• 211 800 86 86
  • info@psarema.gr

    Ερώτηση Άλμπουμ ψαριών-Γλυκά νερά

    14/09/2006 16:07 #11 από maistrosanemos
    Απαντήθηκε από maistrosanemos στο θέμα Άλμπουμ ψαριών-Γλυκά νερά
    Η Γερλάντζα. Τη βρίσκουμε κυρίως στα ποτάμια της χώρας μας αλλά και σε λίμνες. Τρέφεται με μικροοργανισμούς όπως διάφορα έντομα και τιμάει ιδιαίτερα το σκουλήκι στο αγκίστρι μας.
    Συνημμένα:

    Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

    14/09/2006 16:12 #12 από maistrosanemos
    Απαντήθηκε από maistrosanemos στο θέμα Άλμπουμ ψαριών-Γλυκά νερά
    Το Κουνουπόψαρο. Από τα πιο μικροσκοπικά ψάρια του γλυκού νερού (ίσως από εκεί να προέρχεται και το όνομά του). Τρέφεται κυρίως με φυτικούς οργανισμούς.
    Συνημμένα:

    Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

    14/09/2006 16:16 #13 από maistrosanemos
    Απαντήθηκε από maistrosanemos στο θέμα Άλμπουμ ψαριών-Γλυκά νερά
    Το Χέλι

    Ανήκει στην οικογένεια των εγχελίδων και έχει σώμα φιδιού, στρογγυλωπό και πολύ μακρύ, που το μήκος του μπορεί να φτάνει το 1,50 μ. και με βάρος 5-7 κιλά. Το δέρμα του είναι πολύ ανθεκτικό, τόσο ώστε, αν του κάνουμε μια μικρή τομή στη βάση της κεφαλής μπορούμε σιγά- σιγά να το τραβήξουμε. Το κεφάλι είναι μικρό με βραγχιακά ανοίγματα πολύ λεπτά.     
                Το χέλι είναι εφοδιασμένο με στηθαία πτερύγια, ενώ λείπουν τα κοιλιακά. Το ραχιαίο πτερύγιο και το εδρικό σκεπάζουν το σώμα και ενώνονται σε ένα ψευδο ουριαίο πτερύγιο. Η κοιλιά του έχει χρώμα γκρι -πράσινο, καμιά φορά καφέ, άλλες φορές μαύρο, άσπρο, κιτρινωπό, ή ανοιχτό γκρι, ανάλογα με τις περιοχές όπου κατοικεί.                                                             
                Είναι πολύ αδηφάγο, τρέφεται με όλους τους ζωντανούς και μη οργανισμούς, αλλά τσιμπάει στους φρέσκους, όπως μικρά ψάρια, βατράχια κλπ.• Κοντά στις πόλεις τρέφεται και με σκουπίδια.  Η αναπαραγωγή γίνεται στη θάλασσα όπου κάθε θηλυκό γεννά πάνω από ένα εκατομμύριο αυγά. Οι νύμφες είναι διαφανείς, έχουν σχήμα φύλλου, (λεπτοκέφαλοι) και έτσι παραμένουν για πολύ καιρό, πάνω από τρία χρόνια, και παίρνουν την ερπετοειδή μορφή μόνο όταν πλησιάζουν στις εκβολές των ποταμών. Σε αυτό το στάδιο ονομάζονται τυφλά και έχουν μήκος σχεδόν 7 εκατ. Ένα μέρος των χελιών μπαίνει στα ρεύματα του γλυκού νερού και κατανέμονται στους ποταμούς, στις λίμνες και στους βάλτους, μεγαλώνοντας αρκετά γρήγορα. Τα θηλυκά γίνονται πιο μεγάλα από τα αρσενικά. Το άλλο μέρος των χελιών σταματά στις εκβολές των ποταμών και στις λιμνοθάλασσες όπου και μεγαλώνουν.  Έπειτα από μια περίοδο, λίγο ή πολύ μεγάλη, μερικές φορές για πολλά χρόνια, αρσενικά και θηλυκά ενώνονται, αφού ωριμάσουν σεξουαλικά, και αρχίζουν το ταξίδι τους, που διαρκεί αρκετούς μήνες προς τον Ατλαντικό ωκεανό, μέχρι να φτάσουν στη θάλασσα των Σαργάσσων, βορειοανατολικά των Αντιλλών. Τα θηλυκά χέλια αφού γεννήσουν και γονιμοποιήσουν τα αυγά τους, σε 1.000 μ. βάθος, πιθανόν πεθαίνουν.     
              Το αίμα των χελιών περιέχει ένα δηλητήριο (ιχθυοτοξικό) ικανό να δράσει, σαν εκείνο των ερπετών, αλλά τα οξέα και οι βάσεις το εξουδετερώνουν και το ψήσιμο κι η πέψη το αποσυνθέτουν.
              Το χέλι έχει κρέας νόστιμο που μπορεί να μαγειρευτεί φρέσκο, να γίνει παστό ή καπνιστό. Το βιομηχανικό ψάρεμα των χελιών δεν γίνεται στα νερά μας. Γίνεται όμως σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Οι αλιευτικές οργανώσεις φτιάχνουν εγκαταστάσεις για τη διατήρηση του ψαριού. Το ψάρεμα του χελιού, γίνεται και με απλά αλιευτικά όργανα και γενικά με ορμιές διαφόρων τύπων. Επικερδές ψάρεμα γίνεται, όπου είναι επιτρεπτό, με σχοινιά εφοδιασμένα με ένα μεταβλητό αριθμό αγκιστριών, που είναι δολωμένα με σκουλήκια, μικρά ψάρια, κλπ. Οι ερασιτέχνες ψαράδες τοποθετούν βαρίδια στις ορμιές με τέτοιο τρόπο, ώστε τα δολώματα να φτάνουν στο βυθό ή λίγο πιο πάνω από αυτόν. Το χέλι είναι αδηφάγο και καταβροχθίζει το δόλωμα και έτσι λοιπόν είναι δύσκολο να ελευ¬θερωθεί από το αγκίστρι, εκτός και αν κατορθώσει να κόψει την ορμιά, αν αυτή μένει για πολύ καιρό και χωρίς έλεγχο. Γ' αυτό πολλοί ψαράδες συνηθίζουν να βάζουν ένα κουδούνι στην κορυφή του καλαμιού για να τους ειδοποιεί όταν τσιμπήσει το χέλι. Το ψάρεμα του λοιπόν δεν παρουσιάζει ειδικές δυσκολίες  είναι όμως αναγκαίο να γνωρίζουμε τα περάσματα ή τα μέρη που είναι δυνατόν να τα βρούμε. Αυτό το ψάρεμα δεν προκαλεί αληθινό ενδιαφέρον αν γίνεται για σπορ, αλλά πολλοί ασχολούνται γιατί δίνει αξιόλογα αποτελέσματα.         
              Τα μικρά χέλια εύκολα βρίσκονται στις αμμώδεις περιοχές, ψάχνοντας στη λάσπη και στα βότσαλα του βυθού, καθώς επίσης και σε ρηχά νερά και αποτελούν ένα θαυμάσιο δόλωμα για το λαβράκι και για τα κεφάλια στα γλυκά νερά, ιδιαίτερα στις εκβολές των ποταμών.
    Συνημμένα:

    Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

    14/09/2006 16:20 #14 από maistrosanemos
    Απαντήθηκε από maistrosanemos στο θέμα Άλμπουμ ψαριών-Γλυκά νερά
    Η Πέστροφα

    Πέστροφα
              Ψάρια που ανήκουν στην οικογένεια των σολομονιδών. Η κοινή πέστροφα (salmo trutta) είναι η πιο διαδομένη στην ηπειρωτική Ευρώπη.
              Όλες οι πέστροφες έχουν σώμα λεπτό, μερικές φορές με οβάλ προφίλ, ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο ζουν, σκεπασμένο με μικρά λέπια, κεφάλι γερό, μουσούδι χονδροειδές, μεγάλο στόμα, οπλισμένο με μικρά δόντια στις δυο μασέλες και στην γλώσσα. Έχουν δυο ραχιαία πτερύγια. Το πρώτο είναι λιπώδες και μάλλον μικρό και τοποθετημένο πολύ πίσω (το λιπώδες πτερύγιο είναι το διακριτικό χαρακτηριστικό των σολομονιδών). Το ουραίο είναι με δυο λοβούς, με την πίσω άκρη μερικές φορές ίσια, ενώ άλλες φορές οι λοβοί είναι σχεδόν συμμετρικοί και τονισμένοι.
              Να μιλήσουμε για τον χρωματισμό της πέστροφας για να την χαρακτηρίσουμε, είναι μια επιχείρηση δύσκολη, γιατί οι διαφορές του περιβάλλοντος καθορίζουν ακόμη και στο ίδιο ρεύμα αξιόλογες διαφοροποιήσεις χρωματισμού. Πάντως μπορούμε να πούμε γενικά, ότι η κοινή πέστροφα έχει ράχη γκριζογάλανη ή καστανή ανοιχτή, λαμπερά ασημί πλευρά, που μερικές φορές τείνουν στο χρυσαφί ή στο κοκκινωπό μαύρα ή κόκκινα στίγματα. Τα στίγματα, όπως η απόκτηση λαμπερών χρωμάτων κίτρινο - χρυσό στην κοιλιά και στα κοιλιακά πτερύγια, ο τονισμός του κοκκινωπού στα πλευρά, είναι πιο φανερά στις πέστροφες που ζουν σε πιο βαθιά νερά.
              Μπορούν να φτάσουν αξιόλογες διαστάσεις, πάνω από 1 μέτρο μήκος και να ξεπεράσουν τα 10 κιλά βάρος (φυσικά σε περιβάλλον κατάλληλο για τέτοια ανάπτυξη). Αγαπούν τα κρύα νερά, ή τα δροσερά με άφθονο οξυγόνο, και τρέφονται με διάφορες τροφές. Στο στάδιο του γόνου και μέχρι τα 5-6 εκατ. μήκος τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με ζωοπλαγκτόν.  Από τα 6 έως τα 12-15 εκ. τρέφονται με νύμφες του νερού και έντομα που πέφτουν στο νερό. Όταν ξεπεράσουν τα 15 εκ. δεν περιφρονούν, εκτός από τις συνηθισμένες κάμπιες και τα μικρά οστρακόδερμα, και τους ίδιους τους ομοίους τους στο στάδιο του γόνου. Όσο μεγαλώνουν (πάνω από τα 20-25 εκατ.) τόσο τονίζεται ο κυνηγετικός χαρακτήρας τους.  Μπορούν εξ' άλλου να θεωρηθούν παμφάγα, εκτός από τις πιο μεγάλες πέστροφες, που πρέπει να θεωρηθούν,  κυρίως σαρκοφάγες.
              Οι πέστροφες του βορρά, που ζουν στην θάλασσα την εποχή της αναπαραγωγής, ανεβαίνουν τους ποταμούς. Αυτές που κατοικούν τις λίμνες, ξανανεβαίνουν τους παραπόταμους γιατί αυτή την εποχή έχουν περισσότερο ανάγκη περιβάλλοντος με χαμηλή θερμοκρασία και πιο πολύ οξυγόνο. Στις μετακινήσεις και μεταναστεύσεις τους οι πέστροφες κάθε μεγέθους μπορούν να ξεπεράσουν αξιόλογες διαφορές επιπέδου, να νικήσουν μικρούς καταρράκτες, να ξανανέβουν γρηγορότατα ρεύματα. Μερικές φορές βλέπουμε πέστροφες να πηδούν πάνω από μικρά φράγματα, να ανεβαίνουν κεκλιμένα επίπεδα,  να ξεπερνούν εμπόδια με μεγάλη ευκολία, επαναλαμβάνοντας τις προσπάθειες μέχρι να φθάσουν στο σκοπό τους. Αναπαράγονται από τον Νοέμβριο ως τον Φεβρουάριο, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά των νερών που κατοικούν και την θερμοκρασία του περιβάλλοντος.
            Η αναπαραγωγή γίνεται σε λακκούβες λίγο ή πολύ μεγάλες που σκάβονται από την θηλύκια στον αμμώδη, χαλικώδη ή ανάμικτο βυθό. Κάθε θηλύκια συνήθως συνοδεύεται από πολλά αρσενικά. Η εναπόθεση των αυγών και η έκκριση του σπερματικού υγρού γίνονται σχεδόν πάντα την νύκτα. Υπολογίζουν ότι κάθε θηλύκια γεννάει μέχρι 2.000 αυγά για κάθε    κιλό του βάρους της. Τα αυγά έχουν μια διάμετρο που ποικίλει από 3,5 έως 6 χιλιοστά και χρώμα κίτρινο ή πορτοκαλί.        Μόλις τελειώσει η αναπαραγωγή, αρσενικά και θηλυκά, αρκετά εξαντλημένα από τις προσπάθειες που έκαναν,  ξαναγυρίζουν χαμηλά στους τόπους, από τους οποίους προέρχονται.
            Τα αυγά ανοίγουν συνήθως μετά από 40-50 μέρες επώασης. Ο μεγάλος μόσχειος σάκος των γόνων, απορροφιέται σε      ένα μήνα. Τότε ο γόνος έχει πάρει σταδιακά την μορφή και τα χαρακτηριστικά του ενήλικου. Σε ευνοϊκό περιβάλλον οι πέστροφες σε ένα χρόνο, φτάνουν τα 15 εκατ. και μπορούν να ξεπεράσουν τα 30 εκ. σε δυο χρόνια.
            Η πέστροφα (salmo gairdnerii), βορειοαμερικανικής καταγωγής, ξεχωρίζει από την κοινή πέστροφα (salmo trutta), πάνω  απ' όλα, εξαιτίας της παρουσίας σκούρων κηλίδων στο ουραίο πτερύγιο (ανύπαρκτες στην κοινή πέστροφα) και μιας κοκκινωπής λουρίδας που φωσφορίζει κάντιου διατρέχει κατά μήκος όλο το πλευρό. Αυτή η πέστροφα, που δεν αναπαράγεται (ή τουλάχιστον αναπαραγάγετε πολύ σπάνια και σε ειδικό περιβάλλον) στα νερά της Ευρώπης, μεγαλώνει αρκετά πιο γρήγορα από την κοινή πέστροφα.
            Οι Αμερικάνικες πέστροφες που βρίσκονται στα Ευρωπαϊκά ρεύματα προέρχονται από τεχνητό εμπλουτισμό.  Έχει χαρακτήρα λιγότερο άγριο από την κοινή πέστροφα, είναι πιο αδηφάγα και τρέφεται με τις πιο διαφορετικές τροφές κι έτσι είναι πιο εύκολο να πιαστεί.
            Άλλες Ευρωπαϊκές πέστροφες είναι η κυπρινοπέστροφα  και ο σαλβελίνος. Στην βόρεια και νότια Αμερική και στα ποτάμια της Σιβηρίας ζουν πολυάριθμα είδη και ποικιλίες πέστροφας, λίγο πολύ όμοιες με την δικιά μας πέστροφα, μερικές από τις οποίες φθάνουν σεβαστές διαστάσεις, ανώτερες από εκείνες της κοινής πέστροφας.
          Το ψάρεμα της πέστροφας γίνεται με τρεις βασικές μεθόδους: ψάρεμα βυθού με φυσικά δολώματα, ψάρεμα επιφάνειας με φυσικά ή τεχνητά δολώματα, ψάρεμα με εξακοντισμό με φυσικά ή τεχνητά δολώματα.
          Το ψάρεμα βυθού απαιτεί μεγάλη πείρα, την γνώση του τόπου και αυτή σχετικά με τις συνήθειες του ψαριού.  Λανθασμένα θεωρείται σαν η πιο εύκολη μέθοδος. Αυτή η γνώμη ισχύει μονάχα για ορισμένα μέρη, όχι σίγουρα για τα κλασικά μέρη του ψαρέματος των σολομονιδών που είναι οι βουνίσιοι χείμαρροι. Το ψάρεμα γίνεται με αναμονή του τσιμπήματος, με ορμιά με μικρά ή μεγάλα βαρίδια, με βαρίδια συγκεντρωμένα ή σκορπισμένα σε όλο το μήκος του αρμιδιού, σε διαφορετικές αποστάσεις από το αγκίστρι, ανάλογα με την ταχύτητα του ρεύματος. Τα πιο διαδομένα δολώματα είναι το κόκκινο σκουλήκι, οι νύμφες της, οι κάμπιες των περλίδων και τα αυγά σολομού, όπου δεν ισχύει η απαγόρευση.
          Το ψάρεμα της επιφάνειας γίνεται με διάφορες μεθόδους της ελεύθερης ορμιάς, με σύνθετο νήμα, προορισμένο να πετάξει σωστά και σε απόσταση μερικές φορές μεγαλύτερη από 20 μετ. ένα δόλωμα χωρίς βάρος, όπως ένα έντομο ή μία τεχνητή μύγα.  Στην πραγματικότητα το ψάρεμα με μαστίγωμα, με φυσικό έντομο, βασίζεται σε πολύ κοντινά ριξίματα μερικές φορές στην απλή παρουσίαση του δολώματος για αποστάσεις όχι μεγαλύτερες από το μήκος του καλαμιού. Το κλασικό ψάρεμα της επιφάνειας βασίζεται στα τεχνητά δολώματα (στεγνές ή βυθισμένες μύγες, κάμπιες κ.λπ). Απαιτεί καλή τεχνική και πείρα, τόσο στο ρίξιμο και την παρουσίαση του δολώματος, όσο και στην αναζήτηση των καλύτερων συνθηκών περιβάλλοντος. Στην επιφάνεια, τουλάχιστον σε ορισμένα μέρη, συνηθίζουν να ψαρεύουν την πέστροφα και με περισσότερες τεχνητές μύγες, σε ορμιές που τελειώνουν σε ένα φελλό με βαρίδια. Το ψάρεμα με εξακοντιζόμενο δόλωμα γίνεται αν ριχτεί σε απόσταση ένα φυσικό δόλωμα (ψάρι ζωντανό ή ψόφιο) ή τεχνητό. Στην φάση της επαναφοράς, που    θα εκτελεστεί με μερικά τεχνάσματα, παρατηρείται η επίθεση του ψαριού. Αυτή η μέθοδος ψαρέματος βασίζεται στην  πείρα  της χρήσης των πιο κατάλληλων δολωμάτων, για ό,τι αφορά τις διαστάσεις και το σχήμα τους, καθώς και στην οδήγηση τους και φυσικά στην ικανότητα και την ακρίβεια του ριξίματος. Έτσι μπορούν να πιαστούν ψάρια ακόμα και πολύ  μεγάλων διαστάσεων.

    Πέστροφα  Ραβδωτή. 
            Αυτή η πέστροφα  ήταν κάποτε αρκετά κοινή στα δικά μας νερά, καθώς και σ' όλα τα Βαλκάνια. Είναι κοινή και σε ορισμένα νερά της Γιουγκοσλαβίας. Ξεχωρίζει από τις άλλες πέστροφες από το γκριζωπό χρώμα της (λίγο ή πολύ σκούρο στην ράχη, με σχέδιο ζιγκ - ζαγκ και κηλίδες καστανό πρασινωπές με επίμηκες σχήμα στα πλευρά), από το κεφάλι με το λεπτό σχήμα, από το πιο μεγάλο στόμα σε σχέση με τις άλλες πέστροφες και το πιο λεπτό σχήμα του σώματος. Αυτή η πέστροφα έχει γίνει σπάνια σε πολλά νερά για διάφορες αιτίες: η προοδευτική μόλυνση των νερών, η αλόγιστη άσκηση του ψαρέματος, ο εντατικός εμπλουτισμός με ποικιλίες πέστροφας διαφορετικής προέλευσης, με συνέπεια τον σχηματισμό υβριδίων, μερικά από τα οποία παρουσιάζουν επικρατέστερα χαρακτηριστικά από την ραβδωτή, χωρίς όμως  να μπορούν να θεωρηθούν καθαρόαιμες ραβδωτές.
            Είναι ενδιαφέρουσα για τις διαστάσεις που φτάνει, και τελευταία έγινε γνωστό ότι πιάστηκε μια ραβδωτή στην Ιταλία περισσότερο από 10 κιλά. Πέστροφες τέτοιων διαστάσεων δεν είναι σπάνιες, αν και δεν είναι κοινές. Είναι όμως αρκετά κοινές σε μερικούς παραπόταμους του Δούναβη. Η ραβδωτή πέστροφα είναι εξαιρετικά άγρια, απρόθυμη να παρουσιαστεί κατά την διάρκεια της ημέρας και κάθε μικρή κίνηση ή αναταραχή του περιβάλλοντος, την κάνουν να γυρίσει στην φωλιά της. Γι' αυτό το πιάσιμο της, περισσότερο από κάθε άλλη πέστροφα, είναι δύσκολο, εκτός από ιδιαίτερες συνθήκες του νερού, όπως νερά σε αύξηση, θολά από βροχές κ.λπ.

    Πέστροφα  Ρυακιών.
              Λέγεται επίσης και πέστροφα fario, είναι μια μορφή της κοινής πέστροφας, η πιο διαδομένη στα νερά των ποινών και των οροσειρών μας και ακόμη στα νερά των πεδιάδων. όταν φυσικά είναι κατάλληλα για την παρουσία της. Η όψη της είναι χαρακτηριστική. Το σώμα της είναι λίγο συμπιεσμένο, σκεπασμένο με λεπτά λέπια και λίγο πολύ γεμάτο μαύρα και κόκκινα στίγματα στα πλευρά. Δεν υπάρχουν κηλίδες στο ραχιαίο πτερύγιο.
              Αυτή η όψη διακρίνει την πέστροφα του ρυακιού από την ραβδωτή πέστροφα, που είναι χωρίς κόκκινα στίγματα και με το δέρμα γεμάτο πράσινο καστανές ραβδώσεις, καθώς ακόμη κι από την πέστροφα της Σαρδηνίας, που αντίθετα χαρακτηρίζεται από μεγάλους καστανούς λεκέδες, σχεδόν μαύρους, και μερικές φορές και κόκκινους.  Παρά την πολύ μεγάλη διαφορά της όψης μεταξύ μιας πέστροφας και μιας άλλης, όσον αφορά την πυκνότητα του κηλιδώματος, των κόκκινων κηλίδων και της διανομής τους, είναι εύκολο να καθορίσουμε αν ανήκει σ' αυτό το είδος πέστροφας.

    Συνημμένα:

    Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

    14/09/2006 16:34 #15 από maistrosanemos
    Απαντήθηκε από maistrosanemos στο θέμα Άλμπουμ ψαριών-Γλυκά νερά
    Καβέδανος  ( Η Λευκός  Κέφαλος )
              Ο Καβεδάνος / Κέφαλος  είναι ψάρι, πολύ διαδομένο στα γλυκά νερά. Συναντιέται επίσης και στα αλμυρά, πράγμα περισσότερο γνωστό στην νότια Ευρώπη, και αποτελεί ένα από τα κύρια ενδιαφέροντα του ερασιτεχνικού και αθλητικού ψαρέματος. Το σχήμα του σώματος του είναι αδύνατο, εκτός από τους γερασμένους που ζουν σε νερά πλούσια σε τροφές, όπου ο Καβεδάνος / Κέφαλος παίρνει παχύτερη μορφή σε σχέση και με τις πιο οκνηρές συνήθειες του.                           
              Εχει μεγάλα λέπια, διχαλωτή ουρά γκριζοπράσινο χρωματισμό στη ραχιαία περιοχή, ασημένιο στις πλευρές και άσπρο στην κοιλιακή περιοχή. Ξεχωρίζουμε καθαρά τη πλευρική γραμμή πάνω του. Τα πτερύγια είναι μεσαίων διαστάσεων και το ουραίο πτερύγιο δεν είναι πολύ μεγάλο, αλλά η μυϊκή δύναμη αυτού του ψαριού μπορεί να προσδώσει στο αδύνατο σώμα του μια αξιοσημείωτη ταχύτητα.                                                                                                                                                           
              Ο καβεδάνος συχνάζει στα νερά των ποταμών, των χειμάρρων, των λιμνών σε υψόμετρο μικρότερο από 600 μέτρα.  Μια ελαφρά μόλυνση των νερών δεν το ενοχλεί πολύ η τουλάχιστον  αυτό το ψάρι προσαρμόζεται με μια σχετική ευκολία.  Αναπαράγεται από τα μέσα μέχρι και το τέλος της άνοιξης, όταν η θερμοκρασία του νερού υπερβεί τους 12ο C.  Εναποθέτει τα αυγά του στα ρηχά νερά της λίμνης, τα οποία και προσκολλώνται πάνω σε πέτρες και σε φυτά.                 
              Το διαιτολόγιό του είναι μικτό,  στο στάδιο του γόνου αποτελείται από ζωοπλαγκτόν και φύκη, ενώ στα επόμενα στάδια τρέφεται με προνύμφες εντόμων, σκουλήκια, βδέλλες, υδρόβια βλάστηση, αλλά και μικρά ψάρια η σκουπίδια σε ημιαποσύνθεσηγια τους μεγαλύτερους κέφαλους.                                                                                                                   
                Ο Καβεδάνος / Κέφαλος  που ζει  στα μεγάλα ποτάμια που διασχίζουν μια πόλη, συνηθίζει να τρέφεται με σκουπίδια που προέρχονται από τα απόβλητα της πόλης και γι' αυτό δεν δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για το μικρό ζωντανό ψαροδόλι,  ενώ το αντίθετο συμβαίνει στα γρήγορα και καθαρά νερά, όπου ο Καβεδάνος / Κέφαλος τρέφεται κύρια με κάμπιες,    έντομα και με νεογέννητα ψαράκια. Είναι μεγάλος κολυμβητής, που διαρκώς ψάχνει για μια ευνοϊκή περιοχή  κατάλληλη για μια σύντομη παραμονή, πάντα σε αναζήτηση τροφής. Είναι ένα ψάρι, όπως λέγεται, με μεγάλη όρεξη και επιπλέον με γερό στομάχι. Συχνά παρατηρούνται Καβεδάνοι / Κέφαλοι συγκεντρωμένοι γύρω από τη μαλάγρα και όταν πιαστούν, αποκαλύπτονται ήδη γεμάτοι από τροφή που είχαν φάει προηγούμενα. Οι ψαράδες που χρησιμοποιούν την κάμπια της μύγας σαν μαλάγρωμα, πιάνουν συχνά Καβέδανους / Κέφαλους φουσκωμένους από την ποσότητα  μαλάγρας που  έχουν φάει.                                                                                                                                                                             
                Όλοι οι Καβεδάνοι / Κέφαλοι είναι ψάρια πολύ δύσπιστα και το πιάσιμο τους είναι αρκετά δύσκολο.  Σε πολλές τοποθεσίες, είναι αποτελεσματικό το μίγμα ψωμιού και δυνατού τυριού.  Ο Καβεδάνος / Κέφαλος δαγκώνει σιγά - σιγά κομματιάζοντας το δόλωμα και είναι δύσκολο να το καταπιεί. Πρέπει λοιπόν να καρφωθεί ξαφνικά.  Παρόλα τα χαρακτηριστικά του σαν λαίμαργο και κυνηγετικό ψάρι ο Καβεδάνος / Κέφαλος είναι, μαζί με τον καρπό, το πιο πονηρό από τα ψάρια μας. Το πιάσιμο του δεν είναι εύκολο και αν είναι αλήθεια ότι πιάνονται πολλοί, αυτό οφείλεται βασικά στην πρακτική του μαλαγρώματος και στην χρησιμοποίηση μοντέρνων πολύ λεπτών νημάτων ορμιάς.                     
                Φυσικά, το ψάρεμα είναι λίγο ή πολύ δύσκολο, ανάλογα με τη τοποθεσία, την διαφάνεια των νερών, τη φύση της περιοχής. Αν είναι σχετικά εύκολο το πιάσιμο ενός μεγάλου Καβεδάνου / Κέφαλου κοντά σ' έναν σκουπιδότοπο της πόλης σε σχετικά ταραγμένα νερά, είναι πολύ δύσκολη η παγίδευση ενός Καβεδάνου / Κέφαλου που κολυμπάει στη μέση των νερών σε ένα κρυστάλλινο χειμαρρώδες ρεύμα. Βέβαια είναι ευκολότερο το πιάσιμο του Καβέδανου / Κέφαλου σε ποταμό θολό απ' όσο στον καθαρό ποταμό, μα σε κάθε περίπτωση, το ψάρεμα αυτού του πολύ κοινού « σκουπιδιάρη των νερών » απαιτεί προσοχή και επιμονή.                                                                                                                                                               
                Η μέθοδος που συχνότερα χρησιμοποιείται στην Ευρώπη για το ψάρεμα του Καβεδάνου / Κέφαλου, είναι η ελαφριά ορμιά του βυθού με φελλό, χρησιμοποιώντας για δόλωμα την κάμπια της εμετικής μύγας. Αυτή η μέθοδος ψαρέματος είναι πλατιά διαδομένη, με την πρακτική του μαλαγρώματος, κύρια λόγω των αθλητικών αγώνων, που είναι πάρα πολλοί στους ποταμούς της Ευρώπης. Μπορεί να φαίνεται εύκολο, αλλά αντίθετα απαιτεί αρκετή προσοχή. Επίσης, και το μαλάγρωμα υπόκειται σε τεχνικές που το κάνουν αποτελεσματικότερο. Είναι πάντοτε αναγκαία η προσεκτική παρατήρηση της περιοχής, των ρευμάτων, η εκτίμηση του βυθού, της ταχύτητας των νερών, κ.λπ.                                                                           
                Άλλη μέθοδος πλατιά διαδομένη στην Ευρώπη, που το καλοκαίρι δίνει εξαιρετικά αποτελέσματα, είναι εκείνη της μύγας με φελλό στην άκρη και με καλάμι εξακοντισμού. Ο Καβεδάνος / Κέφαλος δείχνει στην επιφάνεια μικρότερη δυσπιστία, απ' ότι στα μισά νερά ή στον βυθό, αλλά και για το ψάρεμα στην επιφάνεια χρειάζεται επίσης επαγρύπνηση και πείρα.               
                Εκπληκτικό είναι το ψάρεμα του Καβεδάνου / Κέφαλου με την σύνθετη ορμιά, που μπορεί να διεξαχθεί με άνεση σε δευτερεύοντα νερά. Τέλος, το καλοκαίρι, το ψάρεμα με μικρό επαργυρωμένο ή περασμένο με χρώμιο κουταλάκι.  Το ζωντανό σίρκο, - σε μερικές περιοχές - ακόμη και ο κωβίτης, προσφέρουν την δυνατότητα πιασίματος ψαριών που μπορούν να φτάσουν το βάρος 3 κιλών και περισσότερο.
    Συνημμένα:

    Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

    08/10/2006 16:12 #16 από maistrosanemos
    Απαντήθηκε από maistrosanemos στο θέμα Άλμπουμ ψαριών-Γλυκά νερά


    Coregonus lavaretus
    Κορέγονος
                  Είναι ψάρια της οικογένειας των σολομονίδων και βρίσκονται συχνά στις λίμνες της Ευρώπης, Ασίας, Αμερικής. Στη χώρα μας συναντάμε το είδος του γαλάζιου κορεγόνου που είναι διασταύρωση διαφόρων κορέγονων. 
                  Είναι ψάρι της λίμνης που ζει και αναπαράγεται μονάχα σε βαθιά και καθαρά νερά, λέγεται δε ότι δεν ψαρεύεται με αγκίστρι. Πράγματι οι κορέγονοι της αγοράς έχουν ψαρευτεί με ειδικά δίχτυα κάθετα. Είναι δίχτυα, όχι μαννωμένα, ριγμένα σε φαρδύ κύκλο ώστε να σχηματίζουν κύλινδρο, κλειστά στο κάτω μέρος ώστε να εγκλωβίζουν τα ψάρια και στη συνέχεια να τα ανεβάζουν στην επιφάνεια.                                                                                                                                                       
                  Ο κορέγονος έχει γευστικό κρέας που εκτιμείται περισσότερο από εκείνο της πέστροφας. Με τα κοινά δολώματα που χρησιμοποιούνται στις λίμνες, είναι σπάνιο να ψαρέψει κανείς αυτό το ψάρι. Εμείς οι ίδιοι σε μέρη όπου πλεόναζαν ψαρέψαμε μονάχα έναν κορεγόνο και σε διάστημα αρκετών χρόνων σπάνια είδαμε κάποιον άλλο ψαρά να πιάνει.           
                  Όμως πολλοί κορέγονοι πιάστηκαν σε διάφορες λίμνες, με καθετές με μεγάλα μολύβια στην άκρη, που έχουν 3-4 μικρές μύγες για δόλωμα, τον επονομαζόμενο Γιαπωνέζικο τρόπο με μεταλλική κεφαλή. Το ψάρεμα αυτών των ψαριών γίνεται σε βαθιά νερά, από αγκυροβολημένη βάρκα με καθετή και βαριά μολύβια στην άκρη. Τα τσιμπήματα και τα αγκιστρώματα είναι πολλαπλά, αλλά αρκετά είναι τα ψάρια που ξαγκιστρώνονται. Μερικά από αυτά εμφανίζονται στην επιφάνεια ψόφια (σκασμένα) εξ αιτίας της απότομης μείωσης της πίεσης. Ακόμα και εκείνα που παραμένουν αγκιστρωμένα έρχονται επάνω χωρίς καμιά αντίσταση.



    Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

    01/12/2007 10:46 #17 από portorafti
    Απαντήθηκε από portorafti στο θέμα Άλμπουμ ψαριών-Γλυκά νερά

    Το Κουνουπόψαρο. Από τα πιο μικροσκοπικά ψάρια του γλυκού νερού (ίσως από εκεί να προέρχεται και το όνομά του). Τρέφεται κυρίως με φυτικούς οργανισμούς.

    Το κουνουποψαρο ειναι εισαγωμενο ειδος απο Ν Αμερικη.Το εφεραν στην ευρωπη για να καταπολεμηθει η ελονοσια.(τρεφεται με προνυμφες κουνουπιων)Απο εκει προερχεται κ το ονομα του.Ειναι απο τα ειδη που συντηρουνται σε ενυδριο,και οι απαιτησεις του ειναι σχετικα μικρες.Προσαρμοζεται σχεδον σε καθε θερμοκρασια κ συνθεση νερου.

    Don't knock on deaths door,Ring the doorbell and run!He hates that!

    Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

    22/01/2008 16:49 #18 από aero
    Απαντήθηκε από aero στο θέμα Άλμπουμ ψαριών-Γλυκά νερά

    :tease: :crazy:
    Το μικρότερο ψάρι του κόσμου έχει μέγεθος κουνουπιού


    Το μικρότερο γνωστό είδος ψαριού στον κόσμο, που είναι ταυτόχρονα και το μικρότερο γνωστό σπονδυλόζωο, ανακαλύφθηκε σε ισχυρά όξινους βάλτους στα τροπικά δάση της Σουμάτρας και της Βόρνεο.



    Τα ενήλικα άτομα του νέου είδους Paedocypris progenetica έχουν ελάχιστο μήκος 7,9 χιλιοστά, περίπου όσο ένα μεγάλο κουνούπι, σύμφωνα με ερευνητές από τη Σιγκαπούρη και τη Βρετανία.



    Λεπτά και ημιδιαφανή, τα μικροσκοπικά ψάρια ζουν ανάμεσα στις ρίζες υδρόβιων φυτών σε στάσιμα νερά γεμάτα κατάμαυρη τύρφη, όπου το pH (οξύτητα) φτάνει το 3. Τα ψάρια τρέφονται με πλαγκτόν κοντά στο χώμα του πυθμένα, το οποίο έχει πάχος έως και δέκα μέτρα.



    Το P. progenetica ζει κυρίως στους τυρφώδεις βάλτους της Σουμάτρας, ενώ στη Βόρνεο εντοπίστηκε και ακόμα είδος του ίδιου γένους, το P. micromegethes, που ανακηρύσσεται το δεύτερο μικρότερο σπονδυλόζωο του γλυκού νερού με ελάχιστο μέγεθος ενήλικου ατόμου 8,8 χιλιοστά.
    Συνημμένα:

    Παρακαλούμε Σύνδεση ή Δημιουργία λογαριασμού για να συμμετάσχετε στη συζήτηση.

    Συντονιστές: Δημήτρηs ΚουζούπηsΠαπακωστας Δημητρης (tselikas)Γιαννης (STAY_ALIVE)Φώτης Σαρρηγεωργίου
    Χρόνος δημιουργίας σελίδας: 0.156 δευτερόλεπτα

    Επικοινωνία

      Τηλέφωνο : 210 3001234

      Τηλέφωνο : 211 8008686

      Κινητό      : 693 6572728

      info@psarema.gr

     

    No Internet Connection