Κώστας Καίσαρης
Να 'χαμε να λέγαμε
Ο Κώστας Καίσαρης σχολιάζει την ερώτηση του Γιάννη Δημαρά στη Βουλή. Την αγωνία, δηλαδή και το πάθος του για την Ελλάδα, τη Δημοκρατία, τον Αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, που τον οδήγησαν σε ένα μικρό και ανθρώπινο λάθος.
Το ρολόι στο τραπεζάκι, δίπλα από τον κρεββάτι έδειχνε τέσσερις και δώδεκα μετά τα μεσάνυχτα. Ο Γιάννης Δημαράς συνέχιζε να στριφογυρίζει στο στρώμα. Ο ύπνος δεν τον έπαιρνε με τίποτα. Ούτε ο κάματος μιας ιδιαίτερα κουραστικής μέρας, δεν ήταν ικανός να τον καταβάλει και να τον παραδώσει στην αγκαλιά του Μορφέα. Δεν ήταν ότι ύστερα από μια ηλικία και μετά, ο κάθε άνθρωπος δυσκολεύεται στον ύπνο.
Δεν ήταν το άγχος του ανεξάρτητου βουλευτή (πρώην ΔΗΚΚΙ, πρώην ΠΑΣΟΚ, αλλά πάντα αριστερού και δημοκράτη) που εμπόδιζε τα βλέφαρα του να κλείσουν. Ήταν η αγωνία του. Για το μέλλον του τόπου. Μια φωνή μέσα του, τον έστηνε στον τοίχο και του έθετε το αμείλικτο ερώτημα: "τι θα κάνεις αύριο το πρωί Γιάννη για την Ελλάδα; Για την πατρίδα; Για τον αθλητισμό; Για το ποδόσφαιρο;"
Οι Έλληνες βουλευτές για όσους δεν το γνωρίζουν είναι σαν τους νεαρούς προσκόπους. Οφείλουν να κάνουν μια καλή πράξη την ημέρα. Τουλάχιστον. Και όχι βέβαια να περάσουν κανέναν γέρο ή καμιά γριά στο απέναντι πεζοδρόμιο. Οι πράξεις των βουλευτών πρέπει να είναι μεστές. Να έχουν ουσία. Να έχουν αποτέλεσμα. Όχι καταθέτουμε καμιά ερώτηση και λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα. Ζώντας, λοιπόν, το δράμα της αϋπνίας, ο Γιάννης Δημαράς, ένιωσε μια στιγμή κάτι σαν θεία επιφοίτηση. Πετάχτηκε με τα σώβρακα κι αφού στάθηκε όρθιος και μετέωρος στο σκοτάδι για λίγα δευτερόλεπτα, αναφώνησε σαν δεύτερος Αρχιμήδης: "Εύρηκα".
Πόσους δανεικούς ποδοσφαιριστές να έχει δεξιά και αριστερά ο Ολυμπιακός; Άνοιξε το κομπιούτερ, έβαλε λίγο ουίσκι στο άδειο ποτήρι που ήταν στο γραφείο του κι άρχισε να ψάχνει μανιωδώς. Και να μετράει: Ένας ο Τάτος στον Άρη, δεύτερος ο Ντε Βινσέντι στα Γιάννενα, τρίτος ο Λεοζίνιο στην Καλλονή... Το αποτέλεσμα της έρευνας ήταν συγκλονιστικό: ο Ολυμπιακός σε επτά ομάδες της Σούπερλιγκ έχει δώσει δώδεκα δανεικούς ποδοσφαιριστές!
Αμέσως έπεσε σε βαθιά περισυλλογή. Έβαλε άλλο ένα ουίσκι κι άρχισε να μιλάει με τον εαυτό του: Μα είναι ποδόσφαιρο αυτό; Δεν φτάνει στον ελληνικό λαό, που έχει στο σβέρκο το Μνημόνιο, την ανεργία, τις απολύσεις και τα χαράτσια, έχει και τους δώδεκα δανεικούς ποδοσφαιριστές του Βαγγέλη Μαρινάκη. Κάτι πρέπει να κάνουμε.
Στο μεταξύ είχε ξημερώσει. Πήρε στα χέρια του το τηλέφωνο και σχημάτισε τον αριθμό του φίλο του και επίσης ανεξάρτητου βουλευτή, του Γαβριήλ Αβραμίδη.
- Ξύπνα μικρό μου κι άκουσε
- Κάποιο μινόρε της αυτής ;
- Όχι ρε μαλάκα, Γαβρήλο.
- Άκουσε ότι ο Ολυμπιακός έχει δεκάξι δανεικούς ποδοσφαιριστές εκ των οποίων οι δώδεκα σε επτά ομάδες της Σούπερλιγκ. Θα κάνουμε μια ερώτηση να γλείφεις τα δάχτυλα σου.
Όταν ο Γιάννης Δημαράς είχε τελειώσει τη σύνταξη της Ερώτησης, το μπουκάλι με το ουίσκι είχε αδειάσει. Μικρή, όμως, ελάχιστη σημασία είχε αυτό. Η Ερώτηση ήταν η βόμβα που θα τάραζε συθέμελα τη βρωμιά και τη σαπίλα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Με την ικανότητα, αλλά και την εμπειρία του πρώην δημοσιογράφου, ο Γιάννης Δημαράς, είχε συντάξει ένα εξαιρετικό κείμενο, το οποίοι έθετε την πολιτική ηγεσία του αθλητισμού, δηλαδή τον Υπουργό Πολιτισμού, προ των ευθυνών.
"Μήπως ήρθε η ώρα να θεσπισθούν από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας (Υπουργείο-ΕΠΟ) υγιείς και αυστηρότεροι κανόνες στο θέμα αυτό, με πλαφόν δανεικών και απαγόρευση δανεισμού σε ομάδες της ίδιας κατηγορίας;
Τι μπορεί, όμως, να κάνει στην προκειμένη περίπτωση ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, εκτός από το να περιποιείται τα μαλλιά του, με βαφή και Νο1 μάλιστα; Η απάντηση είναι τουμπεκί ψιλοκομμένο. Απολύτως τίποτα. Καμιά δουλειά δεν έχει το Υπουργείο Πολιτισμού με τους Νόμους και τους κανονισμούς του ποδοσφαίρου. Αυτή είναι δουλειά της ΕΠΟ. Και μόνο. Η οποία ΕΠΟ σε καμία περίπτωση δεν είναι όργανο της Πολιτείας. Όπως αναφέρουν στην ερώτηση τους ο Γιάννης και ο Γαβριήλ. Είναι ανεξάρτητη αρχή, που για τέτοιου είδους θέματα δεν δίνει σε κανέναν λογαριασμό.
Άρα η ερώτηση είναι πεπέ. Μουσαντένια. Παραμύθι φούρναρης. Να 'χαμε να λέγαμε. Θα αναρωτηθεί κάποιος δεν το γνώριζαν αυτό οι δύο εκλεκτοί βουλευτές; Δεν το γνώριζαν οι συνεργάτες τους στα γραφεία τους και οι επιστημονικοί σύμβουλοι τους; Ένας κακοήθης θα μπορούσε να κάνει δεύτερες σκέψεις: ότι υπάρχουν βουλευτές βαποράκια. Βουλευτές που κάνουν ερωτήσεις για να εξυπηρετήσουν συμφέροντα. Για γελοία υποκείμενα που γράφουνε και υπογράφουν αρλούμπες. Για καραγκιόζηδες. Στην προκειμένη περίπτωση των κκ. Δημαρά και Αβραμίδη, δεν ισχύουν αυτά. Ήταν ο ζήλος. Το υπέρμετρο πάθος του Γιάννη για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη που τον οδήγησε σε αυτό το μικρό λάθος. Δεν υπήρχε σκοπιμότητα. Ούτε ιδιοτέλεια. Ότι αύριο, δηλαδή, που θα γίνουνε εκλογές θα βγαίνουμε συνέχεια στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ.
Ειδικά για τον Γιάννη Δημαρά που η διαδρομή του είναι γνωστή και οποίος είχε την πρωτοβουλία, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Η παρουσία του κοσμεί τη Βουλή. Μακάρι να 'χαμε κι άλλους σαν τον Γιάννη. Ένα λάθος έκανε ο άνθρωπος; Να τον κρεμάσουμε;
Επιμέλεια: Κώστας Καίσαρης
Δημοσίευση: 17 Σεπ 2013 18:08 ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ