Πάντα με γοήτευαν τέτοιες συναντήσεις, έστω κι αν ο χαμένος ήμουν πάντα εγώ!
Έχω δύο περιστατικά να σας παραθέσω!Το πρώτο....
Πιτσιρικάς εγώ, τέλη δημοτικού-αρχές γυμνασίου, έχουμε πάει με την βάρκα ενός οικογενειακού γνωστού σε μια βραχονησίδα που είναι κοντά σε μια παραλία να κολυμπήσουμε με τις μάσκες τα πιτσιρίκια και να θαυμάσουμε τον πραγματικά παρθένο βυθό...
Όλοι κολυμπούσαμε πολύ κοντά στα βράχια γιατί το βάθος αυξανόταν τόσο απότομα που σε αποσταση 1-2 μέτρων απο αυτά δεν έχεις πια οπτική επαφή με τον βυθό...
Εγώ λοιπόν, ο μάγκας, αποφάσισα ότι ήθελα να εντυπωσιάσω μια κοπελίτσα και ήθελα να το παίξω θαρραλεος ότι κολυμπάω στα βαθειά...τρομάρα μου...
Ξαφνικά νιώθω κάτι να με ακουμπάει στο βατραχοπέδιλο και βάζοντας το κεφάλι μέσα στο νερό βλέπω μια μαύρη τεράστια σιλουέτα να περναει σαν σφαίρα από κάτω από εμένα...εμφραγμα ο πιτσιρικάς....σε κλάσματα δευτερολέπτου, ουρλιάζοντας, έχω φτάσει στη βάρκα κι έχω μπει μέσα, η κουπαστή της βάρκας, δε, ήταν αρκετά ψηλή κι εμείς τότε δυσκολευόμασταν να ανέβουμε χωρίς βοήθεια απο μεγαλύτερους, αλλά παρόλαυτά μπήκα χωρίς καμία δυσκολία...
Οι υπόλοιποι δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει και με ρωτάνε τι έπαθα κι αρχίζω να τους περιγράφω το 20μετρο προιστορικό τέρας που με ακούμπησε ώσπου ακούμε δεξιά μας ένα ρουθούνισμα και βλέπουμε το κεφάλι μιας φώκιας στα 20 μέτρα να μας κοιτάζει με μεγάλο ενδιαφέρον και περιέργεια!!!!
Περιττό να σας πω το δούλεμα που έφαγα....όχι μόνο δεν φάνηκα μάγκας αλλά γελιοποιήθηκα στα μάτια όλων( και της κοπελίτσας...σοβαρότατο πλήγμα για τον νεαρό τότε ανδρικο μου εγωισμό...

)
Η συγκεκριμένη φώκια, την ονομάσαμε Τρομάρα προς τιμήν της τρομάρας που μου έδωσε, ήταν μονιμος κάτοικος της περιοχής κι αργότερα, και το ίδιο καλοκαίρι κι επόμενα την ξανασυνατήσαμε και κολυμπήσαμε μαζί της, απο απόσταση ασφαλείας βέβαια, δεν μας πλησίαζε πάνω από κάποια μέτρα, αρκετές φορές ώσπου πριν απο μερικά χρόνια ένα φθηνόπορο βρέθηκε στην ακτή μια νεκρή φώκια με γεμάτο το κορμι της σφαίρες και υποθέσαμε ότι ήταν ο/η Τρομάρα αφού δεν την ξανασυνατήσαμε...
Το δεύτερο περιστατικό, είναι βέβαια πιο απλό, αλλά έχει ως εξής...
Ένα βράδυ έχω πάει για ψάρεμα σε μια απομακρυσμένη παραλία, ήθελε 2 ώρες περπάτημα από το αυτοκίνητο, για ολονύκτιο ψάρεμα και χαλάρωση κάτω απο τον έναστρο καλοκαιρινό ουρανό!Έχουμε στήσει λοιπον τα καλάμια μας και μέχρι τις 12 έχουμε πάρει αρκετά τσιμπίματα κι έχουμε βγάλει και 3 ωραίους σαργούς, από αυτούς τους λευκούς της άμμου, αφού ο καιρός ήταν κάλμα μπουνάτσα!Απο εκείνη την ώρα όμως, κόβουν όλα τα τσιμπίματα, τι αλλάξαμε δολώματα, τι αρματωσίες, τι τα πάντα...τίποτα
Στο ξημέρωμα κι αφού είδαμε κι αποείδαμε απο την παραλία είπαμε να μετακίνηθούμε με ένα καλάμι ο καθένας στα διπλανά βράχια μήπως είχαμε καλύτερη τύχη...κι εκεί τίποτα...σαν να ψαρεύαμε σε πισίνα...
Όταν ξημέρωσε λοιπον είδαμε με μεγάλη μας εκπληξη ότι κοπάδια απο κέφαλους ηταν στριμωγμένα σε μικρά κολπάκια που σχηματίζονταν στα βράχια κι αυτοί όμως αδιαφορούσαν ακόμη και για τα πολυάγκιστρα με ψωμί που τους ρίχναμεανάμεσά τους, ένω άλλη φορά ορμούσαν μανιωδώς...
Εκεί λοιπόν που στεκόμαστε παραξενεμένοι βλέπω κάτι μάυρο στην επιφάνεια της θάλασσας, μέχρι να το πω και να γυρίσουν να κοτάξουν, είχε εξαφανιστεί, ιδέα μου θα ήταν λένε οι άλλοι ώσπου ακούμε ένα δυνατό ρουθούνισμα και βλέπουμε την φώκια 15 μέτρα απο εμάς να μας κοιτάζει....
Την θαυμάζουμε και λέμε να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής αφού δεν υπηρχε περίπτωση να πιάσουμε άλλο ψάρι με τέτοιον ανταγωνισμό και είχαμε και 3 ψαράκια για το μεσημεριανό μας...Έλα μου ντε που νομίζαμε λάθος...γιατί φτάνοντας σε σημείο που είχαμε οπτική επαφήμε την σκηνή που είχαμε και το ψυγείο με τα ψάρια βλέπουμε κατι κοράκια να χοροπηδάνε εκει κι όταν τελικά φτάσαμε στην σκηνή βρίσκουμε αναποδογυρισμένο κι ανοιχτό το ψυγείο και τα ψάρια καθώς κια κάτι ψωμιά και τυριά που είχαμε για το κολατσιό μας μισοφαγωμένα....