Ερώτηση Αυτο πρεπει να το δεις....

Η ιστορία ενός μολυβιού !!

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα.
Κάποια στιγμή τη ρώτησε:
- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι
μια ιστορία για μένα;
Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε
στον εγγονό της:
- Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο
σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ.
Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.

Το παιδί, περίεργο, κοιταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το
ιδιαίτερο.

- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!
- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα.
Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις,
θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.

Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει
να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου.
Αυτό το χέρι το λέμε "Θεό" και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα
σύμφωνα με το θέλημά Του.

Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να
χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά
στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες
γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα
για να σβύνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που
κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε
στο δρόμο του δικαίου.

Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν
είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει.
Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.

Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι,
λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς
να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

Πολύ διδακτικό! Τέλειο παράδειγμα!

Καλουνται οι τυχεροι αναγνωστες να δωσουν ενα φιλακι στο παιδι τους
που ειναι εκει κοντα...




Εγραψε καποιος...


Καλημέρα κορούλα μου… σήμερα είσαι ακριβώς 143 ημερών… σήμερα
κλείνουμε 100 ημέρες που είμαστε χώρια. Είμαστε χώρια πρακτικά
γιατί από την καρδιά μου και την αγκαλιά μου δεν έχεις φύγει λεπτό.

Να ξέρεις πως αυτές τις 100 ημέρες ότι πράξη , ότι σκέψη και να έκανα
είχε μοναδικό σκοπό να είμαι κοντά σου…
κάποιες φορές σαν άγγελος κάποιες όπως τον τελευταίο καιρό σαν
πετυχημένος άνθρωπος για να είμαι και πετυχημένος πατέρας την μέρα
που θα με χρειαστείς. Κάθε πρωί και κάθε βράδυ … όταν ανοίγω και
όταν κλείνω τα μάτια μου ακούω ένα τραγούδι που μας φέρνει νοερά
μαζί … στο αφιερώνω για να γιορτάσουμε τις 100 μέρες απώλειας… να
γιορτάσουμε πως δεν θα ξανά είμαστε τόσο καιρό χώρια από εδώ και στο εξής...

Μεταφερω εδω ενα ενδιαφερον κειμενο απο μια γυναικα για
να το διαβασετε...





Διαβάστε το συγκλονιστικό email μιας κοπέλας 26 ετών και θα καταλάβετε πολλά...




Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010
Έχασα μια αξιοπρέπεια,την είδε κανείς;


Για ποιά αξιοπρέπεια μιλάω? Γι αυτή που σιγά σιγά νιώθουν
να χάνουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι εξαιτίας μιας κοινωνίας
που καταρρέει όσο πάει και σαν να μην έφτανε αυτό,
καταρρέοντας παίρνει μαζί της και όλους αυτούς που
πάλεψαν,που αγωνίστηκαν για μια καλύτερη ζωή και ένα
καλύτερο αύριο.
Το αύριο ήρθε αλλά είναι κλάσης χειρότερο απο αυτό που
περιμέναμε. Για εμάς δεν ανησυχώ,έτσι ξεκινήσαμε. Απο την
αρχή έτσι ήταν. Με τα όσα πτυχία με τα όσα μεταπτυχιακά
έτσι μας μάθανε πως θα ήταν απο εκεί και πέρα...μια γενιά
των 'τόσων'ευρώ. Αλλά δεν είχαμε και άλλη επιλογή,δεν
παλέψαμε και ποτέ για αυτά.Αυτοί οι άνθρωποι όμως
που έκανα αγώνες? Που πέρασαν μια ζωή δουλεύοντας
για κάτι καλύτερο για αυτούς και τα παιδιά τους? Ε, αυτούς
τους ανθρώπους βλέπουμε λοιπόν να καταρρακώνονται,να
τους κόβονται επιδόματα και μισθοί να φοβούνται για την
θέση, την οποία έχουν χρόνια, οτι μπορεί να χαθεί απο τη
μια μέρα στην άλλη. Οι άνθρωποι αυτοί που μετρούσαν
σαν τους φαντάρους τις μέρες μέχρι την σύνταξη τώρα
μετράνε την ανάσα τους μήπως και έρθει η σειρά τους
στον ΟΑΕΔ. Δεν ξέρω αν είμαι έξαλλη, λυπημένη, οργισμένη
ή απλά αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι διότι στα 26 μου,
μετά απο 4 χρόνια σπουδών και εργασίας στο εξωτερικό,
θέλω να πιστεύω οτι οι ορίζοντές μου διευρύνθηκαν
και βλέπω τα γεγονότα απο τελείως διαφορετική σκοπιά.
ήθελα πάντα να πιστεύω οτι η εξέλιξη που μας μάθαιναν
στα σχολεία θα ήταν καθολική.Απο ότι βλέπω όμως η
μόνη εξέλιξη ήταν αυτή των μηχανών παντός τύπου.
Άκουσα πατέρα στον 21 αιώνα να λέει 'ας περάσει
παιδί μού αυτή η χρονιά και βλέπουμε για τις σπουδές
σου',άκουσα μάνα να λέει 'βρήκες αγόρι μου καμιά
δουλίτσα να βγάζεις το χαρτζιλίκι σου?' άκουσα πατέρα
να λέει σε φίλο του 'κάτι πολυτέλειες που θελουν
αυτά τα παιδιά, μου ζητάει η κόρη μου κάτι μεταπτυχιακά
και τέτοια, μα είμαστε εμείς τώρα για επιπλέον σπουδές και
βόλτες στα εξωτερικά?' Αυτά ειπώνονται σε μια εποχή που
η Ελλάδα είναι στην ευρωπαική ένωση και χρησιμοποιεί
κοινό ευρωπαικό νόμισμα. Σε μια εποχή που η γνώση είναι
δικαίωμα και αναπόσπαστο κομμάτι ενός ολοκληρωμένου
ανθρώπου, κατάντησε πολυτέλεια. Μήπως δεν είναι τυχαίο?
Μήπως είναι καλύτερα να μαζευτούν σε μια χώρα αναλφάβητοι
και αμόρφωτοι?
Ωρες ώρες λυπάμαι που εγώ ζω καλά με όλες τις ανέσεις, επείδη
επιλέχθηκα απο μια εταιρία λόγω των προσόντων μου και όχι
επειδή είμαι κόρη κάποιου, ενώ οι οι δικοί μου άνθρωποι
υποφέρουν. Νιώθω άσχημα που εγώ κερδίζω πολύ μεγαλύτερο
μισθό απο τους διορισμένους εκπαιδευτικούς της χώρας μου,
(αυτό που και εγώ θα γινόμουν σύμφωνα με τις σπουδές μου),
εκπαιδευτικοί που ευθύνονται για το μέλλον των παιδιών, που
δυστυχώς όμως χωρίς χρηματικό κίνητρο δεν έχουν κανένα άλλο
για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Και ναί λέω με βάση τα
προσόντα γιατί στην χώρα μου συμβαίνει ακόμα σε κάποιες
περιπτώσεις το αντίθετο-οι γνωριμίες παίζουν ρόλο και όχι
τα προσόντα. Μα είναι δυνατόν το 2010? Και τότε γιατί παλεύουμε
εμείς απο το σχολείο ακόμα? Εφόσον δεν έχει σημασία τι ακριβώς
μαθαίνεις να κάνεις σωστά αλλά ποιανού παιδί είσαι, τότε μπορούμε
απλα να παίρνουμε το απολυτήριο και όσοι είναι παιδιά κάποιων να
τακτοποιούνται. Οι υπόλοιποι απλά ας ψάξουν να βρούν την μοίρα
τους-λές και οι υπόλοιποι δεν είναι παιδιά κάποιων-απο πού κατάγονται?
Νιώθω άσχημα που ακόμα και τώρα κατά την διάρκεια των εκλογών
γίνονται τα ίδια μικροπρεπή γεγονότα όπως 'τότε', που κυνηγούσαν
για μια ψήφο λές και οι πολίτες δεν έχουν γνώμη και άποψη. Είναι
τόσα πολλά αυτά που με λυπούν και με κρατάνε μακρια απο την
ίδια μου την χώρα,στην χώρα στην οποία θα ήθελα πολύ να ζήσω
και να δουλέψω και παράξω όπως ακριβώς έκαναν και οι γονείς μου.
Δυστυχώς όμως οι γονείς μου δεν έχουν άλλο την δυνατότητα να με
'ταίζουν' και άρα εγώ δεν μπορώ να επιστρέψω ακόμα. Δεν θέλω να
λέω λόγια έτσι απλά 'έξω απο τον χορό', απλά παραθέτω τις σκέψεις
μου διότι θέλω δεν θέλω κάθε μέρα η χώρα μου βρίσκεται στο προσκήνιο
σε κάθε ξένο κανάλι ειδήσεων.
Όταν με αναγνωρίζουν σαν ελληνίδα μου κάνουν όλοι την ίδια ερώτηση :
πώς είναι τα πράγματα στην Ελλάδα? Κρίση ε? Πού είναι τα χαρμόσυνα και
θετικά νέα για την Ελλάδα? Γιατί τόση μαυρίλα και τόση απαισιοδοξία?
Όχι δεν θέλω να τους ακούω άλλο να με ρωτάνε σαν να λυπούνται, δεν
πρέπει να μας λυπούνται εμάς τους ΈΛΛΗΝΕΣ.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ



πηγη ...Αναρτήθηκε από tromaktiko στις 3:52 μ.μ.

Αυτά που λέει η κοπέλα, είναι οι σκέψεις των περισσοτέρων από εμάς κάποια στιγμή της ζωής μας σε αυτή τη χώρα.
θα συνηθίσει και αυτή, που θα πάει. Και εγώ όταν γύρισα από 7ετή παραμονή στο εξωτερικό έπαθα ένα πολιτισμικό και κοινωνικό σοκ αλλά όπως λέει και ο πατέρας μου..."όχι όπως ήξερες, αλλά όπως βρήκες".

Δεν ξέρω για τη κοπέλα, αλλά πολλοί και πολλές σαν και αυτή αν τους έδινε ένας μπάρμπας στη Κορώνη μια δουλειά με 300 ευρώ παραπάνω, θα ξεχνούσαν τη νυν δουλειά τους που τη βρήκαν με το κόπο τους την ίδια μέρα.
Όπως είπε και ο Τερέντιος:
Είμαι άνθρωπος και τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο.

Μία πραγματικά όμορφη ιστορία

Θα πάρει μόλις 37 δευτερόλεπτα να το διαβάσεις και θα αλλάξεις τον τρόπο σκέψης σου.
Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.
Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουνε υγρά από τα πνευμόνια του.
Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου.
Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος.
Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες αδιάκοπα. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στο στρατό, πού πήγαν διακοπές.
Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον «συγκάτοικό» του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο.
Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου μπορούσε να ανοιχτεί και να ζωογονηθεί ο δικός του κόσμος από όλη τη δραστηριότητα και χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω.
Το παράθυρο έβλεπε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα.
Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να ειδωθεί στο βάθος.
Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό.
Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε.
Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική - μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις.
Μέρες, βδομάδες και μήνες πέρασαν.
Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερά για το μπάνιο τους μόνο για να δει το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του.
Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό σώμα.
Όταν θεωρήθηκε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και εφ' όσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο.
Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά του τον έξω κόσμο.
Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι.
Αντίκρισε ένα λευκό τοίχο.
Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να ανάγκασε το συχωρεμένο συγκάτοικό του ο οποίος περιέγραφε τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο.
Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο.
Πρόσθεσε, 'Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει θάρρος.'
Επίλογος:
Υπάρχει πελώρια ευτυχία στο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τη δική σου κατάσταση.
Μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία, όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται.
Αν θες να νιώθεις πλούσιος, απλά μέτρα όλα τα πράγματα που έχεις τα οποία δεν αγοράζονται με χρήματα.
'Το σήμερα είναι ένα δώρο, γι' αυτό αποκαλείται '   
Το παρόν.'