Ερώτηση Καλησπερα Νεος Στην τεχνικη εγγλέζικου!

Να πω κ γω τη δικη μου μικρη εμπειρια πανω στον τομεα. Με το εγγλεζικο ξεκινησα και επειδη ειμαι και λιγο "ψειρας" το γουσταρω πολυ! Τα λεπτα εργαλεια οι σφεντονες κ ολες αυτες οι μλκιουλες σε κρατουν συνεχως σε εγρηγορση και δε βαριεσαι(τουλ εγω)! Δυστηχως ομως τα καλα αποτελεσματα που μου εχει δωσει ειναι μετρημενα στα δαχτυλα των χεριων.. Εχω ριξει αρκετη μελετη και εχω δοκιμασει αρκετα πραγματα. Δεν ξερω αν φταινε οι τοποι οι ωρες τα μαλαγρωματα ή κατι αλλο παντως η πλειοψηφια των θηραματων μου απελευθερωνετε γτ ειναι μικρα.. Ακομα βεβαια και ενα σαργουδακι των 200 γρ σου δινει καλη ενταση αλλα αυτο που μερικοι απευθυνονται σε μισοκιλα και πανω συνεχως δεν ξερω πως το καταφερνουν..
Ακομα κ ετσι ομως δεν το βαζω κατω κ με τραβαει συνεχως σε σχεση με το casting που εχω ξεκινησει και το θεωρω βαρετο για τα γουστα μου..
Στην αρχη σιγουρα θα σου φανει "δυσκολο" αλλα αν περασεις αυτο το σταδιο τοτε σε κερδιζει και σε κραταει!

νομιζω καθοριστικο ρολο παιζει εποχη-περιοχη.
κ εγω δεν εχω δει σημαντικα ψαρια αλλα μ αρεσει ιδιως τετοια εποχη με μελανουρια,αλλα και με σαρπες 500γρ κ ανω δινονται επικες μαχες .

για εμενα το τοπ ψαρι σε δυναμη και δυσκολια ειναι ο κεφαλος ειδικα αν ειναι πανω απο 1,5 κιλο, πιστευω το δυνατοτερο ψαρι στα κιλα του, για αυτο πλεον ψαρευω μονο σε λιμανια.

το τσαμπουκα που σου κανει ο σαργος ομως Ηλια μου και ειδικα οταν ειναι παππους δε νομιζω να το κανει αλλο ψαρι στο εγγλεζικο.σε φερνει στα ορια σου.γι'αυτο αλλωστε λενε οτι ειναι το αγαπημενο θηραμα οπως στο casting η τσιπουρα.

Μπαμπη σαργο 1200 που εχω βγαλει, μολις τον ξεκολλησεις απο τον βυθο τον πηρες, ιδιος κεφαλος θα σου κανει 2-3 κολληματα στο βυθο και αντε ξεκωλλα τον μετα αντε αποχιασε τον που χτυπιεται με απιστευτη αντοχη και δυναμη, τελοσπαντων ο καθενας εχει τις αγαπες του και ειναι δεκτο και φρονιμο αυτο το να υπαρχουν διαφορετικες αποψεις ετσι ωστε να υπαρχει και θεμα για συζητηση ή διαφωνια.

Για τις λεπτες αρματωσιες του μπολονεζ, και του εγγλεζικου, τα μεγαλα ψαρια αυτα, φερνουν τον εξοπλισμο μας στα ορια.
Προσφατα, εχασα ενα λαβρακι μεγαλο, ισως το μεγαλυτερο που επιασα ποτε στο εγγλεζικο.
Ειχα καλαμι με δραση κορυφης, 20αρα μανα, και 16αρι παραμμαλο.
Οσο το ψαρι ηταν στα ανοιχτα, το εκανα κουμαντο. Μολις ηρθε κοντα για αποχιασμα, μουλαρωσε.
Το αποτελεσμα, εμπλεξε σε ρεμετζο το παραμαλο, και χαθηκε αδοξα.
Τα πρωτα του κεφαλια, ηταν εκρηκτικα. Σιγα σιγα κουραστηκε, και ερχονταν, με σχετικη δυσκολια.
Οταν ειδε την αποχη ομως, εκανε την απελπιδα προσπαθεια. Πηρε ξανα φρενα, και πορεια στα ρηχα.
Σταθηκε τυχερο.
Συμφωνω με τον Ηλια, οι μεγαλοι κεφαλοι, δεν παιζονται..
Με αυτα τα ψαρεματα, ολα τα ψαρια, γινωνται θηρια.
Και εδω ειναι η γλυκα.

Εγώ με καλάμι δεν έχω ψαρέψει ποτέ, εκτός από απίκο που ψάρευα από μικρός και που ακόμη και σήμερα καμιά φορά ψαρεύω. Στη βάρκα μου έχω πάντα ένα καλάμι 8 μ. για απίκο και μερικές φορές αράζω σε παρθένα μέρη και ψαρεύω πελαγίσιους κεφάλους γιατί αυτό το ψάρεμα μου αρέσει πολύ.
Παρακολουθώντας όμως τη συζήτηση σχετικά με την αντίδραση του κάθε είδους ψαριού όταν προσπαθεί να γλυτώσει από το αγκίστρι, θυμήθηκα τα χρόνια που ψάρευα κι εγώ πεταχτάρι από τη στεριά με το χέρι φυσικά (περίπου μέχρι την ηλικία των είκοσι χρονών).
Το ψάρι που ψαρεύαμε συστηματικά τότε και πάντα νύχτα ήταν οι μουρμούρες που τις βρίσκαμε στις αμμουδιές της περιοχής του Τολού Αργολίδας που πιστεύω όλοι το έχετε ακουστά. Εκστρατεύαμε τότε μεγάλες παρέες και στηνόμαστε ολονυχτίς στις ακρογιαλιές περιμένοντας την εμφάνισή τους που συνέβαινε ομαδικά 1-2 φορές μέσα στη νύχτα.
Το ψάρι αυτό έχει μια πολύ ιδιαίτερη συμπεριφορά όταν το φέρνεις. Πλαγιάζει και πηγαίνει πέρα δώθε δεξιά - αριστερά την πετονιά, πράγμα το οποίο είναι πολύ εντυπωσιακό όταν το ψάρι είναι μεγαλύτερο του μισού κιλού.
Δυστυχώς τέτοιο ψάρι έχω χρόνια να δω στα μέρη μου, ενώ 15-20 χρόνια πριν ήταν από τα κυριότερα θηράματα του παραγαδιού. Τώρα είναι ζήτημα αν θα πιάσω 1-2 μουρμούρες 200 το πολύ γραμμαρίων το χρόνο.