Ερώτηση Σταθερό ή συρώμενο μολύβι ?

Πιστεύω,πως η λογική του ψαρέματος με συρόμενο μολύβι,δεν είναι να καρφώσεις το ψάρι στο χέρι.

Προσωπικά,χρησιμοποιώ συρόμενο μολύβι,τοποθετώ το καλάμι μου με μικρη γωνία με την θάλασσα,και κρεμάω τον οπτικό μου στο νήμα,αφήνοντας μεγάλη κοιλιά.
Θέλω το αγκίστρι μου να ψαρεύει "παραγαδιάρικα",χωρίς το ψάρι να νιώσει αντίσταση.
Ας "παίξει" όσο θέλει με το δόλωμα.Προσπαθώ να μην επέμβω βιαστικά.Θα το κάνω μόνο όταν κρίνω ότι πρέπει.
Έχει τύχει να περιμένω υπερβολική ώρα(πάντα με σκληρά δολώματα,ή δεμένα με ελαστικό νήμα) διστακτικές τσιπούρες που τσιμπολογούν πολύ ελαφριά,αλλα τελικά καταλήγουν στο χαρακτηριστικό δυνατό και απότομο ανέβασμα του οπτικού.Σχεδόν πάντα,τα ψάρια έχουν καταπιεί καλά το δόλωμα.
Αν οι συνθήκες(δυνατός αέρας που δεν επιτρέπει το κρέμασμα οπτικού,πολύ μίζερα τσιμπήματα,και μαλακά δολώματα) δεν με βοηθούν να εφαρμόσω το συγκεκριμένο σύστημα,τότε απλά σφίγγω περισσότερο τα φρένα,μαζεύω όλα τα μπόσικα,τοποθετώ το καλάμι πιο ψηλά και περιμένω να δουλέψει η μύτη του.
Η χρήση νήματος με μηδενική ελαστικότητα,έχει πολύ καλύτερη ανταπόκριση στο κάρφωμα.

Φιλικά.

Νίκος.

Φίλε Κώστα,
δέν είμαι φανατικός του συρόμενου..είπα ότι στα 2 μου καλάμια έχω συρόμενο και στα άλλα 2 σταθερό..
Απλά τυχαίνει και έχω περισσότερες επιτυχίες με το συρόμενο..ψαρεύω συνήθως για τσιπούρες ,με παράμαλο 20 αρι,μακρύ κοντά στο ένα μέτρο..
Εκτός απο μονοδόλια,ακόμα και τον φαραώ τον δολωνω με κομάτι κοντά στους 10 πόντους..αρκετά μεγάλο,αγκίστρι παπαγαλέ Ν 2 ή 1.
Δέν ξέρω αν όλα αυτά συντελούν στο να έχω περισσότερες επιτυχίες με τα συρόμενα που δεν πονηρεύουν και πολύ το ψάρι.
Σίγουρα είμαι άπειρος στην συγκεκριμένη τεχνική,αλλά θα συμφωνείς και εσύ μαζί μου στο ότι όταν ψαρεύεις με τόσο μακρύ παράμαλο είναι πιο εύκολο να μπλεχτεί  στο σταθερό παρά στο συρόμενο παράμαλο..
Επίσης όσο περισσότερα στριφτάρια,χάντρες και λοιπά μπιχλιμπίδια υπάρχουν,τόσο μεγαλύτερη η περίπτωση να μπλεχτει το παράμαλο.
Σε σταθερό ακολουθώ το παράδειγμα φίλου που ψαρεύουμε συνήθως δίπλα δίπλα και δένει το παράμαλο στη στριφταροπαραμάνα που έχει περάσει το βαρύδι..
Αυτή είναι προσωπική γνώμη απο την μικρή μου εμπειρία..

Όσο για την τεχνική ..συμφωνώ 100% με τον φίλο agistri (Νίκος).....

Κ για να γίνω πιό συγκεκριμένος, θα ήθελα να εξετάσουμε ποιά περίπτωση αποδίδει καλύτερα όταν τα μονάγκιστρά μας είναι εφοδιασμένα με κυκλικά αγκίστρια που δεν δουλεύουν με κατάπωση..

Πάρα πολλύ ενδιαφέρον θέμα. Με ενδιαφέρη και εμένα να διαβάσω απαντήσης απο τους συναδέλφους και ιδιαίτερα απο τον Guru τον κυκλικών Ιατρό Κώστα Γιαννάκενα
Φιλικά Άρης

Συμφωνω απολυτα Αρη κι εγω τον ιδιο δασκαλο ειχα, απ αυτον εμαθα να χρησιμοποιηω τα κυκλικα αγκιστρια . Δεν ξερω ομως αν εγινα καλος μαθητης. 

Υπερβολές από φίλους... 

Αργύρη καλώς επέστρεψες στην κοινωνία 

Τώρα για το θέμα των κυκλικών με συρόμενο ή σταθερό.... θα σου εκφράσω τις προσωπικές μου απόψεις με βάσει την δική μου εμπειρία.

Προτιμώ το συρόμενο γιατί δεν παρουσιάζει ουσιαστικά καμιά αντίσταση στο ενδεχομένως επιφυλακτικό τσίμπημα ενός καχύποπτου ψαριού. Τα φρένα τα έχω αρκετά σφιχτά όμως για να μπορώ να καρφώσω (χωρίς να χρειαστεί ούτε να τα σφίξω αμέσως πριν το κάρφωμα ούτε να καρφώνω και να ακούω τα φρένα να δίνουν μέτρα). Η μάνα είναι πάντα ελαφρά τεντωμένη αλλά χωρίς να λυγίζει καθόλου η μύτη του καλαμιού.

Να εξηγήσω την λογική των παραπάνω....

Όταν το ψάρι πάρει το δόλωμα και κάνει να φύγει τότε παίρνει ανενόχλητα τα όποια μπόσικα και συνεχίζοντας την φυγή του αρχίζει και λυγίζει η μύτη του καλαμιού. Αυτή  μικρή αντίσταση αρκεί για να αλλάξει γωνία το κυκλικό μέσα στο στόμα του και να βρει η ακίδα κάπου να πιαστεί. Λόγω της συνήθως γρήγορης απομάκρυνσης του ψαριού το καλάμι λυγίζει μέχρι κάποιο σημείο ενώ νοιώθοντας το αγκίστρι να το αγκυλώνει το ψάρι είτε επιταχύνει την φυγή του είτε κοντοστέκεται για να καταλάβει τι συμβαίνει. Σε αυτή τη (2η) φάση το λυγισμένο καλάμι επανέρχεται (σηκώνεται η μύτη) αφού σταματάει η έλξη του ψαριού και η ακίδα εισχωρεί ακόμα καλύτερα στο στόμα του. Το ίδιο συμβαίνει αν το ψάρι συνεχίσει την φυγή του, κάποια στιγμή παίρνει όλα τα μπόσικά και η απότομη κόντρα (από τα φρένα) καρφώνουν το αγκίστρι.

Εδώ θα πρέπει να πω το εξής, αναφέρομαι στα κυκλικά αγκίστρια και αν έχουν δολωθεί σωστά τότε το όποιο κατέβασμα της μύτης του καλαμιού σημαίνει (κατά πάσα πιθανότητα) ότι το αγκίστρι βρίσκεται ήδη μέσα στο στόμα του ψαριού όπου η όποια μεταβολή της γωνίας του αγκιστριού θα έχει σαν αποτέλεσμα να βρεί η ακίδα κάποιο σημείο να σκαλώσει (να καρφωθεί). Το "κάρφωμα" που κάνουμε όταν ψαρεύουμε με κυκλικά έχει κοπό μόνο και μόνο να σιγουρέψει την σύλληψη του ψαριού, δηλαδή να καρφωθεί καλά το αγκίστρι, να διαπεράσει το χείλος ή το μάγουλο του ψαριού κτλ.

Σχετικά με το κάρφωμα θα πρέπει να έχουμε πάντα στο νου μας ότι επειδή τα κυκλικά καρφώνονται περιμετρικά του στόματος του ψαριού, υπάρχει περίπτωση να έχουν καρφωθεί "από μια πετσούλα" όπως λέμε. Συνεπώς με τα κυκλικά υπάρχει ακόμα ισχυρότερο κίνητρο για την σωστή και μελετημένη μάχη με το ψάρι. Άλλωστε αυτή δεν είναι η κορυφαία φάση του ψαρέματος? Ψαρεύουμε το ΚΑΘΕ ψάρι είτε είναι γόπα είτε τόνος! Το σχήμα του κυκλικού δεν αφήνει πολλά περιθώρια για να πετάξει από μόνο του το ψάρι το αγκίστρι (θέλει 180 μοίρες περιστροφή) οπότε για ποιό λόγο να βγάλουμε το ψάρι με την μέθοδο "τσουρούλια", "jet-ski" κτλ?

Ο τρόπος λειτουργίας των κυκλικών που έχει σαν αποτέλεσμα το κάρφωμα να γίνεται περιμετρικά του στόματος με το στέλεχος του αγκιστριού να εξέχει από το στόμα μας επιτρέπει να χρησιμοποιούμε αρκετά λεπτά και συνεπώς λιγότερο ορατά παράμαλλα αφού ο μόνος τρόπος να μας τα κόψει το ψάρι είναι από απότομη τάση κι όχι με τα δόντια του (στα οποία δαγκώνει μόνο το στέλεχος του κυκλικού) οπότε δύσκολα να το κόψει.

Και κάτι τελευταίο, δεν χρειάζεται να χρησιμοποιούμε πολύ μικρά (κυκλικά) αγκίστρια αφού τα μεγαλύτερα θα συγκρατήσουν πολύ καλύτερα ένα μεγάλο ψάρι ενώ μπορούν (λόγω σχεδίασης) να καρφώσουν ακόμα και παράδοξα μικρά ψάρια. Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι σε αντίθεση με άλλα είδη αγκιστριού, στα κυκλικά αρκεί το να βρεθεί η ακίδα μέσα στο στόμα κι όχι όλο ή σχεδόν όλο το αγκίστρι. Δες την φωτογραφία που επισυνάπτω. Μπαρμπουνάκι όσο ο αντίχειράς μου το οποίο όμως πιάστηκε σε μεγάλο κυκλικό - αρκούσε το ότι η μικρή γωνιακή αιχμή μπήκε στο στόμα του...

Ελπίζω να βοήθησα...

Κωστα εχεις δοκιμασει τα κυκλικα στο εγγλεζικο;

Και ποια τα αποτελεσματα;....

επειδη το σκεπτικο ειναι <να παρεις> το ψαρι απο τα χειλη για αποφυγεις τα κοψιματα

καλημερα

εχω και εγω το ιδιο ερωτημα με τον φιλο , απο πανω

ρε παιδια βαλτε καμια φωτο αρματωσιασ με σιρομενο..οποιοσ εχει και μπορει φυσικα, ι καποιο σχεδιο,

εχω καποιεσ απορειεσ,,,ευχαριστω,,,

Διαφορες συρομενες κατασκευες της προκοπης και της ταλαιπωριας-εκνευρισμου (μερος α')

Διαφορες συρομενες κατασκευες της προκοπης και της ταλαιπωριας-εκνευρισμου (μερος β')

Διαφορες συρομενες κατασκευες της προκοπης και της ταλαιπωριας-εκνευρισμου (μερος γ')

Αργύρη καλώς επέστρεψες στην κοινωνία 

Τώρα για το θέμα των κυκλικών με συρόμενο ή σταθερό.... θα σου εκφράσω τις προσωπικές μου απόψεις με βάσει την δική μου εμπειρία.

Προτιμώ το συρόμενο γιατί δεν παρουσιάζει ουσιαστικά καμιά αντίσταση στο ενδεχομένως επιφυλακτικό τσίμπημα ενός καχύποπτου ψαριού. Τα φρένα τα έχω αρκετά σφιχτά όμως για να μπορώ να καρφώσω (χωρίς να χρειαστεί ούτε να τα σφίξω αμέσως πριν το κάρφωμα ούτε να καρφώνω και να ακούω τα φρένα να δίνουν μέτρα). Η μάνα είναι πάντα ελαφρά τεντωμένη αλλά χωρίς να λυγίζει καθόλου η μύτη του καλαμιού.

Να εξηγήσω την λογική των παραπάνω....

Όταν το ψάρι πάρει το δόλωμα και κάνει να φύγει τότε παίρνει ανενόχλητα τα όποια μπόσικα και συνεχίζοντας την φυγή του αρχίζει και λυγίζει η μύτη του καλαμιού. Αυτή  μικρή αντίσταση αρκεί για να αλλάξει γωνία το κυκλικό μέσα στο στόμα του και να βρει η ακίδα κάπου να πιαστεί. Λόγω της συνήθως γρήγορης απομάκρυνσης του ψαριού το καλάμι λυγίζει μέχρι κάποιο σημείο ενώ νοιώθοντας το αγκίστρι να το αγκυλώνει το ψάρι είτε επιταχύνει την φυγή του είτε κοντοστέκεται για να καταλάβει τι συμβαίνει. Σε αυτή τη (2η) φάση το λυγισμένο καλάμι επανέρχεται (σηκώνεται η μύτη) αφού σταματάει η έλξη του ψαριού και η ακίδα εισχωρεί ακόμα καλύτερα στο στόμα του. Το ίδιο συμβαίνει αν το ψάρι συνεχίσει την φυγή του, κάποια στιγμή παίρνει όλα τα μπόσικά και η απότομη κόντρα (από τα φρένα) καρφώνουν το αγκίστρι.

Κώστα ευχαριστώ για το καλωσόρισμα!!
(Αλλά ευχαριστώ ακόμα περισσότερο για το ότι από εσένα έμαθα τα κυκλικά αγκίστρια! )

Διάβασα με προσοχή τις θέσεις σου περί συρώμενης vs σταθερής αρματωσιάς με χρήση κυκλικού.
Η προσωπική μου άποψη είναι πως σημαντικός παράγοντας στην επιλογή είναι οι συνθήκες. Το συρώμενο πιστεύω πως για να δουλέψει χρειάζεται ήπιες καιρικές συνθήκες, χωρίς αέρα! Κ αυτό γιατί αν φυσάει πολύ η μάνα κάνει αναγκαστικά μεγάλη κοιλιά στον αέρα. Κατ'επέκταση, η κοιλιά αυτή δεν επιτρέπει άμεση εμπλοκή του καλαμιού στο κάρφωμα. Και σε συνδιασμό με το ότι το βαρίδι επίσης δεν συμμετέχει στο κάρφωμα αφού είναι συρώμενο θεωρώ ότι έχουμε δυσκολία στο να καρφωθεί το ψάρι... Πόσο μάλλον αν η αρματωσιά μας βρίσκεται στα 100μ απ'την ακτή όπου έχουμε κ την ελαστικότητα της πετονιάς, την χρονοκαθυστέρηση στο να αντιληφθούμε το τσίμπημα κτλ.

Αντιθέτως, με το σταθερό μονάγκιστρο έχουμε το βαρίδι να βοηθά σημαντικά στο κάρφωμα ακόμα κ αν οι καιρικές συνθήκες είναι άγριες ή ρίχνουμε σε μεγάλη απόσταση, που έτσι κ αλλιώς δυσκολεύει τη συμμετοχή του καλαμιού στο κάρφωμα. Αν τώρα δεν θέλουμε να χάσουμε το προσόν του συρώμενου, τότε χρησιμοποιούμε μεγάλου μήκους παράμαλλο με βοήθεια bait-clip.

Για μένα το κώλυμα είναι στο τι καρφώνει το ψάρι κ πώς σε όλλες τις συνθήκες.

Φιλικά,Αργύρης