Ερώτηση Οταν ενα ψαρι φευγει.

... ...αν ειναι να το χασω θα προτιμουσα να το δω.........για να δω τι ψαρι ειναι.......... γιατι πολλες φορες οτα χανουμε ενα ψαρι κανουμε διαφορες υποθεσεις για το ειδος του ψαριου............για να ευχαριστηθω την μαχη μαζι του που ισως ειναι η πεμπτουσια του ψαρεματος............και να ξαγκιστρωθει εκει μπροστα μου οπως εχει γινει πολλες φορες........γιατι ετσι θα ειμαι     σ χ ε δ ο ν     σιγουρος οτι δεν επαθε ζημια το ψαρι..........και ισως ........που ξερεις να μας τιμησει παλι καποια αλλη φορα.........[ μου εχει τυχει να βγαλω ψαρι μετα απο δυο μερες....... και να εχει στο στομα του παραμαλο μου]........

Πριν από αρκετά χρόνια είχα την ακόλουθη εμπειρία: πρωί στο Ρίο, 3 καλάμια να ψαρεύουν και οι γόπες να κάνουν πάρτι. Επειδή βαρέθηκα να ξεδολώνω και να δολώνω άφησα μέσα τις αρματωσιές, προφανώς με κάποια γόπα επάνω. 5-6 λεπτά μετά την τελευταία δολωσιά ένα καλάμι ξεκίνησε να δίνει τρελά φρένα και να απογειώνεται, παίρνοντας μαζί του και τη βάση. Ξεκίνησε μια πορεία προς τα μέσα και δεν είχε σταματημό. Για πότε βρέθηκα στο νερό να ακολουθώ ένα καλάμι δε θυμάμαι, αυτό που θυμάμαι είναι τα τραύματα στα πόδια που μερικά έχουν μείνει μέχρι σήμερα και που τα κατάλαβα όταν βγήκα από το νερό. Έφτασα μεσοπέλαγα και καλάμι δεν πρόλαβα.
Όταν βγήκα από το νερό ήμουν πολύ ήρεμος και σκεφτόμουν ελάχιστα το γεγονός τόσο για το ψάρι όσο και για τα αλιευτικά μου σύνεργα, που δεν ήταν καθόλου ευτελούς αξίας, γιατί αυτό το ψάρι ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΕ το όνομά μου.
Έτσι αντιμετωπίζω κάθε αποτυχία ολοκληρωμένης σύλληψης, γιατί στο κάτω κάτω και τα ψάρια έχουν το δικαίωμα της "τύχης" και το δικαίωμα να υπερασπιστούν την ελευθερία τους.
Από τότε έχω αφήσει αρκετά ψάρια που αγωνίστηκαν με σθένος να ξεφύγουν, είτε από τα αγκίστρια είτε από τις σαλαγγιές μου.

Πριν από κάμποσα χρόνια, αρχές καλοκαιριού...
Ήταν ένα από αυτά τα πανέμορφα πρωϊνά του Μάη, που δεν κρατιέμαι για τη θάλασσα. Στα χέρια μου λοιπόν, έχω ένα καλαμάκι 2.70m , μηχανισμό και για δόλωμα μάνες.
Ψαρεύω κάτω από το σπίτι μου, γνωρίζοντας ότι αυτό τον καιρό κυκλοφορούν αλανιάρες...
Έχει πάει 12 το μεσημέρι, ντάλα ο Ήλιος και ακόμα τίποτα. Η ψιλούρα κάνει πάρτυ . Λίγες οι δολωσιές ακόμα και αποφασίζω να κάνω τον κουβαρντά. Δολώνω ¨πράμα¨πάνω στο ολόϊσιο τσιπουρίσιο και ρίχνω.
Αδιάφορος και μάλλον απογοητευμένος, περιμένω ατενίζοντας: ¨Τουλάχιστον, αφού δεν παίρνουμε ψάρια, ας απολαύσουμε τη θέα¨.
Και έρχεται ΤΟ τράβηγμα. Καθαρόαιμο τσιπουρίσιο. Αυτό το τράβηγμα, που μια φορά να σου τύχει, πάει τελείωσε δεν το ξεχνάς..
Το τραβάει μια και μετά , νιώθοντας πιθανότατα το δόλο, ξανά και πιο δυνατά.
Κόντρα εγώ. Ίσα και αρχίζω σιγά σιγά το λεβάρισμα. Την έχω φέρει καμιά εικοσαριά μέτρα και η καρδιά πάει να σπάσει όταν... κάνει ένα δεύτερο κεφάλι και αμέσως μετά τίποτα. Ξαφνικά άδειασε η πετονιά. Αέρας. Το ολόϊσο τσιπουρίσιο καμάρι μου είχε στραβώσει...
Για να πω την αλήθεια τότε είχα σκάσει. Το έλεγα και το ξαναέλεγα. Με ... αυξητικές τάσεις βέβαια. Την έκανα πότε 2 και πότε 3 κιλά. Κατά το δοκούν...
Τώρα πια λέω μαγκιά τους, στα ψαράκια που με αποχαιρετούν. Αφού δεν έγραφε το όνομα μου πάνω τους έ, τι να κάνουμε;
¨Γεια σου λοιπόν ψάρι, να είσαι καλά και να προσέχεις¨
Και όσο για μένα, προτιμώ ένα τέτοιο ψάρι (και ας με αποχαιρετήσει στο τέλος) παρά εκατό σπόρια. 

Πριν χρόνια ...7 η 8 θυμάμαι, ψάρευα Ιούνιο μήνα στην Μάνη και συγκεκριμένα στην καρδαμύλη, δυό καλάμια για casting είχα πάρει μόνο ένα σαργό σε δόλωμα κομμένη μάνα, έκτοτε και για αρκετή ώρα τίποτα, ξαφνικά και εκεί που έπαιζα με το κινητό μου, βλέπω με την άκρη του ματιού μου το δεξί καλάμι σαν να τράβηξε.......απο εκείνα τα τραβήγματα που - όπως είπε και ο Σταμάτης, μια φορά να σου τύχει δεν το ξεχνάς - μέχρι να σηκωθώ είχε πάρει και το δεύτερο και άρχισε να πέρνει μέτρα, πήρα το καλάμι στα χέρια, το ψάρι ήταν επάνω, αρχισα να μαζεύω...ένοιωσα εκείνο το 'βουβό μούγκρισμα' και εκείνο το 'τρέμουλο' στο καλάμι, θα πρέπει να πήρα καμιά 20αρια μέτρα με πολύ μεγάλη αγωνία γιατί τα εργαλεία ήταν ψιλά -25αρα μάνα 20αρι παράμαλο σε μονή αρματωσιά - τα 20 μέτρα μου φανηκαν 200, αλλά μέχρι εκεί η Λαχτάρα και η αγωνία, με ένα τράβηγμα όλλα έγιναν αέρας, ούτε καν είδα τι ήταν, υποθέτω πως ήταν Τσιπούρα, όμως απο τότε θέλω να το βλέπω και ας το χάνω, αρκεί να φεύγει γερό.

Θελω να σας εκφρασω την μεγαλη μου ευχαριστηση για τις πραγματικα
δυνατες συμμετοχες σας σε αυτο το τοπικ.

Μπραβο!!!

Τετοιες συμμετοχες δημιουργουν αρθρα ψυχωμενα που πιανουν τοπο και χρονο.

Θα αρκεστω να επαναλαβω οτι....

Η Θαλασσα ξερει τι κανει...
Σε χαλαρωνει δινοντας σου ψαρια τοσο που το κεφι της παρεας
αυξανει και ανεβαζει το ηθικο...
Μετα ξαφνικα εκει που ολα μοιαζουν ιδια και εχεις μπει σε ενα ρυθμο
σου δινει ενα απο αυτα, που δεν θα δεις τι ειναι, αλλα ισα που θα νιωσεις
το αγερωχο τρανταγμα του.....σε χρονο μηδεν....ισα ισα για να σε
κατεβασει απο τα πελαγη ευτυχιας και να σου ψιθυρισει....


" Καρδουλα μου εισαι πολυ μικρος....!!! "


φιλικα
κωστας

Ο καθενας μας εχει παρα πολλες ιστοριες για χαμενα ψαρια.Μαλλον περισσοτερες απο οτι τα πιασμενα.(Αν ειναι λιγοτερες τοτε προφανως ειτε λεει ψεμματα, ειτε ειναι "περιστασιακος" ψαρας). Το αν δεν τις λεει ειναι γιατι μαλλον προσπαθει να τις κρυψει.
Οπως ειπε ο Σταθης παραπανω καποια ψαρια πολυ απλα δεν εχουν το ονομα μας πανω τους.
Αλλα οπως και να χει θυμωνουμε (περισσοτερο με τον εαυτο μας γτ δεν καναμε κατι σωστα...) που δε μπορεσαμε να φερουμε ενα ψαρι στην αποχη μας.
θυμωνουμε γιατι ξερουμε οτι καποιο ψαρι που χασαμε ειναι καταδικασμενο...

Θυμωνουμε οταν ξερουμε οτι ενα ψαρι που ειναι ηδη πανω στο καλαμι μας θα χαθει...(Βραχωμενο με πολυαγγιστρο...)
Αλλα και παλι ποσα ψαρια βγαλαμε επειδη ΕΠΡΕΠΕ να τα βγαλουμε εμεις?Σε ποσα ηταν ΜΟΝΟ το δικο μας ονομα πανω γραμμενο?
Ποσα ψαρια εχουμε βγαλει κ εχουμε βρει στο στομα τους παλιοτερο αγκιστρι?
Αυτα πιστευω ειναι τα ψαρια που θα θυμομαστε για πολλα χρονια κ οχι αυτα που "απλα" τα βγαλαμε εξω απο το νερο...


Φιλικα Αργυρης

  Ψαρια που εχω χασει?....τι να πρωτοθυμηθω

 #1
 Ημουν 15-16 χρονων περιπου,ειχα ενα καλαμι απο σουπερ-μαρκετ  (ω ναι αυτα που εχουν φιξ μεσα αρματωσια,πετονια κλπ κλπ...τα φτηνα),ηταν απογευματακι και ειχα λιγη ψιλη γαριδα ζωντανη,τραβηξα για παλιο λιμανι.Εφτασα,εκανα τη ριξια μου,ωστοσο παραδιπλα ηταν 2-3 αλλοι ψαραδες...μεσηλικες και βαλε.Καθως ψαρευα λοιπον ηρεμος ξεκιναει κατι να τραβαει λες κ επιασα διερχομενο τρενο(στον πατο της θαλασσας!!!) ...κανω να παλεψω....κρακ-κρακ-κρακ το μηχανακι δεν επαιρνε πετονια....δεν την παλευε!!!....σαν να μην εφτανε αυτο απ την ενταση με ενα τσακ ανοιγει η ασφαλεια,κανω να την κλεισω....ξανανοιγει δεν ηθελα να με παρουν γραμμη οι παραδιπλα....προσπαθουσα να ειμαι ψυχραιμος...αν κ ακομα θυμαμαι την καρδια μου να βρονταει ...τα μετρα εφευγαν νερακι...το μηχανακι αδειαζε,κανω να πιασω την πετονια με το χερι....δεν την προλαβαινα μεσα απο τα δαχτυλιδια του καλαμιου,αφηνω το καλαμι κατω να προλαβω να πιασω πετονια απ τη μυτη.....ΑΣΤΟ!!!!αργα το σκεφτηκες μεγαλε....αδειο μηχανακι το ψαρι πηρε αρματωσια,βαριδι,1 γαριδα που εφαγε+1 απο το αλλο αγκιστρι,στριφταρι και καμια 60αρια μετρα πετονια της πλακας....ΕΓΩ;...εμεινα καθιστος να κοιταω τη θαλασσα και η καρδια μου κομπρεσσερ...κανεις δεν πηρε γραμμη το παραμικρο απ οτι εγινε.....εδειχνα ψυχραιμος...

***-Ηθικο διδαγμα-ποτε ξανα καλαμι απο τα ετοιμα,μονο απο Πακιστανους/Κινεζους και ειδη αλιειας(δε με εχουν προδωσει ακομα )

 #2

 Θα ηταν καπου στα 18-19 μου,ψαρευα στο παλιο λιμανι,νωρις το πρωι.Ειχα την εμπνευση.Δολωμα δε θυμαμαι,εκεινο που θυμαμαι ειναι οτι ειχα ενα πεταχταρι σε ροδα(καρουλι).Μαζι μου ειχα κ αλλα εργαλεια μα βαριομουν,ηθελα να ψαρεψω απλα κ ομορφα.Τσιμπουσαν τα ψαρακια απο κατω και σε μια φαση το μοιραιο "τακ",ξεκινησα να το φερνω...κατι μικρο...δεν περιμενα κατι διαφορετικο....τρρρρ τρρρ τρρρ η πετονια τα κλασικα μικρα κεφαλια....σε μια φαση φεγει σφηνα και μενω μα**κας ...."μα αφου εφερνα ψαρακι...τι στο?!"....φευγουν τα μποσικα που ειχα πλαι μου κ αρχιζει να παιζει η ροδα,εγω ειχα την πετονια στο χερι μα....επιασα την υπερταχεια παλι ."ρε εγω θα σε κουρασω" παρε-δωσε παρε-δωσε για κανα τεταρτακι...αδρεναλινη φουλ..."ας ερθεις απο κατω κ οταν ειναι να σε σηκωσω....βλεπουμε(αποχη δεν ειχα)"...κεφαλι στο κεφαλι....χεριά στη χεριά να σου απο κατω απ το μωλο...στα δυο μετρα απο μενα ενας κυνηγος ...βαρος;..κανα 2κιλο;!(προσεγγιστικα)...τον κοιταω...πως να τον ανεβασω;...κανει να φυγει..κοντραρω λιγο....ξερασε τον κακομοιρη το σπαρακο μου!!!....ευθυς δολωνω το σπαρο σε ατσαλινα...εν το μεταξυ ο σπαρος ετοιμος να βρει το δημιουργο ....τον ριχνω....να σου 2 κυνηγουληδες να τον κανουν γυρω-γυρω.....-"φατε τον ντε....φατε αν σας βασταει"
                                         -"ρε!!!......για μα**κες ψαχνεις?!"
εκαναν την αναγνωριστικη τους κ εξαφανιστηκαν με αφησαν να χαζευω κ να μην το πιστευω


 Αυτες ηταν δυο απο τις πιο εντονες αποδρασεις που ειχα....παντως ακομα κ οταν το χανεις ειναι πολυ δυνατο το συναισθημα...ειδικα αν το εχεις παλεψει....κ ακομα δυνατοτερο αν δεν ξερεις με ποιον παλευες τοση ωρα....εκει ξεκινανε "ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟΥ"....εξωγηινοι θα'ταν...ω ναι!!!!

Ο καθενας μας εχει παρα πολλες ιστοριες για χαμενα ψαρια.Μαλλον περισσοτερες απο οτι τα πιασμενα.(Αν ειναι λιγοτερες τοτε προφανως ειτε λεει ψεμματα, ειτε ειναι "περιστασιακος" ψαρας). Το αν δεν τις λεει ειναι γιατι μαλλον προσπαθει να τις κρυψει.

έτσι ακριβώς είναι ...
ώρες ώρες αναρρωτιέμαι πάνω στο εξής : άραγε τα "μεγάλα" που έχουμε χάσει είναι όντως μεγάλα ή έτσι τα ήθελε η φαντασία μας τότε;;;

και για να είμαι εντός θέματος θα παραθέσω δύο περιστατικά

το πρώτο αφορά έναν κυνηγό
προ 3ετίας στην Κάρπαθο και στη θέση Αρδάνι έχω πάει με ένα φίλο άσχετο από ψάρεμα εγώ με καλάμι-μηχανισμό αξίας -τότε- 300€ και εκείνος για παρέα περισσότερο με ένα κινέζικο που αγόρασε το μεσημέρι έναντι 15€ μαζί με μια χοντροκομμένη κάκιστης ποιότητας 60άρα πετονιά ...
λόγω έλλειψηε ζωντανών δολψμάτων ψαρεύω με λωρίδες καλαμαριού με μπούλντο και "σπίνινγκ" ώς πρωτάρης και εγώ στην τεχνική
του φίλου του έχω δέσει μια ζαργάνα με 4 σαλαγκιες πάνω που μόλις την έχει αγοράσει -μάλλον περισσότερο άξιζε η ζαργάνα παρά το καλάμι- ούτε να δέσει δεν ήξερε
έχω πιάσει κάτι γιαλίζια όπως τα λένε εκεί
δεν έχω ξαναπιάσει και δεν ξέρω αν έχουν άλλο όνομα
ο φίλος θέλει ντε και καλά να πιάσει λούτσο ή ... σμέρνα!!!
κάποια στιγμή βαριέται και λέμε να φύγουμε
εγώ έχω σταμπάραι το μέρος και τα μαζεύω ...
ο φίλος ρίχνει 2-3 τελευταίες φορές  και ιδού το θαύμα!
μου λέει "πιάστηκα"
του λέω "μην τραβάς έρχομαι"
μου λέει "μλκ με τραβάει μέσα!"
τρέχω δίπλα του του λέω "λύσε λίγο φρένο"
μου λέει "πάρτο δεν μπορώ!"
το αρπάζω και πάω να λύσω ... τα φρένα απλά δεν υπήρχαν! ούτε η χειρότερη καστάνια τέτοιο ήχο! ή υπήχαν φρένα ή δεν υπήρχαν τόσο απλά δεν είχε ενδιάμεση κατάσταση!
λέω από μέσα μου "η πετονιά χοντρή είναι ελπίσω να αντέξει ..."
δένω τα φρένα και αρχίζει το ματς ... κυνηγός που ερχότανε μετά βίας και μου έδωσε το πιό όμορφο θέαμα που έχουν δει τα μάτια μου και ταυτόχρονα το πιο μεγάλο ποσοστό αδρεναλίνης
ερχόμενος στα 10 μέτρα από το βράχο -εγώ που "ήξερα" δεν είχα γάντζο/απόχη ...- αρχίζει τα σάλτα ... πάνω από 1 μέτρο ίσως 1.5 έτσι τον είδαμε
τον παλεύω και δε ζορίζω πολύ το μηχανισμό αλλά στην επόμενη χεριά σπάει το χερούλι του!!!!!!!!
εγώ πλέον απλά κρατώ κόντρα προσπαθώντας να μην πάρει μέτρα και ελπίζοντας να κουραστεί απο μόνος του ...που και που πέρνω καμμιά στροφή
μετά από 15 λεπτά και πολλά άλματα ο κύριος έχει έλθει πολύ κοντά στον βράχο και είμαι πλέον έτοιμος για να τα παίξω όλα για όλα
σκέφτομαι να του κάνω ένα τίναγμα και να τον πετάξω στο βράχο και ξεκινάω με ορμή το χέρι μου από κάτω προς τα πάνω
και εκεί που λέω "σε έχω γίγαντα!" σπάνε τα πάντα μέσα στο μηχανισμό και ο κύριος πέρνει αβέρτα μέτρα
μέχρι να καταλάβω τι έχει γίνει έχει ξαγκιστρωθεί και εμείς απλά κοιταζόμαστε ... για ώρες ...

το δεύτερο περιστατικό έχει να κάνει με ψάρεμα κάστινγκ στην παραλία του νομού Λάρισας, στη Βελίκα
είμαστε σε βραδιά αψαριάς με τον αδερφό μου και η θάλασσα κάλμα
κυνηγούσαμε μουρμούρες. τσιπούρες, άντε και κανένα λαυράκι περαστικό
κατά τις 3 το πρωί και εκί που δεν κουνιότανε φύλλο βλέπω το καλάμι μου να λυγίζει μονοκόματα, απότομα μέχρι τη μέση ...
μέχρι να σηκωθώ έχει επανέλθει στη θέση του
πάω κοντά και βλέπω πετονιά λάσκα τό λέω στον αδερφό μου μαζί με τη φράση "ωραία! μεγάλη είναι!"
ο αδερφός μου μου λέει "το είδα, βγάλτην, είναι πάνω!!!"
το πιάνω στα χέρια μου και καρφώνω ... τον αέρα!
η αρματωσιά με το συρόμενο μολύβι έχει πάει περίπατο και εγώ μαζεύω τα υπόλοιπα!!!
τέτοιο ξενέρωμα πρώτη φορά στη ζωή μου
αφού μαζεύω και βλέπουμε τι έχει γίνει προσπαθούμε να το εξηγήσουμε
καταλήψαμε στο ότι ένα γοφάρι πέρασε και ότι το εμπόδισε στο διάβα του απλά το ξέσκισε

τα δύο αυτά περιστατικά μου έχουν διδάξει πολλά πράγματα

1. Δεν ξαναπάω για ψάρεμα με πρωτάρη ας κρατήσει την κω....δία του για πάρτη του
2. Δεν ξαναπιάνω να βγάλω ψάρι άλλου, ας είναι και καρχαρίας
3. ΠΟΤΕ ψεύτικα εργαλεία. Ας ξέρω ότι την έκανα εώ την βλακεία και να μη σκάζω με το "τι θα γινόταν άν είχα τα σωστά εργαλεία"!!!
4. Το ψάρι που μου φεύγει καλά θα κάνει να μη με χαιρετήσει γιατί θα το θυμάμαι μια ζωή ..............................

***-Ηθικο διδαγμα-ποτε ξανα καλαμι απο τα ετοιμα,μονο απο Πακιστανους/Κινεζους και ειδη αλιειας(δε με εχουν προδωσει ακομα )

ρε φίλε τα ίδια γράφαμε την ίδια στιγμή;;;;;;;;;;;;

αχαχαχαχχαχααχ απίστευτο!!!!!!!!!!!!!

Αυτό το χαμένο ψάρι το θυμάμαι σαν να έφυγε τώρα, αν και πάνε πολλά χρόνια απο τότε που με χαιρέτησε!!
Πιτσιρικάς εγώ, 8-10 χρονών, στα πρώτα μου ψαρευτικά βήματα, στο νησί για καλοκαιρινές διακοπές!
Είχα ένα καλάμάκι μπαμπού τριών τεμαχίων βιδωτό, αν τα θυμάστε, και ψάρευα με κάτι έτοιμες πετονιές με φελό, διπλαράκι από κάτι μικρά αγκιστράκαι και δόλωμα σαλιγκαράκι!Ξαφνικά ένα τσιμπηματάκι, δεύτερο, τρίτο και ο φελός βυθίζεται!Χαρά,πανηγύρια, εγώ αρχίζω να σηκώνω το καλάμι και να βλέπω ένα ψαράκι, μαλλον σαν γύλος έμοιαζε, έτσι το θυμάμαι τουλάχιστον!
Ξαφνικά μια τεράστια σκούρα σιλουέτα πετάγεται από τον βράχο στα πόδια μου και το καλάμι προσκυνάει την θάλασσα!Αμέσως ακούγεται ένα κρακ και το πάνω πάνω κομμάτι του καλαμιού με όλη την πετονιά φεύγει ακολουθώντας την αργή και μεγαλόπρεπη πορεία του τεράστιου ψαριού προς τα ανοιχτά...
Δεν ξέρω τι ψάρι ήταν, μάλλον ροφός ή κάτι άλλο της οικογένειας του!Πόσο μεγάλο ήταν δεν μπορώ να πω, γιατί η φαντασία η παιδική καταλαβαίνεται ότι τα παραμορφώνει, αλλά σίγουρα ήταν αρκετά κιλά!
Τότε στο νησί υπήρχαν πολλοί και πολύ μεγάλοι, θυμάμαι άπειρες φορές να χαζεύω από τα βράχια το μεγαλόπρεπο κολύμπι τους από το ένα θαλάμι στο άλλο ακόμη κι αν το μεσοδιάστημα κινούνταν πάνω απο αμμούδα....μετά ήρθαν οι μπουκαλάκιδες...