Ερώτηση Παράδειγμα προς μίμηση...

24χρονος Ξανθιώτης φοιτητής έδωσε ζωή δωρίζοντας τα όργανά του σε 3 συνανθρώπους του


Τα ξημερώματα της Πέμπτης 13 Σεπτεμβρίου ολοκληρώθηκε με επιτυχία η διαδικασία Δωρεάς Οργάνων από 24χρονο δότη, ο οποίος, μετά από τροχαίο ατύχημα κατέληξε, ενώ νοσηλευόταν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης.

Ο 24χρονος ήταν Μουσουλμάνος Ελληνικής υπηκοότητας, καταγόταν από την Ξάνθη και ήταν φοιτητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης.

Την Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου, οι γονείς του 24χρονου ενημερώθηκαν για τη διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου και του μη αναστρέψιμου της κατάστασής του παιδιού τους από τον Δ/ντη της Μ.Ε.Θ. κο Ιωάννη Πνευματικό, και συναίνεσαν αμέσως στη δωρεά των οργάνων του, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως είναι "καθήκον προς τους συνανθρώπους μας και την κοινωνία".

Μάλιστα η μητέρα συναίνεσε λέγοντας πως "εφόσον ο γιος μου επέλεξε να γίνει γιατρός για να βοηθά τους συνανθρώπους του, είμαι βέβαιη ότι αυτό μπορεί να το κάνει και νεκρός ων.

Αυτή ήταν η αποστολή του."

Άμεσα ενημερώθηκε ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), και κινήθηκαν οι διαδικασίες συντονισμού της λήψης των οργάνων και ανεύρεσης των κατάλληλων ληπτών, οι οποίες και ολοκληρώθηκαν από την ειδική ομάδα χειρουργών μεταμοσχεύσεων του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης.

Το ήπαρ μεταμοσχεύθηκε σε 29χρονο ασθενή από τη Ρόδο - η κατάσταση του οποίου έχρηζε άμεσης μεταμόσχευσης, ενώ οι νεφροί μεταμοσχεύθηκαν σε δυο χρόνιους νεφροπαθείς από την Αθήνα και τη Χαλκιδική που υποβάλλονταν επί 6 και 9 χρόνια αντίστοιχα, σε αιμοκάθαρση.

Αξίζει να σημειωθεί, πως παρά το γεγονός πως το προσωπικό της Μ.Ε.Θ. και του Νοσοκομείου της Αλεξανδρούπολης πραγματοποίησε για πρώτη φορά το έργο προετοιμασίας & λήψης μοσχευμάτων, επέδειξε ύψιστο επαγγελματισμό, σοβαρότητα καθ' όλη διαδικασία και απόλυτη επιτυχία κατά τη διεκπεραίωση.

Ο Διοικητής του Νοσοκομείου, κ. Χρήστος Χρήστου, μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας συλλυπήθηκε την οικογένεια του εκλιπόντος και τους ευχαρίστησε για την ύψιστη πράξη γενναιοδωρίας στην οποία προέβησαν, ενώ ο Δ/ντης της Μ.Ε.Θ και Τοπικός Συντονιστής Μεταμοσχεύσεων, κος Ιωάννης Πνευματικός, εξέφρασε τη βαθιά του ικανοποίηση και συγκίνηση για την ύψιστη πράξη ανθρώπινης αλληλεγγύης στην οποία προέβησαν οι γονείς του άτυχου νεαρού:

"Η συναίνεση της οικογένειας του 24χρονου παρά τον μεγάλο πόνο για την απώλεια του μοναδικού της παιδιού, αποτελεί πραγματικά πράξη ηρωική και βαθιά ανθρώπινη.

Είμαι βέβαιος πως το ότι γνωρίζουν πως το παιδί τους δώρισε, στην ουσία, τη ζωή σε συνανθρώπους του, θα τους απαλύνει τον μεγάλο τους πόνο".

Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων - φορέας ο οποίος συντονίζει πανελλαδικά τις διαδικασίες περιστατικών δωρεάς Ιστών & Οργάνων και Μεταμόσχευσης, δηλώνει βαθιά ικανοποίηση και συγχαίρει το προσωπικό της Μ.Ε.Θ. και του Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης για τη συνέπεια και τον επαγγελματισμό που επέδειξε στην ολοκλήρωση αυτού του σπουδαίου εγχειρήματος, ενώ παράλληλα, εκφράζει την αισιοδοξία του για την αξιοποίηση ανάλογων περιστατικών στο μέλλον, έτσι ώστε κάποια μέρα, "όλοι οι Έλληνες πάσχοντες να μπορούν να γίνουν κοινωνοί του αγαθού της μεταμόσχευσης!"


“Γνώμη” Εβρου

Θα ήθελα να εστιάσω σε δύο σημεία του ρεπορτάζ.

Το πρώτο έχει να κάνει με την ανάγκη του να γίνουμε δωρητές οργάνων. Δυστυχώς η Ελλάδα (αν θυμάμαι καλά) βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των κρατών σε σχέση με τον αριθμό των δωρητών οργάνων.

Το δεύτερο έχει να κάνει με την στενοκεφαλιά κάποιων που στα πλαίσια των θρησκευτικών διαφορών και φανατισμών έχουν χωρίσει την ανθρωπότητα σε στρατόπεδα, έχουν κάνει πολέμους, έχουν καταστρέψει ότι καλύτερο μπορεί να προσφέρει η αγάπη. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι εξαιρέσεις και έτσι βλέπουμε τρεις συναθρώπους μας να γλυτώνουν από την ταλαιπωρία του τεχνικού νεφρού ή να γλυτώνουν την ίδια τους την ζωή, τρεις ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ που βρηκαν την λύτρωση από οικογένεια ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ, και μάλιστα από μια τόσο ευαίσθητη περιοχή όπου οι θρησκευτικές διαφορές είναι τόσο έντονες όσο και ο τρόπος ζωής. Από ανθρώπους που πολλοί από εμάς τους θεωρούμε ακόμα και σήμερα βάρβαρους, ακούμε την έκφραση :

είναι "καθήκον προς τους συνανθρώπους μας και την κοινωνία".

Μπορούμε άραγε όλοι μας να αισθανόμαστε ότι πρέπει να κάνουμε καθημερινά το ΚΑΘΗΚΟΝ μας
Μπορούμε άραγε να ζούμε σαν άνθρωποι ανεξάρτηατα αν είμαστε χριστιανοί, μουσουλμάνοι, βουδιστές,..., άθεοι;
Μπορούμε άραγε άπλά να είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ