Όπως έχω ήδη εξηγήσει, εγώ θα βρίσκομαι στο Πόρτο Χέλι, την ψαρευτική μου βάση, μέχρι τα μέσα Σεπτέμβρη, όπου και ψαρεύω σχεδόν καθημερινά, και φυσικά θεωρώ πλεονασμό να δημοσιεύω σε καθημερινή βάση τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου, γιατί εκτός των άλλων, δεν θέλω να απασχολώ σε καθημερινή βάση την σύνδεση WiFi που μου παραχώρησε ένας καλός γείτονας.
Έτσι έχω αποφασίσει να δημοσιεύω μόνο όταν έχω κάτι σημαντικό να δείξω.
Στην ψαριά που θα δημοσιεύσω σήμερα υπάρχουν τα εξής σημαντικά που με έκαναν να τη δημοσιεύσω:
- Έγινε με ένα παραγάδι 150 αγκιστριών που το καλάρισα στις 22:00 και το λεβάρισα στις 03:00. Όπως όλα μου σχεδόν τα παραγάδια, έτσι κι αυτό δεν ήταν ενιαίο αλλά ήταν 3 μικρά των 50 αγκιστριών το καθένα που καλαρίστηκαν με την τεχνική των φελλομολυβιών που εξηγώ στο βιβλίο μου «Η Τέχνη του Παραγαδιού» πάνω σε ξέρες. Το σημαντικό που χαρακτήρισε αυτό το ψάρεμα ήταν ότι το παραγάδι αυτό δολώθηκε με καραβιδάκι κατεψυγμένο την προηγούμενη ημέρα, αλλά στις 03:00 που πήγα να το καλάρω ξεκίνησε ένας αρκετά ισχυρός Μαΐστρος που ήταν απαγορευτικός για τέτοια δουλειά. Έτσι γύρισα σπίτι και για να «σώσω» το παραγάδι, έκανα τα εξής, που κάνω πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις:
Έβρασα σε μια μεγάλη κατσαρόλα νερό και με ένα μικρό μπρίκι περιέλουσα λίγο - λίγο το καραβιδάκι όπως ήταν δολωμένο στο παραγάδι, μέχρι που αυτό κοκκίνησε όπως περίπου οι βραστές καραβίδες. Μόλις βγήκε ο ήλιος το πρωί το έβγαλα στη βεράντα μου, μέχρι που το καραβιδάκι ξεράθηκε έτσι ώστε όταν το πιάνεις να τρίβεται και να γίνεται σκόνη. Αυτό το επεξεργασμένο έτσι καραβιδάκι, μπορεί να καλαριστεί ακόμη και μήνες αργότερα με το ίδιο αποτέλεσμα. Εγώ το καλάρισα την αμέσως επόμενη βραδιά.
Δεν λέω βέβαια ότι είναι καλύτερο από το ολόφρεσκο και ζωντανό καραβιδάκι, όμως η ψαριά που δημοσιεύω αποδεικνύει νομίζω, ότι δεν είναι ένα «άχρηστο» δόλωμα, όπως θα υπέθετε κανείς, αλλά μια λύση που μπορεί να «βολέψει» έκτακτες καταστάσεις.
- Τα υπόλοιπα σημαντικά αυτής της ψαριάς, όσο παράξενο κι αν σας φανεί, είναι ο σπάρος και το μελανούρι που βρίσκονται στο κάτω μέρος της φωτογραφίας. Ο λόγος είναι ότι τη φετεινή χρονιά δεν είχα πιάσει άλλον σπάρο, σε βαθμό που είχα ανησυχήσει ότι κάτι έχει συμβεί στην περιοχή. Το μελανούρι ήταν κι αυτό μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, γιατί είναι ένα ψάρι που για αρκετά χρόνια έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Και τα δυο αυτά ψάρια είναι από τις αδυναμίες μου.
- Το λαβράκι (1.800 γραμμ.) έφαγε έναν μικρό σπάρο και μαζί και το κεφάλι του. Είναι ένα από τα συνήθη ευχάριστα «έκτακτα» που τυχαίνουν στα παραγάδια.
- Μια στηρίτσα περίπου 400-500 γραμμάρια ευτυχώς απελευθερώθηκε, γιατί είχε πιαστεί σε βάθος μόλις 7 μέτρων και από την άκρη των χειλιών της.
Όλη η ψαριά είναι λίγο περισσότερο από 4 κιλά.