Ερώτηση Ελληνική γλώσσα

Για όσους ενδιαφέρονται για την Ελληνική γλώσσα.
Διαβάστε όλο το κείμενο, με προσοχή.
www.forums.gr/showthread.php?s=34a062d11...5eabb8&threadid=1277

Αποσπάσματα από το ανωτέρω...

***Οι επόμενες γενιές, δεν θα μπορούν να αναγνωρίσουν λέξεις της γλώσσας τους, που δανείστηκαν άλλες γλώσσες και δυστυχώς θα είναι εξευτελιστικό, να μην ξέρουν και το ως γράφεται η ίδια τους η πατρίδα. Θα γράφουν το Ελλάς με λατινικούς χαρακτήρες χωρίς το Η. Ορισμένοι δεν καταλαβαίνουν ότι η παραμέληση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς σήμερα, θα σημαίνει αύριο αμφισβήτηση της εθνικής μας ταυτότητας, που δεν θα είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί με διαδηλώσεις και συλλαλητήρια. Όσοι μεθοδεύουν την αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου από το λατινικό, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι αυτό θα σημαίνει σε επιστροφή σε πολλούς κανόνες της αρχαίας ελληνικής, άρα και της δασείας.

***Η Ελλάδα μπορεί να είναι μια μικρή χώρα και να έχει μείνει πίσω σε πολλούς τομείς, η γλώσσα της όμως έχει ακολουθήσει τη δική της δυναμική πορεία, έχει διεισδύσει σε πολλές γλώσσες. Η γλώσσα για μας τους Έλληνες είναι κάτι περισσότερο από στοιχεία πολιτιστικής κληρονομιάς, είναι το ενωτικό στοιχείο μαζί με την ορθοδοξία που κράτησε τον ελληνισμό συσπειρωμένο και τον βοήθησε να ξεπεράσει τις εθνικές περιπέτειες. Να είμαστε περήφανοι για τον ανεκτίμητο θησαυρό μας και να το καταλάβουν αυτό και τα παιδιά μας.

Το παρών τόπικ το "άνοιξα", λόγω της έντονης δυσφορίας που αισθάνομαι όταν βλέπω (δεν διαβάζω) μηνύματα, γραμμένα με λατινικά γράμματα καθώς και μηνύματα ατονικής γραφής (τα διαβάζω)
Είναι προσωπική μου, γενικευμένη, άποψη και δεν απευθύνεται επί προσωπικού χαρακτήρος σε κανένα μέλος.
Επίσης προσωπική μου άποψη είναι, το ότι λυπάμαι πολύ που το πληκτρολόγιό μου δεν μου παρέχει την δυνατότητα να χρησιμοποιήσω (φυσικά, όχι σε αυτή εδώ την ιστοσελίδα, αλλά σε προσωπικά μου κείμενα) τα πνεύματα (δασεία) και τον τονισμό της περισπωμένης.
Πιθανόν να καταφέρω με αυτές μου τις απόψεις να γίνω αντιπαθής σε αρκετά μέλη, αλλά άν έστω και ένα από τα μέλη αναλογιστεί την ευθύνη της διατήρησης έστω και αυτής μόνο, της γλωσσικής μας πολιτιστικής κληρονομιάς και πράξει ανάλογα, τότε θα είναι μεγάλο κέρδος για εμένα και τους ομοίους μου.

Παραθεση απο καπου....


Η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων είναι η κατάργηση της ορθογραφίας, που είναι τελικά η κατάργηση της συνέχειας. Ηδη, τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων ελληνικών. Δηλαδή, πάμε να καταστρέψουμε ό,τι κτίσαμε. Αυτή είναι η  δραματική μοίρα τού σύγχρονου ελληνισμού.

Συμφωνώ απόλυτα !!! με τα ανωτέρω !

Συγχαρητήρια Μιλτιάδη για το θέμα που άνοιξες!

Θεωρώ κι εγώ πως το θέμα της γλώσσας είναι πολύ σημαντικό, ιδιαίτερα σήμερα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης / ομογενοποίησης των πάντων (που προσωπικά με βρίσκει τελείως αντίθετο).

Παρ’ όλα αυτά εδώ και πολύ καιρό με “τρώει” το εξής ερώτημα (αναπάντητο ακόμα) : η γλώσσα – όντας κάτι ζωντανό και δημιουργικό –  πρέπει να αλλάζει μέσα στους καιρούς, να τροποποιείται, να “δανείζεται” και να “δανείζει” από και σε άλλες γλώσσες ή θα έπρεπε να παραμένει αμετάβλητη στο πέρασμα του χρόνου?

Σαν παράδειγμα να αναφέρω ότι εδώ και πολύ καιρό χρησιμοποιούμε ως ελληνικές, λέξεις που καμία σχέση δεν έχουν με τις κλασσικές ελληνικές και που έχουν προέλθει από άλλες γλώσσες, π.χ. κόκαλο αντί για οστό, πόρτα αντί για θύρα κλπ. Πόσο τελικά κάτι τέτοιο είναι κακό και πόσο έχει αλλοιώσει την γλώσσα μας?

Όσον αφορά τα πνεύματα και την περισπωμένη νομίζω ότι έπεσαν λογικά θύματα της μετεξέλιξης της γλώσσας μας. Στην αρχαία ελληνική τίποτα δεν ήταν τυχαίο, τα πνεύματα και οι τόνοι έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην προφορά των λέξεων. Όταν όμως στην πορεία του χρόνου κατέληξαν απλά διακοσμητικά στοιχεία ήταν λογικό κάποια στιγμή να αφαιρεθούν και επίσημα. Για παράδειγμα η δασεία έδινε μια ελαφριά προφορά του (χ) μπροστά από το φωνήεν που ήταν τοποθετημένη – χαρακτηριστικό παράδειγμα η λέξη Ελλάς όπου προφερόταν (χ)Ελλάς. Γι αυτό το λόγο και στα Αγγλικά (που δεν υπάρχουν πνεύματα) γράφεται και προφέρεται Hellas και όχι Ellas. Το ίδιο μπορεί να παρατηρήσει κάποιος σε όλες τις αντίσοιχες λέξεις που μεταφέρθηκαν “αυτούσιες” από τα ελληνικά στα αγγλικά.

Για τον ίδιο λόγο πιστεύω πως στο μέλλον θα καταργηθούν και οι δίφθογγοι (το αι θα “απορροφηθεί” από το ε κλπ) και ίσως και να κρατηθούν τελικά μόνο ένα από τα ι / η / υ και ο /ω καθώς η διαφορετική προφορά που έδιναν στις λέξεις έχει πλέον χαθεί.

Όπως ανέφερα και πιο πάνω δεν έχω κατασταλάξει ακόμα μέσα μου αν όλο αυτό τελικά μου αρέσει ή όχι και αν είναι σωστό να γίνεται ή όχι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δίνει τροφή για σκέψη, διάλογο και αναζήτηση και αυτό είναι σίγουρα καλό.

Φιλικά
Γιάννης

Επίσης προσωπική μου άποψη είναι, το ότι λυπάμαι πολύ που το πληκτρολόγιό μου δεν μου παρέχει την δυνατότητα να χρησιμοποιήσω (φυσικά, όχι σε αυτή εδώ την ιστοσελίδα, αλλά σε προσωπικά μου κείμενα) τα πνεύματα (δασεία) και τον τονισμό της περισπωμένης.

Μιλτιάδη, δεν είναι θέμα πληκτρολογίου το ότι δεν μπορείς να γράψεις πολυτονικά, αλλά θέμα γραμματοσειράς.

Δες εδώ πώς μπορείς να κάνεις τις απαραίτητες ρυθμίσεις έτσι ώστε να μπορείς να γράφεις με το πολυτονικό σύστημα
www.openweb.gr/content/view/174/40/

Μάλιστα με τις κωδικοσελίδες unicode που χρησιμοποιούνται πλέον από τις περισσότερες σύγχρονες ιστοσελίδες (και το psarema.gr) μπορείς να χρησιμοποιήσεις πολυτονικό και στις δημοσιεύσεις σου στο Internet.

Mπορείς να χρησιμοποιήσεις ακόμη και βαρεία και υπογεγραμμένη!

www.netschoolbook.gr/unicode.html

Κύριοι
Χαίρομαι ειλικρινά που υπάρχουν και άλλα μέλη που συμμερίζονται τις απόψεις μου.

....δεν έχω κατασταλάξει ακόμα μέσα μου αν όλο αυτό τελικά μου αρέσει ή όχι και αν είναι σωστό να γίνεται ή όχι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δίνει τροφή για σκέψη, διάλογο και αναζήτηση και αυτό είναι σίγουρα καλό.

Γιάννη
Τους ίδιους προβληματισμούς έχω και εγώ, αλλά έχω θέσει και κάποια όρια, των οποίων προσωπικά εγώ, δεν θα δεχόμουν ποτέ να γίνει υπέρβασή τους. Και αυτά είναι στο να μείνει η γλώσσα μας στην σημερινή της τουλάχιστον μορφή, αυτή της Νεολληνικής, ή ακόμη καλύτερα της απλής καθαρεύουσας, έστω και με το μονοτονικό σύστημα, και με την  ορθογραφία της απλής καθαρεύουσας. (Χρησιμοποιώ το Ελληνικό ορθογραφικό λεξικό του Mozilla, διότι δεν είμαι αλάνθαστος στην ορθογραφία μου. Πολλές φορές όμως υποχρεώνομαι να δώσω "προσθήκη στο λεξικό" για πολλές λέξεις που μου τις δίνει γραμμένες με ορθογραφία που δεν μπορώ να συνηθίσω, ως π.χ. η λέξη "καμμία" που μου την δίνει ως δήθεν γραμμένη σωστά "καμία").   
Σκέπτομαι λοιπόν, πως πρέπει να πούμε....ως εδώ και μή παρέκει, δεν πρέπει να "κυλήσουμε" πιό κάτω.

Χάρη σε ευχαριστώ για τις πληροφορίες σου. 

Μ' αρέσει ρε Μίλτο που κάνεις και υποχωρήσεις και παζάρια :

Και αυτά είναι στο να μείνει η γλώσσα μας στην σημερινή της τουλάχιστον μορφή, αυτή της Νεολληνικής, ή ακόμη καλύτερα της απλής καθαρεύουσας, έστω και με το μονοτονικό σύστημα, και με την  ορθογραφία της απλής καθαρεύουσας.

Δεν βλέπεις οτι πάει απ' το κακό στο χειρότερο ? .....Ο κιοφτές , του κιοφτέ !!!

δεν πρέπει να "κυλήσουμε" πιό κάτω.

Αμ θα κυλίσουμε......Κοίτα το επίπεδο μόρφωσης των σημερινών παιδιών. Είναι....πικρό !!!

Kι όμως είναι ελληνικές

Eτυμολογική εξέταση λέξεων της Αγγλικής

Γ. Μπαμπινιώτης

Αν σας ρωτήσει κανείς, θέλοντας να ελέγξει τις ετυμολογικές γνώσεις σας στην Αγγλική ή στην Ελληνική, αν λέξεις όπως λ.χ. butter «βούτυρο», paper «χαρτί», church «εκκλησία», sketch «σκαρίφημα - θεατρικό σκετς», bomb «βόμβα», clergy «κληρικός» και clerk «υπάλληλος», chart «χάρτης» και card «κάρτα», calm «νηνεμία, γαλήνη», pain «πόνος», pirate «πειρατής», diploma «δίπλωμα», chanel «δίαυλος», priest «ιερέας», buffalo «βουβάλι», monk «μοναχός», bishop «επίσκοπος» κ.ά. προέρχονται από την Ελληνική ή είναι αμιγώς αγγλικές, μη βιαστείτε να απαντήσετε ότι δεν σας φαίνονται ελληνικές. Η πραγματικότητα είναι ότι περνώντας μέσα από διάφορους, συχνά δαιδαλώδεις και σκολιούς, γλωσσικούς δρόμους οι λέξεις αυτές έφτασαν στην Αγγλική, έχοντας ξεκινήσει από την ελληνική γλώσσα. Είναι δάνειες λέξεις τής Αγγλικής από την Ελληνική. Μια ματιά σε έγκυρα λεξικά τής Αγγλικής (Webster, Random House, Longman, Oxford κ.ά.) μπορεί να σας πείσει.

Το αρχ. ελληνικό βούτυρον / βούτυρος (βους + τυρός), μέσω τού λατιν. butyrum, έδωσε το αρχ., αγγλ. butere, απ' όπου το σύγχρονο αγγλ. butter (και τα γερμ. Butter, γαλλ. beurre, ιταλ. burro κ.ά.). Το αρχ. ελλην. πάπυρος, που δήλωσε την πρώτη μορφή γραφικής ύλης από το ομώνυμο φυτό το οποίο ευδοκιμούσε στην Αίγυπτο, έδωσε το αγγλ. paper (γαλλ. papier, γερμ. Papier κ.ά.) μέσω τού λατιν. papyrum, απ' όπου το μεσαιων. γαλλ. papier και το μεσαιων. αγγλ. papir. Πιο σύνθετη είναι η προέλευση τής λέξης που δήλωσε στην Αγγλική «την εκκλησία», τής λ. church. Ξεκίνησε από το ελληνιστ. κυριακόν (δώμα) «ο οίκος τού Κυρίου» (από το Κύριος), το οποίο, μέσω τού αρχ. γερμ. kirihha (απ' όπου το νέο γερμ. Kirche «εκκλησία») και των αρχ. αγγλ. cirice και μεσαιων. αγγλ. chirche, έδωσε το νέο αγγλ. church. Οι ίδιοι οι Ελληνες χριστιανοί χρησιμοποίησαν το αρχ. εκκλησία (εκκλησία τού δήμου «η συγκέντρωση του λαού / των πολιτών ως θεσμικό όργανο») με νέο περιεχόμενο: χώρος όπου συγκεντρώνονται οι πιστοί για να λατρεύσουν τον Θεό (ενώ οι αρχαίοι Ελληνες χρησιμοποιούσαν τη λ. ναός, με την αντίληψη ότι αποτελεί χώρο όπου ναίουν, όπου κατοικούν οι θεοί).

Ενδιαφέρον έχει, για τις περιπέτειές της, η λέξη sketch «σκαρίφημα - θεατρικό σκετς». Ποιος το φαντάζεται, εκ πρώτης όψεως, ότι προέρχεται από την ελλην. λ. σχέδιο; Η αρχαία ελλ. λ. σχέδιον (από το αρχ. σχέδιος που σήμαινε «προσωρινός, αυτοσχέδιος», προερχόμενη από τη λ. σχεδόν κι αυτή από το έχω), μέσω τού λατιν. schedium, έδωσε το ιταλ. schizzo, που πέρασε στα ολλανδικά ως schets, από όπου το αγγλ. sketch. Το περίεργο για τη ζωή των λέξεων είναι ότι το ελλην. σχέδιο επανήλθε στους νεότερους χρόνους στην Ελληνική, δηλ. ως «αντιδάνειο» (ως δάνειο δανείου!...), μέσα από δύο ξένες γλώσσες: από την Ιταλική ως σκίτσο και από την Αγγλική ως σκετς. Ανάλογη είναι η περίπτωση τού αγγλ. scene «σκηνή». Προέρχεται από το ελλην. σκηνή, μέσω τού λατιν. scaena / scena. Από το υποκοριστικό τού λατιν. scene, από το scenarium, προήλθε το ιταλ. scenario που πέρασε σε διάφορες γλώσσες (αγγλ. scenario, γαλλ. scenario κ.ά.) και επανήλθε στα Ελληνικά ως σενάριο (αντιδάνειο). Από το θέμα σχ- (τού έχω, πβ. κατά-σχ-ω, παρά-σχ-ω, σχ-εδόν) που είδαμε και στο σχέδιο, προήλθε και η λ. σχήμα που έδωσε, μέσω τού λατιν. schema, το αγγλ. scheme.

Μια λέξη που θα ξάφνιαζε ίσως όταν κανείς διαπιστώσει ότι είναι ελληνική, είναι η αγγλική λ. pain «πόνος». Η λέξη αυτή προήλθε από την ελλην. λ. ποινή που σήμαινε αρχικά «τιμή αίματος, εκδίκηση (για έγκλημα)» και μετά «τιμωρία». Μέσω τού λατ. poena, που έδωσε το γαλλ. peine (αρχικά σήμαινε «τα βασανιστήρια των μαρτύρων τής πίστεως»), προήλθε το αγγλ. pain με τη σημ. «πόνος» ως απόρροια των πόνων από τα βασανιστήρια και ως επακόλουθο τής τιμωρίας γενικότερα. Εξίσου ίσως θα ξάφνιαζε και η αγγλική λ. calm «κάλμα, νηνεμία».

Κι αυτή προήλθε από ελληνική λέξη, το αρχ. καύμα, που δήλωνε τον καύσωνα και το θέρος, οδηγώντας συνεκδοχικά στη σημ. τής ηρεμίας τής θάλασσας, τής έλλειψης δυνατών ανέμων. Στην Αγγλική έφτασε η λέξη από το ιταλ. calma που ανάγεται σε όψιμο λατιν. cauma από το καύμα. Οτι η λ. ξαναγύρισε στην Ελληνική μέσω τής Ιταλικής ως κάλμα, δηλ. ως αντιδάνειο, είδαμε ότι αποτελεί συχνό φαινόμενο. Το αρχ. πειρώμαι «προσπαθώ, αποπειρώμαι, τολμώ» έδωσε στη μεταγενέστερη Ελληνική τη λ. πειρατής που προφανώς θα σήμαινε αρχικά αυτόν που αποτολμά παράτολμα και παράνομα εγχειρήματα. Μέσω τού λατιν. pirata η λ. έδωσε το αγγλ. pirate.

Στην εκκλησιαστική γλώσσα μια σειρά από αγγλικές λέξεις προέρχονται από την Ελληνική, χωρίς αυτό να είναι αμέσως αισθητό στον μη ειδικό. Τέτοιες είναι οι αγγλικές λέξεις priest, clergy (και clerc), bishop, monk κ.ά. Συγκεκριμένα το ελλην. πρεσβύτερος (αρχική σημ. «γεροντότερος») έδωσε το όψιμο λατ. presbyter. Από αυτό, με ορισμένες μεταβολές, προήλθε το αρχ. αγγλ. preost και κατόπιν το μεσαιων. αγγλ. preist, που έδωσε το νεότ. αγγλ. priest. Το ελλην. κληρικός (από τη λ. κλήρος) «αυτός που τού πέφτει ο κλήρος, που τού ανατίθεται ένα έργο» έδωσε το όψιμο λατιν. clericus απ' όπου τα αρχ. αγγλ. cleric και clerc. Από αυτά προήλθε το αγγλ. clerk «λόγιος» - «υπάλληλος εξουσιοδοτημένος με συγκεκριμένο έργο» - «απλός υπάλληλος». Το αρχ. αγγλ. clerc έδωσε και τον εκκλησιαστικό όρο clergy «κληρικός, ιερωμένος». Το ελλην. επίσκοπος είναι η λέξη απ' όπου προήλθε το αγγλ. bishop «επίσκοπος», μέσω τού όψιμου λατιν. episcopus, απ' όπου τα αρχ. αγγλ. bisceop και μεσαιων. αγγλ. bishhop που προηγήθηκαν τού νεότερου αγγλικού bishop. Ως προς το αγγλ. monk «μοναχός» προήλθε από το μεταγεν. ελλην. μοναχός μέσω τού όψιμου λατιν. monachus, απ' όπου το αρχ. αγγλ. munuc και μετέπειτα το νεοτ. αγγλ. monk. Το αγγλ. chart «χάρτης» αλλά και το card «κάρτα» προήλθαν από το ελλην. χάρτης. Το bomb «βόμβα» από το αρχ. ελλην. βόμβος. Το «πολύ αμερικάνικο» buffalo από το ελλην. βούβαλος. Το ελλην. δίπλωμα (από διπλώνω, διπλούς) με τη σημ. «επίσημο έγγραφο» έδωσε το diploma και από αυτό το diplomat «διπλωμάτης» κ.ο.κ.

'Οπως έγινε, ελπίζω, φανερό, ένα πλήθος από ξένες λέξεις, εν προκειμένω αγγλικές, έλκουν την καταγωγή τους από την ελληνική γλώσσα, απευθείας ή, πιο συχνά, μέσω τής λατινικής γλώσσας. Οσα γράφονται εδώ δεν δίδονται για να αποτελέσουν αφορμή κομπασμού αλλά ως νύξεις για γλωσσική αυτογνωσία και περίσκεψη, για το πόσα έχει κανείς να κερδίσει από μια ετυμολογική περιδιάβαση στους δρόμους τής γλώσσας μας.


Ο κ. Γ. Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής Γλωσσολογίας στο Παν. Αθηνών.

Από την εφημερίδα "Το Βήμα"