Ερώτηση Ψάρεμα και ρεμπέτικο

Αντωνης


ο βρκαρης......... .( μια γυναικα τον εκανε να αφησει την βαρκουλα του και να γινει ταυρομαχος )

   


    του ψαρα ο γιος....του Αγαθωνα Ιακοβιδη.....                

Φίλε Τάσο Χριστός Ανέστη!

Ωραίο το τραγούδι, αλλά η αναφορά σου στον δημιουργό του είναι λανθασμένη,

Το τραγούδι αυτό το είπε πρώτη η Ρόζα Εσκενάζυ σε στίχους-μουσική του Δώρου Γεωργιάδη, αν και κανονικά πρόκειται για παραδοσιακό.

Ο Ιακωβίδης ούτε είχε γεννηθεί τότε.

Στο βίντεο το τραγουδάει ο Μπάμπης Τσέρτος.


Του ψαρά ο γιος

Εγώ είμαι του ψαρά ο γιος ο όμορφος και ταπεινός
όπου πάω να ψαρεύω, μαύρα μάτια, θα διαλέγω

Ρίχνω την πρώτη καμάκια, έλα Χριστέ και Παναγιά
και πιάνω τρεις κοπέλες όμορφες σαν περιστέρες

Η μια ήταν απ' το Γαλατά, βαστά το νου της δυνατά
κι άλλη απ' το Νιοχώρι του Χατζηγιαννάκη η κόρη

Η τρίτη η μικρότερη απ' όλες η ομορφότερη
ήταν απ' τη Πόλη που την αγαπούσαν όλοι

Την αγάπαγα κι εγώ, να την πάρω δεν μπορώ
το σπίτι της δεν ξέρω, που να πάω να τη γυρεύω

  Αληθως Ανεστη φιλε μου jo.....καπου διαβασα οτι ειναι του αγαθωνα...αλλα προφανως εχεις δικιο ευχαριστω για την διωρθοση...

  Αληθως Ανεστη φιλε μου jo.....καπου διαβασα οτι ειναι του αγαθωνα...αλλα προφανως εχεις δικιο ευχαριστω για την διωρθοση...

Τα στοιχεία που παρέθεσα είναι τεκμηριωμένα Τάσο.

Αν προσέξεις τους στίχους έχουν αναφορές στην Πόλη (διάφορες συνοικίες).

Ο Αγάθωνας κατάγεται από ένα χωριό φημισμένο για το.....γιαούρτι του, την Δορκάδα (κοντά στα μέρη σου).

Ένα κλασσικό μεταπολεμικό ρεμπέτικο,
σε μια νεώτερη εκτέλεση με την Χάρις Αλεξίου

Καϊξής

Μουσική/Στίχοι: Χατζηχρήστος Απόστολος/Φωτίδας Γιώργος
 
Γκελ γκελ καϊξή
γιαβάς γιαβάς

Μες της πόλης τ’ ακρογιάλι
μες τη σιγαλιά
μες του χαρεμιού τη λίμνη
γκελ γκελ καϊξή

Να κλέψω τη
γκιουζέλ χανούμ

Σκλάβα μέσα στο κελί της
κλαίει και θρηνεί
και ζητά τη λευτεριά της
γκελ γκελ καϊξή

Αγαπητοί φίλοι γειά σας 

Θέλω να σας συγχαρώ για το πολύ όμορφο θέμα που ανοίξατε, και με μεγάλη μου χαρά διαπιστώνω πως υπάρχουν αρκετοί λάτρεις του Ρεμπέτικου τραγουδιού - εκτός των γνωστών -
Θα ήταν χρίσημο αν γινόταν να αναφερθούμε και στην ιστορική - κοινωνιολογική πορεία του Ρεμπέτικου, στους δημιουργούς και ερμηνευτές - που είναι πολλοί και αξιλογότατοι - έτσι ώστε να θυμηθούν οι παλαιότεροι, και να μάθουν οι νεώτεροι, όμως αυτό το θέμα δεν έχει να κάνει με το ψάρεμα και ως εκ τούτου θα ήταν 'άστοχη ' τέτοια αναφορά, οπότε ας μείνουμε στις αναφορές σε ψαρορεμπέτικα τραγούδια.

ως ελάχιστο λοιπόν ανεβάζω κάποιες φωτό δημιουργών - ερμηνευτών.

..και μερικές ακόμα, οι επόμενες πιο μετά.......

          Βαθεια στη θαλασσα θα πεσω.

    Στίχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Τσάντας
Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης
Άλλες ερμηνείες: Μάρκος Βαμβακάρης, Φράγκος

Βαθειά στη θάλασσα θα πέσω
να με σκεπάσει το νερό
τη δύστυχη ζωή που κάνω
να την αντέξω δεν μπορώ

Θα ξεχαστώ από τους φίλους
θα με ξεχάσουν συγγενείς
και θα χαθώ σ' αυτά τα βάθη
που δε θα τα πάτησε κανείς

Βαθειά στη θάλασσα θα πέσω
να με σκεπάσει το νερό
τα κύματα να μ' αγκαλιάσουν
το φως να μην το ξαναδώ

“Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω”

Οκτωβρίου 24, 2007 από    fvasileiou

Σε ένα μικρό και μάλλον αθώο λάθος στηρίζεται ο μύθος του τραγουδιού Βαθιά στην θάλασσα θα πέσω, ενός από τα πρώτα τραγούδια που δισκογράφησε ο Γιώργος Ζαμπέτας. Με δυο λόγια η ιστορία έχει ως εξής: Το τραγούδι είπε σε πρώτη εκτέλεση ο Καζαντζίδης, σε κείνη την αρχαϊκή περίοδο της καριέρας του, αλλά δεν πολυακούστηκε. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘70 όμως το τραγούδι κυκλοφόρησε τραγουδισμένο και από τον Μάρκο Βαμβακάρη στην ιστορική ζωντανή ηχογράφηση που έγινε το 1961 στου Βρανά. Κι η ηχογράφηση αυτή έχει την δική της ιστορία ―πώς θα γινόταν διαφορετικά άλλωστε αφού μας διέσωσε δύο από τους μεγάλους του πειραιώτικου ρεμπέτικου, τον Μάρκο και τον Στράτο Παγιουμτζή, να τραγουδάνε παλαιότατα άσματα, που μετρούσαν πάνω από είκοσι χρόνια απαγόρευσης από την λογοκρισία. Ανάμεσα σε κλασικά τραγούδια της προπολεμικής, ένδοξης περιόδου του Ρεμπέτικου, όπως τον Πρεζάκια του Ανέστη Δελιά ή το Κάντονε Σταύρο κάντονε, ακούμε και κάποια νεώτερα όπως ο Κάβουρας και το φυσικά το Βαθιά στην θάλασσα θα πέσω. Αυτό το τελευταίο δε, που μας απασχολεί, ακούγεται να το τραγουδάει συγκλονιστικά από ο γερο-Μάρκος, βάζοντας στο περιθώριο την πρώτη ηχογράφηση. Οι εκδότες όμως του δίσκου αναφέρουν ως συνθέτη του τραγουδιού τον Βαμβακάρη κι όχι τον Ζαμπέτα, στον οποίο αποδίδει το τραγούδι η πρώτη εκτέλεση. Με δεδομένο μάλιστα ότι ο Ζαμπέτας ζούσε όταν εκδόθηκε ο εν λόγω δίσκος και δεν αντέδρασε, αποτέλεσε επαρκή απόδειξη για ορισμένους να θεωρήσουν το τραγούδι έργο του Μάρκου και τον Ζαμπέτα ένα θλιβερό κλέφτη-αγοραστή ―συνηθιζόταν άλλωστε τότε αυτή η πρακτική και δεν ήταν επιλήψιμη. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά: Ποτέ δεν ακούστηκε ότι ο Ζαμπέτας έκλεβε-αγόραζε τραγούδια κι επιπλέον ήταν ο άνθρωπος αναμφισβήτητα ταλαντούχος, δεν είχε επομένως ανάγκη να κλέψει ή να αγοράσει ένα τραγούδι για να φτιάξει καριέρα. Κι ο Βαμβακάρης, εκείνη την περίοδο, παρά τις φτώχιες του, δεν είχε ανάγκη να δώσει ένα τραγούδι σε έναν νέο κι άσημο συνθέτη. Οι μουτζαχεντίν του Βαμβακάρη διολίσθησαν στην άποψη ότι το τραγούδι το έγραψε μεν ο Ζαμπέτας, αλλά ο Βαμβακάρης το διόρθωσε παρεμβαίνοντας καθοριστικά (την περίοδο που γράφτηκε το τραγούδι οι δυο τους τραγουδούσαν στο ίδιο πάλκο). Η κουβέντα στην συνέχεια πέρασε σε μουσικολογικά σχόλια. Το τραγούδι είναι γραμμένο σε δρόμο Σαμπάχ, που και οι δύο συνθέτες δεν χρησιμοποιούσαν (ο Μάρκος έχει γράψει δύο ή τρία τραγούδια σε αυτόν κι ο Ζαμπέτας κανένα άλλο). Υποστήριξαν λοιπόν μερικοί ότι το τραγούδι δεν ήταν ούτε του Μάρκου ούτε του Ζαμπέτα, ότι επρόκειτο για μια παλιά, αδέσποτη μελωδία, μάλλον σμυρναίικης καταγωγής, την οποία ο νεαρός Ζαμπέτας χρησιμοποίησε, ιδίως μάλιστα στην εισαγωγή.

ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ: Το λεξικό του μάγκα (1932)


- Κεσάτια μωρέ βλάμη κι άμα δεν έχει δουλειά, δεν έχει αλισβερίσι
-Τι θα πει αλισβερίσι
-Καλαμπαλίκι μωρ αδερφέ
-Μας φώτισες
-Ε άμα δεν αντίζεσαι τα σέα και τα μέα, γίνου λαγός και πούλευε
-Μα τι γλώσσα είναι αυτή
-Αυτή αδερφέ μου είναι το ησπεράλντο, το λεξικό του μάγκα
Κι από ενθάδε κι εμπρός όλη η Ελλάδα θα ξηγιέται μ αυτό το βιολί
Και τώρα δώσε βάση για να φωτιστείς, να μη μείνεις στραβός:

Τις κυράδες λέω γοργόνες, και τους φίλους νταβατζήδες
Τα κορίτσα λέω τρυγόνες, τα μαστούρια τσαμπουκαλήδες
Το μηδέν το λέω τρίχες και το δάνειο λέω τράκα
Το εννόησες, λέω, μπήκες και τους τικιτάνγκ Mαρίκες
Ξέρω κι άλλα, αλλά στρι και κόβω ρόδα και σας κάνω τη κορόιδα

Σπλάχνο λέω τη γκόμενά μου και τη μάνα μου γριά μου
Το παρλάν λέω oμιλώντα, το παλτό Επαμεινώντα
Λέω τον πλούτο μπερεκέτι και την πιάτσα λέω κουρμπέτι
Το απών το λέω ερήμη, τ ακακαΐδι καρντερίμι
Ξέρω κι άλλα αλλά δεν τα σκάω μύτη και πουλεύω σαν σπουργίτι

Τον καπνό τον λέω ντουμάνι, τον γιατρό τον λέω αλμπάνη
Την κουβέντα λέω λίμα, τη στενή την λέω τμήμα
Το σιλάνς το λέω μόκο, τα ψιλά τα λέω μπαγιόκο
Τον καθρέφτη μπανιστήρι, το συνωστισμό κολλητήρι
Ξέρω κι άλλα από τέτοια φίνα, μάτσα και σας κάνω την μπεκάτσα

Τα μεράκια λέω νταλκάδες, τους κουτούς τους λέω χαλβάδες
Το θυμό τσαμπουκαλίκι, την αναποδιά μανίκι
Τη γιορτή καλαμπαλίκι, το κουράγιο ζοριλίκι
Το μαχαίρι λέω λάσο και το τρώω μπουζουριάζω
Τώρα πάω μονάχα σκάβω κερκινάδες κι απολάω σαπουνάδες
Τώρα πάω μονάχα σκάβω πατινάδα κι απολάω σαπουνάδα

Το ψωμί το λέω μπανιόκα και τη φτώχια λέω μουρμούρα
Την αλλήθωρη σορόκα και τη μπάζα λωβητούρα
Τους αθλητάς λέω μπεμπέδες, τους προσκόπους πιτσιρίκια
Τους δαντήδες κουραμπιέδες και τα γλέντια μερακλίκια
Τώρα στρίβω και τραβάω στη γειτονιά μου, να μην έβρω τον μπελά μου