Ερώτηση Ψάρεμα κυπρίνου (Carp Fishing)

Για να ασχοληθούμε με το ψάρεμα του κυπρίνου ενός
τόσο καταξιωμένου αντιπάλου πρέπει να γνωρίζουμε κάποια θέματα όπως π.χ. η βιολογία του οι συνήθειες του  ο τρόπος διατροφής του  διότι έχουμε να παλέψουμε με ένα ψάρι που έχει εγκέφαλο και μνήμη και μεγάλη προϊστορία ας μάθουμε λοιπόν κάποια θέματα που αφορούν αυτους του άξιους αντιπάλους.
τα είδη των κυπρίνων ειναι τα εξής:
    γενος  Abramis
          o Carp bream (Abramis brama)
    γενος Aristichthys:
          o Bighead carp (Aristichthys nobilis)
    γενος Barbodes:
          o Carnatic carp (Barbodes carnaticus)
    γενος Carassius:
          o Crucian carp (Carassius carassius )
          o Prussian carp (Carassius gibelio)
          o Goldfish (Carassius auratus)
    γενος Cirrhinus:
          o Chinese mud carp (Cirrhinus chinensis)
          o Deccan white carp (Cirrhinus fulungee)
          o Hora white carp (Cirrhinus macrops)
          o Small scale mud carp (Cirrhinus microlepis)
          o Mud carp (Cirrhinus molitorella)
    γενος Ctenopharyngodon:
          o Grass carp (Ctenopharyngodon idellus)
    γενος Culter:
          o Predatory carp (Culter erythropterus)
    γενος Cyprinus:
          o Common carp, Koi (Cyprinus carpio)
    γενος Epalzeorhynchos:
          o Red-tailed black shark (Epalzeorhynchos bicolor)
          o Red-finned black shark or Rainbow shark (Epalzeorhynchos frenatus)
    γενος Henicorhynchus:
          o Siamese mud carp (Henicorhynchus siamensis)
    γενος Hypophthalmichthys:
          o Silver carp (Hypophthalmichthys molitrix)
    γενος Labeo:
          o African carp (Labeo coubie)
          o Fringed-lipped peninsula carp (Labeo fimbriatus)
          o Bigmouth carp (Labeo kontius)
    γενος Mylopharyngodon:
          o Black carp (Mylopharyngodon piceus)
          carpunius maximus (daniel ybarra)
Επιστημονική ονομασία : Cyprinus carpio

Ο κυπρίνος ο γνήσιος (κοινώς γριβάδι, σαζάνι, τσουκάνι) είναι αυτόχθον είδος της ανατολιιςής Ασίας, από όπου Kαταγεται. Στην Ευρώπη μεταφέρθηκε τον 13ο  αιώνα. Στην Βόρεια Αμερική έφθασε το 1872 από την Γερμανία, ενώ εξακολουθεί να απουσιάζει από την Νότια Αμερική και την Aφρική.

Στην Ελλάδα απαντάται σε όλες τις σημαντικές λίμνες, κυρίως όμως στην Μικρή και Μεγάλη Πρέσπα, στην Βεγορίτιδα, Βόλβη (Κορώνεια), Αγ. Βασιλείου (Λαγκαδά), Καστοριάς. Ιωαννίνων, Τριχωνίδα, Βιστωνίδα (Πόρτο-Λάγος), αλλά και σε πολλές μικρότερες, καθώς και στα περισσότερα ποτάμια συστήματα της χώρας.

Ο κυπρίνος είναι το μεγαλύτερο ψάρι της οικογενείας των Κυπρινιδών. Είναι ένα ωραίο στην εμφάνιση και εύγευστο ψάρι. Γύρω από το στόμα του υπάρχουν τέσσερα χαρακτηριστικά σάρκινα προεκτάματα (μουστάκια).

Στην ράχη του υπάρχει ένα μακρύ ραχιαίο πτερύγιο, ενώ διαθέτει και δύο θωρακικά, δύο κοιλιακά και ένα κοντό εδρικό πτερύγιο.

Το μήκος του φθάνει τα 40-50 εκατοστά και το βάρος του τα 2 κιλά, σε ηλικία 5 ετών. Σε ηλικία 10 ετών μπορεί να φθάσει τα 8-9 κιλά, ενώ έχουν αναφερθεί περιπτώσεις κυπρίνων που σε ηλικία 40 ετών έφθασαν τα 30 κιλά και μήκος περίπου 1,5 μέτρο.

Υπάρχουν 4 ποικιλίες κυπρίνων που διακρίνoνται , από την πληρότητα. το σχήμα και την διάταξη των λεπιών στην κάλυψη του σώματος:

1. Ο κυπρίνος με λέπια: Eίvαι ποικιλία που συναντάμε στις λίμνες και τα ποτάμια της Ελλάδος και στην οποία τα λέπια καλύπτουν ολόκληρη την επιφάνεια του σώματος.

2. Ο "καθρεπτοειδής" κυπρίνος : Πρόκειται για την λεγόμενη "φυλή της Γαλικίας" στην οποία εμφανίζονται μεγάλα, ακανόνιστα λέπια, τα λεγόμενα "καθρεπτοειδή", που καλύπτουν ένα μόνο τμήμα της επιφάνειας του σώματος, ενώ το υπόλοιπο είναι γυμνό. Είναι το κατ' εξοχήν καλλιεργούμενο είδος κυπρίνου στην Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη.

3. Ο "γραμμοειδής" κυπρίνος : Είναι παραλλαγή της "φυλής της Γαλικίας" και διαφέρει από την προηγούμενη στην διάταξη των λεπιών, τα οποία στην ποικιλία αυτή είναι ισομεγέθη (γραμμοειδή λέπια) και εμφανίζονται σε μια σειρά, κατά μήκος της πλευρικής γραμμής, ενώ το υπόλοιπο σώμα είναι γυμνό.

Ο "γυμνός" κυπρίνος : Πρόκειται για την λεγόμενη "Βοημική φυλή" της οποίας το βασικό χαρακτηριστικό είναι η παντελής απουσία λεπιών. Μια παραλλαγή αυτής της ποικιλίας είναι ο λεγόμενος κυπρίνος Aischgrίinder.

Ο κυπρίνος είναι παμφάγο ψάρι και τρέφεται τόσο με υδρόβια βλάστηση, όσο και με προνύμφες εντόμων, μικρά καρκινοειδή, σκώληκες και άλλα μικροσκοπικά υδρόβια ζώα.

Η καλύτερη θερμοκρασία ανάπτυξης των κυπρίνων κυμαίνεται μεταξύ 20ο  – 25ο  C. Σε θερμοκρασίες πάντως μεγαλύτερες των 28ο  C και χαμηλότερες των 80 σταματάει να προσλαμβάνει τροφή ενώ στους 3ο  C πέφτει σε ένα είδος χειμέριας νάρκης.

Η περίοδος αναπαραγωγής του κυπρίνου εκτείνεται από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο, ανάλογα με την θερμοκρασία των νερών και τους γενικότερους κλιματολογικούς παράγοντες. Συνήθως πραγματοποιείται Μάιο με Ιούλιο όταν η θερμοκρασία ξεπερνάει τους 19ο  - 20ο C.

Η εναπόθεση των αυγών πραγματοποιείται σταδιακά, συνήθως 3-4 φορές, γενικά σε ήρεμα και αβαθή νερά, σε περιοχές με έντονη υδροχαρή βλάστηση.

Οι κυπρίνοι ωριμάζουν γενετικά σε ηλικία 3 ετών τα αρσενικά και 4 ετών τα θηλυκά άτομα. Ο αριθμός των αυγών που γεννά το θηλυκό κυμαίνεται μεταξύ 100-200 χιλιάδων ανά χιλιόγραμμο σωματικού βάρους του ψαριού. Τα αυγά έχουν διάμετρο λίγο μεγαλύτερη από 1 χιλιοστό και μοιάζουν σαν μικρά μαργαριτάρια κολλημένα πάνω στα υδρόβια φυτά. Η εκκόλαψη πραγματοποιείται σε 3-4 ημέρες στους 18ο – 20ο  C

Μια από τις χαρακτηριστικές ιδιότητες της φυσιολογίας του κυπρίνου είναι οι μειωμένες απαιτήσεις του σε οξυγόνο. Η ελάχιστη ποσότητα οξυγόνου που έχει ανάγκη είναι της τάξεως των 3-3,5 ppm (μέρη στο εκατομμύριο) δηλ. 3-3,5 mgr 02/ 11 Η20 κατά τον χειμώνα ενώ τους θερινούς μήνες φθάνει τα 55,5 ppm. Έχει αποδειχθεί όμως ότι μπορεί να επιβιώσει και σε νερά με περιεκτικότητα σε οξυγόνο μόλις 0,5 ppm τον χειμώνα και 1-1,5 ppm το καλοκαίρι. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να επιβιώνει ακόμη και σε περιβάλλοντα που δεν μπορούν να ζήσουν άλλα είδη ψαριών. Αναπτύσσεται ακόμα και σε νερά θολά ενώ δεν ευδοκιμεί ιδιαίτερα σε λίμνες και ποτάμια με διαυγή νερά γιατί πρέπει να ανταγωνίζεται άλλα είδη ψαριών που τα ευνοεί το καθαρό περιβάλλον.

Αψογος οπως παντα

Η θερμοκρασία είναι καθοριστικός παράγοντας στη λειτουργία του οικοσυστήματος της λίμνης επειδή επηρεάζει τη διαλυτότητα του οξυγόνου και άλλων συστατικών, το μεταβολισμό των υδρόβιων οργανισμών αλλά και τη διαδικασία διάσπασης των οργανικών ουσιών που υπάρχουν. Οι τιμές των βέλτιστων θερμοκρασιών για τους υδρόβιους φυτικούς και ζωικούς οργανισμούς ποικίλουν .
. Η θερμοκρασία επηρεάζει τους υδρόβιους πληθυσμούς.
Οι υδρόβιοι πληθυσμοί μπορούν να διακριθούν γενικά σε θερμοανθεκτικούς με αντοχή σε υψηλές θερμοκρασίες και σε ψυχροανθεκτικούς με αντοχή στις χαμηλές θερμοκρασίες. Όσον αφορά το εύρος των θερμοκρασιών μέσα στο οποίο είναι δυνατή η επιβίωση των υδρόβιων πληθυσμών, οι διάφοροι οργανισμοί μπορούν να διακριθούν σε ευρύθερμους, με ανθεκτικότητα σε μεγάλο εύρος θερμοκρασιών και σε στενόθερμους, με ανθεκτικότητα σε μικρές μόνο μεταβολές της θερμοκρασίας. Όσο η θερμοκρασία του νερού πλησιάζει τη βέλτιστη τιμή για κάποιους υδρόβιους οργανισμούς, τόσο οι οργανισμοί αυτοί γίνονται περισσότερο δραστήριοι, καταναλώνουν περισσότερη τροφή και χρησιμοποιούν περισσότερο οξυγόνο.

Συνεπώς, η θερμοκρασία του νερού όχι μόνο διαμορφώνει τη σύνθεση των βιοκοινοτήτων, αλλά επιδρά και στη συμπεριφορά τους και στο μέγεθος κατ΄ επέκταση των πληθυσμών τους.

Ανάλογα με τη γεωγραφική τους θέση, τις κλιματικές συνθήκες της περιοχής και το βάθος τους οι λίμνες διακρίνονται σε:

Τροπικές: θερμοκρασία των επιφανειακών νερών μεγαλύτερη από 4οC
Εύκρατες: θερμοκρασία των επιφανειακών νερών και κάτω από 4οC
Πολικές: θερμοκρασία των επιφανειακών νερών μικρότερη από 4οC όλη τη διάρκεια του έτους (στον πυθμένα όμως η θερμοκρασία σταθεροποιείται στους 4οC)

Στα εύκρατα γεωγραφικά πλάτη και σε βαθιές λίμνες, καθώς ο ήλιος θερμαίνει τη λίμνη, δημιουργεί ένα θερμό και λιγότερο πυκνό επιφανειακό στρώμα με σχετικά ομοιόμορφη θερμοκρασία και δική του κυκλοφορία, το επιλίμνιο. Πρόκειται για το επιφανειακό νερό (και αυτό που βρίσκεται σε μικρό βάθος από την επιφάνεια) που δέχεται άμεσα τις επιδράσεις από τις μεταβολές της θερμοκρασίας του αέρα (εποχιακές διακυμάνσεις της ατμοσφαιρικής θερμοκρασίας) και τον άνεμο και περιέχει υψηλές συγκεντρώσεις διαλυμένου οξυγόνου. Το νερό στο επιλίμνιο είναι συνήθως θερμότερο από αυτό των υποκείμενων στρωμάτων. Κατά τη χειμερινή ωστόσο περίοδο και όταν η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας πλησιάζει το μηδέν, το επιλίμνιο μπορεί να είναι ψυχρότερο από τα υποκείμενα στρώματα, των οποίων η θερμοκρασία παραμένει σταθερή (4οC) .

Το επιλίμνιο βρίσκεται πάνω σε ένα πυκνότερο, ψυχρότερο και "αδιατάραχτο" στρώμα, το υπολίμνιο. Πρόκειται για το κατώτερο, βαρύτερο και ψυχρότερο στο μεγαλύτερο διάστημα του έτους στρώμα της λίμνης που χαρακτηρίζεται συνήθως από χαμηλές συγκεντρώσεις διαλυμένου οξυγόνου. Λόγω ανώμαλης διαστολής και μεγάλης θερμοχωρητικότητας του νερού, κατά τους ψυχρούς μήνες του έτους (θερμοκρασία ατμόσφαιρας κοντά ή υπό του μηδενός), η θερμοκρασία στο υπολίμνιο παραμένει σταθερή (4οC) και υψηλότερη από αυτή του επιλίμνιου.



Στην ανώτερη περιοχή του υπολίμνιου, εκεί όπου διαχωρίζεται το επιλίμνιο από το υπολίμνιο και μέσα σε μια υδάτινη περιοχή ελάττωσης της θερμοκρασίας με το βάθος (μεταλίμνιο), υπάρχει ένα στρώμα έντονης ασυνέχειας, το θερμοκλινές. Πρόκειται για το λεπτό στρώμα νερού που χαρακτηρίζεται από σημαντική ελάττωση της θερμοκρασίας όσο αυξάνεται το βάθος. Αν και ο όρος θερμοκλινές συχνά χρησιμοποιείται ως συνώνυμο του μεταλιμνίου, στην πραγματικότητα αντιστοιχεί στην επιφάνεια με το μεγαλύτερο ρυθμό μείωσης της θερμοκρασίας σε σχέση με το βάθος. Συνεπώς το θερμοκλινές είναι το σημείο της μεγαλύτερης μείωσης της θερμοκρασίας μέσα στο μεταλίμνιο και εκφράζεται μαθηματικά με τον παρακάτω τύπο:

θ΄΄ = d2 θ / d2 z = 0, όπου θ = θερμοκρασία και z = βάθος

Η αλλαγή της πυκνότητας του νερού στο μεταλίμνιο λειτουργεί σαν ένας φυσικός φραγμός που εμποδίζει την ανάμιξη του νερού των ανώτερων και των βαθύτερων στρωμάτων για αρκετούς μήνες κι εμποδίζει τη μεταφορά του διαλυμένου οξυγόνου και των θρεπτικών συστατικών από το επιλίμνιο στο υπολίμνιο.

Κατά τη διάρκεια του χειμώνα η θερμική στρωμάτωση δεν είναι έντονη, γιατί η ελάττωση της θερμοκρασίας στο επιλίμνιο επηρεάζει ελάχιστα το υπολίμνιο και γενικά θεωρείται ότι η θερμοκρασία παραμένει σχεδόν σταθερή .

. Θερμική στρωμάτωση και αναστροφή

Το καλοκαίρι όμως τα νερά θερμαίνονται και σαν ελαφρύτερα παραμένουν στην επιφάνεια, οπότε δεν γίνεται ανάμιξη των επιφανειακών με τα βαθύτερα στρώματα, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται σαφώς το φαινόμενο της θερμικής στρωμάτωσης.

Το φθινόπωρο, λόγω της μειωμένης ηλιακής ακτινοβολίας και της αυξημένης νυχτερινής απώλειας θερμότητας, η θερμοκρασία του επιλίμνιου ελαττώνεται πλησιάζοντας τη θερμοκρασία του υπολίμνιου οπότε είναι δυνατή η πλήρης ανάμιξη των νερών της λίμνης με τη βοήθεια του ανέμου. Συμβαίνει δηλαδή η φθινοπωρινή αναστροφή.

Την άνοιξη, εξαιτίας της αύξησης της θερμοκρασίας, τα παγωμένα επιφανειακά νερά θερμαίνονται και εξισώνονται θερμοκρασιακά με τα νερά του υπολίμνιου, οπότε είναι πάλι δυνατή η ανάμιξη των νερών. Συμβαίνει δηλαδή η εαρινή αναστροφή.

Όπως έχει ήδη αναφερθεί στα υδάτινα οικοσυστήματα ένα μεγάλο μέρος της απορροφούμενης ηλιακής ακτινοβολίας μετατρέπεται σε θερμότητα αυξάνοντας τη θερμοκρασία του νερού. Ωστόσο συνεισφορά θερμότητας στο νερό, σε μικρότερα όμως μεγέθη, μπορεί να γίνει και από τον αέρα, το ίζημα και τις γειτονικές χερσαίες εκτάσεις.
Το βάθος μέχρι το οποίο γίνεται η ανάμιξη του νερού εξαρτάται εν μέρει από την έκθεση της λίμνης στον άνεμο (πιο συγκεκριμένα από την απόσταση από την οποία φυσάει ο άνεμος στη λίμνη χωρίς σημαντική αλλαγή στη διεύθυνσή του), αλλά κυρίως από το μέγεθος της λίμνης.

Η ανάμιξη των νερών έχει σαν συνέπεια την κυκλοφορία των θρεπτικών στοιχείων που υπάρχουν στον πυθμένα της λίμνης (άλατα φωσφόρου, αζώτου και οργανικές ενώσεις) σε όλη τη μάζα του νερού, ενισχύοντας έτσι τον ευτροφισμό της λίμνης, αλλάζοντας το χρώμα της και επηρεάζοντας την οξυγόνωση των νερών του πυθμένα.

Επειδή όλες οι λίμνες αναμειγνύονται ως ένα βαθμό, ένα χρήσιμο εργαλείο για την κατάταξη ή κατηγοριοποίησή τους βασίζεται στο πόσο πλήρης είναι η ανάμιξη των νερών σε κατακόρυφο άξονα κατά τη διάρκεια των χαμηλότερων θερμοκρασιών και της μεγαλύτερης θολερότητας. Έτσι:
1) οι λίμνες που παγώνουν κατά τη διάρκεια του χειμώνα ονομάζονται διμικτικές, αφού αναμιγνύονται πλήρως δυο φορές το χρόνο - το φθινόπωρο πριν παγώσει η επιφάνεια και την άνοιξη αφού λιώσουν οι πάγοι. Οι περισσότερες εύκρατες λίμνες είναι διμικτικές

.. Φάσεις της θερμικής στρωμάτωσης του νερού μιας διμικτικής λίμνης, από αρχές καλοκαιριού μέχρι αρχές φθινοπώρου και οι αναστροφές, φθινοπωρινή και εαρινή.


2) οι λίμνες που ποτέ δεν καλύπτονται πλήρως από πάγο και κατά τη διάρκεια του χειμώνα και της άνοιξης αναμιγνύονται συνεχώς από τον αέρα, ονομάζονται μονομικτικές.
3) εάν η λίμνη είναι ρηχή και εκτεθειμένη σε ανέμους, η θερμική στρωμάτωση μπορεί να διαρκεί μία ή δυο εβδομάδες, στη συνέχεια να αναμιγνύεται πλήρως εξαιτίας καταιγίδων και το φαινόμενο αυτό να επαναλαμβάνεται τακτικά. Αυτός ο τύπος των λιμνών είναι μάλλον κοινός και ονομάζονται πολυμικτικές. (Η λίμνη της Καστοριάς, λόγω της παρουσίας απότομων διαβαθμίσεων στη στήλη του νερού, χωρίς όμως το σχηματισμό καθορισμένου υπολίμνιου - πιθανότατα λόγω του μικρού βάθους - μπορεί να χαρακτηρισθεί ως πολυμικτική.)
4) αν κατά τη διάρκεια του κύκλου της ετήσιας ανάμιξης, η λίμνη αναμιγνύεται από την επιφάνεια ως τον πυθμένα, η λίμνη ονομάζεται ολομικτική, ενώ όταν είναι τόσο βαθιά ώστε δεν υπάρχει αρκετή ενέργεια για να διαταραχθεί η στρωμάτωση και να επέλθει πλήρης ανάμιξη, η λίμνη ονομάζεται μερομικτική. (Μερικές από τις βαθύτερες λίμνες είναι μερομικτικές, όπως η Τανγκανίκα στην Αφρική με μόνιμο θερμοκλινές στα 400 περίπου μέτρα).
Οι λίμνες με μόνιμη κάλυψη πάγου στις πολικές περιοχές ονομάζονται αμικτικές.
προηγούμενη σελίδα

Αρχικά πρέπει να σγχαρώ το Γιάννη για την τόσο εμπεριστατωμένη εισήγηση. 

Γιάννη πρέπει να μιλήσουμε περισσότερο...


Την λειτουργία του οικοσυστήματος λίμνη επηρεάζουν πολύ οι ανθρώπινες παρεμβάσεις, στις οποίες θα πρέπει να σταθούμε ιδιαίτερα
αφού σε ότι έχει σχέση με τις φυσιολογικές περιβαλλοντικές επιδράσεις, το οικοσύστημα λίμνη έχει μηχανισμούς αντίδρασης και κατ
επέκταση μηχανισμούς επιβίωσης, ενώ για τις μη αναμενόμενες από τη φύση ανθρώπινες παρεμβάσεις, τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά.

Η ανθρώπινη παρέμβαση είναι έξω και συνήθως υπεράνω των δυνατοτήτων αποκατάστασης της διαταραχής που προκαλείται
στην ισορροπία του οικοσυστήματος. Ένα από τα βασικά και μακροχρόνια επιβαρυντικά στοιχεία είναι η οργανική και ανόργανη ύλη
που απορρίπτεται από:

1. Λειτουργίες οικιστικού τύπου και είναι τα προιόντα του ανθρώπινου μεταβολισμού
2. Τις καλλιεργητικές δράσεις με χρήση λιπασμάτων που σε ποσοστό 66,6% δεν αξιοποιούνται από τα αναπτυσσόμενα φυτά, αλλά καταλήγουν στο υδάτινο οικοσύστημα

Οι επιπτώσεις σχετίζονται με έντονα ευτροφικά φαινόμενα και όταν μιλάμε για ευτροφισμό, τελείως απλά, μιλάμε για ασφυκτικά φαινόμενα για τους οργανισμούς
του οικοσυστήματος, που κυρίως θα πλήξει τα μεγάλα ψάρια ( εν προκειμένω τους κυπρίνους ). Συνηθισμένο είναι το φαινόμενο κατά τους θερινούς μήνες όπου
λόγω της αυξημένης θερμοκρασίας η ποσότητα του οξυγόνου που διατηρείται διαλυμένο στο νερό μειώνεται, να εμφανίζονται μαζικοί θάνατοι μεγάλων θηρευτών
των λιμναίων οικοσυστημάτων, λόγω ασφυξίας.

Η διάγνωση του προβλήματος γίνεται εύκολα, με την χαρακτηριστική έντονα πράσινη εικόνα της επιφάνειας του νερού της λίμνης, η οποία εμπλουτίζεται με επιπλέοντα
νεκρά μονοκύτταρα φύκη σε συσσωματώματα και (συνήθως) χαρακτηριστική "βαριά" οσμή. Η ένταση του προβλήματος είναι σε άμεση συνάρτηση με το βάθος της
κάθε λίμνης, που όσο μικρότερο είναι τόσο πιο εύκολα το πρόβλημα παίρνει διαστάσεις.

Εύκολα μπορεί κανένας να αντιληφθεί ότι η συμπεριφορά των λιμναίων πληθυσμών ψαριών κάτω από αυτές τις αντίξοες συνθήκες δεν είναι δυνατόν να είναι
φυσιολογική, ούτε ως προς τις διατροφικές τους συνήθειες, ούτε προς τις αναπαραγωγικές τους συνήθειες. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι ούτε τρέφονται
ούτε αναπαράγονται φυσιολογικά, μοιραία οδηγούνται σε μείωση πληθυσμών και πιθανή εξαφάνιση εφόσον η επιβάρυνση του οικοσυστήματος συνεχισθεί.

Η επίδραση της δημιουργίας μονάδων βιολογικού καθαρισμού βοηθάει στον περιορισμό του προβλήματος, η χρήση όμως λιπασμάτων εξακολουθεί να μένει
χωρίς αντιμετώπιση, που όπως καθένας καταλαβαίνει μάλλον δεν είναι τόσο απλή η αντιμετώπιση.

Μια ακόμα παράμετρος ειναι η επιβάρυνση του οικοσυστήματος με βαριά μέταλλα και συνθετικά χημικα.  (Σε επόμενη παρέμβαση)

Φιλικότατα
Κώστας

Αψογος οπως παντα

Απαράδεκτος θα έλεγα.... Πρώτα απ' όλα:

• Γράφει για ψάρεμα! 
• Γράφει δίνοντας εμπεριστατωμένες πληροφορίες
• Γράφει με αντικείμενο που αφορά το site κι όχι άσχετα με το αντικείμενο αυτό!

Είναι ή δεν είναι απαράδεκτος ? Χαλάει ή δεν χαλάει την κατάσταση με το να κάνει τα παραπάνω ?

Γιάννη..... 

Αψογος οπως παντα

Απαράδεκτος θα έλεγα.... Πρώτα απ' όλα:

• Γράφει για ψάρεμα! 
• Γράφει δίνοντας εμπεριστατωμένες πληροφορίες
• Γράφει με αντικείμενο που αφορά το site κι όχι άσχετα με το αντικείμενο αυτό!

Είναι ή δεν είναι απαράδεκτος ? Χαλάει ή δεν χαλάει την κατάσταση με το να κάνει τα παραπάνω ?

Γιάννη..... 

Αν ειναι ετσι τοτε παρε και απο εμενα απαραδεκτε Γιαννη αλλα τοσα   

ο κυπρίνος  τρώει ψάχνοντας τον πυθμένα της λίμνης περίπου όλο τον χρόνο στις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες χώνεται μέσα στην λάσπη και πέφτει σε ένα είδος νάρκης μέχρι η θερμοκρασία του νερού στο επιλιμνιο ανέβει στους 4ο C τότε συνεχίζει να βρίσκεται μέσα στην λάσπη και με τα μουστάκια του ψάχνει να βρει οστρακόδερμα και σκουλήκια. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ οτι τα μουστάκια του κυπρίνου είναι το κυριότερο μέσο μεταφοράς μηνυμάτων και επεξεργασίας. Πολλες φορές πριν ρουφήξει την τροφή θα την επεξεργαστεί με το μουστάκι για να δει από τι αποτελείται αν δηλαδή έχει τα απαραίτητα στοιχεία που θα τον βοηθήσουν να τραφεί. Πολλές φορές και έχει τύχει σε πολλούς ψαράδες στην προσπάθεια της επεξεργασίας καρφώνεται  το αγκίστρι  στο μουστάκι με αποτέλεσμα  να κοπεί στην προσπάθεια μας να βγάλουμε το ψάρι. Η μεγάλη διατροφική αδυναμία του κυπρίνου είναι οι γεωσκωληκες  στο εξωτερικό χρησιμοποιείται σαν κυρίως δόλωμα και πουλιέται με το κιλό από τα καταστήματα. Οι περισσότεροι ψαράδες χρησιμοποιούν μια τάφρο από τσιμέντο η μια λεκάνη πλαστική που κάνουν ψιλές τρύπες στην οποία ρίχνουν 30 πόντους μαλακό χώμα τύρφη και καλά χωνεμένη κοπριά σε αναλογία 50%  και εκεί αφού ρίξουν 5-10 σκουλήκια αρχίζουν και πετανε υπολείμματα τροφών, υδατάνθρακες , με σκοπό να θρεψουν τα σκουλήκια προσοχή  δεν πρέπει να ανέβει η θερμοκρασία στην λεκάνη και δεν πρέπει να δημιουργηθεί όξινο περιβάλλον δηλαδή να ανέβει το ph υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να το ελέγξουμε περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ζητήσετε από τον Google γράφοντας τις λέξεις
“make worm” η στις σελίδες www.nyworms.com/eurocrawlers.htm η 
www.wormman.com/worm_bin_plans.cfm
ezinearticles.com/?Easy-Carp-And-Catfish...e-Big-Fish&id=747536
Επίσης ο κυπρίνος τρέφεται με μύδια τα οποία είναι η κύρια τροφή του και συγκεκριμένα το είδος (zebra mussel) που βρίσκεται στις περισσότερες λίμνες. Για αυτό τον λόγο πολλά τεχνικά δολώματα στηρίζονται στην γεύση μύδι μεγάλη δε αγάπη τρέφει και για τα καραβιδακια όπως και για τις προνύμφες κουνουπιών. Σπάνια τρέφεται με ψάρια και σπάνια επίσης κάνει κανιβαλισμό. Το μύδι είναι ο εχθρός του ψαρά γιατί γδέρνει αλλά και τις περισσότερες φορές κόβει την πετονιά σε μια κόντρα με το ψάρι. Στην επόμενη σελίδα θα πούμε και άλλα μυστικά για αυτόν τον άξιο αντίπαλο

Πολύ καλά αυτά που γραφής Γιαννη.Θα κάνω μονό  μια διόρθωση για τις λίμνες .Η λίμνη Βόλβη και η Κορόνια   είναι   διαφορετικές λίμνες.Αγίου Βασιλείου  του  Λαγκαδα  είναι η λίμνη Κορονια,η οποια είναι νεκρη.

Μας εχει καταντησει σαν την γιαγια μου που περιμενε την Λαμψη του Φοσκωλου με αγωνια καθε μερα.Αντε δασκαλε περιμενουμε τα φωτα σου

μέχρι να ετοιμάσω το επόμενο άρθρο  σας παραθέτω μια σελίδα που θα σας λύσει αρκετές απορίες για ολα τα τεχνικά θέματα που αφορούν το ψάρεμα του κυπρίνου
pagesperso-orange.fr/topdelacarpe/pl.htm