banner psaremagr

ΖΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Είναι πολλές φορές, που εμείς οι ψαράδες, ονειρευόμαστε.
Ονειρευόμαστε να ψαρέψουμε σε τόπους γεμάτους ψάρια, ονειρευόμαστε το απόλυτο θήραμα και τη μεγάλη μάχη. Δυστυχώς όμως τις πιο πολλές φορές οι επικές αυτές μάχες διαδραματίζονται μόνο στα όνειρα μας και εκείνο που μας λούζει και μουσκεύει το κρεβάτι μας δεν είναι το σπρέι της θάλασσας αλλά ο ιδρώτας από την αγωνία της ονειρικής πάλης με το πολυπόθητο αλίευμα

Με τον Μπάμπη συναντιόμαστε συχνά στο μαγαζί που αγοράζουμε τα αλιευτικά μας σύνεργα αλλά έτυχε να πάμε ψάρεμα μαζί μόνο μία φορά στο παρελθόν.
Κάναμε τότε τα άπειρα χιλιόμετρα, κουβαλώντας μαζί μας τα πλέον εκλεκτά δολώματα και ένα τσουβάλι ελπίδες για πολλά και καλά ψάρια. Μετά από ολονύχτια ταλαιπωρία, με δύο αλλαγές τόπων επιστρέψαμε στα σπίτια μας, ξενύχτηδες ταλαιπωρημένοι και παντελώς άψαροι.
Εξαιρετική παρέα με πολύ χιούμορ και ψαγμένος ψαράς, που γνώριζε όλους του καλούς τόπους λόγω της αλιευτικής του θητείας στο ψαροντούφεκο.

Η γνώριμη αισιόδοξη φωνή του Μπάμπη με γέμιζε αισιοδοξία, όπως άλλωστε γίνεται κάθε φορά που πάω για ψάρεμα.
Είμαστε ήδη στο τζιπάκι μου με κατεύθυνση την παραλία της Απολλακιάς στη ΝΔ Ρόδο.
Πληροφορίες από φίλους που ψάρεψαν εκεί προηγούμενες μέρες, ανέφεραν την ύπαρξη μικρών καρχαριοειδών, αλλά και μεγάλων γοφαριών.
Δολώματα εξοπλισμός και αρματωσιές, είχαν προσαρμοστεί λοιπόν στην συμπεριφορά και τα δόντια αυτών των υπέροχων αρπακτικών της θάλασσας.
Πριν προλάβουμε να καπνίσουμε 2 τσιγάρα, ήμασταν ήδη στον τόπο.
Πόσο γρήγορα φτάνει ένας ψαράς στο τόπο που πρόκειται να ψαρέψει, δεν μπόρεσα ποτέ μου να το καταλάβω.

Το συγκεκριμένο σημείο που πήγαμε, βρίσκεται στο Νοτιότερο άκρο της μεγάλης παραλίας μήκους περίπου 6 χιλιομέτρων, στο οποίο η πρόσβαση γίνεται μόνο 4Χ4 όχημα, διότι ο πλησιέστερος δρόμος είναι περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά.
Ο μοχλός στο 4Χ4 low και το FEROZA μετά κόπων και βασάνων λόγω της μαλακής άβρεχτης άμμου μας έφερε επιτέλους στον προορισμό μας

Η ώρα είχε πάει 7, λίγο πριν το σούρουπο και τα πρώτα 2 από τα 6 συνολικά τρίσπαστα surfcasting καλάμια που διαθέταμε, είχαν πέσει ήδη στη θάλασσα.
Οι μηχανισμοί, όλοι μεγάλου μεγέθους fixed spool, φορτωμένοι με 35άρες πετονιές κορυφαίας ποιότητας, τα φρένα ρυθμισμένα τόσο, ώστε να μην φύγουν τα καλάμια από την μήκους 1,2μ βάση άμμου από τράβηγμα μεγάλου ψαριού και αρματωσιά με συρόμενο 150άρι μολύβι που ίσως να ακούγεται υπερβολικό για όσους δεν έχουν ψαρέψει στην περιοχή αυτή με τα ισχυρότατα ρεύματα, παράμαλλο 1,5μ με 20λιμπρο συρματόσχοινο για να αντέξει στα κοφτερά δόντια των θηραμάτων που στοχεύαμε, 4/0 αγκίστρι και ολόκληρη γόπα για δόλωμα διπλοπερασμένη στο αγκίστρι, με το αρπάδι να βγαίνει από το μάτι και δέσιμο καλό με ελαστικό νήμα να κρατήσει στη βολή.
Το μενού, εκτός από γόπες, περιλάμβανε και ολόφρεσκη παλαμίδα, μερικές μικρές σουπιές και λίγες καταψυγμένες και εμφανώς ταλαιπωρημένες σαρδέλες

Ο καιρός ήταν ελαφρός έως ανύπαρκτος Δυτικός και η θάλασσα κόλα, αλλά υπήρχε μια ελαφριά θολούρα από τον χθεσινό 5άρι ΒΔ.
Οι αλιευτικές συνθήκες με βάση την εμπειρία μου στο surfcasting δεν ήταν ιδανικές, λείπουν τα μεγάλα κύματα που δημιουργούν τις διατροφικές ζώνες και η πολύ μεγάλη ανακατωσούρα και θολούρα που αλλάζει την συμπεριφορά των ψαριών, κάνοντάς τα λιγότερο επιφυλακτικά .
Παρόλα αυτά, λίγο οι πληροφορίες και λίγο το ένστικτο του ψαρά δημιουργούν μια θετική προδιάθεση για το αποτέλεσμα αυτής μας της εξόρμησης.
Η δεύτερη γόπα βρισκόταν στο στάδιο του κεντήματος, όταν τα φρένα του μεγάλου μηχανισμού φορτωμένου με 400μ 35άρας,διαπέρασαν τα αυτιά μου και τάραξαν την ηρεμία του απόμερου τοπίου.
Η απόσταση από το σημείο που δόλωνα μέχρι το καλάμι, διανύθηκε σε χρόνο που αποτελεί νέο παγκόσμιο ρεκόρ της απόστασης πάνω σε άμμο.
Το καλάμι στο χέρι, ελαφρό περαιτέρω σφίξιμο των φρένων και αναμονή για το δευτέρωμα.
Μερικά δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής και αγωνίας, βλέπετε το δόλωμα είναι μεγάλο και μπορεί να το είχε βουτήξει από την άκρη.
Το καλάμι βουτάει για δεύτερη φορά και το σχεδόν ακαριαίο κάρφωμα μου, δίνει το σύνθημα της μάχης που θα ακολουθήσει
Το καλάμι συνεχίζει να βρίσκεται σε θέση υπόκλισης στη θεά γαλανή και το ψάρι συνεχίζει να παίρνει, ρύθμιση των φρένων ώστε να μη μου σπάσει την 35άρα ή τον κόμπο του sockleader και αναμονή.
Την συγκεκριμένη στιγμή τον έλεγχο τον έχει το ψάρι και οποιοδήποτε λάθος πληρώνεται με την απώλειά του.
Το φρενήρες τράβηγμα χαλαρώνει και το προσεκτικό λεβάρισμα, αναγνωριστικό στην αρχή και αποφασιστικό στη συνέχεια δίνει αίσιο και νικηφόρο αποτέλεσμα σε αυτή την συγκλονιστική μάχη.
Ένα καρχαριάκι περίπου 2 κιλών μας αφήνει με ανοιχτό το στόμα, καθώς τα μάτια μας έβλεπαν από κοντά για πρώτη φορά αυτόν τον υπέροχο θηρευτή των θαλασσών, σε βρεφική ηλικία βέβαια.

Δεν είχαμε ακόμα τελειώσει με το ξαγκίστρωμα, εργασία που έγινε με ιδιαίτερη προσοχή, καθώς τα κοφτερά του δόντια ακόμα και σε αυτό το μέγεθος είναι ικανά να κάνουν ζημιά, όταν το καλάμι που ήδη είχε ρίξει ο Μπάμπης λυγίζει έντονα και τα φρένα αρχίζουν και πάλι να «τραγουδούν».

Νέο ρεκόρ ταχύτητας, από τον σύντροφο αυτή τη φορά.
Το τράβηγμα είναι διαφορετικό και το ψάρι που είχε πιαστεί δεν τραβούσε μόνο προς τα μέσα, αλλά έπαιρνε για λίγο έντονα προς τα δεξιά και μετά προς τα αριστερά.
Ήταν σαφές ότι είχαμε να κάνουμε με άλλης ράτσας μαχητή.
Μετά από σύντομη αλλά συναρπαστική μάχη ένα γοφάρι περίπου στο ίδιο μέγεθος με τον καρχαρία, ξαπλωμένο στην άμμο μας επιδείκνυε τα κοφτερά του δόντια.

Και είμαστε ακόμα στην αρχή!!!!
Δύο καλάμια όλα κι όλα είχαν ριχτεί.
Με τρέμαμε χέρια συνεχίζουμε να δολώνουμε τις αρματωσιές, εγώ με ολόκληρες γόπες και ο Μπάμπης με βαρβάτα κομμάτια ολόφρεσκης ζουμερής παλαμίδας.
Και τα 6 καλάμια μας, χτυπούσαν σε τρελούς ρυθμούς κυρίως αυτά που είχαν δολωμένη παλαμίδα και λιγότερο σε αυτά με τη γόπα.
Ήρθαν στιγμές που 2 και 3 καλάμια γονάτιζαν ταυτόχρονα και δεν ξέραμε τι να κάνουμε.
Την σουπιά και τη σαρδέλα ούτε που την άγγιζαν.

Το σκοτάδι είχε ήδη πέσει και παρά την δροσούλα της βραδιάς, εμείς ήμασταν ιδρωμένοι από το τρέξιμο και την ένταση.
Η παλαμίδα του Μπάμπη έκανε θραύση, αλλά εγώ επέμενα στη γόπα μήπως και καθήσει το ψάρι το καλό
Δεν μπορεί, είπα, κάπου θα τριγυρνάνε οι μαμάδες και οι μπαμπάδες.
Η ώρα είχε πάει 12 τα μεσάνυχτα και τα τσιμπήματα αραίωσαν.
Γύρισα κοίταξα τις σκιές των βουνών που βρίσκονταν από πίσω μας, αγνάντεψα την ήρεμη θάλασσα και τα αστέρια που συνέθεταν το τοπίο, άκουσα τους απαλούς ήχους της νύχτας πήρα μια βαθειά ανάσα που γέμισε τα πνευμόνια μου ιώδιο, έσκυψα χάιδεψα την μαλακή άμμο και τα ψάρια που πιάσαμε και με όλες τις αισθήσεις σε λειτουργία ένοιωσα για μια ακόμα φορά τη ομορφιά και τη γαλήνη που μας προσφέρει το χόμπι μας..

Δεν θάθελα να ξυπνήσω ποτέ από αυτό το όνειρο!!!
Το αλιευτικό αποτέλεσμα;
Μήπως έχει σημασία;
Για την ιστορία, 6 ψάρια συνολικού βάρους περίπου στα 10 κιλά.

Οι τελευταίες γουλιές καφέ μετακόμισαν από το θερμός στις κούπες μας, κουρασμένοι άυπνοι, γαληνεμένοι, πλημμυρισμένοι από συναισθήματα μαζεύαμε νωχελικά τα καλάμια μας.
Ο ήλιος είχε κάνει την εμφάνισή του και εγώ με τον καρδιακό πλέον φίλο μου τον Μπάμπη, περιμέναμε να ξυπνήσουμε.


Δεν ξυπνήσαμε ποτέ, γιατί πολύ απλά δεν είχαμε κοιμηθεί ποτέ εκείνο το ονειρεμένο βράδυ.

Σημείωση: Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 1 του περιοδικού "ΨΑΡΕΥΩ".


banner psaremagr

© 2004 - 2019 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD

hostplus 35

No Internet Connection