Ερώτηση Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1945 -1985

Κάπου έχω φυλαγμένη μια ξύλινη καραμπίνα που έφτιαξα παιδί! Με ξύλα από μια οικοδομή, καρφιά που σούφρωσα από τον παππού μου και μια πέτρα για σφυρί! Αν τη βρω θα τη γωτογραφήσω και θα την αναρτήσω εδώ!!!

Φιλε Γιωργο συγκινηθηκα,πολλες αναμνησεις μου θυμησες,καταφερες με τα γραφομενα σου να τα περασω
στιγμιαια ολα μπροστα μου!!! Ποσα καλαμια εχω ' καβαλησει ' τρεχοντας '
  και  μαρσαροντας '!!!
04-05-1951 .... ας ειναι.... καλα περασαμε με τη φτωχεια μας.
Νασαι καλα φιλε,καλη χρονια να εχει ολος ο κοσμος με ΥΓΕΙΑ.

Έλαβα το παρακάτω κείμενο σε email.
Μου άρεσε, μου ξύπνησε μνήμες και είπα να το μοιραστώ μαζί σας. 

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1945 -1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί..
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης».
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.
Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.
Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει.
Τότε δεν υπήρχαν κινητά.
Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα.
Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα..
Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.
Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet.
Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.
Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί  συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.
Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το!
Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο!
Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη.
Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια!
Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

NA'ΣΑΙ ΚΑΛΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ.ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΣ ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ.ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΘΥΜΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΟΥ ΗΛΙΚΙΑ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΛΙΓΕΣ ΑΡΑΔΕΣ.ΝΑ'ΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ...............................!!!!

Αν και ειμαι σχετικα νεος(1984) δηλωνω τυχερος που εζησα παρομοιες στιγμες.
Τη γειτονια γεματη πιτσιρικαρια,αλωνιζαμε ολο το Λαυριο χωρις να ξερουν που ειμαστε οι γονεις.Ξεραν ομως οτι δεν κινδυνευαμε.Μια μπαλα της πλακας εφτανε για να περασουμε καλα.Παλιορουχα και παλιοπαπουτσα που στο τελος της μερας ειχαν γινει καφε απ'το χωμα και τη βρωμα.Ολη η γειτονια το καλοκαιρι στο νησακι για μπανιο.Ο κυρ Παντελης ειχε αναλαβει να μας μαθει ολους τους πιτσιρικαδες να κολυμπαμε.Μετα γιναμε ψαραδες.Ολοι ντου στη καλαμια του Χοιμπου να βρουμε το καλυτερο και μαγαλυτερο καλαμι.Ενα καρουλι πετονια απ'τη κυρα Ζηνα μας καλυπτε ολους.Στο σπιτι πολεμαγαμε για το ποιος θα κανει το πιο βρωμερο ψωμοτυρι και βουρ για το λιμανι.Την τιμητικη τους ειχαν τα μπαλαδακια και οι καλοι ψαραδες επιαναν και κανενα σπαρο!!Το βραδυ πολεμαγαν οι μαναδες μας να μας μαζεψουν αλλα ηταν ματαιο.
Ποια playstatia,atari κτλ.Εδω ειχε ο πατερας μου μαγαζι με ηλεκτρονικα και φλιπερακια και εκανε μαυρα ματια να με δει.Το μετα το ξερουμε.Τυχεροι οσοι εζησαν τετοιες στιγμες και φαινονται απο τον μικρο τσογλανο που κρυβουν μεσα τους... 

Φιλε Γιωργο και σε ολους σας ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Αν και τα ακους συνεχεια απο τη στιγμη που αναρτησες αυτο το θεμα, θα το πω και εγω.
Τι μας θυμησες βρε Γιωργο; τι ομορφες στιγμες που ειχαμε; που ειναι οι φωνες στους χωματοδρομους, τα ομαδικα παιχνιδια που παιζαμε και ολα τα υπολοιπα;;;
πωπωπω! μας συγκινησες παρα πολυ! νασαι καλα Γιωργο! σε ευχαριστουμε


                                                                                              φιλικα χαρα

φιλε τι μου εφερες παλι στο νου.αν και γεννημενος 07-07-78 σχεδον ολα οσα εγραψες εγιναν οταν ημουν παιδι.τωρα τα νεα παιδια δεν μπορουν χωρις ιντερνετ μηχανακι καφε και βιντεοπαιχνιδια.

Αγαπητε φιλε Γιωργο καλησπερα.
Χρονια πολλα και καλη χρονια σε ολα τα παιδια του site.

Λογω πολλων προσωπικων προβλημματων ,οικογενιακων και επαγγελματικων απουσιαζα για μεγαλο διαστιμα
απο το site.
Μπενοντας  σημερα ,επεσα επανω σ' αυτο το post και  .....κοματιαστηκα.

Γεννηθηκα το 1959 σε μια συνοικια της Αθημας γεματη  (τοτε ) με χωματοδρομους και αλλανες.
Το καλητερο παιχνιδι μου ηταν μια παλια μεταλικη κουταλα με την οποια εσκαβα στο χωμα εξω απο το σπιτι.
Στα χρονια του Δημοτικου συνηθισμενες  φιγουρες της γειτονιας ηταν  ο γανωτης, ο παπλωματας, ο παγοπωλης,
ο γιαουρτας και ενα σορο αλλοι επαγκελματιες που χαθηκαν με τα χρονια.
Τις  κρυες νυχτες του χειμωνα η μανα μου ζεστενε νερο σε μια γκαζιερα (καπου υπαρχει ακομα στο υπογειο) και με εκανε μπανιο στη σκαφη που  εβαζε μεσα στην κουζινα.

Αγαπημενα αναγνωσματα  ο μικρος ηρωας,  ο μικρος σεριφης,  ο μικυ μαους, η μασκα και το μυστηριο
τα οποια ανταλλασαμε  η  τα παιζαμε  στα γκαζακια  (οχι αυτα που ξερουν τα σημερινα παιδια) και στις  αμαδες.

Ας μαζεψω ομως τα κοματια μου ,φτανει ως εδω.
Τη ζημια την εκανες.
Νασαι καλα βρε Γιωργο.!



Υ/Γ
Οποιος δεν εχει σημαδι στο κεφαλι απο πετρα  να αγνωησει το παραπανω κειμενο.

.......κριμα που εγω δεν τα προλαβα ολα αυτα.Μεγαλωσα με την γενια του........ playstasion 2......γεροντα Θαναση!!!!!!!!!!!