Ερώτηση ΠΩΛΕΙΤΑΙ

Να διαθέσουμε τους εαυτούς μας προς πώληση. Να μην βάλουμε απλά πλάτη αλλά να πουληθούμε όλοι μας και μαζί με μας και η γη που πατάμε. Να δώσουμε ακόμη και το «πριγκηπικό» μας αίμα για την επόμενη μέρα που έρχεται , όπως λένε κάτι μικροί πολιτικοί αυτού του τόπου. Και που το έχουμε αυτό το αίμα τι έγινε; Κερδίσαμε τίποτε μέχρι σήμερα πέρα από συναισθηματισμούς και δάκρυα συγκίνησης σε μέρες μνήμης και μέρες εθνικής παλιγγενεσίας; Τι κέρδισε η προηγούμενη γενιά στα Μακρονήσια και τι η προηγούμενη από αυτή λέγοντας ένα ΟΧΙ; Τίποτα. Μόνο ένα μετάλλιο πάνω σε μία ψυχή που δε λέει να βγει ακόμη. Ούτε με πείνες, ούτε με εξορίες, ούτε με φακέλωμα, ούτε με προσβολές. Απίστευτη ψυχή η ελληνική και στο παζάρι του κόσμου σίγουρα θα «πιάσει» κάτι παραπάνω.

Και γιατί να μη πουληθούμε; Τουλάχιστον αυτή την φορά θα είναι για ιερό σκοπό και όχι για ένα ρουσφέτι και μια εξυπηρέτηση. Θα είναι για την σωτήρια μιας χώρας που δεν της έλαχε μέρα φωτεινή κι ας έχει πάντα ήλιο. Ποια χωράφια να κρατήσεις ακόμη; Αυτά που στενάζουν με την απούλητη σοδειά, που ο μεσάζοντας τα κοστολογεί όχι βάση του ιδρώτα σου αλλά βάση της ζήτησης; Για ποιες θάλασσες; Για αυτές που ημέτεροι και υμέτεροι έκαναν βόθρο κοιτώντας μόνο το δικό τους μίζερο και κατάπτυστο πορτοφόλι; Για ποια Παιδεία; Αυτή που στενάζει δεκαετίες χρόνια, που στερεί το χαμόγελο των παιδιών και σπρώχνει τα όνειρά τους προς το σίγουρο μεροκάματο. Για ποιες πατρίδες; Για αυτές που στενάζουν στο μπετόν και στις αίθουσες μειοδοτικών διαγωνισμών για εκτρώματα παγκόσμιου φήμης; Για ποια ποτάμια; Για αυτά που τα στρίμωξαν εις το όνομα τις δήθεν προόδου και ενέργειας; Για ποιους προγόνους; Για αυτούς που ξεπουλήθηκαν από την ίδια τους την πατρίδα και πέθαναν μην έχοντας δει το όνειρο της άλλης μέρα να πραγματοποιείται;

Να πουληθούμε όλοι και όλα. Να βάλουν μία τεράστια ζυγαριά και από τη μια να μπει το ποσό που ζητά ο άρχοντας για να ξεπλύνει τα «ξεπλυμένα» δεκαετιών και από την άλλη να μπούμε όλοι εμείς . Να δούμε τι βάρος τέλος πάντων έχει η υπομονή και οι αρχές που κουβαλάμε. Να δούμε αν θα γείρει έστω και λίγο προς την δική μας μεριά η ζυγαριά. Να νιώσουμε βαρύτεροι έστω και μια φορά στην ζωή μας. Μια φορά πολύτιμοι για αυτή εδώ την χώρα που όλο μας πονά και όλο την χαϊδεύουμε.
Τίποτε να μην πάρουμε μαζί μας. Να μην είμαστε καν πρόσφυγες για εκεί που θα πάμε. Να είμαστε πουλημένοι και να καμαρώνουμε που για μια φορά δεν τους αφήσαμε να μας ξεπουλήσουν.
Μόνο να μας δώσουν πίσω οι έμποροι των ονείρων μας, που κάνουν παιχνίδια στα στρογγυλά τραπέζια –χρόνια τώρα-, την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Να μας επιστρέψουν, και χωρίς τόκο την κάθε φορά που ματώναμε για ιδεολογίες και οράματα. Την κάθε Κυριακή της ζωής μας που στηνόμαστε στις ουρές μπροστά από μία κάλπη κάνοντας το δικό μας δικαίωμα χρέος του εκλεγμένου. Αυτού του ίδιου εκλεγμένου που σήμερα έρχεται να μας πει ότι οι προηγούμενες γενιές φταίνε ξεχνώντας ότι και οι προηγούμενες γενιές για τα ίδια χώματα «φτύσαν αίμα». Να ξημερώσει μια μέρα που να μην έχουμε αυτή την θηλιά της υποχρέωσης να λεγόμαστε Έλληνες. Αυτό το βαρύ φορτίο που μας έχει κάνει από τα γεννοφάσκια μας να μπαίνουμε στην πρώτη γραμμή αφήνοντας στην ασφάλεια του διοικητηρίου τους δειλούς να πίνουν στην υγεία του ηρωικού μας θανάτου. Να κοιτάμε πέρα από τον ορίζοντα και να λέμε «να από εκεί ερχόμαστε».
Να πουληθούμε και να πούμε σε αυτούς που θέλουν να ζουν με δάνεια ότι σε δανεική πατρίδα δε μιλάς για εξόφληση. Σε δανεική πατρίδα δεν μπαίνουν τα δικά σου όνειρα για διακόσμηση. Στα γραμμάτια που βάζουν τις υπογραφές με μελάνη την ζωή σου να ξέρεις ότι η αξιοπρέπεια σου στο τέλος θα «διαμαρτυρηθεί». Για τα έντοκα δάνεια με εγγυητή το μέλλον σου, θα «βγει στο σφυρί» η περηφάνια σου. Να πουληθούμε αξιοπρεπώς, αφού δε μπορέσαμε δυστυχώς να πράξουμε ελληνοπρεπώς.


simplemangreek.blogspot.com/2010/04/blog-post_30.html

Τριετία σκληρής λιτότητας
Μαχαίρι στο 13ο και 14ο μισθό στο Δημόσιο, σώζεται στον ιδιωτικό τομέα

«Συμβολικό» ποσό έναντι 13ου-14ου μισθού στο δημόσιο τομέα, που περιορίζονται σε σύνολο 1.000 ευρώ για όσους έχουν μεικτές αποδοχές έως 3.000 ευρώ, περιλαμβάνει το νέο πακέτο μέτρων. Δεν επηρεάζεται ο 13ος-14ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα, τα δώρα όμως στις συντάξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα περιορίζονται σε 800 ευρώ, με μισθολογικό πλαφόν τα 2.500 ευρώ. Τριετές πάγωμα μισθών και περαιτέρω περικοπή επιδομάτων σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ· αυξήσεις σε ΦΠΑ, ποτά, τσιγάρα, καύσιμα· έκτακτη εισφορά σε κερδοφόρες επιχειρήσεις. Από το 2011 η εξίσωση των ορίων ηλικίας ανδρών-γυναικών.

του Σωτήρη ΧιωτάκηRSS ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ
Ελεύθερα τα τιμολόγια της ΔΕΗ

Διαλύονται οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί
Web only
03/05/2010 00:54
Εκτύπωση Αποστολή Μικρότερη γραμματοσειρά Μεγαλύτερη γραμματοσειρά Αρχικό μέγεθος γραμματοσειράς Επιλέξτε τόπο κοινωνικής δικτύωσης για να μοιραστείτε την είδηση img.protothema.gr/5AE7277910ECF3D1F...EA11C5A6D44.jpg ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

"Δεν θα χρεοκοπήσουμε, αλλά θα αναγεννηθούμε"
110 δισ. για τρία χρόνια σε 3μηνιαίες δόσεις
Φόροι, φτώχεια, ύφεση και απολύσεις…
Νέο κύμα παραιτήσεων από το Δημόσιο
Δεν έχει προηγούμενο η οικονομική αφαίμαξη των νοικοκυριών από τις συνεχείς αυξήσεις στους λογαριασμούς της ΔΕΗ και των τιμών των καυσίμων!

Ενάμιση μήνα μετά την εφαρμογή αυξημένου συντελεστή ΦΠΑ από 9% σε 10% στο ρεύμα και μία ημέρα πριν την έναρξη της εφαρμογής του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στο ηλεκτρικό, ο ΦΠΑ και ο ΕΦΚ αυξάνονται.

Ο συντελεστής ΦΠΑ στο ρεύμα πηγαίνει πλέον στο 11%, ενώ ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης αυξάνεται κατά 10% με αποτέλεσμα ένας μεσαίος οικογενειακός προϋπολογισμός (περί τις 1800 κιλοβατώρες ανά 4μηνο) να επιβαρύνεται πλέον κατά 12 ευρώ.

Κι αυτό όταν:

-Μόλις προ ολίγων ημερών, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ κ. Αρθούρος Ζερβός είχε ζητήσει αυξήσεις τιμολογίων της τάξης του 4,3% από φέτος και για τα επόμενα τρία χρόνια, ώστε να καλυφθεί το ιδιαίτερα αυξημένο από το 2013 και μετά κόστος των εκπεμπόμενων ρύπων για την κρατική επιχείρηση.

-Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επιβάλλει πλήρη απελευθέρωση των τιμολογίων ηλεκτρισμού, ώστε αυτά και να μην ρυθμίζονται από το κράτος, αλλά από την ανεξαρτητοποιούμενη πλήρως Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ), αλλά και να καλύπτουν σε κάθε περίπτωση το κόστος ηλεκτροδότησης. Η ΡΑΕ ήδη “δουλεύει” σχέδιο εξορθολογισμού των τιμολογίων, σε μία εξέλιξη που θα φέρει αυξήσεις στο σύνολο, σχεδόν, των οικιακών καταναλωτών και κάποιες μειώσεις στα εμπορικά τιμολόγια.

-Η νέα ηγεσία της ΡΑΕ έχει εκφραστεί υπέρ της αύξησης του τέλους υπέρ Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) που επιβαρύνει τους λογαριασμούς της ΔΕΗ από τα 0,03 στα 3 λεπτά ανά κιλοβατώρα, σε μία εξέλιξη που θα επιβαρύνει με άλλα 5,5 ευρώ περίπου έναν 4μηνιαίο μεσαίο οικογενειακό λογαριασμό.

Να πάμε και στην βενζίνη… Η αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης από τα 54 λεπτά σχεδόν στα 60 λεπτά ανά λίτρο – για 10% μίλησε ο υπουργός Οικονομίας – σε συνδυασμό με την αύξηση του ΦΠΑ από το 21% στο 23%, επιβαρύνει την τελική τιμή της αμόλυβδης με 7 λεπτά ανά λίτρο, χωρίς να υπολογίσουμε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η αισχροκέρδεια πάει σύννεφο, αφού οι οδηγοί δεν κυκλοφορούν με κομπιουτεράκια.

Αυτό σημαίνει ότι η μέση τιμή, από τα 1,445 ευρώ ανά λίτρο θα κινηθεί προς τα 1,52 ευρώ ανά λίτρο, χωρίς να υπολογίσουμε την ανατιμητική τάση των διεθνών τιμών καυσίμων κατά τις τελευταίες ημέρες.

Σε τέτοια επίπεδα, η εγχώρια αγορά καυσίμων καθίστατι πλέον τουλάχιστον η 2η πιο ακριβή στην Ευρώπη των 27 χωρών – είναι, τώρα, 4η – και …κτυπά με αξιώσεις την πρωτιά από την ακριβότερη Ολλανδία.

Όλα αυτά όταν πριν από 6 μήνες πληρώναμε την αμόλυβδη …μισό ευρώ ανά λίτρο φτηνότερα σε σχέση με τώρα!...

---

Τριετία σκληρής λιτότητας
Μαχαίρι στο 13ο και 14ο μισθό στο Δημόσιο, σώζεται στον ιδιωτικό τομέα

«Συμβολικό» ποσό έναντι 13ου-14ου μισθού στο δημόσιο τομέα, που περιορίζονται σε σύνολο 1.000 ευρώ για όσους έχουν μεικτές αποδοχές έως 3.000 ευρώ, περιλαμβάνει το νέο πακέτο μέτρων. Δεν επηρεάζεται ο 13ος-14ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα, τα δώρα όμως στις συντάξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα περιορίζονται σε 800 ευρώ, με μισθολογικό πλαφόν τα 2.500 ευρώ. Τριετές πάγωμα μισθών και περαιτέρω περικοπή επιδομάτων σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ· αυξήσεις σε ΦΠΑ, ποτά, τσιγάρα, καύσιμα· έκτακτη εισφορά σε κερδοφόρες επιχειρήσεις. Από το 2011 η εξίσωση των ορίων ηλικίας ανδρών-γυναικών.

Καπτεν μου μην σε παραμυθιαζουν οι αλητες ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν τεθηκε θεμα για τον ιδιωτικο τομεα απο το ΔΝΤ κ τα φιλαρακια μας τους εταιρους αυτο ειναι η προπαγανδα της κυβερνησης οτι κ καλα κατι καταφεραμε κ εμεις βαλαμε βετο για τον ιδιωτικο τομεακ το καταφεραμε.
Αρε ξυλο που θελετε ολοι σας ΑΛΗΤΕΣ κ να δειτε οτι αυτο που εγινε με τον Κακλαμανη ειναι η αρχη απο δω κ περα οι αλητες δεν θα τολμανε να βγουν εξω, κ με τι μουτρα δλδ.

νασος

Νεκροί τρεις υπάλληλοι υποκαταστήματος της τράπεζας Marfin Egnatia, επί της οδού Σταδίου στο κέντρο της Αθήνας, μετά από μολότοφ που έριξαν άγνωστοι, στη διάρκεια της απεργιακής διαδήλωσης που βρισκόταν σε εξέλιξη το μεσημέρι της Τετάρτη. Φωτιές και επεισόδια σε διάφορα σημεία της Αθήνας. Στο νοσοκομείο 15 άτομα. 

Καλημερα απο την δυστηχη κ αμοιρη ελλαδα θελω να γραψω κατι για την βαθεια μου θλιψη για τα παιδια που πεθαναν χθες κ δεν ξερω τι να πω κ πως να εκφραστω λες κ ξαφνικα η ελληνικη γλωσσα εγινε πιο φτωχη απο ποτε κ δεν εχει τις αναλογες λεξεις.
Το μονο που βρισκω να πω κ με αντιπροσωπευει ειναι το παρακατω τραγουδι του παπακωνσταντινου  νομιζω κ λεει

" φοβαμε για αυτα που θα γινουν για μενα χωρις εμενα ¨"

Τα συλληπητηρια μου στους γονεις αυτων των παιδιων .

νασος

...κ επί το ελληνικότερον "Ανάμνηση από το πλιάτσικο"


πρόκειται για ένα άκρως επίκαιρο, συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ, βραβευμένο, με ελληνικούς υπότιτλους, που περιγράφει λεπτό προς λεπτό τα γεγονότα, που έφεραν την Αργεντινή σε κατάσταση χρεωκοπίας.

αυτό που είναι εντυπωσιακό, είναι το γεγονός ότι η πορεία της Αργεντινής παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με την πορεία της Ελλάδας.

η Αργεντινή ήταν μια μεγάλη κ πλούσια σε πόρους χώρα. οι κακοί και δόλιοι χειρισμοί των διεφθαρμένων κυβερνήσεών της, σε συνεργασία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,  έσπρωξαν την πλειοψηφία του λαού της στην εξαθλίωση.

για να γίνει πιο εύκολα κατανοητή η ταινία , επισημαίνονται τα παρακάτω:

- το πολίτευμα είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής: Ομοσπονδιακή Προεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία

- ο Πρόεδρος εκλέγεται απ' ευθείας από το λαό, σχηματίζει κυβέρνηση, ορίζοντας Υπουργούς, έχει εκτελεστική εξουσία κ δεν υπάρχει πρωθυπουργός

- η Βουλή των αντιπροσώπων αποτελείται από το Κογκρέσο κ τη Γερουσία

- η χώρα είναι ομοσπονδιακή, αποτελούμενη από 23 επαρχίες κ την ανεξάρτητη περιοχή της πρωτεύσουσας του Μπουένος Άϊρες

- η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη

- η χώρα είχε μακρά παράδοση στα κοινωνικά κ εργασιακά δικαιώματα, πολύ πιο προηγμένα από αυτά την Ελλάδα

- το 1930 ήταν μια από τις 10 πλουσιότερες χώρες της γης

- η χώρα δεν έλαβε μέρος και δεν επηρεάστηκε απο τους δύο παγκόσμιους πολέμους

- διακυβερνήσεις:
1946-1955: Πρόεδρος Χουάν Περόν
1955-1958: Στρατιωτική δικτατορία
1958-1962: Πρόεδρος Αρτούρο Φροντίτσι
1963-1966: Πρόεδρος Αρτούρο Ίγια
1966-1973: Στρατιωτική δικτατορία
1973-1974: Πρόεδρος Χουάν Περόν.
1974-1976: Πρόεδρος η Ιζαμπέλ Περόν.
1976-1983: Στρατιωτική δικτατορία
1983-1989: Πρόεδρος Ραούλ Αλφονσιν
1989-1999: Πρόεδρος Κάρλος Μένεμ
1999-2001: Πρόεδρος Φερνάντο ντε λα Ρούα
Δεκέμβριος 2001: λαϊκή εξέγερση αναγκάζει τον Πρόεδρο ντε Λα Ρούα σε παραίτηση κ τον Κάρλος Μένεμ να αποσύρει την υποψηφιότητά του για επανεκλογή στην προεδρία


η ταινία έχει διάρκεια δύο ωρών, αλλά πραγματικά αξίζει να τη δείτε.
η περιγραφή κ οι εικόνες είναι σκληρές κ θα καταλάβουμε για τα καλά τι μας περιμένει πάρα πολύ σύντομα.
θα σας μείνει αξέχαστη.


οι πληροφορίες προέρχονται από το www.larisaportal.gr/diafora/argentina.php , όπου μπορεί να τη δει κανείς online.

Την έχω δει την ταινία και την σκεφτόμουν πρόσφατα με όσα άκουγα στις ειδήσεις, πριν τα χθεσινά....

Μακάρι να διαψευσθούμε όσο προς τον παραλληλισμό....

σαν να μας εβλεπα αυτο τπτ αλλο .

νασος

Θεωρώντας ότι η κρίση της Αργεντινής, η οποία κατέληξε στη χρεοκοπία της (ένα κράτος, αντίθετα με τους ισχυρισμούς πολλών, μπορεί κάλλιστα να χρεοκοπήσει, ακόμη και σήμερα – όχι όμως να σταματήσει να λειτουργεί), είναι η μεγαλύτερη των τελευταίων ετών, καθώς επίσης ότι, η συγκεκριμένη χώρα έχει αρκετές ομοιότητες με τη δική μας, αλλά και με τα υπόλοιπα κράτη του «Ευρωπαϊκού Νότου» («αποικήθηκε» κυρίως από Ιταλούς και Ισπανούς), κρίνουμε σκόπιμο να αναφερθούμε αναλυτικά, έτσι ώστε να αξιοποιήσουμε «έγκαιρα» την εμπειρία της - χωρίς να «υποχρεωθούμε» στα ίδια λάθη.

Χρησιμοποιούμε σκόπιμα τον πληθυντικό επειδή έχουμε την άποψη ότι, δεν κινδυνεύει μόνο η Ελλάδα να οδηγηθεί σε τέτοιου είδους «περιπέτειες», αλλά πολλές άλλες χώρες της Ε.Ε. (οι Η.Π.Α. επίσης), οι οποίες έχουν σαν κοινό «παρανομαστή» τους την υπερχρέωση – τις υπερβολικές δηλαδή υποχρεώσεις τόσο του ιδιωτικού, όσο και του δημόσιου τομέα τους, τις οποίες «συσσώρευσαν» αφειδώς τα τελευταία 30 χρόνια. Η υπερχρέωση αυτή εξασφάλισε την άνευ προηγουμένου ανάπτυξη των Οικονομιών όλων των δυτικών χωρών, σε επίπεδα όμως αρκετά υψηλότερα από τα ανώτατα δυνατά και επομένως μη διατηρήσιμα     

Συνοπτικά, η οικονομική κρίση της Αργεντινής διήρκεσε από το 1998 έως το 2002, με τα εξής κεντρικά σημεία:

(α) την ισχυρότατη ύφεση, η οποία «έπληξε» τη χώρα  μεταξύ των ετών 1998 - 1999 και

(β) την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος (2001/02), η οποία ουσιαστικά ήταν το «προϊόν», το φυσικό επακόλουθο καλύτερα, της ύφεσης.

Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν στην παραίτηση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας, την οποία ακολούθησε μία περίοδος μεγάλης εσωτερικής αστάθειας. Τελικά, το ΑΕΠ της Αργεντινής μειώθηκε συνολικά κατά 21%, με καταστροφικά αποτελέσματα για τον κοινωνικό της ιστό – στο ζενίθ της κρίσης (μέσα του 2002), το ποσοστό της «φτώχειας» έφτασε το 57%, ενώ η ανεργία ξεπέρασε το 23%.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Σε γενικές γραμμές η Αργεντινή, χώρα με μεγάλο φυσικό πλούτο,  χαρακτηρίζεται σαν μία «υπερήφανα οπισθοδρομική» κοινωνία, στην οποία κυριάρχησαν για πολλά χρόνια οι ψευδαισθήσεις και οι προκαταλήψεις. Παρά το ότι είχε πάντοτε μερικούς πολύ πλούσιους ανθρώπους, εξαρτιόταν ανέκαθεν «κεφαλαιακά» από τις διεθνείς αγορές - ήταν επομένως υπόχρεη σε έθνη/δανειστές, με τρόπους που υπονόμευαν σοβαρά την ελευθερία της να χειρίζεται μόνη τις υποθέσεις της.

Η βιομηχανία της Αργεντινής δεν ήταν ποτέ «οδηγός», αλλά «επιβάτης» της οικονομικής μεγέθυνσης, ενώ οι εργαζόμενοι της, είτε στη βιομηχανία, είτε στη γεωργία, ήταν εκ πεποιθήσεως δυστυχείς - «εκλαμβάνοντας» τις περιρρέουσες πολιτικές ιδεολογίες σαν την ευκαιρία των «αδυνάτων» (πηγή. Landes). Για παράδειγμα θεωρούσαν ότι, με κριτήριο τη σοσιαλιστική θεωρεία, έπρεπε να δουλεύουν λιγότερο και να αμείβονται περισσότερο - ανεξάρτητα από το «προϊόν» που παρήγαγαν ή από το τι επικρατούσε στον υπόλοιπο κόσμο. 

Έτσι, ουσιαστικά αποξενώνονταν από την παραγωγική διαδικασία, γεγονός που ο οικονομολόγος Paul Samuelson το απέδωσε αφενός μεν στην αντίφαση ανάμεσα στην οικονομική οπισθοδρομικότητα και την κοινωνική αδιαφορία, αφετέρου δε στην πρώιμη «υπερπολιτικοποίηση».

Σε τελική ανάλυση, απλουστευμένα κάπως, οι Αργεντινοί επιθυμούσαν κάτι, το οποίο ήταν αδύνατον να τους προσφέρει η Οικονομία ή το κράτος τους. Εκτός αυτού, η ανάπτυξη της «εθνικής» τους «ταυτότητας», στηριζόταν σε έναν «συνθηματολογικό λαϊκισμό» - γεγονός που αποδεικνύεται από την εκπληκτική επιτυχία της Εβίτα.

Ίσως εδώ οφείλουμε να προσθέσουμε ότι, σε γενικές γραμμές, η αποτυχία της προόδου της Λατινικής Αμερικής συνολικά, έχει αποδοθεί στα εγκλήματα των ισχυρότερων και πλουσιότερων χωρών (χωρίς κάτι τέτοιο να σημαίνει ότι ισχύει απόλυτα). Η ευάλωτη θέση της οφείλεται κυρίως στην «εξάρτηση» - υπονοώντας με τη συγκεκριμένη λέξη μία κατάσταση κατωτερότητας, όπου κάποιος δεν ελέγχει τη μοίρα του, αλλά κάνει ότι του υπαγορεύουν οι άλλοι.

Η ανεξαρτησία βέβαια δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με πολλούς κόπους και θυσίες – κάτι που μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησε τουλάχιστον η Βραζιλία, ξεφεύγοντας σε κάποιο βαθμό από τα «εθνικά» συμπλέγματα και τον άκοπο, «συνθηματολογικό» λαϊκισμό. 

Αναλυτικότερα, για να ενταχθεί μία χώρα στην ομάδα των ανεξάρτητων, κυρίαρχων κρατών, απαιτείται (εκτός από την οργανωμένη, μεθοδική εργασία),  δανεισμός και επενδύσεις. Η Αργεντινή βρέθηκε να αντιμετωπίζει επανειλημμένα περιοδικές δυσκολίες, τόσο όσον αφορά το ποσόν, όσο και τους όρους των ξένων επενδύσεων και πιστώσεων.

Όλα αυτά συνετέλεσαν στο να υπάρξει σύγκρουση με τους πιστωτές της, η οποία την οδήγησε σε έναν αντιδραστικό απομονωτισμό – σε «περιοριστικά μέτρα» δηλαδή, τα οποία απλώς επιδείνωσαν την οικονομική στενότητα και την εξάρτηση της, ενώ την απέκοψαν από τον ανταγωνισμό, τα ερεθίσματα και τις ευκαιρίες για οικονομική μεγέθυνση.

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Περαιτέρω στην Αργεντινή η οποία, κατά το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα, ανήκε στις πλουσιότερες χώρες του κόσμου, διαπιστώνουμε ότι η κύρια αιτία της πτώσης της ήταν τόσο οι πολιτικές, όσο και οικονομικές περίοδοι συνεχούς αστάθειας, οι οποίες επικράτησαν μετά το 1955.

Οι διαρκείς εναλλαγές των κυβερνήσεων είχαν σαν αποτέλεσμα την «εναλλασσόμενη» υιοθέτηση διαφορετικών κάθε φορά οικονομικών πολιτικών, οι οποίες οδηγούσαν σε πολλές επί μέρους κρίσεις που καταπολεμούνταν συνήθως με βραχυπρόθεσμα, «σταθεροποιητικά» προγράμματα. Τα προγράμματα όμως αυτά επιδείνωναν συνεχώς την ασταθή οικονομική κατάσταση της χώρας, ενώ χαρακτηρίζονταν από μεγάλο κοινωνικό κόστος. 

Η μεγάλη πολιτική αστάθεια «ξεπεράστηκε» τελικά το 1983, όταν «εκδιώχθηκε» η δικτατορία και εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία. Εν τούτοις, η οικονομική αστάθεια (υψηλός πληθωρισμός, συνεχή μέτρα λιτότητας κλπ) συνέχισε να υπάρχει μέχρι το 1991, όπου η Αργεντινή αποφάσισε να συνδέσει τι νόμισμα της με το δολάριο, επιλέγοντας τη σταθερή ισοτιμία μαζί του (ουσιαστικά ήταν σαν να είχε υιοθετήσει το δολάριο, στη θέση του δικού της νομίσματος – κατά κάποιον τρόπο δηλαδή, όπως εμείς το Ευρώ).

Έτσι κατόρθωσε τελικά να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό, αλλά λίγα μόνο χρόνια αργότερα ήλθε αντιμέτωπη με τις «παρενέργειες» αυτού του «μονεταριστικού» προγράμματος σταθερότητας: οι τιμές των προϊόντων της χώρας ακρίβυναν στις διεθνείς αγορές, γεγονός που οδήγησε στον περιορισμό της ανταγωνιστικότητας της, στη μείωση των εξαγωγών της και στο αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο (εισαγωγές μεγαλύτερες από τις εξαγωγές), το οποίο είχε σαν «φυσικό» αποτέλεσμα την μεγάλη άνοδο του εξωτερικού χρέους της (οι ομοιότητες με τη χώρα μας είναι προφανείς).

Η σύνδεση ενός νομίσματος (ή η εισαγωγή ενός κοινού, όπως στην περίπτωση του Ευρώ), με το νόμισμα μίας ισχυρής χώρας, «υποχρεώνει» ουσιαστικά σε ισότιμη ανάπτυξη, εάν θέλει κανείς να αποφύγει τις δεδομένες παρενέργειες – κάτι που φυσικά δεν κατάφερε να επιτύχει η Αργεντινή, σε σχέση με τις Η.Π.Α. Η κρίση βέβαια, η οποία «ξέσπασε» το 1998, οφειλόταν σε έναν πολύπλοκο συνδυασμό περισσότερων του ενός παραγόντων - κυρίως των κατωτέρω:

(α) Ήδη κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας και της διαδικασίας της εθνικής αναδιοργάνωσης (1976 – 1983), το εξωτερικό και λοιπό χρέος της Αργεντινής αυξήθηκε ραγδαία, σαν αποτέλεσμα του αρνητικού εμπορικού ισοζυγίου, των διαφόρων «κερδοσκοπικών» επιθέσεων εναντίον του νομίσματος της, καθώς επίσης της φυγής κεφαλαίων στο εξωτερικό. Η κατάσταση αυτή σταθεροποιήθηκε μεν αργότερα, αλλά μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα, αφού το αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο παρέμεινε ως είχε - μη αυξανόμενο μεν, αλλά σταθερά στο 55% του ΑΕΠ της χώρας. Έτσι, το δημόσιο χρέος της Αργεντινής  αυξήθηκε μεταξύ των ετών 1996-1999, κατά 36% του ΑΕΠ της.

Για την καλύτερη κατανόηση των μεγεθών, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας για μία αντίστοιχη χρονική περίοδο, για παράδειγμα μεταξύ των ετών 2006 και 2009, αυξήθηκε από τα 224,16 δις € στα 299,6 δις € - ήτοι κατά 33% περίπου. Το εμπορικό μας ισοζύγιο το 2008 ήταν – 44 δις €, έναντι 239 δις ΑΕΠ - ήτοι 18,4% του ΑΕΠ μας.

Συγκριτικά λοιπόν με τη Αργεντινή, το δημόσιο χρέος μας αυξήθηκε ανάλογα, ενώ το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου μας διατηρήθηκε χαμηλότερα, σχεδόν σταθερό σε σχέση με το ΑΕΠ μας. Αυτό βέβαια οφείλεται κυρίως στα υψηλότερα «συναλλαγματικά» έσοδα μας από τον Τουρισμό και τη Ναυτιλία - όχι στις εξαγωγές.     

(β) Η σύνδεση του νομίσματος της χώρας με το δολάριο και ειδικά η σταθερή ισοτιμία που επιλέχθηκε (1:1), στη θέση της ελεύθερης διακύμανσης, οδήγησε στη δραστική μείωση του πληθωρισμού, χωρίς όμως να τον εξαλείψει εντελώς (κάτι αντίστοιχο συνέβη στην Ελλάδα και αλλού, μετά την εισαγωγή του Ευρώ, αν και σε μικρότερα μεγέθη).

Ο πληθωρισμός που απέμεινε, συνέχιζε να αυξάνει τις τιμές των προϊόντων της Αργεντινής στις διεθνείς αγορές, γεγονός που οδήγησε στη μείωση των εξαγωγών, με την ταυτόχρονη αύξηση των εισαγωγών της. Αυτό με τη σειρά του, είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός αρνητικού εμπορικού ισοζυγίου, το οποίο έπρεπε να «ισοσκελισθεί» μέσω νέου δανεισμού.

Ενδεχομένως λοιπόν, εάν η αρχική «σταθερή» σύνδεση με το δολάριο είχε αντικατασταθεί, πριν το 1998, με έναν μηχανισμό ευέλικτης συναλλαγματικής ισοτιμίας (επιδεινώθηκε λόγω του ισχυρού δολαρίου της δεκαετίας του 1990 – στην περίπτωση μας, συμβαίνει κάτι αντίστοιχο σήμερα με το Ευρώ), η κρίση θα ήταν λιγότερο καταστροφική. Είναι άλλωστε ευρέως γνωστό το ότι, η οποιαδήποτε «ανθρώπινη επέμβαση» στην ελεύθερη αγορά, διαστρεβλώνει» το μηχανισμό της και οδηγεί σε εκρήξεις - μεγέθους «ευθέως αναλόγου» του χρονικού διαστήματος που «τυχόν» καθυστέρησε τεχνητά η κρίση. 

(γ) Το 1995 το Μεξικό υποτίμησε το νόμισμα του («κρίση της Τεκίλας») - όπως επίσης και η Βραζιλία, το 1998. Κατ’ επέκταση, τα προϊόντα των δύο αυτών χωρών φθήνυναν στις διεθνείς αγορές, με καταστροφικές συνέπειες για τις εξαγωγικές επιχειρήσεις της Αργεντινής. Επιπροσθέτως, αρκετές επιχειρήσεις της χώρας, όπως επίσης πολλές θυγατρικές πολυεθνικών εταιρειών, μετέφεραν τα εργοστάσια παραγωγής τους στη Βραζιλία - γεγονός που αύξησε ακόμη περισσότερο την ανεργία στην Αργεντινή, επιδρώντας αρνητικά στην εσωτερική κατανάλωση (κάτι αντίστοιχο συμβαίνει κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα, όπου πολλές παραγωγικές επενδύσεις έχουν μεταναστεύσει στα Βαλκάνια). 

(δ) Λόγω της «ιστορικής αστάθειας» της Οικονομίας της Αργεντινής, οι πολίτες της ήταν ανέκαθεν δύσπιστοι απέναντι στο τραπεζικό σύστημα. Αντέδρασαν λοιπόν σχεδόν πανικόβλητοι, όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα «συμπτώματα» της κρίσης, αγοράζοντας μαζικά δολάρια και μεταφέροντας τα κεφάλαια τους στο εξωτερικό – ειδικά μετά τον καινούργιο τραπεζικό νόμο του 2001 και την υποτίμηση του νομίσματος το 2002, η οποία έπληξε ακόμη περισσότερο την Οικονομία της χώρας.

(ε) Η εμπιστοσύνη των διεθνών χρηματαγορών απέναντι στην Αργεντινή «βυθίστηκε» ραγδαία περί το τα τέλη του 1999, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το επίπεδο ρίσκου του δανεισμού της – το επιτόκιο δηλαδή, σε σχέση με το «βασικό» των Η.Π.Α. (το «βασικό» στην Ε.Ε. είναι αυτό της Γερμανίας). Από το έτος 2000 λοιπόν και μετά αυξανόταν συνεχώς, φθάνοντας τον Οκτώβρη του 2001 τις 1.916 μονάδες βάσης – γεγονός που σήμαινε 19,16% επί πλέον του «βασικού» (Η.Π.Α.) τόκους, οπότε τους υψηλότερους παγκοσμίως. Πρακτικά βέβαια, το ύψος αυτό του επιτοκίου είναι «απαγορευτικό» για την αναζήτηση δανείων από τις κανονικές (regular) διεθνείς χρηματαγορές - υποχρεώνει δηλαδή ουσιαστικά την «πληγείσα» χώρα, να απευθυνθεί για δανεισμό στο ΔΝΤ (το 2002, το επιτόκιο πλησίασε τις 6.000 μονάδες βάσης, ενώ ομαλοποιήθηκε πολύ αργότερα, το 2005 – πρόσφατα όμως ήταν ξανά στις 1.100 μονάδες). 

(στ) Ένα κύμα ιδιωτικοποιήσεων, στην αρχή της δεκαετίας του 1990, είχε σαν τελικό αποτέλεσμα την πώληση πολλών δημοσίων επιχειρήσεων σε ιδιώτες - ακόμη και σε τιμές χαμηλότερες από την αξία τους. Οι ιδιωτικοποιήσεις αυτές  οδήγησαν στην εξάρτηση σημαντικών κλάδων της Οικονομίας της Αργεντινής από το εξωτερικό (για σχετικό παραλληλισμό, η πώληση του ΟΤΕ οδήγησε την Ελλάδα στην εξάρτηση των τηλεπικοινωνιών της από την Γερμανία - εάν τυχόν συνέβαινε κάτι αντίστοιχο με τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ και τις υπόλοιπες, κοινωφελείς ή μη, επιχειρήσεις της χώρας μας, θα ακολουθούσαμε πιστά τα βήματα της Αργεντινής).

Το γεγονός αυτό κατέστησε τη χώρα εξαιρετικά ευάλωτη, τόσο στην κερδοσκοπία, όσο και στη «μετανάστευση» των κεφαλαίων, οπότε συνετέλεσε τα μέγιστα στην  τραπεζική κρίση που ακολούθησε (η «απαρχή» της διαπιστώνεται ήδη στη χώρα μας - εάν βέβαια ισχύουν οι «περιρρέουσες» πληροφορίες για «φυγή» ιδιωτικών κεφαλαίων, ύψους περί τα 5 δις €, στο εξωτερικό).

Η ΜΕΓΑΛΗ ΥΦΕΣΗ
Το 1997 ξέσπασε στη γειτονική χώρα της Αργεντινής, στη Βραζιλία, μία βαθιά κρίση, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τη δραστική υποτίμηση του βραζιλιάνικου νομίσματος - έχασε περίπου το 50% της αρχικής του αξίας. Οι επιδράσεις της κρίσης στην Αργεντινή δεν άργησαν να φανούν, αφενός μεν επειδή η Βραζιλία αποτελούσε έναν σημαντικό οικονομικό εταίρο της, (οι δύο χώρες είναι μέλη της διακρατικής ένωσης Mercosur), οπότε «πλήγηκαν» οι εξαγωγές της, αφετέρου δε επειδή η Βραζιλία «κέρδισε», μέσω της «αδρής» υποτίμησης του νομίσματος της, σημαντικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα απέναντι στην Αργεντινή.

Οι εισαγωγές της Αργεντινής από τη Βραζιλία αυξήθηκαν, οι εξαγωγές της προς τη Βραζιλία περιορίσθηκαν, τα προϊόντα της αντικαταστάθηκαν στις διεθνείς αγορές από τα αντίστοιχα της Βραζιλίας, οι επιχειρήσεις της μετέφεραν την παραγωγή τους στη γειτονική χώρα και οι διεθνείς επενδύσεις σχεδόν μηδενίστηκαν σε ολόκληρη την περιοχή, λόγω των δυσμενών οικονομικών προοπτικών της.

Έτσι η Αργεντινή οδηγήθηκε το 1999 σε ύφεση (αρνητική οικονομική ανάπτυξη), ύψους -4%, η ποία κατέληξε σε στασιμότητα το 2000, παρά τα τεράστια δάνεια εκ μέρους του ΔΝΤ και των ιδιωτικών τραπεζών (μία ανάλογη εξέλιξη στη χώρα μας «φοβίζει», όσο ίσως τίποτα άλλο, την κυβέρνηση μας η οποία, πολύ σωστά, αναζητάει απεγνωσμένα τρόπους αποφυγής της – εάν αποδεχθούμε δε ότι, η μέχρι σήμερα ανάπτυξη μας, με ρυθμούς περί το 4%, ήταν κυρίως «πληθωριστική», ελάχιστα παραγωγική, εν μέρει βασισμένη στα δημόσια έργα και στην οικοδομική δραστηριότητα, τότε οι κίνδυνοι που «ελλοχεύουν» είναι εξαιρετικά ρεαλιστικοί).     

Η ανεργία αυξήθηκε, ενώ ακολούθησαν διαμαρτυρίες και μαζικές διαδηλώσεις του πληθυσμού, οι οποίες γρήγορα οργανώθηκαν κεντρικά - εξελισσόμενες το 2001 σε έναν σημαντικό «δυναμικό» παράγοντα της πολιτικής της χώρας. Επίσης αυξήθηκε ο αριθμός των υποαπασχολουμένων και, μέσω αυτών, των απασχολουμένων στην «άτυπη» Οικονομία.

Σε συνθήκες αυξανόμενης ανεργίας, πολλοί αναζητούν την επίλυση των προβλημάτων τους στην «αυτοαπασχόληση» - στη λειτουργία δηλαδή δικών τους μικρών επιχειρήσεων, συνήθως χωρίς νόμιμες άδειες, φορολογικές δηλώσεις κλπ (ορισμός της «άτυπης» Οικονομίας). Για παράδειγμα, στην Αργεντινή εμφανίσθηκαν, μεταξύ άλλων, οι Cartoneros, οι οποίοι συγκέντρωναν ανακυκλώσιμα υλικά από τα σκουπίδια, κυρίως χαρτικά και χαρτοκιβώτια, τα οποία στη συνέχεια πουλούσαν – προφανώς εκτός των νομίμων πλαισίων της αγοράς.

Ένα ιδιαίτερο «φαινόμενο» αυτής της φάσης ήταν η «εισαγωγή» των «χρεωστικών ομολόγων» σε πολλούς δήμους της Αργεντινής (όπως συνέβη στην Καλιφόρνια πρόσφατα), καθώς επίσης στην ίδια τη χώρα (ονομάζονταν LECOP). Με την έκδοση και την κυκλοφορία αυτών των «ομολόγων δημοσίου» πληρώνονταν, εισέπρατταν καλύτερα μέχρι και το 50% του μισθού τους, οι απασχολούμενοι στους δήμους - όπως επίσης και οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Τα ομόλογα αυτά είχαν τη «μορφή» χαρτονομισμάτων και γινόταν αποδεκτά σαν τέτοια από πολλά καταστήματα της χώρας - αν και η αξία τους υπολογιζόταν χαμηλότερα, από το αναγραφόμενο ποσόν.

Ένα επόμενο «φαινόμενο» ήταν η δημιουργία «ανταλλακτικών ενώσεων», οι οποίες ουσιαστικά προωθούσαν τη «φυσική» ανταλλαγή τροφίμων και υπηρεσιών - με σκοπό την εξισορρόπηση των απολεσθέντων χρημάτων, από την έλλειψη ή τη μη πληρωμή της εργασίας. Για παράδειγμα, μέσα στις συγκεκριμένες ενώσεις, ανταλλάσσονταν τομάτες με αυγά, κρέας με λαχανικά κοκ - όπως ακριβώς συνέβαινε στην Ευρώπη και αλλού, πριν ακόμη «εφευρεθούν» τα χρήματα, σαν ανταλλακτικό μέσον.

Το 2001 το φαινόμενο αυτό εξελίχθηκε σε «μαζικό», αφού η κάθε γειτονιά και η κάθε πόλη είχε το δικό της «ανταλλακτήριο προϊόντων». Η «συλλογική» δε εκπροσώπηση όλων αυτών των ανταλλακτηρίων, εξέδωσε το 2001 το δικό της νόμισμα (Credito), το οποίο χρησιμοποιούνταν (εν μέρει) ακόμη και για την αγορά ακινήτων.