Πριν ακόμη αρχίσουν οι άνθρωποι να ασχολούνται με τον Χριστό, ο ίδιος ερώτησε τους μαθητές του.
-Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι τον Υιόν του ανθρώπου ? Δηλαδή, για ποιόν με περνάνε οι άνθρωποι?
Ενώ συνεχίζοντας ρωτά τους αποστόλους,
-Σεις ποιός λέτε ότι είμαι ?
Ο Πέτρος είπε, Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος, οι άλλοι τον βλέπουν σαν υιόν ανθρώπου, ενώ ο Θωμάς μετά την ψηλάφιση λέει, << Ο κύριος μου και Θεός μου>>
Ο Χριστός πήγε στην Καπερναούμ και εδίδασκε σε ένα σπίτι σε πολύ κόσμο. Εκεί κατέβασαν με σχοινιά ενα παραλυτικό μπροστά τους και εκείνος που είδε την πίστη τους είπε στον παραλυτικό.
-Τέκνο μου σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου
Αμέσως έγινε χαμός μέσα στο σπίτι. Άρχισαν τα σχόλια, τα κουτσομπολιά. Ποιός είναι αυτός που συγχωρεί αμαρτίες. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό παρά μονάχα ο Θεός. (Ησ. 43,25) Μα για να αντικρούσει αυτό και τα κουτσομπολιά και τα σχόλια των Ιουδαίων λέει στον παραλυτικό, Σήκω και περπάτα. Ποιός άλλος μπορεί να το κάνει αυτό, παρά μόνο ο Θεός.
Ο Καιάφας,πρόεδρος στο συνέδριο του ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ, που σαν Σαδουκαίος δεν επίστευε ούτε σε Υιό Θεού, ούτε σε Μεσσία, είπε στον Ιησού.
-Σε εξορκίζω εις το όνομα του Θεού του ζώντος, να μας ειπής- Είσαι ο υιός του Θεού? Ναι ή ΄Οχι?
Μα ο Χριστός αυτήν ακριβώς την στιγμή περίμενε και απάντησε
-Ναι εγώ είμαι. Και θα έλθει καιρός που θα με ιδήτε, να κάθομαι εκ δεξιών της μεγάλης δυνάμεως επί των νεφελών του Ουρανού.
Αλλά στο συνέδριο, μήπως δεν κατάλαβαν τι τους είπε? Ασφαλώς κατάλαβαν και πολύ καλά μάλιστα. Την εποχή εκείνη οι Εβραίοι, δεν ήταν ούτε άγριοι ούτε πρωτόγονοι. Ηταν λαός όχι μόνο βαθιά θρησκευόμενος αλλά και με μεγάλη μόρφωση και υψηλό επίπεδο πολιτισμού, αφού όλοι οι ισραηλίτες ήξεραν την Παλαιά Διαθήκη απέξω και ανακατωτά. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Συνέδριο το αποτελούσαν οι διαπρεπέστερες σε μόρφωση και σοφία φυσιογνωμίες του Ισραήλ.
Δεν επιτρέπεται όχι μόνο να το πει κανείς αλλά ούτε και να το διανοηθεί ότι δεν κατάλαβαν τι τους είπε ο Χριστός στο Συνέδριο. Τα λόγια του ήταν πέρα για πέρα ξεκάθαρα, απλά και μάλιστα για ανθρώπους που έπαιζαν τα λόγια των Γραφών στα δάκτυλά τους.
Οι δικαστές του Συνεδρίου, βρέθηκαν σίγουρα την στιγμή εκείνη σε πάρα πολύ δύσκολη θέση.
Επρεπε να κάνουν ένα από τα δύο.
Η να αναγνωρίσουν τον Χριστό ως υιό Θεού και να πέσουν στα πόδια του
Η να τον απορρίψουν ως βλάσφημο και ασεβή
Προτίμησαν το δεύτερο.
Αυτή ήταν η πιό επίσημη διαβεβαίωση ότι ο Ιησούς εκήρυττε ότι ήταν ο υιός του Θεού, ο ΘΕΟΣ.
Οι Εβραίοι τότε, περίμεναν τον Ιησού σαν πολιτικό ηγέτη. Από παιδιά εμάθαιναν ότι ο Μεσσίας θα έλθη σαν βασιλιάς, νικητής και τροπαιούχος να τους ελευθερώση από την δουλεία σε ξένους λαούς.
Ο Ερνεστ Φίντλεη Σκότ, ερευνητής, λέει ότι <<την εποχή που ήλθε ο Χριστός ήταν μια εποχή διακυμάνσεων. Οι θρησκευτικοί ηγέτες μόλις συγκρατούσαν την μανία του λαού. Ολοι παντού περίμεναν την έλευση του ελευθερωτού, γιατί μια ολόκληρη γενιά Εβραίων ζούσε κάτω από την κυριαρχία των Ρωμαίων που με κάθε τρόπο τους στερούσαν την ελευθερία τους>>.
Η Εβραική εγκυκλοπαίδεια, Jewish encyclopaedia, γράφει ότι οι εβραίοι διψούσαν να ιδούν τον ελευθερωτή τους, τον απόγονο του Δαβίδ, που θα τους απάλλασσε από τον μισητό ζυγό των ξένων σφετεριστών της λαικής εξουσίας.
Οι μαθητές του δυσκολεύτηκαν πολύ να καταλάβουν ότι μπορούσε να είναι ο μεσσίας και σωτήρας του εκείνος που πέθανε πάνω στο σταυρό.
Ο Μillar Burrows, ερευνητής, γράφει για τους μαθητές του Ιησού ότι τα λόγια του Ιησού, ότι μετά από λίγο θα τον εσταύρωναν , οι μαθητές δεν τα άκουσαν καθόλου με ενθουσιασμό (Λουκάς 9,22)
Ο Α.Β Βruce, λέει ότι
<<Οι μαθητές εφαντάζονταν και ήλπιζαν ότι Ο Χριστός δεν έβλεπε καλά τα πράγματα και ότι οι φόβοι του τελικά θα αποδείχνονταν αβάσιμοι. Μα να τελικά ο Μεσσίας στον σταυρό. Αυτό ήταν γι αυτούς μια φοβερή αντίφαση που δεν επιτρεπόταν ούτε να την διανοηθή κανείς . Γι αυτό οι μαθητές τον εγκατέλειψαν όταν είδαν να τον συλλαμβάνουν.Γι αυτό όταν τον είδαν δεμένο και γεμάτο αίματα, αδύναμο δεσμώτη του Πιλάτου, και όταν το είδαν καρφωμένο στον σταυρό να πεθαίνει σαν κακούργος, όλες τους οι μεσσιανικές ελπίδες που είχαν στηριχθή σ΄αυτόν έγιναν στάχτη.>>
Στο Ευαγγέλιο του Μάρκου 10,32-38 διαβάζομε ότι όταν ο Χριστός μίλησε στους μαθητές του για τα πάθη του και την Ανάστασή του, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης του εζήτησαν να τους υποσχεθή ότι θα τους έδινε στην βασιλεία του τις πιο μεγάλες θέσεις.
Πως τον έβλεπαν λοιπόν ?
Σαν πολιτικό ηγέτη.
Γι αυτό και ο Χριστός τους λέει.
<< Ουκ οίδατε τι αιτείσθε>> . Δεν ξέρετε τι ζητάτε.
Και ακριβώς επειδή δεν τον είχαν καταλάβει σωστά, όταν αυτός εσταυρώθη, απογοητεύθηκαν και διασκορπίσθηκαν. Η λογική τους τότε τους έλεγε :
-Κρίμα, Σπαταλήσαμε τρία χρόνια κοντά του τζάμπα και βερεσε
Τελικά αργότερα κατάλαβαν το λάθος τους και το διόρθωσαν. Πότε ? Ο Απ. Παύλος μας δίνει την εξήγηση.
<<Παρουσιάστηκε, μετά την Ανάσταση του , πρώτα στον Πέτρο, μετά στους δώδεκα, έπειτα σε μια σύναξη σε περισσότερους από πεντακόσιους, έπειτα παρουσιάσθηκε στον Ιάκωβο, και τέλος σε μένα. Γιατί εγώ κάποτε είχα στραφή με πάθος εναντίον της Εκκλησίας του θεού-Α΄Κορ 15,3-9)>>
Δεν τον έβλεπαν μόνο, αλλά έμεινε ώρες μαζί τους, έτρωγε μαζί τους, έπινε, και τους μιλούσε.
Μα οι Εβραίοι έμειναν στις απόψεις αυτές μέχρι και σήμερα. Δεν θέλησαν ούτε να δούν το λάθος τους ούτε να το διορθώσουν.