Ερώτηση Ιστορίες της θάλασσας και του … κάμπου!

Δεν βλέπω να υπάρχει συμμετοχή σε αυτή την ενότητα, παρά τις αρχικές δηλώσεις μερικών ότι θα συμμετέχουν. Δεν βαριέσαι. Θητεύοντας τόσα χρόνια στην κοινότητα των ερασιτεχνών ψαράδων, έχω χορτάσει περισσότερο από δηλώσεις που δεν τηρούνται και λιγότερο από … ψάρια.
Εγώ πάντως, όπως εξ αρχής είπα, έχω πάρα πολλές έτοιμες ιστορίες στο αρχείο μου και αποφάσισα να δημοσιεύω μία κάθε εβδομάδα ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν οι υπόλοιποι.
Αν πάλι κανείς θεωρεί ότι κάνω κατάχρηση του χώρου που μας φιλοξενεί, ας μου το πει έγκαιρα για να … σταματήσω.

Βρισκόμαστε στις αρχές της 10ετίας του 1980. Την εποχή αυτή υπήρξε ένα μικρό διάστημα όπου λόγω διαφόρων οικογενειακών και άλλων προβλημάτων δεν διέθετα ιδιόκτητη βάρκα. Έτσι όταν βρισκόμουνα κοντά σε θάλασσα ψάρευα από τη στεριά με τους τρόπους που είχα μάθει από μικρός. Είχα βρει ένα μέρος στην περιοχή που ψαρεύω σήμερα, (περιοχή Ερμιονίδας), όπου έστηνα σκηνή σε ελεύθερο κάμπινγκ, ξεκινώντας περίπου από το Πάσχα μέχρι και τα τέλη Οκτωβρίου. Η περιοχή ήταν τόσο έρημη τότε, ώστε δεν χρειαζόταν κάθε φορά να ξεστήνω τη σκηνή. Την άφηνα στημένη όταν έφευγα και όταν κατάφερνα να ξαναπάω, την εύρισκα απείραχτη εκεί που την άφηνα.
Τα ψαρέματα που έκανα τότε ήταν αποκλειστικά δύο.
- Πεταχτάρι με το χέρι τα απογεύματα με δόλωμα ζωντανή καρτσίνα που τη μάζευα επί τόπου, με το οποίο «τάραζα» τους σπάρους, και
- Καλάμι «απίκο» με το οποίο έπιανα κάτι γιγάντιους κεφάλους, αφού τα μέρη ήταν τελείως παρθένα.
Την εποχή εκείνη είχα και έναν καλό φίλο με τον οποίο τα συζήταγα όλα αυτά. Αυτός ήταν φροντιστής και πολύ πιεσμένος εργασιακά και οικογενειακά γιατί είχε τρία παιδιά και πολλές άλλες οικογενειακές υποχρεώσεις. Ακούγοντας τις διηγήσεις μου αναστέναζε και μόνιμα γκρίνιαζε για το ότι δεν μπορούσε να ξεκόψει λίγο χρόνο να έρθει μαζί μου στην εξοχή. Κάποια στιγμή όμως τα κατάφερε και ένα Σαββάτο απόγευμα κατά τις 06:00 νάτος ο Μανώλης μαζί με τη σύζυγο και τα τρία τους παιδιά στο Δορούφι, όπως λεγόταν η τοποθεσία που γίνονταν όλα αυτά.
Περιχαρής άνοιξε το πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του και μετά την τεράστια σκηνή που έβγαλε, μου εμφάνισε και μια μεγάλη βαλίτσα που μου δήλωσε ότι ήταν πτυσσόμενο μικρό φουσκωτό και αμέσως μετά ένα μικρό «τσόλι» με ένα μανωμένο δίχτυ 100 μέτρων.
«Τώρα θα δεις τι θα γίνει» μου λέει.
«Εγώ δεν ξέρω από δίχτυα Μανώλη» του απαντάω.
«Μη σε νοιάζει, ξέρω εγώ» μου λέει και ανοίγει τη βαλίτσα, βγάζει το φουσκωτό και αρχίζει να το φουσκώνει με μια μικρή τρόμπα. Λίγο μετά το φουσκωτό ήταν έτοιμο, όπως επίσης και η σκηνή που είχε στηθεί από την σύζυγό του Ολυμπία και τα μικρά παιδιά τους που ήταν εκπαιδευμένα να βοηθάνε. Στο μεταξύ είχε νυχτώσει και ο Μανώλης μου λέει:
«Είναι ώρα να πάμε να ρίξουμε το δίχτυ».
Αμέσως ο Μανώλης βγάζει από το αυτοκίνητο δυο μεγάλα σπρέι και όπως ήταν ακουμπισμένος ο μπόγος με το δίχτυ στην παραλία, τον ανοίγει, απλώνει κάπως το δίχτυ και αρχίζει να το ψεκάζει παντού. Στην ερώτησή μου τι είναι αυτό που κάνει μου απαντάει ως εξής:
«Αυτό το σπρέι είναι ειδικό για να προσελκύει τα ψάρια. Μου το σύστησε ένας φίλος που ξέρει από αυτά, οπότε θα δεις τι έχει να γίνει».
Αφού τελείωσε το ψέκασμα, μπήκαμε στο μικρό φουσκωτό, ανοιχτήκαμε καμιά πενηνταριά μέτρα από την παραλία και ρίξαμε το δίχτυ σε βάθος 7-8 μέτρων. Αφού επιστρέψαμε στη στεριά, ο Μανώλης είπε ότι σε 2-3 ώρες μπορούσαμε να σηκώσουμε το δίχτυ, γιατί λόγω του σπρέι δεν χρειαζόταν να μείνει πολύ στη θάλασσα για να … γεμίσει ψάρια. Έτσι κι έγινε.
Η νύχτα δεν είχε καθόλου φεγγάρι, η θάλασσα ήταν τελείως λάδι, οπότε όλα ήταν ευνοϊκά. Μόλις φτάσαμε στο σημείο που είχαμε ρίξει το δίχτυ, στο βυθό της θάλασσας φαινόταν κάτι σαν φωτεινός τοίχος. Ήταν το δίχτυ μας το οποίο φωσφόριζε πολύ εντυπωσιακά σε όλο του το μήκος και φυσικά όταν το σηκώσαμε δεν είχε ούτε λέπι.
Προφανώς το σπρέι το οποίο είχε συστήσει ο «γνώστης» στο φίλο μου ήταν από αυτά που ψεκάζουν το δόλωμα για να προκαλεί τα ψάρια και όχι για να ψεκάζεις τα δίχτυα τα οποία προσπαθούμε να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο αόρατα.
Αυτό που κάναμε εμείς, ήταν σαν να λέγαμε στα ψάρια:
«Προσοχή δίχτυ!!!» .

Φιλοι μου καλο βραδυ.
Μιχαλη παραπονιαρι εχω πολλες δουλιες τωρα που γυρισα στην πολη.
Πρεπει να βαψω να καθαρισω το καλοριφερ να ελενξω το φουνταγιο της βαρκας γιατι την εχω μεσα ολο τον χειμωνα και αλλες χειμερινες εργασιες.
Το μακρινο 1978 με πειρε ο πατερας μου για δυο σκοταδια[σαν παλιος λαμπαδορος καταλαβενεις]στο γρι γρι για πλη
ρωμα.Ενα βραδυ αναβουμε αναμεσα Σαμοθρακης Αλεξ/πολις στον παγκο που εχει εκει.Καποια στοιγμη βγαζει ενα καιρο κατσε καλα.Μαζεβουμε τις βαρκες και βαζει πλωρη για λιμανι.Οι ωρες περνανε και λιμανι δεν βλεπουμε,καποια στιγμη
ερχετε κατω στο αμπαρι ο πατερας μου[εκει που καναμε την προσευχη μας ολοι]και λεει αυτος ειναι παλαβος δεν παει σε κοντινο λιμανι αλλα τραβαει για το λιμανι της Θασου που ειναι πολυ μακρια.Ωρα 4 το ξημερωμα μπαινουμε στο λιμανι της Θασου ολοι πτωματα.
Εξω στο ντοκ περιμενουν τα μαναβακια με τα φορτιγακια τους να παρουν ψαρια απο τα καικια.
Πριν καλα καλα δεσουμε το καικι πηδαει ο καπετανιος εξω απο το καικι και λεει σ ενα μαναβακι, με πετας μεχρι την αρκουδα[νυχτερινο ξενυχταδικο της Θασου]για κανενα ουισκακι;Ταβλα ολο το πληρωμα πανω στην κουβερτα.
Θεοσχορεστων.....

Φιλε Σταυρο καλη σου μερα καταρχήν
θελω να σου πω ότι με την παραπανω σου ιστορια με μετεφερες πισω παρα πολλα χρονια όταν ακομα δεν ειχα τελειωσει το Λυκειο θα πρπει να πηγαινα Β Λυκειου κ ειχα παει για διακοπες στην Θασο μαζι με ένα φιλο που ηταν από την χρυσουπολη αν θυμαμε καλα την ονομασια του μερους.
Αφου καναμε το ταξιδι οδικως από Αθηνα ατελειωτο μου φανηκε φτασαμε σπιτι του κ την επομενη μερα πηγαμε στην Θασο για μερικες μερες.
Εκει λοιπον μια μερα που περπατάγαμε στον παραλιακο δρομο να σου μια κυρια κ μου εκανε τα γλυκα ματια να μην στα πολυλογω μιλησαμε κ δωσαμε ραντεβού το βραδυ στην Αρκουδα χαχαχαχαχα..
οντως ηρθε μαζι με μια φιλη της για τον φιλο μου κ περασαμε ένα ομορφο βραδυ..
Την άλλη μερα το πρωι φευγαμε κ καθως μπήκαμε στο φερυ εγω κατεβηκα από το αυτοκινητο για να το παρκαρει ο φιλος μου κ καθισε στην μια μπαντα του φερυ.
Αξαφνα με πλησιαζει ένα τυπος κ τι μου λεει ? " Εσυ ησουν με την γυναικα μου εχθες το βραδυ ? " Παρτον ταβλα το Νασο !!! Τι να πω ταχασα " Όχι ρε φιλε του λεω τι είναι αυτά που λες εγω ημουν να με τον φιλο μου .
Όχι σε παρακαλω πες μου δεν θελω να σου κανω τπτ απλα θελω να μου πεις γιατι θελω να παρω διαζυγιο με εχει κανει ρεζιλι στο νησι.
Ξανα σεκος εγω κ φυσικα αρνηθηκα καθε παρε δωσε με την κυρια.
Αξεχαστη ιστορια ακομα την θυμομαστε με τον Θοδωρή κ ψοφάμε στα γελια όταν τυχαινει κ βρισκόμαστε.

ΥΓ : σορρυ που η ιστορια μου δεν είναι ψαρευτική αλλα ακούγοντας το μαγαζι δεν κρατηθηκα

Kαλησπερα σε ολους τους φιλους!Μιας και βρηκα λιγο χρονο ειπα να πω και εγω μια ιστορια απο αυτες που μου εχουν μεινει αξεχαστες!
Τον Σεπτεμβριο του 2011 πηγα μηνα του μελιτος στην Ελαφονησο!Ειχα βρει λοιπον με την γυναικα μου ενα πολυ ωραιο ταβερνακι πανω στο κυμα οπου καθε μεσημερακι αραζαμε και τρωγαμε μεχρι σκασμου!Καποια στιγμη λοιπον εκει που τρωγαμε ηρθε ενα πιτσιρικι 8-9 ετων με ενα καρουλακι και μου ζητησε ευγενικα να του δωσω λιγο ψωμι για να ψαρεψει!Του ειπα να παρει ολη την φρατζολα γιατι νομιζα οτι ηθελε να ψαρεψει με πολυαγκιστρο αλλα αρκεστηκε σε κανα δυο φετες!Εγω παρατησα το φαγητο και αρχισα να τον παρακολουθω!Η αρματωσια του αποτελουνταν απο μονο ενα μεγαλο αγκιστρι χωρις βαριδι!Δολωνει μια μπουκια ψωμι ο μικρος,την βουταει μεσα στο νερο για να βραχει και να βαρυνει και το πεταει οσο πιο μεσα μπορουσε(γυρω στα 5-6 μετρα)με προσοχη ομως για να μην φυγει το ψωμακι απο το αγκιστρι!Σε μερικα δευτερολεπτα μια αρκετα μεγαλη σαλπα
(200-250 γραμαρια)ορμαει στο ψωμι και ο μικρος με αυτο το γαιδουροαγκιστρι την πιανει με την πρωτη,την φερνει εξω και με παρακαλαει να την ξεψαρισω!Το σκηνικο αυτο επαναληφθηκε δεκαδες φορες μεσα σε κανα μησαωρο με καλες σαλπες και κεφαλοπουλα!Μου εκανε τεραστια εντυπωση οτι οταν επιανε ψαρι μικρομεσαιου μεγεθους(γιατι με αυτο το αγκιστρι που ειχε μικρο ψαρι δεν μπορουσε να πιαστει) αφου το ξεψαριζα με προσοχη το ξαναεριχνε στην θαλασσα!Το αποκορυφομα της ολης ιστοριας ηταν οτι με την τελευταια ριξια με το ψωμι(οι πιο πολλοι δεν θα το πιστεψετε)πιαστηκε ενα λαβρακι του κιλου!Οπως καταλαβαινετε στην ταβερνα εγινε χαμος!Στην συνεχεια μια διπλανη παρεα βλεποντας τα ψαρευτικα αποτελεσματα του μικρου φερανε απο το αμαξι τους κατι πολυαγκιστρα και αρχισαν να ψαρευουν βγαζοντας μεσαια και κυριως μικρα κεφαλοπουλα!Τοτε ο μικρος σχεδον κλαιγοντας με παρακαλεσε να τους κανω την παρατηρηση για να αφηνουν τα μικρα ψαρια στην θαλασσα!Φιλε Βαγγελακη(ετσι τον ελεγαν αν θυμαμαι καλα)να εισαι παντα καλα και μακαρι πολλοι απο εμας να ειχαμε την ψαρευτικη σου παιδεια!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ έγραψε: ... Τοτε ο μικρος σχεδον κλαιγοντας με παρακαλεσε να τους κανω την παρατηρηση για να αφηνουν τα μικρα ψαρια στην θαλασσα! Φιλε Βαγγελακη(ετσι τον ελεγαν αν θυμαμαι καλα) να εισαι παντα καλα και μακαρι πολλοι απο εμας να ειχαμε την ψαρευτικη σου παιδεια!

Δημήτρη,
Αν αυτή η ιστορία είναι αληθινή, πράγμα για το οποίο δεν αμφιβάλω καθόλου γιατί γνωρίζω και το ήθος και την ψαρευτική σου παιδεία, θα έλεγα ότι αυτό είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα που έχω διαβάσει / ακούσει στα τόσα χρόνια που ασχολούμαι με τη θάλασσα.
Εύγε στον μικρό Βαγγελάκη!
Εύγε και σένα φίλε Δημήτρη που κατέγραψες με όλη σου την ευαισθησία και μας μετέδωσες αυτό το ανεπανάληπτο ... μάθημα ψαρευτικής συμπεριφοράς!
Από τα βάθη της καρδιάς μου σε ευχαριστώ!
Αν μου επιτραπεί να βαθμολογήσω τις ιστορίες που καταχωρούνται σε αυτή την ενότητα, αυτή λαμβάνει το βαθμό ΑΡΙΣΤΑ!

Στην περιοχή που ψαρεύω υπάρχει ένα πολύ ωραίο μέρος που το λέμε Κορακιά. Αν κοιτάξει κανείς τον χάρτη θα το δει γιατί είναι το ακρωτήριο στην άκρη του πρώτου «ποδιού» της Πελοποννήσου. Ο χάρτης το ονομάζει «ακρωτήριο Κόρακας». Εκεί υπάρχει μια εξαιρετική πλαζ που για χρόνια ήταν εντελώς ερημική γιατί ήταν σχεδόν απροσπέλαστη από τη στεριά και μόνο από τη θάλασσα μπορούσες να πας εκεί. Τα τελευταία όμως 10 χρόνια αξιοποιήθηκε πλήρως αφού εκεί έφτιαξαν τα … φτωχικά εξοχικά τους η οικογένεια Βαρδινογιάννη και μια σειρά άλλοι Έλληνες… φτωχομπατίρηδες. Τελευταία έγινε και ένα ξενοδοχείο που για να κάτσεις ένα βράδυ θέλεις 850 ευρώ!
Στο μέρος αυτό πριν 35 περίπου χρόνια είχα κάνει μια πολύ μεγάλη ψαριά με παραγάδια γιατί μπροστά στην πλαζ υπάρχουν δυο μικρά νησάκια που γύρω τους έχει έναν πολύ καλό τόπο. Για να πάω εκεί από το μέρος που βρίσκομαι σήμερα θέλω περίπου 1 ώρα με την αργή βάρκα μου.
Κάποια εποχή (1986) που είχα κάτι προσωπικούς «νταλκάδες» αποφάσισα να πάω μόνος μου σε αυτό το μέρος και να στήσω σκηνή στην παραλία για να ... αυτοσυγκεντρωθώ! Πήγα από τη θάλασσα φυσικά και έμεινα εκεί 13 συνολικά ημέρες. Οι προμήθειες που πήρα μαζί μου ήταν ένα τελάρο ντομάτες, μερικά αγγούρια, ένα μπουκάλι λάδι, αλάτι, πιπέρι, καφέ, ζάχαρη, ένα καρβέλι ψωμί, μια νταμιτζάνα κρασί, ένα μεγάλο μπιτόνι νερό και ένα μπουκάλι ούζο, (το τσίπουρο τότε δεν ήταν πολύ συνηθισμένο). Στη διάρκεια των 13 ημερών βγήκα 2 φορές διά θαλάσσης στον … πολιτισμό κυρίως για να προμηθευτώ ψωμί. Στο διάστημα που έμεινα εκεί έπινα ελληνικό καφέ το πρωί που τον έφτιαχνα σε ένα μικρό γκαζάκι, τα μεσημέρια και τα βράδια έτρωγα αποκλειστικά ψάρια ψητά στη φωτιά με σαλάτα και τα απογεύματα έπινα λίγο ούζο με μεζέ θρουμπίνια. (Είναι αυτά τα μικρά σαλιγκαράκια της παραλίας τα οποία είναι εξαιρετικός ουζομεζές αν ξέρεις να τα φτιάχνεις). Μια - δυο φορές έψησα και χταπόδι.
Αρχικά πήγα λίγες φορές για ψάρεμα με τη βάρκα, στη συνέχεια όμως προτιμούσα να ψαρεύω πεταχτάρι από την ακτή όπου έπιανα πολύ ωραίους σπάρους και κάμποσες μουρμούρες. Με τη βάρκα ψάρευα μόνο συρτή αφρού γιατί είχε άφθονα μελανούρια, κοκάλια, λίτσες και λούτσους. Παραγάδι δεν έριξα ούτε μια φορά γιατί δεν ε.ίχα τι να κάνω τα ψάρια που θα έπιανα.
Αυτός ο τρόπος ζωής είχε κάποια πολύ εμφανή αποτελέσματα.
- Από τη δεύτερη κιόλας ημέρα είχα φοβερή διάθεση για κίνηση. Έτρεχα, έκανα ατέλειωτες βόλτες χαζεύοντας στα βραχάκια, έπαιζα κιθάρα και τραγούδαγα μόνος μου και γενικά είχα μια πολύ ανεβασμένη σωματική και ψυχική διάθεση.
- Αν και δεν είχα ζυγαριά ένιωθα ότι κάθε μέρα έχανα βάρος και το μυϊκό μου σύστημα … φούσκωνε εντυπωσιακά.
Οι μέρες όμως πέρασαν και ήρθε η ώρα που έπρεπε να επιστρέψω στον πολιτισμό. Η αλήθεια είναι ότι τον είχα επιθυμήσει κιόλας. Τα μάζεψα λοιπόν και ξεκίνησα το ταξίδι της επιστροφής.
Άραξα τη βάρκα μου στο αραξοβόλι της και πήρα το αυτοκίνητο. Στο δρόμο της επιστροφής σταμάτησα στο χωριό Λυγουριό που βρίσκεται κοντά στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Είχα επιθυμήσει έναν κρύο φραπέ με παγάκια και τον παράγγειλα αμέσως. Την ώρα που περίμενα να έρθει ο καφές, πέρασε μπροστά μου ένα γκαρσόνι με ένα δίσκο στον οποίο ήταν δυο θεσπέσιες μακαρονάδες που είχε παραγγείλει η διπλανή μου παρέα. Μόλις τις είδα τρέξανε τα σάλια μου. Σας λέω ότι κάθε φορά που διηγούμαι αυτή την ιστορία μου συμβαίνει ακριβώς αυτό. Δεν μπορώ να συγκρατήσω την λαιμαργία που με κατακλύζει. Προφανώς είχα πάθει κάτι που πρέπει να είχε σχέση με στέρηση … αμύλου!
Αμέσως παράγγειλα μια διπλή μακαρονάδα μπολονέζ και αν έχετε δει πώς τρώει τις μακαρονάδες ο … Βέγγος όταν παριστάνει τον πεινασμένο στις ταινίες του, ε, κάτι ανάλογο θα βλέπατε και αν με βλέπατε να τις καταβροχδίζω!
Καλά τα ψητά θαλασσινά, αλλά και οι μακαρονάδες … χρειάζονται!

Ευχαριστω πολυ για τα καλα σου λογια καπεταν Μιχαλη!
ΥΓ1 Η ιστορια ειναι 100% αληθινη και μαλιστα χωρις υπερβολες!
ΥΓ2 Πολυ ωραια και η τελευταια δικη σου ιστορια!Εχω παει πολλες φορες για καμπινγκ αλλα ποτε οπως πηγες τοτε εσυ!Μακαρι καποια στιγμη να κανω κατι αντιστοιχο χωρις να εχω νταλκαδες ομως!
ΥΓ3 Στο τελος της ιστοριας σου ημουν σιγουρος οτι θα παραγγελνες μια μακαροναδα του ΨΑΡΑ!Εκει μου τα χαλασες χαχαχαχα!Να εισαι παντα καλα φιλε μου Μιχαλη!

Πολύ καλή η ενότητα που δημιούργησες Καπετάν Μιχάλη (επέτρεψε μου να σε αποκαλώ έτσι)!!! .

Επίσης πολύ όμορφες οι ιστορίες που έχετε την καλοσύνη να μοιράζεστε μαζί μας.

Γέλασε το χειλάκι μας … (η σύγκριση με τον Βέγγο & τις μακαρονάδες ήταν όλα τα λεφτά).

Γεια σας ρε παιδιά,
Πολύ χαίρομαι που σας έκανα να χαλαρώσετε με τις χαζοϊστορίες μου.
Μέχρι τώρα όλες οι ιστορίες μου ήταν σχεδόν πέρα για πέρα πραγματικές. Όταν αυτές θα εξαντληθούν και θα αρχίσω να καταθέτω αποκυήματα της καλπάζουσας φαντασίας μου τότε θα πέσει το πολύ γέλιο! Μέχρι τότε υπομονή!
Ο λόγος πάντως που κάνω αυτή την ανάρτηση δεν είναι για να πω αυτά αλλά για να σας γνωστοποιήσω ότι από σήμερα το απόγευμα και (καιρού θέλοντος) μέχρι την Κυριακή το πρωί βρίσκομαι στην ψαρευτική μου βάση και τελειώνοντας αυτό το γράψιμο θα ξεκινήσω να δολώνω το παραγάδι που θα ρίξω τη νύχτα.
Επομένως από αύριο θα μεταφερθούμε για λίγες μέρες στην ενότητα «καθημερινές και αποτελέσματα» όπου ελπίζω ότι θα έχω να δημοσιεύσω κάτι ... σημαντικό.
«Ες αύριον τα σπουδαία λοιπόν!».

Υ.Γ. 1: Προς Νίκο Αλεξανδρόπουλο: Μπορείς να με λες όπως θέλεις και δεν πρόκειται να θυμώσω με τίποτα!
Υ.Γ.2: Προς Δημήτρη Κωστόπουλο: Πολύ καλά το έθεσες φίλε μου Δημήτρη. Σου εύχομαι κι εγώ να καταφέρεις να κάνεις κάτι σαν κι αυτό που έκανα τότε εγώ, αλλά χωρίς τους τότε «νταλκάδες» μου, γιατί εσύ δεν υπάρχει κανένας λόγος να ζήσεις τις δυσκολίες που πέρασα εγώ εκείνη την εποχή. Η ζωή μερικές φορές είναι ακριβώς σαν τη θάλασσα: ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ!

Της αρματοσιες μου της εχω με ελαφρια υλικα κατασκευασμενες (πετονιες -στριφταρια κτλ)διοτη ψαρευω με τα καλαμια!!!

Κανοντας συρτη αφρου επιστρευφοντας στο τρειλερ ο εταιρος ψαρας της βαρκας ποληπηρος και γνωστης πολλων τεχνικων ψαρεματος,
Αφερη την αρματοσια που ηταν με τεχνικο ψαρακι rapala και 3 σιλικονουχα raglou και την ενονη με μια καρουλα για να ψαρευη στο χερι!!!Περναω μια μεγαλη ξερα και με την ευκαιρια του λεω θα κανω μια βολτα στα τελιοματα της ξερας μπας και εντοπισω κανα καλο ψαρι για gigging.Και χτυπαει το ψαρι στην αρματοσια του και αρχιζει να το φερνη σιγα σιγα με το χερι,οταν το εφερε κατω απο την βαρκα ηταν μια ψαρουκλα κοντα στα 4 κιλα (παλαμιδα)πεταγωμε να πιασω τον γαντζο και αυτος παει και το σεικονη με την πετονια να το ριξει στην βαρκα!!!Λογικο ειναι με παραμαλο 0,31 με ενα αποτομο κεφαλι σπαει η πετονια ....παει το σουσι(λακερδα μαλλον) παει και το rapala!!!!!!
Μετα να δεις γκρινια !!!!!!
Εχει μινι ενας τελευταιος καβος να περασουμε και μπενουμε προς το λιμανακι ,εχει μαζεψη αυτος και φωναζει αντε ποιο γρηγορα να βγουμε δεν καναμε τιποτα παπαρα φαγαμε παλι και εγω συνεχιζω να σερνω με 4,5 κομβους αλλα εχω περαση ενα μολυβη 300γρ και κραταει την αρματοσια κανα μετρο κατω απο την επιφανεια.
Εχει γεινη ο τυπος τουρκος γυρναει απο τα νευρα του και μου λεει (εσυ τωρα τη νωμιζεις οτι κανεις ,περιμενης να πιασεις ψαρι.Δεν προκιτε ποτε εσυ να βγαλης ψαρια.Αμεσως εγω του απανταω εδω σε αυτον τον καβο παντα περνω ψαρι !!!χαχαχαδεν περναει μισο λεπτο που του το ειπα ..τσακ το καλαμι λιγησε.κοβω γκαζια και αρχιζω να το φερνω σιγα σιγα οταν ηρθε στην βαρκα ειχε παραδοθη ,ηταν μια μικρη παλαμιδα στο μισο κιλο.
Δεν ξανα ανεφεραι τιποτα για ψαρια μεχρη που φτασαμε στο χωριο 20 χιλιομετρα μακρια.