Αν κρίνω από την σιωπή σας, μάλλον κανένας δεν ξέρει τη μέθοδο jigging και τι θα κάνω τώρα που μου κόλλησε η ιδέα να ασχοληθώ, μετά από τόσα βίντεο που βλέπω ;;; Επαναφέρω το θέμα και παρακαλώ όποιον γνωρίζει, αν αξίζει δηλαδή τον κόπο, να ασχοληθώ.
Γιαννη η αληθεια ειναι οτι αυτη μεθοδος δεν ειναι ακομη τοσο διαδεδομενη στη χωρα μας....Εψαξα στο διαδικτυο μηπως μπορεσω να βρω κατι που θα σε βοηθησει....
Βρηκα ενα αρθρο απο ενα περιοδικο οπου ο αρθρογραφος μας παραθετει τις πρωτες του εμπειριες στο Jigging...
Εκείνη την εποχή, και ενώ ήδη κάποια... «παιδιά» έπαιζαν κρυφά με τα «σίδερα» κρατώντας επτασφράγιστο το μυστικό τους, οι προσπάθειές μας να μετακινήσουμε κατακόρυφα τα τεχνητά της συρτής, προσαρμόζοντας πάνω τους μολύβια, έπεσαν στο κενό.
Μέσα σε ένα τοπίο θολό οι πρώτες αξιόπιστες πληροφορίες ήρθαν από το εξωτερικό, μέσω διαδικτύου και ήταν πλέον θέμα χρόνου να έχουμε στα χέρια μας τα πρώτα jigs.
Με περίσσια αισιοδοξία και οπλισμένοι με υπομονή ξεκινήσαμε να εφαρμόζουμε τη νέα τεχνική αφιερώνοντας σε κάθε μας εξόρμηση όλο και περισσότερο χρόνο. Στην αρχή τα αποτελέσματα ήταν από φτωχά έως και ανύπαρκτα. Πέρκες, στηρόπουλα, δράκαινες και μερικά αφρόψαρα τιμούσαν περιστασιακά τα δολώματά μας, συντηρώντας απλά τη διάθεση να συνεχίσουμε να πειραματιζόμαστε.
Τι και αν οι καρποί των χεριών πρήστηκαν, τι και αν τα γόνατα λύγισαν από την ορθοστασία, τι και αν η βάση του καλαμιού σε λάθος θέση ταλαιπωρούσε το σώμα... Στο μυαλό κυριαρχούσε η εικόνα ενός μεγάλου αρπακτικού να επιτίθεται λυγίζοντας κάθετα το καλάμι. Το βίντεο με τον Ιάπωνα να ανεβoκατεβάζει τα jigs με φρενήρεις ρυθμούς και να σηκώνει τα θηρία από το πουθενά με το... «καλαμάκι του» έπαιζε στον υπολογιστή σε καθημερινή βάση.
Τελικά, μετά από αρκετούς μήνες και ενώ οι αποτυχίες με τη νέα τεχνική έγιναν πλέον ρουτίνα, ως δια μαγείας το όλο σκηνικό άλλαξε. Το καλάμι έγινε φυσική προέκταση του σώματος, αβίαστα συντονίστηκε σε κάθε μας κίνηση και οι πλάνοι απέκτησαν ζωή!
Τα πρώτα αξιόλογα θηράματα ήρθαν να μας ανταμείψουν αλλά και να επιβεβαιώσουν ταυτόχρονα την αποτελεσματικότητα της τεχνικής. Την ίδια χρονική περίοδο επίσημες αναφορές για ψάρια πιασμένα με πλάνους και στη χώρα μας ήρθαν στην επικαιρότητα.
Σήμερα η τεχνική έχει μπει στο μικροσκόπιο και η αγορά είναι σε θέση πλέον να προσφέρει ό,τι πιο εξειδικευμένο και αξιόπιστο υπάρχει σε εξοπλισμό.
Ο εξοπλισμός
Για να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε σωστά και προπάντων ξεκούραστα την τεχνική του jigging, θα χρειαστούμε ένα καλάμι με μήκος που θα κυμαίνεται στα 2 μέτρα, ελαφρύ, παραβολικό και συνάμα ισχυρό (άνω των 30lb), ικανό να αντεπεξέλθει στη μάχη αποσβένοντας τις μεγάλες κατακόρυφες δυνάμεις που θα ασκηθούν. Η μύτη του καλαμιού θα πρέπει να είναι σχετικά σκληρή και όχι ιδιαίτερα νευρική, για να μπορούμε να μεταφέρουμε στα δολώματα την κάθε μας κίνηση. Αν και υπάρχουν ειδικά καλάμια για jigging, αρκετά καλάμια συρτής πληρούν τις προϋποθέσεις για την εφαρμογή της τεχνικής.
Ο μηχανισμός σταθερού ή περιστρεφόμενου τυμπάνου με σύστημα προρύθμισης φρένων lever drag θα πρέπει να είναι επίσης ελαφρύς, γρήγορος με μεγάλη σχέση περιστροφής (πάνω από 5:1) και φυσικά ισχυρός (30 lbs το ελάχιστο).
Την μπομπίνα του μηχανισμού θα τη «φορτώσουμε» με νήμα ισχυρό, μικρής διαμέτρου. Το παράμαλλο 4-5 μέτρα δυνατό, σε αρκετές περιπτώσεις αόρατο, θα ενωθεί με το νήμα μέσω στριφταριού ή και κατευθείαν με κόμπο Albright για την προστασία των οδηγών.
Τελευταίο το τεχνητό θα συνδεθεί με το παράμαλλο μέσω κρίκου και στριφταριού, ενώ το κορδόνι με το αγκίστρι θα πιαστούν ανεξάρτητα με ένα δεύτερο κρίκο ή απευθείας πάνω στο στριφτάρι.
Η εφαρμογή της τεχνικής
Με τη βάση κάτω από τη μασχάλη και κρατώντας το καλάμι με το αριστερό χέρι, σχεδόν σε οριζόντια θέση, και με μία μικρή κλίση προς τα κάτω, λύνουμε τα φρένα του μηχανισμού αφήνοντας το τεχνητό μας να βυθιστεί ελεύθερα.
Με τον αντίχειρα (του αριστερού χεριού) ελαφρώς ακουμπισμένο πάνω στην μπομπίνα, σε επαφή με το νήμα, αποφεύγουμε τις υπερστροφές και τα μπερδέματα. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πάλι με τον αντίχειρα, πιέζουμε την μπομπίνα ακινητοποιώντας το τεχνητό και εκτελούμε με το καλάμι νευρικά τινάγματα προς τα πάνω. Όταν το τεχνητό χτυπήσει στο βυθό, σφίγγουμε γρήγορα τα φρένα φέρνοντας το μοχλό στη θέση strike και αρχίζουμε να μαζεύουμε.
• Η επαναφορά των τεχνητών μπορεί να γίνει κυρίως με δύο τρόπους: Με δυο τρεις περιστροφές και τίναγμα του καλαμιού προς τα πάνω ή με ελαφριά κατακόρυφη ταλάντωση του καλαμιού συντονισμένη σε κάθε περιστροφή της μανιβέλας. Η όλη διαδικασία επαναλαμβάνεται με σβηστή τη μηχανή και τη θάλασσα να μας παρασύρει σαρώνοντας έτσι ολόκληρη την περιοχή.
Κάνοντας έναν πρόχειρο υπολογισμό όταν χρησιμοποιούμε μηχανισμό σχέσης 6:1 με φορτωμένη την μπομπίνα, το νήμα έχει περίμετρο 16 εκατοστά.
Σε κάθε δευτερόλεπτο 3 περιστροφές της μανιβέλας ισοδυναμούν με 18 περιστροφές της μπομπίνας, 2.8 μέτρα νήματος και ταχύτητα τεχνητού που ξεπερνά τους 5.5 κόμβους.
Εάν θέλουμε, μάλιστα, να το μελετήσουμε αντίστροφα, για να δώσουμε στο τεχνητό μας ταχύτητα 3.5 κόμβων, θα πρέπει στο ίδιο παράδειγμα να εκτελούμε σχεδόν 2 περιστροφές της μανιβέλας σε κάθε δευτερόλεπτο. Και όλα αυτά αφορούν, βέβαια, τη μέση ταχύτητα ανόδου. Η στιγμιαία ταχύτητα με τα τινάγματα μπορεί να ξεπεράσει και τους 10 κόμβους!
• Όσον αφορά την ταχύτητα καθόδου, οι τιμές της θα εξαρτηθούν από την πίεση που ασκούμε με τον αντίχειρα στο νήμα της μπομπίνας, τις συνθήκες που επικρατούν (ρεύματα, άνεμος κ.λπ.) και φυσικά από το μέγεθος, το σχήμα και το κέντρο βάρους του τεχνητού. Και εδώ, πάντως, η ταχύτητα θα ξεπεράσει εύκολα τους 3 κόμβους.
www.thalassamag.gr/home.htm