να είσαι καλά φίλε
Νικος

Φίλε LEADER.

Και γω επαρχιώτης είμαι. Και επειδή περίμενα ότι κάποιοι θα είχαν βασικές διαφορές και εμπειρίες απο τη ζωη στο νησί,περισσότερο έσβησα παρά
έγραψα.
Ευχαριστίες σου χρωστάω εγώ μιας και το σχόλιό σου στο κείμενο του ZEROCAST, στάθηκε η αιτία ναγράψω και γω για πράγματα που όπως αποδείθηκε με πίεζαν και ζητούσαν να βγουν.
Νάσαι καλά

Νίκος


\Φίλε Angkler

Mε συγκίνησες.
Ανθρωπος που μιλάει με τέτοιο σεβασμό για τον πατέρα του, αξίζει εκτίμηση, φιλία και τον δικό μου σεβσσμό.

Νάσαι καλά φίλε.

Νίκος.