Στις διακοπές μου διάβασα λίγο Εμμανουήλ Ροΐδη (1836-1904) και βρήκα δύο σημεία ενδιαφέροντα, που μοιράζομαι μαζί σας αμέσως.
Ι)
«...εδίδαξε τον ψαράν να σκοτώνει άμα εξήγοντο του δικτύου με βελόνην τα μπαρμπούνια, πριν η πικράνωσι την σάρκαν των οι σπασμοί μακράς αγωνίας.»
Από το διήγημα «Ψυχολογία Συριανού συζύγου»
ΙΙ)
«Τα μόνα καθ'εκάστην προκείμενα εις πώλησιν οψάρια είναι οι γοβιοί, αι μαρίδες, τα μελανούρια και αι παλαμίδες, ουδέ ταύτα όμως τόσον ευθηνά, ώστε να εμποδίσωσι την κατ'έτος αυξάνουσαν εισαγωγήν του βακαλάου, καίτοι ως εκ της φορολογίας και της διαφοράς του συναλλάγματος πωλούνται εις διπλασίαν της εν Ευρώπη τιμής.
Η τοιαύτη σχετική ολιγότης των ιχθύων εν χώρα όπου έπρεπε να είναι τόσον άφθονοι, αποδίδεται, πλην της αυξήσεως του πληθυσμού της πρωτευούσης, εις την από ικανών ήδη ετών εισαχθήσαν χρήσιν της δυναμίτιδος προς αλιείαν, κατά της οποίας επροτάθη πολλάκις να νομοθετηθώσιν αυστηροτάται ποιναί. Δύσκολον όμως φαίνεται να εξευρεθώσιν αυστηρότεραι των καθ'εκάστην επερχομένων εκ της εκρήξεως των φυσεκίων δυναμίτιδος ακρωτηριασμών των αλιέων, οίτινες απεδείχθησαν ανεπαρκείς να σωφρονίσωσι τους δυναμιτιστάς».
Από το «Τι τρώγουν οι Αθηναίοι»
Υ.Γ.: Ούτε τα καθημερινά συμβάντα ακρωτηριασμών τρόμαζαν τους αθεόφοβους!
